Gdyby przyszło co do czego (na co na razie, jak podkreśla Gilbert, się absolutnie nie zanosi, choćby dlatego, że nie ma w swych rękach praw), dostalibyśmy tytuł w starym stylu, ze specjalnie stylizowaną „retro” grafiką 2D. Ron zaprojektowałby od nowa system SCUMM (Script Creation Utility for Maniac Mansion), nad dziełem czuwałoby może z 10 osób, żeby wyszło z niego coś naprawdę osobistego od deweloperów dla graczy. Produkcja przeznaczona byłaby dla miłośników przygodówek — żadnych podpowiedzi, podświetlania interaktywnych obiektów na ekranie czy prostych zagadek, robionych pod szeroką publikę. Kombinowanie, zacinanie się, frustracja oraz potyczki na słowa za to jak najbardziej. Ekran ekwipunku powalałby pięknie rozrysowanymi przedmiotami. Gra trafiłaby do normalnej dystrybucji jako The Monkey Island 3a i stała dumnie na półkach sklepów w sztywnym, kartonowym opakowaniu.
Do tego doszłoby pełne udźwiękowienie projektu. Gilbert robiłby grę taką, jaką on chce, więc jeśli zdecydowałby się na skorzystanie z Kickstartera to czysto w celach finansowych — wspierający akcję nie mieliby na nic wpływu. Ron przy tym nie wydurniałby się na sposobów sto i obiecywał gruszek na wierzbie, aby tylko zebrać więcej pieniędzy. Kiedy wreszcie przyszłoby do recenzowania dzieła, serwisy i magazyny dostałyby nowe Monkey Island w tym samym dniu, co gracze. Co jeszcze? Bardzo abstrakcyjnym pomysłem jest pozbycie się... czasowników z dialogów.
