Aby uporządkować sprawę jednostek twórcy dystrybucji Ubuntu postanowili, że aplikacje wchodzące w jej skład muszą posługiwać się prawidłowymi jednostkami. Autor aplikacji musi zdecydować się jakiej podstawy będzie używać. Jeśli zdecyduje się na liczbę 10, musi podawać ilość danych w kilobajtach (kB), megabajtach (MB), gigabajtach (GB) i terabajtach (TB). Jako, że wybrana jest liczba 10, jednostki te mają oznaczać odpowiednio tysiąc, milion, miliard i bilion bajtów. Jeśli natomiast wybierze liczbę 2, musi podawać ilość danych w jednostkach, które mogą być nieznane części Czytelników. Chodzi o kibibajt (KiB), mebibajt (MiB), gibibajt (GiB) i tebibajt (TiB). Są one definiowane "po staremu", a więc jeden kibibajt to 1024 bajty, a jeden mebibajt to 1024 kibibajty, czyli 1 048 576 bajtów. Ubuntu przypomina, że nie ma czegoś takiego jak KB, choć w niektórych krajach używa się tego skrótu dla oznaczenia kibibajta, czyli 1024 bajtów.
Ubuntu zwraca przy okazji uwagę na nieścisłości z jakimi się często spotykamy. Płytki CD-R są oznaczone jako mające 700 MB gdy tymczasem mają 700 MiB (737 MB). Rozmiar pamięci RAM jest podawany w MB i GB gdy tymczasem chodzi o MiB i GiB. Jak niektórzy pamiętają, standardowe dyskietki 3,5" HD miały 1,44 MB pojemności. Tak naprawdę nie mieściły ani 1,44 MB ani 1,44 MiB tylko 1,4410001024 bajtów, co daje 1,41 MiB lub 1,47 MB. Ubuntu zdefiniowało też przypadki gdy programiści mogą zrezygnować ze stosowania wymienionych wyżej zasad: a) aplikacja działa w trybie tekstowym, b) jej wyjście jest parsowane maszynowo, c) tylko przedrostek jest wyświetlany a jednostka nie. Takimi programami są polecenia df, du i ls.
Nowe zasady zaczną obowiązywać od Ubuntu 10.10.
