gaming (strona 212 z 237)

Przyszła w końcu pora, aby kultowa seria Gothic zagościła także na konsolach. Marka na komputerach od niemal dekady oczarowuje graczy swoim światem i wykreowanymi postaciami, jest to też wciąż klasyczny przedstawiciel gatunku, który pomimo zmieniających się trendów, nadal podąża swoją dawno udeptaną ścieżką. Arcania stanowi czwartą jej odsłonę - po zauważalnym spadku formy przy „trójce”, fani oczekiwali, że ekipa Spellbound powróci oto dumnie do niegdysiejszej glorii i chwały sagi. Niestety niezbyt im się to ostatecznie udało...

Przejście Killzone 2 pozostawiało nas w oczekiwaniu na kontynuację, która opowie o dalszych losach konfliktu między ISA, a Helghastami. Obok kampanii, tytuł posiadał także na szczęście tryb zabawy wieloosobowej, dzięki czemu płytka z dziełem studia Guerrilla Games kręciła się w czytnikach jeszcze długo po ukończeniu historii. Zamierzenia były tutaj proste – dostarczyć takie opcje zabawy, żeby gracz szybko się nie znudził oraz stworzyć obok produktu społeczność fanów tego uniwersum. Obie operacje nie do końca się powiodły - multi, choć prezentowało się przecudownie, drażniło wielu między innymi specyficznym opóźnieniem reakcji sterowanego wojaka, natomiast serwis gry posiadał za mało opcji. Czy to wszystko zostanie usprawnione przy Killzone 3?

Znowu mam deja vu - zbyt często ostatnio powtarzam popularne zdanie o modzie na "przeróbki". W większości przypadków takie podejście do gier nie boli, bowiem twórcy stają na wysokości zadania, zaś same produkty oferują porządną jakość. Zaznacza się jednak przy okazji drugie zjawisko - wydawanie tytułów w krótkich epizodach, gdzie każda kolejna pseudo-część niewiele różni się od poprzedniej. A że długość rozgrywki również nie powala, to należy już pomarudzić... Alien Breed: Evolution złe nie było, wręcz przeciwnie - za 800 MSP dostaliśmy niezły kawałek softu, choć tęsknota za starymi czasami nie pozwalała fanom na zachwyty. Na Alien Breed 2: Assault przyszło nam poczekać nieco dłużej, niż planowano… Nie rozumiem tylko dlaczego, skoro zmiany są minimalne, szwankujących rzeczy dalej zaś nie poprawiono.

W człowieku coś łka z radości już gdy trzyma w dłoniach pudełko NBA 2K11 - na nim kultowy Michael Jordan, z charakterystycznie wywieszonym językiem, dynamicznie wchodzący w dwutakt, jak nic na kilka sekund przed zdobyciem decydującego kosza… Raduje się dusza, kiedy się wie, że choć w wirtualnej formie można będzie za moment ujrzeć legendę ponownie w akcji. Sportowa marka, która od lat święci triumfy na przekór Electronic Arts, sygnowana przez najlepszego koszykarza minionego wieku – niezwykle przemyślana strategia marketingowa, tym wyraźniejsze pokazanie całemu światu, kto tu rządzi…

Kopiowanie sprawdzonych patentów od konkurencji, z nadzieją uszczknięcia choć odrobiny ich sukcesu dla siebie, to już działanie nagminne. Szczególnie Japonia ostatnimi czasy stara się w pewien sposób przypodobać graczom zmęczonym wschodnimi produkcjami, próbując mniej lub bardziej nieudolnie czerpać z zachodnich szlagierów - przykładem mogą być chociażby wszelkiej maści strzelanki TPP, które w „wiśniowym” wykonaniu osiągały większy (seria Lost Planet), lub mniejszy (Quantum Theory) sukces. Gdy po raz pierwszy usłyszałem, że moje ulubione PlatinumGames ma zamiar chwycić za projekt, bazujący silnie na męczonej nieustannie mechanice prucia do wrogów zza osłony, tak prawdę mówiąc lekko zwątpiłem, czy ekipa podoła zadaniu. Oj, jakżem niesłusznie stracił wiarę... Vanquish najzwyczajniej zachwyca.

NVIDIA po wprowadzeniu na rynek dość udanych konstrukcji GeForce GTX 480, 470 oraz 460, bazujących na nowej architekturze zgodnej z DirectX 11, zaznaczyła również swoją obecność w zastępach kart klasy średniej – w końcu sprzęty z tego właśnie segmentu generują największy obrót partnerom firmy. Było tylko kwestią czasu, kiedy pojawi się odpowiedni układ, niedrogi, zarazem zaś oferujący wszystkie nowinki znanych w tych z wyższej półki - oto w skrócie geneza powstania GF106, napędzającego karty GeForce GTS 450.

Moda na Halloween przywędrowała do nas stosunkowo niedawno, ale w Stanach późnopaździernikowe szaleństwo związane z dyniami, przebieraniem się oraz wędrówką młodocianych wielbicieli słodyczy od drzwi do drzwi z hasłem "cukierek albo psikus" trwa od lat. Święto jak święto, niemniej sama tematyka budzi we mnie ciepłe odczucia i szczerze żałuję, że w sumie tylko Tim Burton pokazuje ją w sposób, który lubię - a w końcu urocza to okazja, zasługująca nawet na własną grę. Costume Quest powstało jako takie właśnie ukoronowanie niestrudzonej dziecięcej wyobraźni, niezliczonych konkursów czy wymyślnych strojów. Pewnie, iż prostota i krótki czas trwania głównego wątku mogą odstraszyć osoby szczycące się mianem graczy "hardkorowych", ale ja produkcję Double Fine pochłonęłam z radością w ten jeden wieczór.

Raz jeszcze dane mi jest wziąć na warsztat najnowszą odsłonę wiekowej serii, którą wydawca nagle ze wszystkich sił stara się przywrócić do życia. W przypadku Castlevania: Lords of Shadow operacja została przeprowadzona pomyślnie, pacjent przeżył, twórcom należą się duże brawa, zaś fani długo nie odejdą od ekranów i nie poczują się oszukani. Teraz oto z kolei w czytniku mojej konsoli zakręcił się Medal of Honor i po ukończeniu kampanii oraz rozegraniu wielu partyjek po sieci muszę wystawić grze odpowiednią notę… Czy Electronic Arts także może być z siebie dumne? Jak wypadła ekshumacja?

Po ostatnim Poznań Game Arena głosów krytyki nie brakowało. Targi zostały uznane za sukces przez organizatorów, ale opinie odwiedzających tego nie potwierdzały. Prawdopodobnie było to jedną z przyczyn decyzji o przeniesieniu imprezy do stolicy, a co się z tym wiąże - znaczącą zmianą jej profilu. Dlatego też w tym roku Warszawa gościła Targi Elektroniki Użytkowej i Gier Video ON/OFF. Aczkolwiek gry zeszły zdecydowanie na dalszy plan, ustępując miejsca sprzętowi oraz nowym technologiom – nie tylko tym związanym z komputerami czy konsolami. Pojawiły się również telefony komórkowe, oprogramowanie, tudzież zestawy nagłośnieniowe. Lecz cokolwiek by znowu oficjalnie nie podawano, fakty są takie, że całość wypadła bardzo przeciętnie.

Dostarczyć wygłodniałym hordom „niedzielnych” graczy "siekę" z kolorowymi fajerwerkami, czy też następną kompilację kretyńskich mini-gierek nie jest żadną sztuką. Gdzie nie spojrzeć to na jeden wybitny tytuł przypada garść mało ambitnych maszynek do pieniędzy. Stąd też podjęcie się próby opowiedzenia ciekawej fabuły, w której postacie sprawiają wrażenie realnych, targanych autentycznymi emocjami, zawsze będzie dla mnie w cenie. Przy czym nie samą grą aktorską i historyjkami się żyje, a zatem potrzeba też konkretnej rozgrywki. Na tym polu najnowsze dzieło Ninja Theory nie zawsze potrafi wspiąć się na oczekiwane wyżyny, jednak zachwyca w pozostałych aspektach, co wystarczy, żeby przynajmniej dać szansę porwać się wielkiej "Odysei na Zachód"...

Nie każdej grze jest wskazane posiadać tryb wieloosobowy. Przyczyn może być wiele - scenariusz całości przypisany został wyłącznie pod jedną postać, sama rozgrywka nie za bardzo pozwala na taki ruch... Niemniej zaserwowanie opcji gry przez sieć, tudzież lokalnie, przecież wpływa na cykl życiowy produktu - a co za tym idzie będzie się on sprzedawał dłużej i przyciągnie większą ilość zainteresowanych. Przykład wciśniętego nieco na siłę multi mieliśmy całkiem niedawno, bo przy okazji BioShock 2. A taki zabieg postanowiło zastosować też Ubisoft przy najnowszej odsłonie Assassin’s Creed - nasze wrażenia?

Seria Castlevania uchodzi za jedną z najstarszych i najbardziej popularnych w historii, lecz mimo to nigdy nie miałem konkretnej okazji wczuć się bardziej w to wampirze uniwersum. Na każdą kolejną odsłonę wpadałem dość późno, a co za tym idzie, już pod jakimś względem dana pozycja wydawała mi przestarzała - czy z uwagi na oprawę, czy samą rozgrywkę. W końcu jednak przyszła mała rewolucja, coś raczej rzadkiego w branży - saga porzuciła na pamięć znane fanom realia oraz zrobiła krok w stronę osób, które nie miały nigdy okazji, tudzież chęci, zagłębić się w ten świat. Pojawiło się oto Lords of Shadow.

DeathSpankiem byłam zachwycona. Strasznie nie chciałam, aby się skończył - bo przecież Ron Gilbert nie współpracuje już z Hothead Games, bo nie będzie kolejnej części, bo... Serio, to jedna z gier, których nie da się mieć dość. Dlatego na wieści o DeathSpank: Thongs of Virtue wydałam okrzyk godny Indianina na wojennej ścieżce, a waluta microsoftowa natychmiast została odłożona w portfelu w oczekiwaniu na datę premiery. Od pierwszych chwil z tym tytułem poczułam się jak w domu - ten sam niosący kaganek sprawiedliwości bohater, ten sam humor… Po prostu ten sam geniusz, co w przypadku pierwowzoru.

Patrząc na sytuację konsolowego "łażenia po lochach i wybijania poczwar wszelkich" to sprawy nie mają się za dobrze - przeszło ostatnio Sacred 2: Fallen Angel, ale jak wiadomo gra nie odniosła większego sukcesu. Wszystkie godne polecenia pozycje ostały się właściwie wyłącznie na zeszłej generacji sprzętów - to tu królowały dzieła pokroju Champions of Norrath czy nieco przemodelowane względem wersji PC Baldur's Gate - Dark Alliance. Wiarę, że nie wszystko jeszcze stracone przywróciła na szczęście Bethesda, ochoczo zapowiadając Hunted: The Demon’s Forge. Dane nam było wypróbować, jak dobrze sprawuje się oto w akcji najnowszy tytuł inXile Entertainment.

Gdyby wiecznie wkurzony Kratos w trakcie swoich szaleństw w świecie bogów "przypadkiem" zbałamucił księżniczkę Zeldę, prawdopodobnie Darksiders: Wrath of War stałoby się tym mniej uzdolnionym dzieckiem takiej przygody. W obecnej dobie gier wideo naprawdę trudno o nowatorskie i oryginalne pomysły dla pochłaniających całe hałdy pieniędzy projektów, tak więc growe „bękarty” zawsze będą w cenie. Po miesiącach oczekiwania, teraz także posiadacze PC dostali szansę przygarnięcia do czytników dzieła Vigil Games, które i bez zbytniego wypytywania twórców wyraźnie wskazuje, jakie inne produkcje były najmocniejszą inspiracją (o ile nie główną bazą) dla ukazanej krucjaty Wojny.

Gra Majin and the Forsaken Kingdom to jedna z tych produkcji, w których deweloperzy usilnie starają się nam udowodnić, że ich tytuł posiada masę innowacyjnych rozwiązań. Wzruszająca opowieść o chłopcu i jego golemie zamierza ominąć szerokim łukiem popularny nurt odmóżdzających strzelanek czy też wybijania w pień zombie i dzięki temu dostarczy ponoć niespotykany dotąd bagaż wewnętrznych przeżyć oraz rozważania na temat przyjaźni. Takim w sumie krótkim sprostowaniem Game Republic rozpoczęło pokaz swojego najnowszego dzieła - czy faktycznie Majin zdołał nas tym do siebie przekonać?

Mistrzowska seria strategii turowych – Cywilizacja, doczekała się kolejnej, piątej odsłony. Ta kultowa już gra, stworzona i sygnowana przez samego Sida Meiera, stanowi po prostu pozycję obowiązkową dla każdego wirtualnego fana kierowania nacjami wszelkimi. Jak to możliwe, że po 20 latach nie wyczerpała się formuła tej leciwej produkcji? Za taki stan rzeczy na pewno odpowiedzialna jest jej nieustanna ewolucja. Twórcy szukają nowych rozwiązań oraz ulepszeń, a tym razem zaserwowali nam ich wyjątkowo dużo. Nie obyło się także bez zmian, które rozczarują wyjadaczy poprzednich części, niemniej dla nowych to będzie doskonała okazja na rozpoczęcie przygody z ogólnie uznaną marką.

Żywot marki King’s Bounty rozpoczął się w 1990 roku. Co prawda dwadzieścia lat temu gra została przyjęta raczej chłodno, ale z dzisiejszej perspektywy można śmiało powiedzieć, że stanowi ona fundament produkcji cRPG i strategicznych – była główną inspiracją (a potem konkurencją) między innymi dla serii Heroes of Might and Magic. Od premiery tytułu, co kilka lat ukazywały się nowe epizody, aż do przełomowego, współczesnego King’s Bounty: Legenda, zrealizowanego przez studio Katauri Interactive. Później przyszedł czas na Wojowniczą Księżniczkę i wreszcie Nowe Światy, uważane przez jednych za pełnoprawną produkcję, zaś przez innych za bogaty zestaw dodatków. Bez względu na stanowisko, produktowi warto przyjrzeć się bliżej.

Branie się przez twórców za projekt symulatora, czy to będącego bliskimi prawdy zmaganiami myśliwców bojowych w przestworzach, bądź też realistyczną orką na roli - takie przedsięwzięcia zawsze wiążą się z podwyższonym ryzykiem. Z jednej strony producent musi wziąć pod uwagę, że gotowy produkt może odnieść sukces wyłącznie wśród garstki prawdziwych zapaleńców obranego tematu, a tu z kolei należy liczyć się z ewentualnym zalewem skarg od znawców-malkontentów, którym nie jest łatwo dogodzić. Zespół Codemaster mimo to już od wielu lat para się tym dosyć niewdzięcznym zadaniem, dostarczając z roku na rok coraz to nowsze pozycje wyścigowe, zrzeszające grono wiernych fanów motoryzacji. Tym razem Brytyjczycy spowili grę na licencji Formuły Pierwszej. I cóż - chłopaki naprawdę znają się na fachu.

Tron zadebiutował w kinach w 1982 roku i szybko zdobył sporą popularność. Odbiorców zachwycały niesamowite animacje, innowacyjne technologie oraz cyberpunkowa otoczka, świetnie oddająca klimat początków ery komputerów. Nic dziwnego, że sukces dzieła zaczęli później wykorzystywać twórcy gier - tak powstało kilka tytułów, mniej lub bardziej oddających klimat oryginału. Obecnie wyczekujemy Tron: Evolution, produktu ściśle powiązanego z nadchodzącą kontynuacją kultowego filmu, czyli Tron: Dziedzictwo ze stajni Disney’a. Deweloperzy mają zamiar nieźle zamieszać na scenie rozrywki elektronicznej. Niedawno ekipa Propaganda Games postanowiła uchylić polskim graczom rąbka tajemnicy i zorganizowała w Warszawie prezentację swojego projektu.

Piłkarskie "tasiemce" od Electronic Arts bombardują nas co roku. Mało tego - gdy w danym okresie zdarzą się dodatkowo mistrzostwa świata, na półce w sklepach, obok klasycznej gry FIFA, znajdziemy też jeszcze okolicznościową edycję World Cup. O ile w długiej historii serii kilka razy zdarzył jej się zastój, czy nawet drobne potknięcia, tak od pewnego czasu siedzi ona na cyfrowej murawie na tronie. Mogłoby się zdawać, że do gatunku traktującego o sporcie, jakim jest piłka nożna, nie da się już nic więcej dorzucić, ale „elektronicy” przy okazji najnowszej odsłony szanowanej serii udowodnili, iż trzymają jeszcze kilka asów w swoim rękawie, które wprowadzą zabawę na wyższy poziom.

Seria F.E.A.R. udowodniła chyba udanie, że strach wywołuje ciarki przede wszystkim wtedy, gdy staniemy z nim oko w oko. Choć pierwsza perspektywa w dalszym ciągu nie jest powszechna dla "strzelanego-horroru", a kolejne odsłony gry nie odniosły tak wielkiego sukcesu, jak dodatek do "jedynki", tak Warner Bros. nie zamierza odpuścić i ponownie zaprzęga do pracy Day 1 Studios. Tym samym rodzi się pytanie - czy warto jeszcze w ogóle zwracać uwagę na kolejne części tego tasiemca? Mieliśmy okazję tytuł sprawdzić w akcji i zapowiada się on dosyć obiecująco. Jeśli ktoś zalicza się do fanów...

Ileż to pozycji z zombiakami w roli głównej (lub drugoplanowej) przewinęło się przez czytniki naszych konsol i komputerów? Pytanie jest wybitnie retoryczne, bo od różnorakich tworów typu Dead Rising, Resident Evil, Evil Dead czy House of the Dead się roi. Chociaż zwykle producenci idą po linii najmniejszego oporu, robiąc strzelanki oraz horrory wszelkiej maści, tak jednak od czasu do czasu ktoś wpadnie na bardziej oryginalny pomysł. Dokonało tego studio znane z wydawania gier uzależniających - PopCap. Plants Vs. Zombies zadebiutowało w maju zeszłego roku na PC, by następnie zainfekować urządzenia firmy Apple, a wreszcie też przyszedł czas na Xbox Live Arcade. Tytuł spodobał mi się straszliwie - nawet dzwonek w komórce już na "Braaaains!" zmieniłam…

Często jest tak, że gdy upatrzymy sobie jakąś serię to cieszymy się na każdą jej nową odsłonę. Twórcy do ogranej już mechaniki zmuszeni są z czasem wrzucić coś nowego - niekiedy uraduje to fanów, innym razem natomiast wywoła spore oburzenie. Absolutnym mistrzem wyprowadzania graczy z równowagi jest w tym względzie Ubisoft. Ekipa dopuściła się okropnej zbrodni, upraszczając w znacznym stopniu gry sygnowane nazwiskiem Clancy. Gdy już myśleliśmy, iż gorzej być nie może, mimo zmian sprawdziliśmy ile starego i dobrego Ghost Recona ostało się w Advanced Warfighter, firma serwuje nam oto znowu swoją nową wizję sagi o "duchach" - czyli Future Soldier.

Drakensang: The River of Time to fabularny prolog do wydanego jakiś czas temu Drakensang: The Dark Eye. “Jedynka” zdobyła spore grono miłośników i była porównywana do takich tytułów jak Icewind Dale czy nawet Baldur’s Gate - to świadczy, że twórcy przyłożyli się do tematu. Niemiecka ekipa Radon Labs postanowiła więc kontynuować swoje dzieło, znów w pewien sposób powracając do klasyki gatunku. Deweloperzy mają tu na myśli nie tyle komputerowe pozycje RPG, co gry fabularne w wersji papierowej - ich produkcje wykorzystują system Das Schwarze Auge, powszechny u naszych sąsiadów zza zachodniej granicy, odbiegający od „jedynego i słusznego” Dungeons & Dragons. Według wielu graczy również bardziej oryginalny...