Wcześniej pisałem, że spamerzy pozyskują ogromne ilości e-maili z Internetu. Mogą je kupić na aukcji, nawet nasze Allegro oferuje taką możliwość. Dwa miliony adresów za 99zł - właściciel nawet nie kryje się z przeznaczeniem takiej bazy. Lecz zgodnie z powszechnie panującym przekonaniem, że wszystko znajdujące się w Internecie powinno być za darmo, taką bazę e-maili można również znaleźć bezpłatnie.

2 000 000 000 adresów za free

Są w Internecie strony oferujące kompletnie za darmo, ale też bez żadnej gwarancji, niekończące się listy adresów e-mail. Przykładowa poniższa strona oferuje ich dwa miliardy.

Oczywiście mój adres (adresy) też tam jest. Pojawia się wielokrotnie z różnymi serwerami począwszy od gmail.com, poprzez hotmail.com czy yahoo.com, a na nieznanym mi wcale rocketmail.com kończąc. Oczywiście ogromna większość z rzekomo moich adresów wcale nie istnieje, a z pozostałych w większości nie korzystam - istnieją tylko dlatego, że np. przy rejestracji do SkyDrive trzeba było założyć Windows Live ID, a co za tym idzie - skrzynkę na Hotmailu. Tylko skąd ten adres wziął się w bazie?

Tym razem wpis dla początkujących.

Już na samym wstępie trzeba zdać sobie sprawę z faktu, że nie da się oszukać spamu. Gdy adres e-mail wpadnie w paskudne ręce spamerów, można spodziewać się niechcianych wiadomości. Z pewnością ogromna większość użytkowników Internetu otrzymała w swej e-karierze przynajmniej jednego takiego maila.

Przykład nowoczesnego spamu

Pomimo że większość spamu to wciąż przekazywane wprost informacje typu Najtańsze podróbki Rolexa: www.cośtam123.com, można zauważyć, że spam dostosowuje się do trendów powszechnie panujących w Internecie. Chodzi głównie o tzw. social media, czyli Facebooki, Twittery i inne Nasze Klasy. A zatem prywatne wiadomości, nowi znajomi, nowe zdjęcia - takie informacje pojawiają się coraz częściej w spamie.
Wpis powstał, gdyż otrzymałem dziś spam od IQ Elite, serwisu należącego do jakiejś hiszpańskiej firmy. Mail informował o oczekującej na mnie wiadomości w serwisie, o którym pierwszy raz słyszałem, i w którym z pewnością się nie rejestrowałem. Na przykładzie tego listu opiera się niniejszy wpis.

Wyszukiwanie informacji w Internecie
Codziennie korzystam z wyszukiwarki Google, żeby znaleźć coś w sieci. Klikam w ikonę domku w Firefoksie i już zaczynam wpisywać hasło do znalezienia. Albo wpisuję je od razu w pasku adresu, i w ogromnej większości przypadków mój ISP przekieruje zapytanie do wyszukiwarki Google. Wyniki pojawią się błyskawicznie, wystarczy tylko wiedzieć czego się szuka i odpowiednio zadać pytanie wujkowi.
A wujek Google nie jest głupi, i potrafi przypomnieć graficznie o ważnych wydarzeniach lub, tak jak niedawno, skromnie uczcić pamięć Steve'a Jobbs'a w stopce. Można za jego pomocą wykonać obliczenia, posługując się wyszukiwarką jak kalkulatorem. Albo szybko przeliczyć waluty lub jednostki. Przydaje się także jako średnio wiarygodny

Zainspirowany wpisem zahaczającym o klocki LEGO autorstwa Ave5, niniejszym przedstawiam i zachęcam do wypróbowania zestaw narzędzi o sympatycznej nazwie LDraw. W porównaniu z wypuszczonym przez firmę programem LEGO Digital Designer, jest to dużo bardziej rozbudowany, modyfikowalny i zawierający naprawdę nieograniczoną ilość klocków pakiet. Podobnie jak oficjalna aplikacja, ta również służy do budowania z klocków na komputerze - ale jest dużo lepsza. Ten wpis pokaże dlaczego.

W skład pakietu LDraw wchodzą dwa kluczowe programy:
- MLCad
- LDView
oraz kilka dodatkowych narzędzi, m.in. BMP2LDraw służący do nakładania grafiki na "gołe" klocki. Bardzo użyteczna będzie też strona

Wstęp do wstępu
Zdarza się czasem, że zaprosimy do swojego systemu niechcianych gości. Zaprosimy przede wszystkim dlatego, że to właśnie my, użytkownicy, jesteśmy najsłabszym ogniwem systemu i jego zabezpieczeń. Wirusy, trojany i inne grzyby atakują nasz system tylko i wyłącznie dlatego, że podjęliśmy jakąś akcję. Najczęściej nieświadomie.
Może to być uruchomienie gierki z oldskulowym serwerem NetBusa, przesłanej mailem przez znajomego. Jest to przykład ewidentnego uruchomienia pliku EXE niewiadomego (lub wiadomego) pochodzenia. Akcja użytkownika może być jednak dużo mniej znacząca. Wystarczy wejść do folderu, w którym znajduje się np. wygaszacz ekranu, czyli plik o rozszerzeniu SCR. System próbuje wyświetlić jego miniaturę i w tym momencie zostaje zainfekowany. Przezorny użytkownik nie otwiera pliku i czym prędzej go usuwa. Na nic to jednak; zło zostało już poczynione.

Oczywistym rozwiązaniem są programy antywirusowe, skanery, firewalle, itp.