gaming (strona 213 z 235)

Nasz azyl w dzieciństwie - pluszowe misie pomagały zasypiać, zawsze można było się też do nich przytulić. Ale dla niektórych nie ma żadnych świętości... Studio A2M zdecydowało się wywrócić nasze postrzeganie włochatych maskotek do góry nogami. Pokazać, że świat Gumisiów, Koralgola, Uszatka, czy Kubusia Puchatka wcale nie jest tak cudowy i wystarczy tylko niewielka iskra, aby ukochane niedźwiadki rzuciły się na siebie oraz zaczęły bestialsko rozszarpywać na strzępy. No i dla twórców jeno fruwająca w powietrzu wata to za mało, dlatego zwrócili się z tematem do prawdziwego zwierza-socjopaty...

"Świetnie, kolejna gra reklamowana jako dzieło sztuki" - myślałam z nutką sceptycyzmu, kiedy zagraniczne portale zaczynały rozpływać się nad Limbo. O co mi chodzi? Już tłumaczę. Nie cierpię sytuacji, kiedy na pół roku przed premierą dziennikarze i gracze hurtem robią maślane oczy, wychwalając dany projekt pod niebiosa. Kiedy tytuł się już ukaże, należy oczywiście dorównać wcześniejszej „podjarce”, stwierdzając, że ma on same plusy i w ogóle jest idealny... Zaś gra oraz jej faktyczna jakość giną gdzieś w cieniu ogólnego szału uwielbienia. Jasne, nasze hobby może ocierać się o sztukę, ale nie przesadzajmy - takie przynajmniej było moje nastawienie. Było, bo już nie jest - zagrałam w Limbo i coś we mnie pękło. Ta produkcja zburzyła moje ironiczne spojrzenie na świat elektronicznej rozrywki, niczym wiatr domek z kart.

"I need a hero" - od czasu, gdy po raz pierwszy usłyszałam o grze pod zabawnym tytułem DeathSpank, nie mogłam wybić sobie tego kawałka muzycznego z głowy. Bo i bohater miał być nietuzinkowy - tępiciel zła, narzędzie wykonawcze sprawiedliwości, kierowany przez przeznaczenie heros ciemiężonych. No jak można się było Panem D. nie zainteresować? Owszem, do tak niesamowitego profilu nie pasowało mi jakoś ubranko w postaci jednoczęściowej, jakby naciągniętej na całe ciało „pończochy” i głos przywodzący na myśl niezdary w stylu Kapitana Qwarka z serii Ratchet and Clank, ale nic z tych rzeczy nie zdołało mnie zniechęcić. Premiera DeathSpank była moim (kolejnym) upadkiem - złapałam mieczyk i... wsiąkłam na dobre. W jaką krainę przyszło mi się zagłębić, jakie przygody tam przeżyłam?

Tatsunoko vs. Capcom pokazało, że można na Wii zaprezentować naprawdę udaną rozgrywkę, przy ciekawej oprawie i sycącej zabawie. Super Smash Bros. Brawl z konwencją 2.5D pobiło swego czasu wiele rekordów sprzedaży. Z pełnymi trzema wymiarami jest „w temacie” na sprzęcie Nintendo niestety gorzej i trudno znaleźć w pamięci choć jeden naprawdę udany taki tytuł. Sygnowana logosami High Voltage Games i SEGA gra Tournament of Legends miała ten stan rzeczy zmienić, oferując nam świetne mordobicie z dynamicznymi starciami. A dostaliśmy ogromne rozczarowanie.

Lato. Za oknem temperatury jak w tropikach, więc przed konsolą chwilami ciężko wytrzymać. Ale na wszystko jest rada - wystarczy zanurzyć się w lazurowych falach oceanu i poszukać skarbu wspólnie z najdzielniejszym piratem świata gier wideo. Tak, Guybrush Threepwood powraca w wielkim stylu, w odświeżonej edycji kolejnego klasyka z gatunku przygodówek klikanych. Monkey Island 2: LeChuck's Revenge, tak samo jak część pierwsza przeboju spod znaku Małpiej Wyspy, zaserwowana zostaje graczom w postaci rozszerzonej i unowocześnionej. Czy Zemsta LeChucka okazała się równie wielkim sukcesem co wydana rok temu „jedynka”? Po części tak, chociaż nie ustrzeżono się tutaj pewnych błędów oraz niedociągnięć. Na pewno na plus policzyć można piękną, rysowaną grafikę w wysokiej rozdzielczości...

Medal of Honor to tytuł, który do dziś budzi sporo emocji dzięki Allied Assault, gdzie to twórcom udało się przedstawić najbardziej dramatyczny, desperacki i drastyczny wojenny obraz - lądowanie na plaży Omaha. Nieco później za sprawą dodatków oraz nowych odsłon serii zawitaliśmy między innymi do Włoch, walczyliśmy z Japończykami na Pacyfiku, a nawet w Airborne wcieliliśmy się w spadochroniarza. Niestety, MoH przez długie lata, pomimo zmian frontów, nadal pozostawał w czasach II Wojny Światowej, podczas gdy konkurencyjne Call of Duty zostawiło w spokoju przeszłość na rzecz nieco bliższych nam klimatów. Ale taka moda, więc i EA się klimatem zainteresowało.

Przestałem dawno liczyć sytuacje, w których wielki Hideo Kojima zarzekał się, że to już na pewno jego ostatni Metal Gear Solid… No cóż, geniusze zmiennymi są i tak ukazała się na rynku „nieoficjalna” piąta z kolei odsłona sagi o Ciekłych, Stałych i Bóg wie jakich jeszcze Wężach oraz ich klonach pomykających w kartonach. Po całych dobach spędzonych z Peace Walkerem pozostaje odpowiedzieć sobie na pytanie, czy nie nadszedł czas, żeby Japończyk wreszcie przerzucił się na inne, mniej wyciśnięte z soków projekty?

W czasach, gdy zagrywałem się jak głupi w „blaszkowe” hity, zyskałem spory szacunek do Raven Software. Ekipa dostarczyła kilka rewolucyjnych produkcji, które sporo namieszały w branży. Kto nie szarpał w kultowe poniekąd Soldier of Fortune, gdzie nareszcie mieliśmy możliwość odstrzeliwać kończyny przeciwnikom i jeszcze dawało to nam niesamowitą satysfakcję? Naturalnie studio pamiętają też fani gwiezdnej sagi George’a Lucasa, a to rzecz jasna za sprawą Star Wars Jedi Knight II: Jedi Outcast. Nikogo więc nie powinno dziwić, że po premierze Singularity musiałem wziąć grę jak najszybciej na warsztat.

Pamiętacie Puzzle Quest? Ludzie z Infinite Interactive dokonali rzeczy pozornie niemożliwej - stworzyli udany miszmasz stylowo-gatunkowy, który na pierwszy rzut oka jednak wydawał się dziwaczny i całkowicie niegrywany. Kulki plus system RPG oraz fabuła rodem z rycerskich opowieści? Eeee tam - pomyślałam sobie przed odpaleniem gry. A tu dopiero kilka godzin później wróciłam do świata rzeczywistego… I już wiedziałam, że sceptycyzm nie zawsze jest pożądany. Z Challenge of the Warlords spędziłam dotąd niezliczoną ilość chwil, niestety do następnego, kosmicznego tworu ekipy - Puzzle Quest Galatrix, nie potrafiłam się już przekonać, głównie ze względu na ogólne przekombinowanie. Zdanie moje zdawały się podzielać rzesze fanów części pierwszej, domagając się drugiej odsłony Puzzle Quest w „normalnych” klimatach. Deweloperzy oto zadośćuczynili życzeniom ogółu. Jak jest?

Wiele wody upłynęło w Wiśle od czasu, gdy produkcje turowe święciły tryumfy. Kilka ładnych lat temu wylądowały one na marginesie rynku, sprawiając, iż dzisiaj nie ukazuje się ich aż tyle, ile kiedyś. Nie należy jednak się załamywać, gdyż w dalszym ciągu pojawiają się tytuły z tego gatunku - ot, chociażby bardzo popularna seria King’s Bounty. W realia obecnych czasów próbuje się wpasować trzecia odsłona znakomitej sagi Disciples z podtytułem Odrodzenie. Wypatrywało jej wielu miłośników strategii, ale czy czekanie się opłaciło?

Takie pozycje jak Bad Company 2 czy Modern Warfare 2 pokazały, że to nie kampania jest głównym motorem napędowym sukcesu gier FPS. Posiadające jedynie tryb sieciowy Battlefield 1943 utwierdziło rynek w przekonaniu, że można stworzyć grywalną strzelankę opierającą się wyłącznie na wieloosobowej rozgrywce. Z tego założenia wyszło i najwidoczniej Zombie Studios – ale niestety pomysł oraz dobre chęci nie wystarczą. Bo gracze oczekują jeśli nie rewolucji, to przynajmniej zabawy na miarę aktualnych hitów.

Rodzime City Interactive od lat kojarzy się graczom raczej z produkcjami leżącymi nieopodal bielizny w supermarkecie, aniżeli z wysokobudżetowymi tytułami, gdzie ilość upłynnionych kopii liczy się w milionach. Chyba nikt dotąd nie spodziewał się, że to polskie studio spróbuje zaistnieć przebojem na listach sprzedaży - a taki właśnie ambitny plan postawili sobie deweloperzy przy okazji swojego najnowszego dzieła. Sniper: Ghost Warrior to swoisty symulator snajperski. Mieliśmy już na rynku próby stworzenia dobrej gry opowiadającej o losach strzelców wyborowych, jednak wszystko zasługiwało dotąd raczej na miano średniaka. Tymczasem ten tytuł miał wyznaczyć nowe wzorce...

Wielu długo obstawiało, który z popularnych zespołów otrzyma po The Beatles zaszczyt posiadania własnej gry muzycznej ze stajni EA. Wybór padł na światowe gwiazdy komercyjnego punk rocka – amerykańską formację Green Day. Sympatyczni muzycy z Kalifornii sprzedali jak dotąd 65 milionów płyt – Harmonix Music Systems i MTV Games powinni więc zacierać już ręce oraz powoli liczyć pieniądze ze sprzedaży gry. Green Day: Rock Band to pozycja głównie dla fanów muzycznej ekipy i do nich oto wirtualne trio wyciąga rękę.

Nie będę owijał w bawełnę - kocham LEGO. W dzieciństwie spędzałem całe dnie budując z tych klocków przeróżne konstrukcje, często wzorując się na kreskówkach czy filmach. Rzecz jasna zestawów miałem od groma - było trochę Technics, Rycerzy i obowiązkowo posterunek policji z Miasta. Obecnie to, co teraz można znaleźć w katalogu LEGO, nijak się ma do tego, co posiadałem. Premierze każdego większego kinowego hitu towarzyszy specjalna kolekcja - Gwiezdne Wojny, czy Indiana Jones to dobre przykłady. Mało tego, obie serie doczekały się także kilku "klockowych" gier, które cieszyły się sporą popularnością. Czy tak samo będzie z LEGO Harry Potter?

Któż nie pamięta kultowej kreskówki o robotach zamieniających się w przeróżne pojazdy? Osobiście Transformersy stawiam na równi z innymi bohaterami mojego dzieciństwa, jak chociażby Tsubasą, M.A.S.K. czy kochającym damską bieliznę Gigi. Niestety, o ile bajki i komiksy z Autobotami oraz Deceptikonami odniosły sukces, tak nie można tego samego powiedzieć o grach z ich udziałem. Kolejne produkcje szybko znikały z radarów z uwagi na uproszczoną rozgrywkę, czy też średniawą oprawę wizualną. Nawet projekty, które pojawiły się po ostatnich filmowych hitach, nie wybiły się ponad przeciętność. Czy Wojna o Cybertron ma szansę teraz jednak zabłysnąć?

Firma Nintendo przyjęła w stosunku do przygód Mario pewną taktykę - jedna duża opowieść na generację sprzętów, rozgraniczając oczywiście gry na klasyczne dwa oraz nowoczesne trzy wymiary. Super Mario Galaxy 2 przełamuje ten stereotyp. Shigeru Miyamoto wspomniał, że po wydaniu pierwszej części kosmicznych przygód wąsatego hydraulika na Wii, twórcom została w głowach cała masa niewykorzystanych pomysłów. Obawiacie się więc, że „dwójka” to jedynie paczka misji, mająca na celu wyciągnięcie od Was pieniędzy? Nic z tych rzeczy – to doskonały przykład na idealną kontynuację. I zarazem jedna z najlepszych platformówek w całej długiej historii gier.

W temacie growej piłki nożnej każdemu przychodzą na myśl wyłącznie dwa tytuły. Z jednej strony mamy świetną serię FIFA od Electronic Arts, a z drugiej w obozie Konami Pro Evolution Soccer. Pozycje te już od wielu lat toczą ze sobą boje, starając co roku dostarczyć jak najwierniej odwzorowane potyczki zawodników na murawie. Tam, gdzie dwóch się bije, korzystamy rzecz jasna my, ale da się również zaobserwować, że inne studia wreszcie też chcą się wykazać w temacie. Sukces obu serii skusił najwyraźniej Ubisoft - czy pojawienie się na horyzoncie Pure Football wprawi w osłupienie twardą konkurencję, a nas samych zmusi do rzucenia się do sklepów? No niezbyt...

Zachęcone sprzedażą LittleBigPlanet PSP Sony postanowiło kontynuować kieszonkową odsłonę idei "Graj, Twórz, Dziel się tym" przy ModNation Racers. Posiadacze PlayStation Portable nie otrzymują oto zmniejszonego portu stacjonarnego hitu, ale pozycję wydaną równolegle z odsłoną dla PS3. Zminiaturyzowane szmacianki okazały się bohaterami jednej z najlepszych przenośnych platformówek i zapewne United Front Games chciało podobnego sukcesu dla swego dzieła. Rzeczywistość okazuje się jednak niezbyt kolorowa - to udowadnia, że niezwykle ciężko jest sprzedać dwa razy ten sam pomysł.

Mieszane sztuki walki to w Ameryce sport, który bije rekordy popularności, a nieśmiało wkracza też na polskie podwórko, między innymi dzięki efektownym galom KSW. W 2009 roku THQ podchwyciło temat i wydało niezłą grę autorstwa Yuke’s - UFC 2009: Undisputed. Tytuł odniósł spory sukces, dlatego też na rynku szybko pojawiła się kontynuacja z numerkiem 2010. Czy rok wystarczył, by poprawić wszystko to, co nie zagrało w pierwowzorze i oddać nam jeszcze bardziej kompletną, cyfrową "pigułkę" brutalnych starć? Panie i panowie, w oktagonie nie ma miejsca na czułości – tu zobaczycie tylko pot, krew oraz łzy.

Nie jest łatwo znaleźć pozycję dla zarówno młodszych, jak i starszych graczy, która wciągnęłaby ich na długie godziny. Przy LittleBigPlanet, nowatorskim projekcie Media Molecule, poniekąd znaleziono złoty środek - poza platformówkową rozrywką, tytuł ten oferował także niezwykle bogaty edytor plansz, gdzie mogliśmy tworzyć własne mapy, a potem umieszczać je w sieci. Fakt, zabawa dość szybko się nudziła, bo w końcu ile razy można lecieć w prawo i unikać przeróżnych przeszkód, pozostawionych przez szalonych architektów... Na szczęście pomysł już nie przepadł. Studio United Front postanowiło go lekko udoskonalić, czego wynikiem jest ModNation Racers</i.

Xbox Live Arcade w moim mniemaniu zawsze jawiło się jako okazja dla mniejszych ekip do realizacji tych, co bardziej oryginalnych pomysłów, na które duże firmy wydawnicze zwyczajnie bałyby się wyłożyć spore fundusze. Zeno Clash: Ultimate Edition to właśnie tego typu pozycja – na wskroś zwariowana, oferująca całkiem świeże podejście do tematu FPP i idealnie nadająca się na weekend, w którym brakuje nam jakiejś konkretnej produkcji do ogrania.

Goichiego Sudę można śmiało nazwać gwiazdą rocka wśród twórców gier. Jego studio Grasshopper Manufacture słynie z bardzo specyficznych produkcji, które da się albo kochać, albo nienawidzić. Ich flagowy tytuł, No More Heroes wydane dotychczas wyłącznie na Wii, zawitał niedawno w sklepach w Kraju Kwitnącej Wiśni w poszerzonej wersji na mocniejsze sprzęty do grania - Xboksa 360 oraz PlayStation 3. Niecierpliwym będąc, nie czekałem bite miesiące na bardziej zrozumiałą edycję - sprowadziłem japońskie No More Heroes: Eiyuutachi no Rakuen, czyli Heroes’ Paradise. Jak wrażenia?

Bizzare Creations… Nazwa, która pewnie wywołuje niezwykle ciepłe wspomnienia w sercu każdego fana wyścigów wszelakich - to przecież ojcowie jednej z lepszych serii „ścigałek” naszych czasów, Project Gotham Racing. Milczenie firmy na temat nowych produkcji wielu przyjmowało z niepokojem, ale też i nadzieją, oczekując kolejnej części. Tymczasem niespodzianka, bo twórcy postanowili zaskoczyć zupełnie świeżym dziełem, gotując nam swoisty growy miszmasz, z zarówno elementami PGR oraz Metropolis Street Racer, jak też innych klasyków - jako inspirację wymienia się między innymi również WipEout, tudzież... Mario Kart. Zaintrygowani? Ja byłam bardzo, dlatego szybko położyłam swoje zachłanne łapki na Blurze. Założenia deweloperzy mieli ambitne, ale jak taka mieszanka sprawdza się w praktyce? Mimo swoich wad, produkt spełnił moje oczekiwania z nawiązką.

Po dużej "wpadce" z ostatnim Księciem Persji, Ubisoft nie daje za wygraną. Firma raz jeszcze próbuje swoich sił w znanym temacie, dostarczając kolejną odsłonę przygód pyskatego następcy tronu. Tym razem jednak deweloper celuje w czuły punkt wiernych fanów, czyli nową trylogię, która podbiła serca tysięcy graczy. The Forgotten Sands łokciami przeciska się obok Sands of Time oraz Warrior Within, stając się niejako pomostem między oboma tytułami - a tym samym odcina się wyraźnie od "cell shadingowego" Prince of Persia. Czy mamy faktycznie piękny ukłon w stronę tak zwanych korzeni?

Protokół Alfa to tajna organizacja do zadań międzynarodowych, a także system instrukcji oraz uprawnień w posiadaniu wysokiego rangą rządowego agenta, który przechodzi do pełnej konspiracji. Na jego zasadach działa Michael Thorton, były pracownik CIA, postać, w jaką przyjdzie wcielić się graczom w najnowszym dziele ekipy Obsidian Entertainment. Rząd USA posyła nas na Bliski Wschód w celu zbadania, kto za pomocą amerykańskiej rakiety strącił cywilny samolot - początek z miejsca plasuje produkcję w szeregu politycznych thrillerów. Szybko dowiadujemy się, że światowy układ sił wygląda zdecydowanie inaczej, niż mógłby myśleć obywatel, w dodatku zaś pewien globalny spisek grozi jego całkowitemu zachwianiu – i to niekoniecznie na korzyść tych „dobrych”. Gracz ma nieść im pomoc, problem tylko w tym, iż wcale nie jest oczywiste, kto stoi po której stronie. W fabule przeplatają się losy agencji wywiadowczych, korporacji, mafii, polityków, a nawet gwiazd rocka, uwikłanych we wszelkie możliwe skandale…