Dotychczas możliwość osadzania czcionek na stronach internetowych nie była szeroko wykorzystywania z uwagi na trudności związane z implementacją. Webmaster mógł skorzystać z znanego katalogu Core Fonts, opublikowanego przez Microsoft w 1996 roku. Katalog zawierał popularne czcionki zawarte w systemach Windows (Arial, Times New Roman czy Verdana).
Jeśli jednak chciano wykorzystać niestandardową czcionkę to do wyboru były 3 różne formaty osadzania czcionek. Pierwszym jet EOT (Embedded OpenType), format opracowany przez Microsoft i obsługiwany wyłącznie przez przeglądarki Internet Explorer do wersji 7. Wersja 8 przeglądarki Microsoftu nie obsługuje już tego formatu w domyślnym trybie renderowania strony. Drugi to standardowe czcionki TTF oraz OTF, które są obsługiwane przez Firefoksa 3.5+, Operę 10+, Safari 3.1+ oraz Chrome 4.0+. Wadą takiego rozwiązania jest brak możliwości zabezpieczenia się przed kradzieżą czcionki z serwera, przez co TTF i OTF nie spotkały się z poparciem odlewni czcionek. Inne metody wiązały się z koniecznością instalacji wtyczki Flash albo wymagały od przeglądarki obsługiwania formatu grafiki wektorowej SVG.
Ostatnim formatem jest WOFF (Web Open Font Format), który został opracowany przez Mozillę i zyskał aprobatę Konsorcjum W3C. Pierwszą przeglądarką jaka obsługiwała ten format jest Firefox 3.6. Format posiada zabezpieczenia przed kradzieżą czcionki z serwera WWW. Wdrożenie w Internet Explorerze 9 rozważał również Microsoft, o czym poinformował w październiku ubiegłego roku Si Daniels. Ostateczny dokument określający format czcionek zostanie opublikowany w 2012 roku.
