gaming (strona 211 z 237)

Nie wyobrażałem sobie nigdy Kinecta, jako narzędzia dobrego do wyścigów samochodowych. W porządku – zmyśloną kierownicą można wirtualnie kręcić na boki, ale co z gazem oraz hamulcem? Kinect Joy Ride nie odpowie na to pytanie, bo po pierwsze nie uświadczycie tu ani hamowania, ani przyśpieszania innego niż "turbo", zaś po drugie to przeprosta zręcznościówka, nastawiona niby na zabawę na imprezach. Mamy kolejny tytuł startowy na „kamerkę” Microsoftu, za którym stoi tym razem nieznane studio BigPark, stworzone rzecz jasna specjalnie do wykonania gry. Czy warto zainwestować w nią czas i pieniądze? Postarajmy się jak najbardziej krytycznie podejść do sprawy...

Men of War miało swoją premierę w 2007 roku, jako nieoficjalna kontynuacja strategii czasu rzeczywistego Faces of War oraz Soldiers: Heroes of World War II. Fani obu tytułów przekonali się wtedy, że nowe dzieło ukraińskiego studia Best Way jest co najmniej tak samo dobre, jak poprzednie. Szybko potem w sklepach wylądowało rozszerzenie Red Tide, a obecnie oczekujemy jeszcze pary następnych, czyli Men of War: Assault Squad, jak również Vietnam. Pierwsze trafi do sprzedaży już za trzy miesiące i stanowi dodatek samodzielny, acz ręki innego producenta - Digitalmindsoft wcześniej pomagało przy pierwszej części serii. Pakietowi przyjrzeliśmy się bliżej za sprawą bety trybu sieciowego oraz demonstracyjnych scenariuszy dla samotnego gracza.

Kolejne 12 miesięcy ostrego szarpania w pozycje różnorakie, czy to na konsoli, czy mocno podpakowanym sprzęcie komputerowym przed nami. Ciekawie kształtują się gatunki, które poszczególne z zapowiedzianych na 2011 rok gier reprezentują - w najbliższym czasie czekają nas głównie pozycje FPS, tudzież TPP, którym towarzyszyć ma zacna ilość tytułów RPG. Obrazu dopełni garść ogólnie pojmowanych przygodówek akcji. Cieszą liczniejsze polskie akcenty.

"W końcu!" - tylko to przyszło mi na myśl, gdy Gran Turismo 5 znalazło się w moich rękach. Nie dlatego, że jakoś specjalnie wyczekiwałem tej pozycji, wręcz przeciwnie – spodziewałem się, iż Polyphony Digital będzie opóźniało datę premiery w nieskończoność, więc była ona dla mnie pewnym zaskoczeniem. Piąta odsłona, przez nieudolny marketing, od lat lądowała na językach graczy, a Kazunori Yamauchi ze swoimi obietnicami działał na wszystkich, jak płachta na byka. Przy starcie PS3 dano ciała na całej linii, więc by zapewnić, iż prace nad produktem w ogóle trwają, wypuszczono Prologue - płatną wersje "demo". Rzecz jasna spotkała się ona z krytyką. Czy twórcy wyciągnęli z tego wnioski?

Nie rozumiem, skąd u twórców ostatnimi czasy bierze się ta mania spowijania niektórych marek w ponurości, niczym Edgara Allan Poe starający się napisać własną wersję Kubusia Puchatka. Batman z kreskówkowego dziwaka w kalesonach zamienia się w charczącego twardziela, nowy SSX najwyraźniej porzuca radosną atmosferę na rzecz markotnej wizji Granic Wytrzymałości, a niezadługo każda baśniowa sielanka zachoruje na syndrom Tima Burtona. Nie żebym miał coś przeciwko takim działaniom – wręcz przeciwnie! Już pierwsza zapowiedź Epic Mickey była dla mnie niczym długo wyczekiwana ewolucja myszy w czerwonych portkach pod dojrzałych wyjadaczy animacji. Niestety, świetnie wyglądająca na papierze mroczna wizja pana Spectora okazała się „Małym Miki”, przy co najwyżej smutnym efekcie końcowym...

Kiedy DICE i Electronic Arts wypuścili na rynek kontynuacje Bad Company, tytuł na krótką chwilę cieszył się sporą popularnością. Czemu potem sporo osób przesiadło się na inne pozycje? Cóż zawiniło temu kilka rzeczy... Polityka "elektroników" w sprawie dodatków pozostawiała wiele do życzenia, zaś sama gra drażniła małą ilością map i niekiedy wręcz fatalnie wyważoną siłą broni. Dopiero z nadejściem Vip Map Pack 7 doczekaliśmy się nowych lokacji, natomiast niedawno DICE zafundowało nam także wyprawę do Wietnamu...

Dawno, dawno temu - kiedy Bobby Kotick i inni magnaci nie trzęśli światkiem twórców gier, gdy niezależne studia deweloperskie miały szansę przebicia się na rynku z innowacyjnymi tytułami... Wtedy pojawiały się czasami pozycje określane mianem magicznych. Dzisiaj takie rodzynki, nastawione nie na strzelanie, efektowną rozwałkę czy wybuchy, jeśli się pokażą, to najczęściej giną w gąszczu innych produkcji. Niezauważone, niedocenione, nieznane. Tęskno mi za przeszłością, a Majin and the Forsaken Kingdom od Game Republic i Namco-Bandai w założeniach miało zauroczyć takich właśnie nostalgicznych odbiorców. Czy się udało? Po części owszem, ale niedociągnięcia przyćmiły wewnętrzne piękno tego dzieła bardzo skutecznie.

Kinect już gości w domach wielu szczęśliwych (bo kupić „gadżet” łatwo nie jest) posiadaczy Xboksa 360 w Polsce. Microsoft, wzorem Nintendo oraz ich Wii Sports, nie pozostawił nabywców tego drogiego urządzenia na lodzie i do pudełka z „kamerką” dokłada zbiór minigierek. Dobre posunięcie, zważywszy że za sprzęt zapłacimy w granicach 600 złotych - w ten sposób od samego początku jest też w co szarpnąć. Kinect Adventures to tytuł stworzonym przez Good Science Studio, powołane do życia specjalnie do wykonania startowej pozycji na nową zabawkę. Udanie pokazuje wady i zalety świeżego zakupu.

Od premiery konsoli PlayStation 3 na europejskim rynku minął już spory szmat czasu, a ja w dalszym ciągu nie mogę przełknąć faktu, że Sony nie wrzuciło kompatybilności wstecznej do ostatnich wersji swojej nietaniej maszynki... Jak wiadomo, na PS2 wyszło od groma różnorakich tytułów, z czego wiele doczekało się nawet statusu kultowych. Skoro gier z poprzedniej generacji na "trójeczce" nie odpalimy, twórcy wpadli na ciekawy pomysł - podkręćmy ciut grafikę, dźwięk „starocia” i sprzedajmy to raz jeszcze. W ten oto sposób na półce obok Killzone 2, Uncharted 2: Among Thieves, czy nawet nudnego jak flaki z olejem ModNation Racers, znajdziemy The Sly Trilogy od Sucker Punch.

Halo to Bungie, a Bungie to Halo - ten związek wydawał się wielu graczom nierozerwalny. Toteż dla wszystkich fanów rok 2007 był w pewien sposób przełomowy, bo firma uniezależniła się, zaś z uwagi na to, że prawa do tytułu należą do Microsoftu, deweloper zapowiedział zerwanie z serią. Wydane niedawno Reach stanowi ostatnie dzieło ekipy spod znanego szyldu - pożegnanie ze swoimi miłośnikami Bungie zaplanowało na 14 września 2010 roku. Łzy jeszcze nie opadły, a tu niespełna po trzech miesiącach od premiery dostajemy od MS pierwsze DLC - Noble Map Pack. Czy warto zainwestować?

Akurat gdy wydawało mi się, że gatunek autentycznie straszących horrorów już wyginął, w moje łapska wpadła nowa pozycja od twórców Penumbry. Swego czasu pierwsze zwiastuny przekonywały, iż Amnesia: Mroczny Obłęd będzie tytułem dosyć solidnym, oferującym miłą odskocznię od wszelakich masowych „sieczek”, dumnie chrzczonych przez deweloperów „przetrwaj-strachami”. Niestety, żaden udostępniony filmik, zapowiedź, czy nawet własne przeczucie, nie zdołały ostrzec przed czekającą mnie spiralą pogłębiającej się paniki. Oto jeden z najlepszych „przeraża czy” ostatnich lat, przy którym Dead Space jawi się najwyżej jako gra edukacyjna z serii Ulicy Sezamkowej...

Żyjemy w czasach growego, medialnego szumu – gdzie nie spojrzeć, atakują nas reklamy nadchodzących pozycji, a licytowanie się wydawców, która z nich osiągnie największy sukces i zdmuchnie konkurencję, niczym wiatr jesienne liście z drzew, sięga chwilami granic absurdu. Miło więc, że nawet w tak "niekorzystnym" okresie, jak ten przedświąteczny, pojawić się potrafi dzieło na pierwszy rzut oka niepozorne, cichutko zajmujące swoje miejsce na Rynku Xbox Live oraz... w sercach odbiorców. Ilomilo na dyski konsol zakradło się niejako kuchennymi drzwiami, bo oficjalnie tytuł ciągle jest niedostępny. Był marketing „szeptany”, sekretna strona internetowa, w końcu specjalny kod... Całość wymyślono po mistrzowsku, wzbudzając ogromną ciekawość tytułu wśród społeczności. Jeszcze przed odpaleniem gry w powietrzu czułam magię. I nie zawiodłam się – to produkcja ze wszech miar jednak oryginalna.

Kojarzycie Tron? Nie zdziwię się, jeżeli nazwa wielu młodym nic nie mówi, gdyż film o tym tytule pojawił się w 1982 roku. Pamiętam, jak sam miałem okazję obejrzeć go jakieś dziesięć lat później w sobotnie popołudnie, kiedy to puszczano w telewizji blok pozycji Disney’a - po kolejnej dawce przygód Sknerusa McKwacza, poznałem losy postaci odgrywanej przez Jeffa Bridgesa, przeniesionej do wnętrza komputera. Dla mnie jako szkraba było to spore przeżycie, choć teraz cały obraz dorównuje poziomem raczej mniej tandetnym projektom z YouTube, niż innym współczesnym tytułom z gatunku science fiction... Fabułę postanowiono pociągnąć później w grze Tron 2.0, ale dopiero towarzyszące drugiej części filmu Tron: Evolution to pełnoprawna kontynuacja.

Choć pierwsza część Assassin’s Creed miała swoje duże wady, ukończyłem ją kilkukrotnie. Potem Ubisoft Montreal zabrało się za kontynuację, która ku mojemu zdziwieniu naprawiła niemal wszystkie wpadki pierwowzoru i zaprezentowała zupełnie nowe ramy czasowe - a co za tym idzie też bohatera. Po Wyprawach Krzyżowych oraz Altairze przyszła pora na Ezio i włoski renesans. Choć z początku tytuł nie przypadł mi do gustu, w krótkim czasie się do niego przekonałem. Teraz kanadyjskie studio serwuje nam raz jeszcze opowieść o asasynach okresu Odrodzenia, do tego już bez numerka w tytule.

Pewnego pięknego dnia członkowie studia Telltale Games usiedli wspólnie przy kawce (ewentualnie herbatce „z woltem”, patrząc na efekt końcowy) i zadali sobie jedno nurtujące ich pytanie – co uwielbiane przez wszystkich postacie z gier robią po godzinach, gdy mają chwilę spokoju od nużącego już ratowania kolejnych światów? Trenują przed nieznanym jeszcze zagrożeniem? Zalewają smutki całymi zgrzewkami zwalających z nóg trunków? Pewnie tak, ale niekoniecznie chciałbym patrzeć na wytaczającego się z baru, schlanego jak świnia Luigiego lub też widzieć Snake’a godzinami ćwiczącego chowanie się po kartonach... Otóż ekipa wpadła na inny pomysł - usadowili czwórkę znanych herosów oraz naszą szanowną osobę przy jednym stole pokerowym, dając okazję bycia świadkiem przekomicznych interakcji pomiędzy postaciami.

Nigdy nie sądziłem, że trafię na grę, która chociaż trochę przypomni mi niedoścignione Burnout 2: Point of Impact, a w dodatku nie będzie to pozycja właśnie z tej uznanej serii. Chociaż producent ten sam – jak wiadomo, Criterion Games stanowi jedną z ekip odpowiedzialnych za przywracanie Need for Speed do łask. W odróżnieniu od wydanego w zeszłym roku, raczej realistycznego Shifta, wyścigi w nowym Hot Pursuit to niezwykłe emocjonujące „prucie” przed siebie na pełnej prędkości - więc wielbiciele symulatorów nie mają tutaj czego szukać. Ale miłośnicy dobrej, szybkiej zabawy „wsiąkną” na dobre...

Sonic. Niebieski jeż w czerwonych butach, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata gier wideo - chyba w niemal każdym z nas budzi ciepłe odczucia. Wiele osób dzięki niemu przywiązało się do firmy SEGA na dobre i złe. Szkoda tylko, że ostatnimi czasy to „dobre” było graczom dozowane w dawkach wręcz niewidocznych gołym okiem… Rozwój branży elektronicznej, a zwłaszcza parcie w stronę 3D, nie oszczędziły bohatera, któremu przejście w trzeci wymiary zwyczajnie nie posłużyło. Wydane ostatnio na Xbox Live Arcade Sonic the Hedgehog 4 - Episode 1 to jednak bezpośredni fabularny następca piętnastoletniej już pozycji Sonic and Knuckles, przez wielu uważanej za ostatnią dobrą grę z serii. Czy powrót do korzeni udał się? W sumie tak, chociaż mam parę zastrzeżeń stricte technicznych. Ale tradycyjnie po kolei.

18 listopada mieliśmy okazję uczestniczyć w konferencji CD Projekt Conference Autumn 2010, drugiej z zapowiedzianych, cyklicznych imprez polskiego wydawcy. W porównaniu do wiosennej edycji było skromniej i krócej, zaś planowane wielkie niespodzianki nie wypaliły z powodu przecieków informacji do prasy, jak również niefrasobliwości realizatorów bezpośredniej transmisji. Organizator na miejsce spotkania wybrał klub Fabryka Trzciny na warszawskiej Pradze, który już wielokrotnie gościł podobne imprezy i był odpowiednio przygotowany logistycznie. Plan konferencji przedstawiał się krótko, acz dość treściwie - oprócz prelekcji o dokonaniach spółki oraz jej widokach na przyszłość, szykowano dwa przedpremierowe pokazy tytułów wydawanych przez CD Projekt, atrakcję wieczoru stanowił zaś Wiedźmin 2.

Co ludzi denerwuje w grach? W wielu tytułach irytuje widoczna wtórność. Oklepane patenty nie wnoszące nic do rozgrywki. Sztywne trzymanie się koncepcji obranej przed laty, która jest już wyeksploatowana do granic możliwości, lecz mimo to twórcy nadal chcą jeszcze trochę na marce zarobić. Seria God of War zawładnęła każdą kolejną konsolą Sony począwszy od PlayStation 2. Teraz na przenośny sprzęt firmy wychodzi następna odsłona przygód Kratosa, czyli Ghost of Sparta. Czy nowe przygody rzeźnika okazały się wyłącznie pewnym odgrzewanym kotletem, czy też czekała na nas rewolucja?

Famitsu, chyba najbardziej renomowany japoński magazyn o grach wideo, wystawił swego czasu Fist of the North Star: Ken’s Rage mocno zadowalającą ocenę 32/40 punktów, nazywając dzieło Omega Force niezłą adaptacją oryginalnej mangi. Niestety. Z tak wysokim wynikiem mógłbym się zgodzić tylko wtedy, gdyby pełna czterdziestka oznaczała szczyt dramatu oraz klęski deweloperskiej w dostarczeniu godnej, cyfrowej wersji jakże legendarnej już serii z lat osiemdziesiątych. Twór ten najzwyczajniej w świecie zgromadził w jednym produkcie wszystkie dobre aspekty, które pamiętałem z anime i niczym bezlitosny mistrz Hokuto Shinken zniszczył je punkt po punkcie, aby tytuł mógł w towarzystwie agonalnych konwulsji zamienić się w krwawą kupę nieszczęścia. Ta gra, zanim włożyłem ją do czytnika, już niestety była martwa...

Kto choć trochę nie kocha Gwiezdnych Wojen? Pamiętamy potyczki na miecze świetlne, charakterystyczne sapania Dartha Vadera, czy komiczne składanie zdań przez mistrza Yodę? Gier osadzonych w tym uniwersum było co niemiara i nawet nie zacznę ich tu wszystkim przytaczać, jedno natomiast jest pewne – LucastArts zaskoczyło graczy informacją, że zabiera się za kontynuację The Force Unleashed. Pierwowzór zbierał średnie oceny i pomimo kilku fajnych patentów, dość szybko stawał się nudny - aczkolwiek trzeba przyznać, iż twórcy sprawnie wkomponowali historię głównego bohatera w „starą” trylogię. Czy teraz, wraz z częścią drugą, seria pokaże nam swój prawdziwy potencjał?

Jak co roku, obok sportowych tasiemców od Electronic Arts, na półki sklepowe trafia kolejne Call of Duty - to w końcu swoista kura znosząca złote jajka Activision. Po sukcesie Modern Warfare, seria jest na ustach wszystkich, a co za tym idzie każda nowa odsłona dominuje w rankingach sprzedaży przed Świętami. Powszechnie chyba wiadomo, że za poszczególne części wojennej sagi na zmianę zabierało się Infinity Ward oraz Treyarch. Pierwsza ekipa zasłynęła dużo bardziej od kolegów, aczkolwiek przy okazji Black Ops będące dotąd nieco w cieniu studio w końcu może jaśniej zabłyśnie na firmamencie.

Zawsze bawił mnie niesłychany, dziecięcy wręcz entuzjazm, jaki towarzyszył Peterowi Molyneux przy zapowiadaniu kolejnych projektów RPG. Potrafił on przed premierą każdej odsłony Fable tak fantastyczne opisać relacje i emocje, które będą czekać na graczy w nadchodzących heroicznych przygodach, że nie sposób było zlekceważyć tego mitomana. Przy trzeciej części „Baśni” gryzł się już ciut mocniej w język, niemniej i tak mieliśmy poznać przygniatający ciężar królewskich decyzji, sprowadzających się do wyboru mniejszego zła - w imię większego dobra. Cóż, znowu dane mi było wkroczyć w świat niespełnionych obietnic, zmarnowanego potencjału, choć też dozy urzekających pomysłów.

Dawno, dawno temu żyła sobie piękna księżniczka... A nie, moment, to nie ta bajka. Zacznijmy raz jeszcze - dawno, dawno temu gry stanowiły dla odbiorcy wyzwanie, pamiętacie jeszcze te złote czasy? Lata bez niezliczonych punktów kontrolnych, opcji zapisu stanu w każdej chwili, paska życia regenerującego się samemu, z utrudnieniami będącymi prawdziwymi przeszkodami? Czytając zapowiedzi Team Meat o powrocie do takich klimatów w ich historii pewnego ruchliwego, mięsnego kawałka, myślałam sobie jedynie "przypuszczam, że wątpię". Ale platformówki zawsze są dla mnie w cenie, także w Super Meat Boya zdecydowałam się zainwestować trochę na ślepo, zwłaszcza że w promocji "premierowej" ekipa zeszła ze standardowego 1200 MSP do 800. Skusili mnie. Powiem jedno - to nie jest pozycja dla ludzi nerwowych.

Sobota, 23 października 2077 roku. Niebo staje w ogniu wybuchów jądrowych, miasta wyparowują z powierzchni Ziemi, giną miliony ludzi. Wielka Wojna w zaledwie dwie godziny pogrąża świat w ciemności nuklearnej zagłady. Tylko nieliczne miasta ocalały - wśród nich błyszczy perła pustyni Mojave, New (Las) Vegas. Przypadek? Łut szczęścia? Diabelska interwencja nad stolicą grzechu i hazardu? Wszystkiego dowiemy się w swoim czasie, by następnie samemu dopisać dalszy ciąg historii. Jaka ona będzie zależy tylko od nas - dawno żadna gra nie oferowała tak szerokiego spektrum interakcji i wpływu na otaczającą postać rzeczywistość, a zaskakiwała też pod kątem rozwiązań fabularnych.