gaming (strona 235 z 237)

Niewiele jest pisarzy, którzy mieli tak wielki wpływ na dzisiejszą kulturę, jak Agatha Christie. Wespół z Arhurem Conanem Doylem w zasadzie stworzyła gatunek powieści detektywistycznej, wytyczając kanony, którymi autorzy podążają do dziś. Najbardziej nowoczesna forma współczesnej rozrywki, czyli gry, nie wiadomo w zasadzie dlaczego niezbyt często wykorzystywała motywy z książek tej wielkiej brytyjskiej pisarki. Może powodem jest fakt, że fabuły pani Christie nadają się tylko do przygodówek, a tych niestety wychodzi w tej chwili jak na lekarstwo? Mimo faktu, że taki rodzaj gier jest już na wymarciu to wciąż ukazują się produkcje „niskobudżetowe” z tego nurtu, chętnie kupowane ze względu na niską cenę.

Ilość gier prezentujących różne warianty walki z terroryzmem sięgnęła już chyba liczby trzycyfrowej. Oprócz produkcji, w których po prostu biegamy i strzelamy, możemy pograć sobie chociażby w takie strategie czasu rzeczywistego. Większość gier próbuje wyróżnić się z tłumu wprowadzając dziwne elementy, które mają być „rewolucyjne”. Conflict: Global Storm niczego takiego nie udaje. Od samego początku wiadomo, że jest to zwykła strzelanka, z minimalną ilością elementów innych gatunków, nastawiona na dobrą zabawę.

Wszystko zaczęło się w roku 1985, wtedy to bowiem Capcom wypuściło na świat Ghosts ‘n Goblins – grę, która po dziś dzień jawi się jako pozycja absolutnie kultowa. Obecnie, ponad 20 lat od tamtego wydarzenia, japoński wydawca ma już na koncie cztery gry spod znaku GNG, w tym jedną w dość świeżym opakowaniu. Mowa tu o Ultimate Ghosts ‘n Goblins, które gdy tylko pojawiło się na przenośnej konsoli Sony, od razu wywołało burzę pytań z gatunku – „czy odmłodzony klasyk nie zbezcześci klimatu oryginału?”. Jak sami jednak za chwilę zauważycie, nie sama nazwa okazuje się być elementem mocno nawiązującym do pierwowzoru.

Nowojorska metropolia jak magnes przyciąga scenarzystów, którzy bezwzględnie atakują ją statkami kosmicznymi, czy ogromnymi, zielonymi jaszczurkami. Oprócz tego Big Apple jest filmową sceną nieskończonej ilości intryg policyjnych, mafijnych i politycznych. W grach komputerowych, jak dotąd, temat Nowego Jorku nie przejawiał się aż tak często - od czasu do czasu rozgrywaliśmy kilka poziomów w metrze, czy biegaliśmy po wieżowcach. True Crime: New York City przynajmniej w teorii postanowiło wypełnić tą lukę. Spójrzmy, czy warto zainwestować w produkt ze stajni Aspyr.

Niespodzianka! O tej grze mówiło się głównie w prasie zagranicznej, a to nikt inny jak nasza rodzima firma, Metropolis Software, stworzyła świetną, dynamiczną oraz przepiękną strzelankę. Zaskoczeni? Grę na zachodzie wydaje Playlogic i już w tej chwili zbiera ona bardzo pochlebne recenzje w serwisach znających się na robocie (a nie tylko narzekających). Infernal jest klasycznym shooterem TPP, w którym wcielamy się w postać Ryana Lennoxa, upadłego anioła próbującego przeżyć na ziemskim padole.

Takich doczekaliśmy się czasów, że produkcje bardzo rozbudowane oraz skomplikowane, dające nam w zasadzie nieograniczone możliwości w danej dziedzinie, są rzadkością. Stawia się za to na gry szybkie, łatwe i przyjemne. Co jakiś czas pojawia się jednak prawdziwe dzieło, które w cień odsuwa wszelkie inne zajęcia życiowe, zmuszając nas, abyśmy na długie godziny zaszyli się w naszych pokojach zaopatrzeni w kilogramy chipsów oraz telefon do zamawiania pizzy. Takim właśnie tytułem jest Silent Hunter 4 - kolejna odsłona utytułowanej i kultowej serii przenoszącej nas na wody (a raczej pod wody) II Wojny Światowej.

Policzyć, ile wyszło dotąd części legendarnych „osadników” nie jest trudno. Przecenić ich wkład w rozwój branży gier komputerowych - niemożliwe. Wraz z nadejściem nowych odsłon twórcy ciągle zapowiadają kolejne zmiany, a seria wciąż bije rekordy popularności, jakby cały świat interesowało tylko i wyłącznie budowanie śmiesznych domków gdzieś na odległych lądach. W zapowiedziach możemy już czytać o najnowszej, szóstej z kolei części sagi, mającej powrócić do korzeni przy jednoczesnym wprowadzeniem wielu rewolucyjnych elementów. Wydana ostatnio przez CD Projekt Złota Edycja The Settlers IV jest doskonałą okazją do przypomnienia sobie tej formuły gry, która zapewniła jej wieloletni sukces, oraz sprawdzenia, czy tworzenie kolonii jest tak samo fascynujące jak za czasów premiery produkcji w 2001 roku.

Ostatnimi czasy modne stały się tytuły-hybrydy. Co prawda w bardzo wielu przypadkach gra wciąż pozostaje w obrębie jednego gatunku, posiadając jedynie elementy innej grupy, ale i tak jest to inicjatywa godna naśladowania. Firma Pandemic postawiła sobie za cel połączenie klasycznej strategii w czasie rzeczywistym z grą fabularną i uparcie swoją wizję promuje. Po całkiem niezłym Spellforce przyszedł czas na jej młodszą siostrę, która ma poprawić błędy poprzedniczki oraz zapewnić twórcom poczesne miejsce w historii gier.

W ostatnich latach byliśmy świadkami niesamowitego rozwoju gatunku tak zwanych „shooterów taktycznych”. Coś ruszyło się w growym światku tuż po ukazaniu się w Internecie pierwszej wersji Counter Strike i wyszło na to, że nie każdemu wystarczy już Quake. Dobrych gier z tego nowego podgatunku jest wiele i wciąż ukazują się kolejne kontynuacje najlepszych serii, jak choćby Ghost Recon. Mimo wszystko jednak same założenia takiego shootera pozostały niezmienione i wciąż mało jest produkcji, które byłyby połączeniem kilku rodzajów gier na równych zasadach. I tu niespodziewanie pojawia się Full Spectrum Warrior.

Zastanawialiście się, kto mógłby zagrać rolę Mario w pełnometrażowym filmie? Ja po obejrzeniu Borata nie mam wątpliwości. Sacha Baron Cohen zrobiłby z tą postacią na pewno coś – ekhem - oryginalnego, a odrobina odmiany na pewno nikomu by nie zaszkodziła. Albo reklama maszynek do golenia z Marianem... Ale zostawmy te dywagacje.

Saint’s Row jest tytułem, który w Polsce przeszedł bez echa. Widać to po forach internetowych, na których tematy o grze nie cieszą się raczej popularnością, czy chociażby po samych profilach graczy na Live (nieczęsto ujrzycie tam ikonkę SR). Sytuacja dziwna, bowiem do czasu wyjścia kolejnego GTA jest to najlepsza produkcja typu „Gangole w wielkim mieście” na Xboxa 360. I nie, nie chodzi wyłącznie o to, że konkurencji generalnie na tym polu brak…

Jeśli uwielbiacie gry muzyczne, a dodatkowo całe życie chcieliście nauczyć się brzdąkać na gitarze, lecz mieliście zbyt koślawe palce by wstrzelić się w akordy, to z otwartymi portfelami powitacie Guitar Hero II w wersji na Xboksa 360. Śmiem twierdzić, że to będą Wasze najlepiej wydane ponad trzy stówki od lat, no chyba, że ktoś jest mega-arcy (dokładnie w takiej kolejności) frustratem i przy byle niepowodzeniu rzuca drogim sprzętem o ścianę, zamiast powiedzieć sobie „teraz mi się uda” i jechać dany kawałek do oporu – tutaj lepszym wyborem będzie tamagotchi. Prysk o podłogę i za 10 zeta ma się nowe. Ale może jednak do rzeczy.

Być może jest to jakaś słowiańska niewiara we własne możliwości, ale trudno zaprzeczyć, że gdy większość z nas usłyszała po raz pierwszy o firmie Nival Software, złośliwym komentarzom nie było końca. Kiedy rosyjska ekipa uderzyła jednak z Heroes of Might and Magic gracze okazali się zachwyceni. Obecnie w czytnikach PC gości już piąta część kultowej sagi. Zaoferowano nam produkcję dopracowaną, piękną, a przede wszystkim, czerpiący garściami z uważanej za najlepszą przedstawicielkę rodziny - Heroes of Might and Magic III.

Mimo zapowiedzi niektórych krytyków, taki nurt w grach jak strategia ekonomiczna ma się całkiem nieźle. Tony tabelek i szczątkowa grafika nie odrzucają aż tak bardzo, nie jest też nikomu straszne analizowanie danych oraz dbanie o zadowolenie klienta, bo tego typu tytuły po prostu się lubi. Wciągają one najbardziej i z reguły najdłużej tkwią na naszych dyskach twardych. Kto z nas nie pamięta legendarnych produkcji, jak chociażby SimCity, czy niezwykle rozbudowane Industry Giant 2. Do tego samego gatunku właśnie zalicza się Transport Giant, które tradycyjnie nie należy może do najprostszych i najłatwiejszych w opanowaniu gier, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że po początkowych trudnych chwilach finalnie dostarcza bardzo dużo radości.

Symulatorów jest mnogość, a ja do czasu zagrania w opisywaną produkcję uważałem te traktujące o pociągach za najnudniejsze z nich wszystkich. Muszę jednak przyznać, iż świat ogromnych, pędzących po szynach stalowych bestii okazał się nader interesujący. Może było tak, albowiem jednak poruszanie się pociągiem jest odrobinkę bliższe naszemu sercu niż sterowanie jakąś łodzią podwodną lub najnowszym modelem myśliwca. Symulacja „ciuchci” pokazuje, jak skomplikowany jest cały proces kontrolowania szynowego molocha, który to dla nas, jako pasażerów, stanowi jedynie część tła życia codziennego. Trainz Railroad Simulator 2006 należy do tego typu gier, które z początku wydają się nużące, lecz po chwili sprawiają, iż zapominamy o minutach upływających w naszym rzeczywistym świecie, a zaczyna się liczyć tylko elektroniczny rozkład jazdy.

Od pewnego czasu na polu gier wyścigowych niepodzielnie rządzą nowiutkie produkcje spod znaku Need for Speed. Przeżywająca renesans od czasu pierwszego Undergrounda seria dowiodła już, że mimo wieku wciąż umie pokazać prawdziwy pazur, udanie dodając nowe elementy do standardu gatunkowego. Wiele osób jednak (jak zwykle) martwi „ścigałkowa” hegemonia Electronic Arts i z utęsknieniem czeka na kogoś, kto w końcu rzuci rękawicę gigantowi elektronicznej rozrywki. Taką właśnie grą jest Test Drive Unlimited, najnowsza przedstawicielka wyścigowej serii-weterana.

Od wydania książki Dana Browna, pod dobrze znanym wszystkim tytułem Kod Leonarda Da Vinci, nastał renesans zainteresowania genialnym naukowcem. Oprócz dziesiątek książek, filmów, czy choćby komiksów, powstało kilka gier, które lepiej bądź gorzej wykorzystują motywy związane z panem Leonardem. Niewiele z tych produkcji pokusiło się jednak o zajęcie się wynalazkami mistrza, skupiając się raczej na ich teoretycznie destruktywnej naturze. Gra The Secrets of Da Vinci, produkcja z serii The Adventure Collection, jest zupełnie inna. Spokojna, wyważona i… przez to odrobinkę nudna.

Niewiele jest tytułów, które oprócz tego, że bawią, to do tego jeszcze uczą. Większość produkcji nawet gdy ma taki potencjał, zazwyczaj wykorzystuje go w najmniejszym stopniu. Stąd też w takich czasach antycznych, według twórców gier przynajmniej, wojska rzymskie dysponowały swoim własnym odpowiednikiem japońskiego ninja, a najlepszą bronią przeciwko szarżującym słoniom kartagińskim miały się okazać specjalnie szkolone w Koloseum świnie bojowe. Podobnych przykładów można by podać bez liku. Kiedy instalowałem Tajemnicę Zaginionej Jaskini, przed moimi oczami przesuwały się dziesiątki wariantów scenariuszy o odkrytych gdzieś pod powierzchnią Ziemi starożytnych cywilizacjach, czy statkach UFO ukrywanych w podziemnych kompleksach badawczych na pustyni. Na całe szczęście gra okazała się dość przyjemną przygodówką o życiu... jaskiniowców. I to podchodzącą do tematu dość serio.

Seria The Adventure Collection próbuje przypomnieć nam stare dobre czasy przygodówek. W grach spod tego znaku nie ma niby nic szczególnego, ale te kilka tytułów z pewnością ma pare ciekawych cech, które być może bardziej wytrwałych przykują na dłużej. Przede wszystkim jednak dzięki ostatnim podrygom gatunku wchłanianego przez inne growe nurty możemy zobaczyć jak wyglądała rozrywka komputerowa w ostatnich latach dwudziestego wieku. Powrót na tajemniczą wyspę doskonale wpisuje się w charakterystykę serii - jest to produkcja dość statyczna, odrobinkę nudna, lecz jeśli nie mamy akurat nic innego do roboty i nie w myśl nam łamać głowy nad strategiami, ani palców nad superszybkimi FPSami, może okazać się ona przyjemnym „zabijaczem czasu”.

Jakiś czas temu miałem okazję na łamach Gamikaze recenzować pierwszą część prawniczej sagi o Phoeniksie Wrighcie. Tak, sagi bo Capcom idzie za ciosem i patrząc na rosnące słupki sprzedaży na całym świecie ochoczo zabiera się za kolejne części. I dobrze, bo pierwsze trzy odsłony ukazały się najpierw na Gameboy’a Advance, co niestety czasem daje się we znaki. Widać, że developerzy chcieliby lepiej wykorzystać takie funkcje DS-a, jak mikrofon i touch screen, ale czasem nie mają po prostu jak wcisnąć ich obsługi w stworzone już etapy gry.

Witajcie ponownie dowódcy. Po raz kolejny nadszedł czas bitew do ostatniej kropki krwi, starć na każdym znanym człowiekowi lądzie, a wszystko to w aurze zielonego minerału, tiberium, który powoli wyżera ziemię. Electronic Arts dzięki małej przerwie w postaci doskonałego Command and Conquer: Generals powraca do oryginalnej serii C&C i to w stylu, którego mogą pozazdrościć wszyscy inni producenci gier. Wojny o tyberium są produkcją prawie że doskonałą - szybką, wciągającą, a co najważniejsze zrealizowaną z iście epickim rozmachem.

Ten cytat towarzyszy mi już od bardzo dawna. Słowa i ich głęboka symbolika – sens tego stwierdzenia do dziś zastanawia mnie wywołując równocześnie wątpliwości, czy twórcy Fallouta naprawdę zdawali sobie sprawę z potencjału tych kilkunastu liter? Odczytywane zwłaszcza niebezpośrednio niosą ze sobą bardzo ważną ideę – czasy się zmieniają, świat się zmienia, a wraz z nim polityka, poglądy, religia i na końcu człowiek. Można się spierać i dywagować, lecz „wojna” którą toczą ludzie: o przetrwanie, żądze, pasje, marzenia, wolność – jej zasady i sens nigdy nie ulegają zmianom. Heroiczna, piękna, trudna, pełna dwuznaczności oraz często nieczystych zagrywek może stać się okrutna, bezlitosna, pełna złości – i to zarówno bitwa o ukochaną jak i o kolejne tereny okupowanego państwa...

"Launch Title" to jedna z najbardziej ciekawych, złożonych, ale przede wszystkim odpowiedzialnych funkcji, którą może pełnić określony tytuł. Start nowej generacji platformy domowej rozrywki nigdy tak naprawdę nie symbolizował łatwej, przyjemnej i zapewniającej „kokosy” elektronicznej procesji. To moment sprawdzianu, pierwszego wrażenia i początku nieuniknionej „reakcji łańcuchowej”. To przede wszystkim gry, a nie design konsoli decydują o popularności urządzenia. Czy zatem przekona Cię Playstation 3 wraz z pierwszą produkcją na ten system? Zwłaszcza, iż już Drogi Graczu zapewne wiesz, że Resistance: Fall of Man mimo usilnych starań twórców okazało się tytułem zbierającym na świecie średnie noty. Z tego też względu recenzja ta staje się bardzo istotną i odpowiedzialną oceną. Jej zadaniem jest nie tylko analiza propozycji Incomniac, lecz także prognoza przyszłości oraz możliwości Playstation 3.

Iluż to nie widzieliśmy klonów serii Total War i Europa Universalis. Po natychmiastowym sukcesie tych gier jak grzyby po deszczu zaczęła wyskakiwać masa lepszych i gorszych naśladowców, ale nie osiągnęły one nawet części poziomu oryginałów. Coś jest w idei rządzenia państwem na kontynencie europejskim, zarządzania narodem, który można doprowadzić do wielkości. Być może chodzi o chęć samodzielnego pokierowania losami własnego ludu, wpływ na historię? Great Invasions wpisuje się w ten nurt, pozwalając nam wziąć w garść dowodzenie nad różnego rodzajami plemionami, walczącymi o panowanie nad Europą od roku 350 do 1066 po Chrystusie.

Ostatnie dwa lata w branży gier komputerowych upłynęły pod znakiem wielkich RTSów, które na nowo obudziły emocje domowych strategów. Nie dość, że THQ wydało świetną serię Warhammer 40K: Dawn of War i Company of Heroes, to wszystkich zaskoczyło swoim poziomem Command & Conquer 3: Tiberium Wars ze stajni EA. THQ jednak nie zwolniło, przygotowując wspólnie z Gas Powered Games dzieło mające wszystkich wprawić w zdumienie i całą konkurencję pozostawić daleko w tyle. Nazywany przez zachodnią prasę „duchowym spadkobiercą” kultowego Total Annihilation, Supreme Commander zadziwia skalą i dopracowaniem, których próżno szukać w RTSowych hitach tego roku.