Powodem zmiany są coraz większe problemy w tworzeniu wysoko wydajnej aplikacji zapisującej duże ilości danych w coraz większym zbiorze informacji. Dotychczas starano się obejść te problemy poprzez podział danych, zarówno horyzontalny jak i wertykalny. Niestety spowodowało to zniknięcie zalet jakie ma relacyjna baza danych (MySQL), podczas gdy pozostał wywoływany przez nią narzut. Ważna jest także możliwość rozproszenia operacji na wiele centrów danych oraz wymiana i dodawania węzłów bez przerywania działania aplikacji. Tutaj także MySQL przestał być wystarczający.
Rozwiązaniem tych problemów, przy założeniu możliwości poluzowania wymogów spójności danych, jest koncepcja NoSQL. Zrywa ona z pojęciem relacyjności, często nie ma określonego schematu tabel, unika operacji join oraz zazwyczaj skaluje się horyzontalnie. Rozwiązaniami służącymi do przechowywania danych, opartymi o NoSQL, jest m.in. BigTable opracowane przez Google oraz Dynamo od Amazona. Projektem Open Source tego typu jest Cassandra, to właśnie ona została wybrana przez Digga. Cassandra łączy w pewnym stopniu tamte rozwiązania: jest rozproszoną bazą danych z modelem danych zaczerpniętym z BigTable oraz infrastrukturą podobną do Dynamo. Cechuje się bardzo dużą niezawodnością, nie posiada punktu, którego uszkodzenie uniemożliwiłoby pracę reszty systemu. Cassandra jest bardzo skalowalna a szybkość jej działania rośnie liniowo wraz z dodawaniem nowych węzłów. Zapisanie 50 GB danych może zająć nawet jedynie 0,12 sekundy, a więc wielokrotnie szybciej niż byłoby to możliwe na MySQL.
W tej chwili większość funkcji Digga działa już na Cassandrze. Serwis wprowadził też swoje ulepszenia do tego projektu.
