gaming (strona 216 z 237)

Po dużej "wpadce" z ostatnim Księciem Persji, Ubisoft nie daje za wygraną. Firma raz jeszcze próbuje swoich sił w znanym temacie, dostarczając kolejną odsłonę przygód pyskatego następcy tronu. Tym razem jednak deweloper celuje w czuły punkt wiernych fanów, czyli nową trylogię, która podbiła serca tysięcy graczy. The Forgotten Sands łokciami przeciska się obok Sands of Time oraz Warrior Within, stając się niejako pomostem między oboma tytułami - a tym samym odcina się wyraźnie od "cell shadingowego" Prince of Persia. Czy mamy faktycznie piękny ukłon w stronę tak zwanych korzeni?

Protokół Alfa to tajna organizacja do zadań międzynarodowych, a także system instrukcji oraz uprawnień w posiadaniu wysokiego rangą rządowego agenta, który przechodzi do pełnej konspiracji. Na jego zasadach działa Michael Thorton, były pracownik CIA, postać, w jaką przyjdzie wcielić się graczom w najnowszym dziele ekipy Obsidian Entertainment. Rząd USA posyła nas na Bliski Wschód w celu zbadania, kto za pomocą amerykańskiej rakiety strącił cywilny samolot - początek z miejsca plasuje produkcję w szeregu politycznych thrillerów. Szybko dowiadujemy się, że światowy układ sił wygląda zdecydowanie inaczej, niż mógłby myśleć obywatel, w dodatku zaś pewien globalny spisek grozi jego całkowitemu zachwianiu – i to niekoniecznie na korzyść tych „dobrych”. Gracz ma nieść im pomoc, problem tylko w tym, iż wcale nie jest oczywiste, kto stoi po której stronie. W fabule przeplatają się losy agencji wywiadowczych, korporacji, mafii, polityków, a nawet gwiazd rocka, uwikłanych we wszelkie możliwe skandale…

Serii Metal Slug nikomu chyba przedstawiać nie trzeba. Od czasu debiutu na automatach i konsoli Neo Geo, trzon rozgrywki, jak też jej wizualizacja, niewiele się na przestrzeni lat zmieniły - wedle zasady mówiącej, by nie majstrować za dużo przy formule, która działa. "Sławetną" wersję w 3D pominę oczywiście milczeniem, bo i sami deweloperzy niechętnie o niej mówią... To szybka rozgrywka, oparta w dużej mierze na napierających zewsząd przeciwnikach, specyficzny dla marki humor oraz rozpoznawalna na pierwszy rzut oka, charakterystyczna grafika 2D wpisały przygody dzielnej paczki najemników w poczet klasyki. Co roku niemal SNK Playmore wypluwa kolejne odsłony serii - ostatnio na Xbox Live Arcade pojawiło się Metal Slug XX. Szkoda, że to nic innego, jak gra z PSP, która z kolei była portem Metal Slug 7 z Nintendo DS…

Czasy świetności platformerów dawno minęły. Smutne to stwierdzenie, bo gatunek nadal ma wielu zwolenników, ale na dzień dzisiejszy jedyne, na co możemy liczyć, to niemal wyłącznie wskrzeszanie klasyków, choć często perełek, oferujących graczom coś więcej, niż tylko bezmyślne napieranie do przodu oraz eliminację niezliczonych hord przeciwników. Z radością powitałam informację o powrocie z emerytury Sparkstera - walecznego oposa, który dzielnie staje w obronie królestwa Zephyrus przed siłami do szpiku kości złego generała Sweinharta (zwróćcie, proszę, uwagę na dwuznaczność w nazwisku), przy okazji rywalizując z Axelem Gearem, swoim największym konkurentem do miana superbohatera zwierzęcego świata. Wiecie, że Sparkster i jego zaufany plecak odrzutowy meldują się po aż ponad 15 latach nieobecności? Ale taka teraz moda, żeby zasłużonych weteranów gier ściągać z Bahamów czy innych Karaibów, gdzie w spokoju cieszyli się już drinkami z palemką…

Wydane w 2008 roku No More Heroes stało się w pewnych kręgach produkcją kultową, pomimo tego, że nie zbliżyło się ani trochę do kasowego sukcesu takiego Wii Sports czy Wii Fit... Pozycja ta pokazała niewątpliwie, że jest na stacjonarce Nintendo miejsce dla wykręconych tytułów akcji – potwierdzając niecodzienne podejście twórcze Goichiego Sudy. Pierwsza część przygód zawadiackiego Travisa Touchdowna zyskała tylu akurat fanów, że poza portem gry na Xboksa 360 i PlayStation 3, kontynuacja była więcej niż pewna. Ta ponownie zakręciła się jedynie (na razie) w odtwarzaczach konsoli Wii.

Mody na kontynuacje popularnych tytułów strategicznych sprzed lat ciąg dalszy. Mieliśmy niedawno Command & Conquer 4 od EA, graliśmy w betę wyczekiwanego StarCrafta II, na horyzoncie majaczy już Sid Meier’s Civilization V, a i w końcu coś się ruszyło z produkcją Jagged Alliance 3. Na posuchę narzekać zatem nie można, zwłaszcza, że do tego grona dołącza oto siódma odsłona strategiczno-ekonomicznej sagi The Settlers - tym razem z podtytułem Droga do Królestwa. Miała ona zwiastować powrót marki na właściwe sobie tory po kilku mniej udanych częściach, lecz czy faktycznie tak jest?

Burnout 2: Point of Impact było pozycją, która diametralnie zmieniła moje spojrzenie na imprezowe gry wyścigowe. Kiedy sterowane auto ocierało się o nadjeżdżającą z przeciwka ciężarówkę, a potem ledwo przejeżdżało przez stację paliw nie trafiając w dystrybutor (co oczywiście nie dotyczyło już kumpla z tyłu, który z hukiem zaliczał „dzwona”), krew się gotowała. Z radości. Następne odsłony serii już nie przyprawiały mnie niestety o takie dreszcze, stąd z utęsknieniem wyczekiwałem na zapowiedziane jakiś czas temu Split/Second. Z założenia produkcja zupełnie inna, ale dawne czasy w pewien dziwny sposób przywoływała. Wreszcie jest i to trochę jak z miłosnym zauroczeniem – z początku super, ale potem wychodzą na wierzch oczywiste wady.

Dziki Zachód nie jest specjalnie popularnym tematem dla gier. Racja, weterani pamiętają jeszcze kultowe Outlaws, lecz po tej produkcji nastał wieloletni, gatunkowy sezon ogórkowy. Dopiero dużo później światło dzienne ujrzały dwie bardzo obiecujące pozycje, czyli Gun oraz Red Dead Revolver. W pierwszym przypadku otrzymaliśmy fajną symulację życia na prerii z otwartym światem, w drugim zaś doświadczyliśmy plejady pokrętnych postaci stworzonych przez Rockstar oraz bardzo liniowego podejścia do zabawy. Tytuł ojców Grand Theft Auto ostatecznie nie odniósł większego sukcesu, lecz ekipa nie poddała się i próbuje raz jeszcze swoich sił - tym razem z Red Dead Redemption.

Premiera filmu z "Księciem" Gyllenhaalem niebezpiecznie zbiegła się z wydaniem najnowszej odsłony gry Prince of Persia na platformy różne... Na szczęście dla fanów serii, produkcja ta nie jest adaptacją kinowego przeboju - jak wiemy, tego typu pomysły prawie nigdy nie kończą się dobrze. Co ciekawe, wersja przeznaczona na konsolę Nintendo Wii to zupełnie inna historia oraz całkiem odmienna zabawa od tej zaoferowanej posiadaczom konsol HD. Firma Ubisoft nie próbowała zrobić prostego portu na słabszy sprzęt i trzeba przyznać, że to jedna z najlepszych decyzji, jaką mogli podjąć.

Macie dość bezmyślnego biegania z "kałaszem" oraz wcielania w życie filozofii Rambo? Nie bawi Was drużynowa współpraca i w każdym tytule FPS zawsze wybieraliście okupującego krzaki snajpera? Oto rodzime City Interactive S.A. postanowiło wkroczyć na rynek „dużych” gier z pozycją, która spodoba się każdemu fanowi karabinu z lunetą. Przewidywanie trajektorii pocisku i walka z ukrycia to główne elementy rozrywki, które zaoferuje Sniper: Ghost Warrior.

Pamiętacie produkcje sygnowane nazwiskiem niezwykle uzdolnionego „skejtera” Tony’ego Hawka? Racja, po ostatnim Ride zawodnik ten graczom raczej nie kojarzy się pozytywnie… Prawdę mówiąc, w długoletniej serii od Activision i Neversoftu możemy zauważyć straszny spadek formy. To po części przez fakt, że Jastrząb miał niegdyś swoisty monopol na tytuły „deskorolkowe” - raczej nie wykorzystał go dobrze. W pewnym momencie, może bez zbytniego echa, pojawiło się na rynku konkurencyjne Skate, które zdobyło spore uznanie, a podobnie było też z drugą odsłoną tego tytułu. Hawk poniekąd stoi w miejscu, zaś Black Box wraz z Electronic Arts uderzają oto ponownie - ze Skate 3.

Po Ogniem i Mieczem, kolejny raz z radością przyszło mi recenzować tytuł z serii Mount & Blade - tym razem dzieło TaleWorlds o podtytule Warband, które wprowadza szereg większych i mniejszych zmian. Te znaczące dotyczą przede wszystkim trybów rozgrywki, a w tym chyba najbardziej wyczekiwanej przez graczy możliwości szarpania z innymi po sieci. Oprawa graficzna również doczekała się kosmetycznych poprawek, lecz sama formuła gry właściwie nie uległa zmianie. Co za tym idzie, szykujcie się na godziny wyśmienitej zabawy.

Od premiery kart z serii Radeon HD 5000 z obozu AMD, NVIDIA nie miała konkurencyjnego odpowiednika wśród swoich produktów. Choć w sieci co chwila pojawiały się zapowiedzi rychłego debiutu układów o nazwie kodowej Fermi, czekaliśmy i czekaliśmy… Po kilku papierowych pokazach oraz wielu opowieściach o mitycznej wręcz wydajności nowych sprzętów przyszedł w końcu dzień próby – pojawiły się karty z serii GeForce GTX 400. Jeden z niewielu dostępnych egzemplarzy testowych trafił niedawno do naszej redakcji. Zapraszamy do lektury testu "najsłabszego" z rodziny GeForce GTX 470.

Pierwsze Sin and Punishment pojawiło się w 2000 roku na konsoli Nintendo 64, nie opuściło jednak granic Kraju Kwitnącej Wiśni. Dopiero siedem lat później Europa oraz Ameryka Północna miały okazję sprawdzić tę strzelankę za pośrednictwem dobrodziejstw systemu Virtual Console. Na szczęście podobny los nie spotkał kontynuacji i również mieszkańcy Starego Kontynentu mogą na własnej skórze „zbadać” wydane w 2009 w Japonii Sin and Punishment: Successor of the Skies. Powinniśmy być za to wdzięczni firmie Nintendo….

Ostatnimi czasy kilkukrotnie starano się rozpalić w graczach na nowo ducha Ulicznego Wojownika. Seria miała swój poniekąd wielki powrót przy okazji przeniesienia w jakość HD Super Street Fightet II Turbo, które wylądowało na Xbox Live oraz PlayStation Network. Niedługo potem scena „mordoklepek” zamarła, kiedy twórcy marki zaserwowali nam „czwórkę” we współczesnej oprawie. Tytuł z miejsca zyskał kolosalną rzeszę fanów. Teraz Capcom na odnowionych fundamentach postanowiło szybko zarobić jeszcze więcej i tym samym na półki sklepowe trafia oto Super Street Fighter IV. Czy produkt wprowadza na tyle dużo nowych elementów, że nie poczujemy się oszukani?

Modlitwy fanów zostały wysłuchane - pomimo wielu zaprzeczeń odnośnie premiery gry Yakuza 3 poza Japonią, SEGA ostatecznie przełożyła na angielski swój flagowy tytuł i zdecydowała się na wydanie go również na naszym kontynencie. Czy rok oczekiwania w niepewności się opłacił? Jeśli nie ogrywaliście wcześniej wersji premierowej prosto z Kraju Kwitnącej Wiśni, z pewnością będziecie zadowoleni. Jak prezentuje się produkcja, którą wiele osób mylnie nazywa japońskim Grand Theft Auto? Zapraszamy do lektury.

Mieliśmy dwie części gry Max Payne, a potem długo, długo nic od ekipy Remedy… Niektórzy myśleli już, że przyjdzie nam czekać na nowy tytuł studia tak samo długo, jak niegdyś na premierową odsłonę przygód nowojorskiego gliniarza po przejściach (pamięta ktoś jeszcze pierwsze „podjarki” w okolicach 1996 roku?), no i cóż – prawdę powiedziawszy wyszło podobnie, bo twórcy siedzieli nad swą kolejną pozycją całe 5 lat. Czasy się zmieniały, technologia oraz gusta także, produkcja zapowiedziana jako pokaz możliwości DirectX 10 na komputerach ostatecznie pojawić się miała wyłącznie na konsoli - były więc niebezpodstawne obawy, że deweloperzy nie sprostają oczekiwaniom fanów. Sam, a mało kiedy tak robię, nastawiłem się na Alana Wake jak na nie wiadomo co dobrego, podświadomie oczekując jednak nieuniknionego rozczarowania wynikającego z tego faktu. Tymczasem niespodzianka – nie zawiodłem się.

Fani futbolu łączcie się! Electronic Arts po świetnej grze FIFA 10 serwuje nam kolejny tytuł "kopany", który tym razem skupia się poniekąd wyłącznie na Mistrzostwach Świata w Afryce. Raz jeszcze mamy dwie bramki, jedną piłkę i mnóstwo frajdy płynącej z ogrywania znajomych po sieci lub lokalnie. Twórcy zarzekali się, ile to innowacyjnych rozwiązań wprowadzili do swojego nowego dzieła, a mimo to pojawia się jedno pytanie… Czy po FIFA World Cup 2010 South Africa powinni sięgnąć ci gracze, którzy zaopatrzyli się w „dziesiątkę”?

Cofnijmy się na chwilę do 1995 roku, kiedy to wszystkie gry pisano jeszcze pod DOS-a. Na rynku zadebiutowała wówczas produkcja studia Westwood zatytułowana Command & Conquer. Była ona pionierem w dziedzinie strategii czasu rzeczywistego oraz sprawiła, iż cały gatunek trafił pod strzechy. Jakby tego było mało, RTS miał pierwszy na rynku wieloosobowy tryb sieciowy, ale też fabularyzowaną zabawę dla samotnego gracza, której główną atrakcję stanowiły filmowe przerywniki z żywymi aktorami. Popularność tytułu sprawiła, iż w jego ramach powstała zarówno druga marka (Red Alert), jak i szereg kontynuacji. Tak, „tyberyjska” gałąź C&C ma przebogatą historię, rozpinającą się na 15 lat swojego istnienia. Jakże ceniona rodzina wzbogaciła się ostatnio o nowego członka - tym razem z czwóreczką w tytule. Są powody do radości, lecz w pewnym sensie przez łzy, gdyż ma to być ostatnia gra z tej linii.

Lost Planet, które (może nie każdy to wie), skierowane było w założeniach raczej do japońskiej oraz koreańskiej społeczności graczy, nieoczekiwanie odniosło spory sukces także w pozostałych zakątkach naszego globu. Taki, że Capcom zdecydowało się nawet na wydanie usprawnionej pod kątem rozgrywki sieciowej edycji Colonies tytułu. Pełnoprawna część druga była kwestią czasu – czekało na nią naprawdę wielu miłośników planety E.D.N. III. I wreszcie płytka z kontynuacją trafiła do czytników różnych maszynek do grania. Spodziewaliśmy się, iż będzie lepiej w każdym niemal aspekcie, a tymczasem za wiele rzeczy rozczarowuje…

Co by było, gdyby dawne armie wyposażyć we współczesne maszynki do zabijania? Jak wyglądałaby walka ze starożytnymi wojskami ze strzelbą w ręku? A gdyby ostrzelać Niemców w czasie I Wojny Światowej samonaprowadzającymi rakietami? Te pytania krążą w podświadomości wielu zapaleńców fascynujących się monumentalnymi bitwami z różnych okresów ludzkości. Co ważniejsze, niektórzy próbują na nie odpowiedzieć - jednym wystarczy wyobraźnia, inni chcieliby wszystko zobaczyć sami, wcielić się w uzbrojonego po zęby bohatera i wziąć udział w pogromie hord przeciwników, zmienić lub ocalić historię… Takie doświadczenia postanowiło nam zaoferować młode, amerykańskie studio 8monkey Labs w grze Darkest of Days. Jak wiadomo, same chęci zazwyczaj nie wystarczą - co z tego wyszło?

Choćby po Resonance of Fate trudno nie zauważyć, że gry RPG rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni starają się bardziej wybić również na rynku zachodnim. Japońscy deweloperzy dostosowują pod Stary Kontynent i Stany Zjednoczone nie tylko rozgrywkę, ale też fabułę, która nieraz była najnormalniej w świecie niezrozumiała. Po tytule firmy SEGA, swoich sił w temacie spróbowało ponownie Square-Enix. Tym razem zaserwowano nam Nier – produkt będący połączeniem kilku gatunków, więc trudno go zaszufladkować w odpowiedniej kategorii. Czy po Final Fantasy XIII „kwadratowi” poczynili jakieś postępy?

Capcom postanowiło wreszcie wypuścić Łowców Potworów poza małe ekrany PlayStation Portable i leciwe dość podzespoły PlayStation 2, dzięki czemu posiadacze konsoli Wii w Japonii już oszaleli na punkcie Monster Hunter Tri. Tytuł trafił w końcu do Europy i to w tej chwili najlepsza oraz zdecydowanie najlepiej wyglądająca odsłona tej popularnej serii. Jeśli liczyliście na uproszczenie rozgrywki, czyli pójście na tak zwaną „łatwiznę”, to mamy dla Was złe wieści – "trójka" wymaga wiele uwagi i zaangażowania, przełamując stereotyp banalnych tytułów wydawanych na stacjonarny sprzęt Nintendo.

SimBin jest w branży zespołem świetnie znanym, szczególnie fanom cyfrowych czterech kółek. Najpierw mieliśmy bardzo ciepło odebraną serię GTR, później zaczęła się saga spod znaku RACE. W jej ramach na sklepowe półki trafiło już sześć tytułów - niedawno ostatni z nich zawitał do Polski. Tym razem szwedzki producent sprawił nam grę RACE On, wyścigówkę naturalnie, na którą składają się wszelkie trasy, kierowcy i samochody z międzynarodowych zawodów World Touring Car Championship oraz Swedish Touring Car Championship, a także epizody szeregu innych zawodów w różnych sezonach - z czego do ciekawszych należy między innymi Formuła BMW, Caterham, Mini Coopers… W skrócie: to wszystko, czym uraczyły nas poprzednie serie plus szereg nowości. Na początku ubiegłego roku producent obiecał dostarczyć najpełniejszą i najbardziej realistyczną grę wyścigową. Czy się udało?

Założę się, że wśród czytelników nie ma osoby, która nie słyszałaby o serialu Prison Break. Ta amerykańska produkcja zrobiła ogromną karierę nie tylko za oceanem, lecz również w Europie, a szał dotarł i do Polski - jako Skazany na Śmierć. Spodziewać się można było prędzej czy później gry na kanwie tej historii i oto mamy Prison Break: The Conspiracy - dzieło mało znanego studia Zootfly, wydawane na świecie przez Deep Silver. Przyznam się, że pomysł na produkcję, której akcja ma miejsce w więzieniu, do tego w konwencji skradanki (a tych ostatnio jak na lekarstwo), niezmiernie mi się spodobał...