Nie dysponując własnym, odpowiednim dla „staroszkolnego”, izometrycznego dzieła silnikiem pod gry, Obsidian zaczęło rozglądać się po rynku za gotowymi propozycjami. Unity okazało się idealne na potrzeby ekipy. Programiści nie muszą sobie łamać głowy nad wynajdywaniem od nowa koła, bo dostają technologię o sporych możliwościach, którą łatwo okiełznać, zaś projektanci poziomów i graficy nie wejdą sobie w drogę, pracując w ramach jednego rozwiązania. Nie ma także problemu, aby zmusić Unity do współpracy z narzędziami od lat wykorzystywanymi przez twórców, co w oczywisty sposób usprawnia pracę nad projektem. Już są jego działające prototypy.
Rzecz jasna nie bez znaczenia była także oferowana przez Unity prostota przeniesienia dzieła na różnorakie platformy. Windows, Mac, Linux — nie będzie z tym problemu takiego, jaki pojawić mógł się przy próbach zrobienia czegoś na bazie wykorzystywanej do tej pory technologii Onyx. Zamiast marnować środki i czas na próby programistyczne, Obsidian może skoncentrować się zatem na ważniejszych sprawach. Linux nawet już nie jest więc „opcją” w zależnym od uzbieranych środków planie, a oficjalnie potwierdzoną pozycją na liście docelowo wspieranych systemów.
