Sieci szerokopasmowe mają zapewnić dostęp do Internetu na terenie prawie całego kraju (100% instytucji publicznych, 90% gospodarstw domowych), a szczególny nacisk kładziony jest na mniej rozwinięte pod tym względem regiony, na przykład Polskę Wschodnią. Konarski zaznacza, że programy budowy regionalnych sieci szerokopasmowych miały być realizowane już w 2007 roku. Ponadto prawnik uważa, że pomysłodawcy przedsięwzięcia źle wybrali jego formułę. Łatwiej by było o wybór wykonawców, gdyby zastosowali model koncesyjny, w którym podmiot prywatny eksploatuje sieć i czerpie z tego zyski, a podmiot publiczny tylko do tego dopłaca — takie rozwiązanie jest obecnie popularne w Unii Europejskiej i się sprawdza. Zamiast tego podmioty publiczne będą właścicielami infrastruktury i będą ogłaszać zamówienia na ich eksploatację i naprawy. Jedno jest pewne — jeśli infrastruktura nie zostanie rozbudowana w odpowiednim stopniu do 2014 roku, Polskę czekają poważne konsekwencje.
Niestety samorządy mogą się do 2014 roku nie wyrobić. Województwa lubuskie, podkarpackie i wielkopolskie jeszcze nie rozstrzygnęły konkursów i nie wybrały firm odpowiedzialnych za budowę infrastruktury, a województwo mazowieckie jeszcze swojego przetargu nie ogłosiło. Czas ucieka, a zadanie dla konstruktorów nie staje się prostsze — nadal trzeba doprowadzić łącza do miejsc borykających się ze słabą infrastrukturą lub jej brakiem. W planie są też rozwiązania nieco bardziej skomplikowane, jak miejskie punkty dostępowe WiFi, które mają między innymi służyć do transmisji obrazu z kamer monitoringu miejskiego w wybranych miastach.
