gaming (strona 213 z 237)

Zombie towarzyszą nam w grach wideo już od niepamiętnych czasów - przerażając, pożerając i zwyczajnie gnijąc na ekranach telewizorów, bądź też monitorów. Marki pokroju Resident Evil, The House of the Dead, czy Left 4 Dead na przestrzeni lat uczyniły z tych mniej lub bardziej nieporadnych istot prawdziwy filar „przetrwaj-strachów”, bez których gatunek horroru byłby niczym Halo wyzute z "teabaga". Seria Dead Rising wzięła naszych anemików z bulimią oraz zamieniła ich w jedno wielkie pole badań, polegające na wyszukiwaniu najbardziej niedorzecznych metod posyłania nieumarłych z powrotem na tamten świat. Od premiery pierwowzoru żadna inna pozycja nie była w stanie wprawić mnie w równie niezdrową ekscytację na widok zbiegowiska truposzy, stojących tuż obok kosiarki do trawy... Co z "dwójką"?

Na polu konsolowym, stawianie Killzone obok Halo jest nieuniknione. Obie serie toczą ze sobą wojnę już od zeszłej generacji sprzętów. Kto w tym konflikcie prowadzi? Cóż, pod względem popularności Master Chief, lecz nadchodzące Killzone 3 ma szanse przeciągnąć linę bardziej na stronę Sony. Jak wiadomo „dwójeczka” niemal każdego gracza oczarowała oprawą audiowizualną i do dziś jest to jedna z ładniejszych strzelanek na stacjonarki, acz przez kilka wpadek w samej mechanice tytuł dość szybko do siebie zniechęcał. Niedawno mieliśmy okazję wypróbować własnoręcznie, jak wypada nadchodząca trzecia odsłona sagi i zapewniamy, że wszystko jest oto w najlepszym porządku.

O Shanku po raz pierwszy usłyszałam podczas amerykańskich targów Penny Arcade Expo 2009. Już wtedy w głowie zakiełkowała mi pewna myśl – a mianowicie, jak mam rozumieć tytuł? Wiadomo, że to imię głównego bohatera produkcji studia Klei Entertainment, ale te zwykle bywają dwuznaczne. Przewertowałam więc słowniki. Trzonek noża, goleń, uchwyt... Dopiero swojski translator slangu dał mi satysfakcjonującą odpowiedź - Majcher! Idealne przezwisko dla osobnika o aparycji wściekłego goryla, ze strużką krwi cieknącą przez oko. Do czasu swojej premiery Shank zdołało zgarnąć kilka prestiżowych nagród, zaś autorzy skutecznie podgrzewali atmosferę nowymi materiałami. Co zatem dostaliśmy w ważącym sporo, bo aż 1,5 giga pliku?

Zawsze miałem dziwne parcie na zręcznościowe „ścigałki”. Symulatory wszelkiej maści szybko mnie zniechęcały, oferując zbyt olbrzymią ilość opcji modyfikacji samochodu. Taki Burnout to śmiganie w czystej, nieskrępowanej formie - wyścigi od Criterion potrafiły dostarczyć niesamowitego uczucia prędkości, gdy wszystko wokół naszego auta zamazywało się, my zaś mrużąc oczy staraliśmy się unikać przeszkód przed nami. Motorstorm poszło dalej. Koncepcja szalonych starć na torze została zachowana, lecz trasy, po których się poruszaliśmy, roiły się od tajnych przejazdów. A teraz, w nadchodzącym Apocalypse, całe otoczenie walić się nam jeszcze będzie na głowę...

Jakby nie patrzeć, to Metroid pomimo mniejszego rozgłosu od wszelkiej maści tytułów z wąsatym hydraulikiem na czele, wciąż jest jedną z najstarszych serii Nintendo, pamiętającą jeszcze czasy konsoli NES. Niezmienna od lat, kosmiczna łowczyni nagród Samus Aran wyszła obronną ręką z trwającego od dobrych trzech dekad „wyścigu maskotek”, podczas gdy wiele postaci pokroju Pita, Foxa, czy też Kirby'ego zostały zepchnięte w cień, od czasu do czasu zaledwie przypominając o swoim istnieniu. Japoński gigant najwyraźniej uznał, że trzy lata przerwy jakie minęły od momentu ukazania się Metroid Prime 3: Corruption (rok jeśli liczyć skompilowanie trylogii Prime) to dość, aby uraczyć fanów wielkim powrotem bohaterki. Licencja otrzymała ciekawy zastrzyk świeżej krwi, trafiając w ręce ludzi z Team Ninja - twórców Ninja Gaiden.

Z doświadczenia wiem, że porywanie się na projekt odświeżenia gry, która ma na karku już dobre kilkanaście lat, dosyć często daje niezmiernie marne rezultaty. Ryzyko fiaska rośnie w szczególności, gdy twórcy postanawiają pójść po najprostszej linii oporu i zamierzają jedynie podciągnąć w kilku miejscach rozdzielczość, dorzucić garstkę bonusów, a następnie liczą, że taki minimalny nakład pracy przyniesie konkretny zysk. Niestety, ale przykładem takiego właśnie działania jest wydane niedawno na europejskim PlayStation Network zamierzchłe dzieło Atlusa na PlayStation - Shin Megami Tensei: Persona. W porównaniu z takim Final Fantasy Tactics, ta pozycja zdecydowanie nie została łagodnie potraktowana przez upływający czas...

Ktoś kiedyś zabawnie zauważył, że jeśliby zsumować ilość akcji z II Wojny Światowej, której przewinęło nam się do tej pory przez wszystkie gry wideo, to pewnie wyszłoby, że trwała ona o kilkanaście lat dłużej, niż w rzeczywistości. Mimo to odczuwalne od dawna zmęczenie tematu nie zniechęca twórców do konsekwentnego eksploatowania tego konfliktu licząc, iż na projekt rzuci się ta garstka wiecznie nienasyconych historycznych zapaleńców. Zespół Tripwire Interactive najwyraźniej również nie ma zamiaru za szybko poddać walki i z uporem członka Armii Czerwonej szykuje nam drugą odsłonę swojej gry - Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad, mającą zapewne szansę zgnieść niejednego konkurenta w gatunku sieciowych strzelanek w klimatach II WŚ.

Gra Max & the Magic Marker trafiła do sklepów w wersji na komputery oraz Wii. Nie była ani szeroko zapowiadania, ani reklamowana już po premierze. Stworzyło ją duńskie studio Press Play, które dotąd specjalizowało się w niskobudżetowych produkcjach w technologii Flash. Ich pierwsza pozycja z prawdziwego zdarzenia nie stała się hitem, ale zdobyła swe grono oddanych fanów, tytuł może też pochwalić się kilkoma wyróżnieniami na Independent Game Festival 2010. Przy pracach nad nim dużą inspirację stanowiło innowacyjne Crayon Physics - deweloperzy zaczerpnęli stąd najciekawsze rozwiązania, a jednocześnie dodali od siebie więcej dynamiki oraz tło fabularne.

Wiecie, od czasu do czasu na rynek trafiają tytuły wybitne, produkty dostarczające niesamowitą grafikę, genialną mechanikę zabawy, świetny scenariusz, a do tego udanie dobraną ścieżkę dźwiękową. Tak z pewnością było w przypadku Gears of War - gra po premierze z miejsca stała się bestsellerem, a na jej sukces złożyło się jeszcze kilka nowatorskich jak na tamte czasy rozwiązań. Pojawili się rzecz jasna więc naśladowcy. Szkoda, że w przypadku Inversion panowie z Saber Interactive poszli na wielką łatwiznę. Ot, ekipa podarowała sobie mozolne ślęczenie nad projektem i szlifowanie go na coś nowego. Tym samym ich produkt to raptem kalka kultowego dzieła Epic.

Myśleliście kiedyś, co by się stało, gdyby połączyć legendarne już Diablo z lekko cukierkowatym Spore? Szczerze? Też zawsze miałem jakieś lepsze zajęcia, niż główkowanie nad podobnymi, piekielnymi hybrydami - co rzecz jasna nie oznacza, że panowie z Maxis nie wpadli na dokładnie taki właśnie pomysł. Miałem przyjemność na własnej skórze przekonać się, że specyficznie pomieszane elementy powyższych produkcji potrafią dać zadziwiająco dobry efekt w postaci niedawno zapowiedzianego Darkspore. Dziesiątki bohaterów, ciekawa mechanika, tony gadżetów, multiplayer – raj dla fanów starej szkoły.

Marka Need for Speed podnosi się powoli z długoletniego „dołka”, a tworzone w pocie czoła Hot Pursuit ma być kolejnym na to dowodem. EA prace nad następną grą w uznanej serii powierzyło nie komu innemu, jak Criterion Studios, czyli ekipie, która na szybkości zna się jak mało kto – w końcu stworzyli i rozwijali samochodową sagę Burnout. Jedni teraz patrzą z nadzieją w przyszłość, drudzy martwią się, czy aby poprzednie dokonania deweloperów nie zaważą na zaserwowaniu nam dzieła w formie prostej, bezstresowej ścigałki… Sprawdzaliśmy produkt w akcji i oto prezentujemy nasze wrażenia.

Bungie to jeden z tych wyjątkowych deweloperów, którzy czego się nie dotkną, zamieniają od razu w złoto. Ekipie udało się stworzyć tytuł, który nie tylko umocnił raczkującą dopiero niegdyś na rynku platformę Microsoftu, lecz wyszedł i poza sferę gier, stał się elementem popkultury. Miliony fanów na całym świecie wyczekiwały kolejnych części Halo, a każdej premierze towarzyszył niesamowity rozmach oraz euforia. Sukces nie minął wraz z nadejściem konsol nowej generacji, gdzie również nie mogło zabraknąć odzianego w zieloną zbroję Master Chiefa. Halo 3 oraz Halo: ODST w zaskakująco krótkim czasie zawojowały rynkiem i pomimo lat na karku, nadal stoją na czele rankingu najczęściej ogrywanych tytułów na Xbox Live. Czy w takim razie jest cień szansy, że wydane ostatnio Halo: Reach okaże się klapą?

Dla powstającego projektu, zanim wyląduje on na półkach sklepowych, nie ma chyba nic ważniejszego od dobrze zorganizowanej kampanii reklamowej. Konkretnie wygenerowany wokół danej pozycji „hype” może stać się kluczem do jej sukcesu, ale niekiedy zdarza się, że zbytnio podgrzana atmosfera obróci tłum przeciwko twórcom. Mówiąc o przereklamowanych pozycjach, mnie osobiście dziwnym trafem zawsze przychodzą na myśl niespełnione marzenia Petera „Bajkopisarza” Molyneuxa, który od jakiegoś czasu jest rozpoznawany nie ze względu na swoje udane gry, a bardziej za sprawą niedotrzymanych obietnic związanych z serią Fable. Marka ta nie jest niczym nadzwyczaj specjalnym, czy też rewolucyjnym. Nie przeszkadza to jednak, żeby machina promocyjna "Piotrka" z Lionhead Studios i tak z niebywałą skutecznością nakręciła fanów na kolejne odsłony, niczym tę tanią, chińską zabawkę...

Pod terminem gry przygodowej kryją się coraz częściej zaawansowane produkcje ze świetną grafiką, multum możliwości oraz wielkim światem, gdzie zagadki logiczne schodzą na dalszy plan. Twórcy starają się podążać za duchem czasu, pod każdym względem wykorzystywać najnowsze z dostępnych technologii. Zupełnie inną drogę obrało niemieckie Daedalic Entertainment. Ekipa ma na swoim koncie kilka mało znanych pozycji, jednak wypłynęła ostatnio na szersze wody wypuszczając na rynek The Whispered World. Główną ideą przyświecającą twórcom był powrót do korzeni gatunku - dlatego też produkt stanowi klasyczne „wskaż i kliknij”, w realiach fantasy.

Jesteście fanami Borderlands, a przy okazji także książkowego oraz filmowego Władcy Pierścieni? Gra Lord of the Rings: War in the North jawi się w takim razie jako pozycja właśnie dla Was (chociaż naturalnie nie tylko). Wraz z dwójką towarzyszy zostaniecie oto przeniesieni na północ Śródziemia, czyli tereny dotąd niegdzie nie przedstawiane, aby tam zmagać się z siłami Saurona. Deweloperzy ze Snowblind Studios w ten zręczny sposób zapewnili sobie twórczą swobodę, tak w ukazywaniu wydarzeń, jak również wprowadzaniu do akcji wymyślanych przez siebie od podstaw, różnorakich stworów.

Io Interactive to jeden z moich ulubionych deweloperów – ekipa w końcu odpowiada za serię Hitman oraz bardzo niedocenione Freedom Fighters, a studio też mocno związane jest z muzykiem Jasperem Kydem, autorem jednych z najlepszych ścieżek dźwiękowych w branży. Firma zrobiła jeszcze chociażby "głośne" Kane & Lynch, ale sławne nie z powodu wysokiego poziomu tej produkcji... Jej premierze towarzyszyło mnóstwo skandali, w tym ten najgłośniejszy, kiedy za niską notę w recenzji z pracą pożegnał się dziennikarz Jeff Gerstmann. Eidos, odpowiedzialne za wydanie gry, musiało się ostro nagimnastykować, aby całe zamieszanie ucichło. Ku zdziwieniu mojemu, jak też zapewne wielu innych, Io Interactive nie pożegnało się jednak z marką. Do sklepów trafiła oto niedawno kontynuacja o podtytule Dog Days.

Gry pokroju UFC 2010 czy Fight Night Round 4 udowadniają, że nie jest wcale tak trudno skutecznie wbić się w rynek bijatyk, opanowany przez szalejące po ekranie hadoukeny, okładających się kolekcjonerów mieczy lub genetycznie zmodyfikowanych, otyłych mistrzów sztuk walk. EA Sports zdecydowało się wstąpić na arenę z własną wersją sportu MMA, który definitywnie dokonuje oddzielenia mięczaków od prawdziwych twardzieli. Możemy spokojnie powiedzieć, że „Elektronicy” szykują nam coś więcej, niż tylko kopa w twarz...

Nigdy jakoś nie interesowały mnie twory muzyczne spod znaku Guitar Hero czy innych Rock Bandów. Owszem, popatrzeć jak ktoś w to gra to jeszcze, ale wziąć do ręki plastikową gitarkę i spróbować samodzielnie wybić widoczne na ekranie nuty? Usiłowałam wciągnąć się kilkukrotnie, biorąc w obroty różne instrumenty i serie - nic z tego. Temat pozycji gitarowo- perkusyjno-mikrofonowych poszedł zwyczajnie na półkę. Na prezentację Warriors of Rock szłam więc raczej kręcąc nosem. Wyszłam również kręcąc, ale głową - z niedowierzaniem, zachwycona i oczarowana tym tytułem absolutnie. Wiem już, że Wojownicy Rocka to będzie moje pierwsze, własne, wymarzone GH.

Co jest potrzebne, by zrobić dobrą grę z serii Tomb Raider? Wymieńmy. Pułapki w postaci dołów z kolcami? Są. Wielkie głazy toczące się z hukiem w naszą stronę? Obecne. Pająki wszelkich rozmiarów? A jakże. T-Rex? Obowiązkowo. Wreszcie Tomb Raider w tytule? Okazuje się, że niekoniecznie. Oto, mimo 14 lat w przemyśle gier wideo na karku, znana pani archeolog powraca w zupełnie nowej przygodzie od Crystal Dynamics. Po średnio udanych ostatnich częściach, twórcy zdecydowali się podjąć spore ryzyko, wypuszczając na rynek innowacyjną i niezwykle miodną odskocznię od głównej „myśli” sagi w postaci Lara Croft and the Guardian of Light. Było morze wątpliwości (wynikające z wielu czynników), ale na szczęście produkcja nie zawodzi.

Trudno przejść obojętnie obok tworzonej pod skrzydłami Epic Games gry Bulletstorm, szczególnie, kiedy miało się okazję sporo podyskutować o niej z samym Adrianem Chmielarzem, czyli szefem przygotowującego tytuł, polskiego studia People Can Fly. Możliwości złożenia hitu na światowym poziomie deweloperzy zaprezentowali już przy okazji uznanego Painkillera, więc chyba nie mamy się zbytnio co obawiać o jakość nowego produktu. Zaplecze techniczno-finansowe też robi wrażenie, lecz (spytacie zapewne) czy odpowiednie wrażenie robi sama Burza Kul? Otóż Moi Drodzy jak najbardziej.

Seria Spec Ops nigdy nie miała łatwego życia. Zawsze, gdy tylko któraś z części lądowała na półkach sklepowych, zaraz pojawiała się konkurencja z dużo lepszym pomysłem na rozgrywkę i bardziej dopieszczoną grafiką. Tym samym obecnie już mało kto o niej pamięta, pomimo faktu, że kolejne odsłony szturmowały komputery osobiste, a nawet konsole (mowa tu o pierwszym PlayStation oraz Dreamcaście). Czemu w takim razie warto zwrócić uwagę na zapowiedziane niedawno przez studio Yager Development Spec Ops: The Line?

Wymyślić postać, która dzięki swojemu nadzwyczaj oryginalnemu wyglądowi oraz charakterze momentalnie zapadnie w pamięci graczy, to wbrew pozorom jedno z najbardziej wymagających zadań. Genialny umysł Michela Ancela ze studia Ubisoft Montpellier podołał jednak temu problemowi i w 2006 roku światło dzienne ujrzały urzekające w swej prostocie oraz bezkresnej głupocie... króliki, znane wszystkim jako Rabbidsy. Gryzonie nie tylko podbiły świat Raymana, ale zaskarbiły serca setek fanów, obserwujących na ekranach ich absurdalne wyczyny. Niestety, wielkie szychy z Ubi widocznie nie znają znaczenia słowa „umiar”, co zaczyna skutkować odczuwalnym znużeniem kretyńskimi futrzakami w powstającym Raving Rabbids: Travel in Time...

Wzorując się na największych klasykach kina, jak Ojciec Chrzestny czy Chłopaki z Ferajny, Illusion Softworks osiem lat temu zdecydowało się pokazać światu grę Mafia: The City of Lost Heaven. Produkcja niezła, za tło opowieści posłużyło wtedy osadzone w latach trzydziestych, tytułowe fikcyjne miasto. Tu poznaliśmy tragiczną historię niejakiego Thomasa Angelo, który zdecydował się zeznawać przeciwko Donowi tamtejszej mafii, niejakiemu Salieriemu. Finału można się łatwo domyślić, bo w końcu powszechnie wiadomo, że rodzina nie wybacza zdrady... Teraz na półki trafia oto Mafia II, "wielka" kontynuacja uznanego dzieła, gdzie pierwsze skrzypce gra Vito Scaletta. Czy jest hit?

Zdarza się niekiedy, że popularne marki poddają się dosyć radykalnym zmianom w ogólnym charakterze rozgrywki, stając się momentami zupełnie odmiennymi pozycjami od swoich pierwowzorów. Przykładowo, Resident Evil z dosyć sztywnego horroru z zombie, zamienił się w momentami absurdalnego "eksterminatora" mniejszości narodowych, zaś platformowy Rayman został owładnięty przez chore umysłowo króliki, męczące nas mini-grami. Najnowsza odsłona Red Faction też zagubiła się gdzieś w mroku, zapominając (po mocnym łupnięciu się w głowę), że nie jest brzydszym bratem Dead Space...

Nigdy nie byłem w stanie zrozumieć ludzi, którzy podniecają się produkcjami pokroju takiego Forza Motorsport, czy też Gran Turismo, gdzie jazda po trasie zapewnia równie wiele emocji, co pościg za facetem uciekającym na wózku widłowym... Dokręcanie każdej śrubki z osobna to zabawa dobra dla mechanika, a nie kogoś, kto chce swoją furę tak czy siak rozsmarować na pierwszym lepszym z brzegu autobusie. Tym większa jest moja radość z ujrzenia w akcji najnowszego dziecka rodzimego Techlandu - Nail’d, które solidnie „przykuło” mą uwagę do zbliżającej się coraz szybciej premiery.