Windows 7 to kliencki system operacyjny Microsoftu ukończony w lipcu 2009 roku, którego premierę wyznaczono na październik 2009. Historia systemu jest bogata i sięga jeszcze ery Windows XP, kiedy to zaczęły pojawiać się pierwsze wzmianki o wówczas jeszcze „następcy przyszłego systemu”. Pierwotna nazwa kodowa Windows Blackcomb w trakcie prac zastępowana była wielokrotnie, między innymi przez nazwy Windows Vienna czy Windows 7. Ku zaskoczeniu i wbrew tradycji, przed rozpoczęciem programu beta Microsoft ogłosił, że aktualna nazwa kodowa – Windows 7 – stanie się nazwą rynkową finalnego produktu.
Nowości i zmiany
Windows 7 od początku kreowany był na system, który wymazać miał wszystkie problemy związane z debiutem Windows Vista i zatrzeć złe wrażenie, jakie pozostało wśród wielu użytkowników. W związku z tym system ten nie wnosi bardzo rewolucyjnych zmian, jest raczej poprawionym wydaniem Visty, choć od tej reguły istnieje kilka wyjątków. Należą do nich usprawniony interfejs użytkownika wraz z zupełnie nowym paskiem zadań i kilkoma dodatkowymi funkcjami Aero, biblioteki (wirtualne foldery) zmieniające nieco koncepcję przechowywania danych w fizycznej strukturze katalogów, grupy domowe znacznie ułatwiające konfigurację małych sieci domowych i wymianę danych, nowy firewall stosujący odmienne profile sieci dla każdej podłączonej karty sieciowej oraz zmieniony tryb UAC, który teraz jest znacznie mniej natarczywy i nie generuje tylu komunikatów.
Bardzo ciekawie prezentuje się także funkcja znana jako Tryb Windows XP, która umożliwia uruchomienie aplikacji niekompatybilnych z nowym systemem za pomocą maszyny wirtualnej hostowanej przez Windows Virtual PC. Dzięki pewnym dodatkowym zabiegom Microsoftu aplikacje te zachowują się zupełnie tak samo, jak normalnie zainstalowane programy – mają swoje skróty w menu Start i otwierają się we własnym oknie. Użytkownik nie musi nawet wiedzieć, że pod spodem pracuje maszyna wirtualna z Windows XP. Jeśli chodzi o multimedia, Windows 7 wprowadza tutaj Windows Media Player 12 oraz nową wersję Windows Media Center, ale na szczególną uwagę zasługuje fakt, że system zawiera imponującą ilość wbudowanych kodeków, dzięki czemu bez instalacji dodatkowych aplikacji i pakietów można odtwarzać większość filmów, także zakodowanych w rozdzielczości HD. Gracze natomiast skorzystają z nowej wersji DirectX 11 wbudowanej w Windows 7.
Wersje funkcjonalne
Windows 7, podobnie jak jego poprzednik, występuje w kilku edycjach funkcjonalnych – z tą różnicą jednak, że każda kolejna zawiera komplet funkcji poprzedniej (w Windows Vista tak nie było, co powodowało spore niezadowolenie użytkowników). I tak do wyboru są zasadniczo trzy wersje: Home Premium, Business oraz Ultimate. Wersja Starter przeznaczona jest na niewielkie i lekkie komputery typu netbook i posiada spore ograniczenia funkcjonalne tak, by mogły im sprostać niewygórowane możliwości sprzętowe netbooków. Wersja Home Basic funkcjonuje jedynie na rynkach w krajach rozwijających się (w Polsce jest niedostępna), zaś edycja Enterprise zarezerwowana jest dla klientów biznesowych posiadających umowy Software Assurance.
Standardowo w Europie wydawana jest także dodatkowa odmiana systemu Windows 7 oznaczona literą N i pozbawiona odtwarzacza Windows Media Player. W związku z zamieszaniem wokół Internet Explorera 8 wbudowanego w Windows 7 i naciskami Komisji Europejskiej przez pewien czas planowane było wydanie w Europie wersji E systemu – bez przeglądarki. Od tego pomysłu ostatecznie jednak odstąpiono, choć Windows 7 E w wersji finalnej zdążył zostać skompilowany.