gaming (strona 216 z 235)

Fahrenheit to projekt, który do dziś w świadomości wielu graczy uchodzi za kultowy. Produkcja ta prezentowała mroczną opowieść, gdzie zwykły szary człowiek stawał się nagle poszukiwanym mordercą. Emocjonalne przeżycia nie opuszczały nas przez kilka godzin, aczkolwiek nie obyło się bez wpadek - mniej więcej w połowie historii do świetnie przemyślanego scenariusza wkradły się nadnaturalne elementy, które kłóciły się z wiarygodnym światem. Przez ten zabieg niestety tytuł nagle szybko potrafił zniechęcić, zaś budowany od początku klimat mrocznego thrillera, pełen zwątpienia i bezsilności, w mgnieniu oka pryskał… Twórcy długo kazali nam czekać na swą kolejną produkcję. Quantic Dream doskonale zdawało sobie sprawę z błędów Fahrenheita i ich nowe dzieło - Heavy Rain ma być tego dowodem. Jak wypadło w praktyce?

Mówi się, że seksualny aspekt gier wideo towarzyszy nam od zarania dziejów elektronicznej rozrywki i nawet najsłabsze graficznie pozycje próbowały przykuwać męskie (niemniej pewnie nie tylko) oko walorami kobiecego piękna. Chociaż prawdziwa rewolucja w tej dziedzinie nastąpiła wraz z wejściem biustów w trzeci wymiar, tak są i pewne chlubne wyjątki jak najbardziej 2D, które z uśmieszkiem na ustach oraz rozrzewnieniem wspomina wielu. Postanowiliśmy (wreszcie!) docenić walory kilku cyfrowych niewiast, tak nowych, jak też starych w tym "fachu". Oto Top10 "dużych, niebieskich oczu".

Nie ma najmniejszych wątpliwości, że Mount & Blade, dzieło Taleworlds, dla wielu graczy stało się tytułem kultowym. Społeczności gromadzące się na forach tematycznych dotyczących tej produkcji nadal tworzą masę modyfikacji i dodatków, rzesze fanów nabijają kolejne dziesiątki czy nawet setki godzin spędzone wraz ze swoimi bohaterami. Niedawno CD Projekt dał nam niebywałą okazję, by przenieść się z fikcyjnego świata Calardii wprost na ziemie walczącej, siedemnastowiecznej Europy. "Polskie" Mount & Blade: Ogniem i Mieczem powstało przy współpracy CDP, Studia Sicz, Unicorn Games, Snowberry Connection, Snowball Studios oraz Taleworlds naturalnie.

Filmy grozy z obcymi, czy te bardziej nastawione na akcje obrazy, gdzie pierwsze skrzypce grał Predator, na stałe zapadły mi w pamięć. Charakterystyczne dźwięki wydawane przez oba gatunki, jak też ich niezwykłe umiejętności, budziły strach i oszałamiały. Nieco gorzej na ich tle wypadaliśmy my - ludzie. Wątłe ciała, choć uzbrojone w wypluwające z siebie setki pocisków na sekundę karabiny, nijak miały się do znikających kosmicznych łowców, czy krwawiących żrącym kwasem robali. Do tego dochodziło ciągłe uczucie obecności któregoś z drapieżników w okolicy... Mroczne korytarze statków kosmicznych, luki towarowe z podwieszonymi pod sufitem łańcuchami raz za razem uderzającymi o siebie łamały psychicznie każdego, od widza począwszy, na faktycznym uczestniku sceny kończąc. No i jeszcze ten przeklęty wykrywacz ruchu - biiip…biiip… O, wyłapał nową grę Aliens Vs. Predator!

Posiadacze Xboksów 360 i PlayStation 3 z niecierpliwością czekają na anglojęzyczną wersję Final Fantasy XIII, oceniając na chłodno wszystkie informacje pochodzące od osób, które miały już niewątpliwą przyjemność sprawdzenia japońskiej wersji gry. Tymczasem, niejako na boku, europejscy właściciele niepozornego Nintendo Wii mogą oto od niedawna wejść do magicznego świata FF, choć na zupełnie innych zasadach. Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers to kolejna odsłona bocznej serii gier z popularnego uniwersum, gdzie dane nam będzie wcielić się w tytułowego posiadacza kryształu – właściciela kinetycznych mocy o imieniu Layle.

Spotkanie z grą BioShock było dla mnie doświadczeniem jedynym w swoim rodzaju. Długo po ukończeniu przygody w podwodnym świecie Rapture śniłam o jego korytarzach, a głowę mą wypełniały słowa twórcy metropolii Andrew Ryana. Ach ta idea utopii, brak jakichkolwiek ograniczeń jeśli chodzi o to, co może osiągnąć jednostka. I jak to wszystko zmieniło się w koszmar. Załamanie zasad moralnych, wszechobecne zepsucie oraz degeneracja wśród obywateli… Kultowym już symbolem miasta zaś małe dziewczynki, Little Sisters, pod opieką Big Daddies, swych "aniołów-stróży", wielkoludów w rozpoznawalnych okrągłych hełmach, pobierające ze zwłok przeklęty materiał genetyczny zwany ADAM – którego pragnęli wszyscy. Sukces, zarówno artystyczny, jak i finansowy niezwykle klimatycznej pierwszej części BioShocka, nie pozwalał wątpić, że kontynuacja prędzej czy później powstanie. Oto wreszcie jest – oczywiście „dwójka” też zawładnęła mną na dobre.

Dziwne to uczucie, kiedy po ukończeniu tytułu reklamowanego od wielu miesięcy jako produkcja chyba najbardziej od lat szargająca wszelkie świętości, obrazoburcza i skrajnie nawet satanistyczna, w sercu pozostaje niewzruszenie. Nie, że będąc recenzentem nabawiłem się zawodowej znieczulicy. Dante’s Inferno zwyczajnie nie jest super szokujące, pomimo tego, co szumnie dotąd zapowiadali deweloperzy. Uzbroiwszy się w czosnek, masę srebra oraz krucyfiksy miałem nie dać się spętać i wciągnąć demonom, spaczyć umysłu, a tymczasem moją niewinność zaatakowały głównie obnażone cyfrowe piersi. Plus raptem jeden sporych rozmiarów włochaty diabelski penis - choć dodajmy, że z realistycznie oddaną swobodą ruchów.

Obecnie dzięki takim usługom jak Steam, Xbox Live oraz PlayStation Network społeczność graczy jest bardziej skupiona. Co za tym idzie, coraz częściej, aby umożliwić użytkownikom wspólną zabawę, do wypuszczanego na rynek tytułu wprowadza się tryb wieloosobowy, gdzie poszarpią oni ze znajomymi i tym samym produkt dłużej zagości w czytniku danej platformy. O ile tego typu rozwiązanie w opinii wielu ludzi średnio pasuje w nastawionych na rozgrywkę solo tytułach pokroju BioShocka, tak Zipper Interactive zdecydowało się obrać ze swoim MAG całkiem odwrotną taktykę - to jest gra wyłącznie pod multi.

Nowa bijatyka od Capcomu, wydana w Japonii jeszcze w grudniu 2008 roku na automaty i Nintendo Wii, została nazwana Tatsunoko vs. Capcom: Cross Generation of Heroes. W Europie produkcja ta ukazała się w ulepszonej formie i z podtytułem Ultimate All-Stars dopiero z końcem minionego stycznia. Jak widać długo przyszło nam czekać na to niecodzienne spotkanie dwóch światów, kreskówek oraz gier. Czy było warto? Odpowiedź wydaje się prosta - T vs. C to najzwyczajniej jedna z tych pozycji, dla których wypada mieć Wii.

Krzysztof Kolumb nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie skutki przyniesie jego pierwsza wyprawa w 1492 roku. Pierwotnie miała ona na celu znalezienie zachodniego szlaku prowadzącego do Indii, ale jej rezultatem było dotarcie do zupełnie nowego lądu. Wkrótce potem mocarstwa z całego globu rozpoczęły wysyłać ekspedycje w nieznane wcześniej terytoria. Nadeszła era wielkich odkryć geograficznych, wiek kolonializmu - jeden z ciekawszych etapów w historii świata. Właśnie o tym okresie opowiadała trzecia odsłona obsypanej nagrodami serii Age of Empires. Na jej bazie z kolei powstała znakomita gra planszowa w stylu europejskim, zatytułowana rzecz jasna tak jak jej pierwowzór - Age of Empires III: The Age of Discovery. Można poczuć na własnej skórze (czy raczej stole) smak rywalizacji między siłami z tamtej epoki.

Zanim z racji opisywanego tytułu zacznie robić się „poważnie”, muszę od razu przyznać, że do ogrywania bardziej skomplikowanych mieszanin strzelanek z innymi gatunkami osobiście się za bardzo nie garnę. Owszem, potrafię objąć umysłem parę dodatkowych elementów, oprócz oczywistego wybijania wszystkiego, co się rusza, ale w sumie zbyt wiele innowacji jest mi w takich tytułach niepotrzebnych. Wiadomo, że bez czegoś charakterystycznego żaden FPS nie ma prawa się wybić (i dobrze sprzedać, co chyba jest dla producentów najważniejsze), lecz jak dla mnie ta sytuacja sprawia, iż niewiele obecnie pojawia się na rynku radosnych, niczym nieskrępowanych, napakowanych po brzegi akcją produktów, a (przyznaję się bez bicia) ostatnio wybitnie zatęskniłam właśnie za tego rodzaju „czymś”. Ledwie zdążyłam sobie pomarzyć, zaś tu proszę, jak na zawołanie - Serious Sam HD pojawił się na platformie Xbox Live Arcade, podbijając moje serce niemal natychmiast.

Resident Evil Archives: Resident Evil Zero to nie pełnoprawna, kolejna odsłona popularnej serii, ale port gry wydanej w 2002 roku na konsolę GameCube. Pierwowzór narodził się nieprzypadkowo - w czasach świetności serii, Capcom wpadł na pomysł wyjaśnienia prawdziwej historii powstania korporacji Umbrella i jej flagowego produktu, morderczego Wirusa T. Początkowo tytuł miał trafić na konsolę Nintendo 64, ostatecznie jednak szefowie koncernu postanowili wydać Resident Evil Zero na GC. Jakaś mądra głowa zadecydowała, że posiadacze Wii powinni otrzymać swoja wersję tej pozycji. A gra to dokładnie ten sam produkt, jaki lata temu trafił na poprzednią generację.

Seria Total War bez cienia wątpliwości ma swoje chlubne tradycje. Sporych rozmiarów mapa polityczna świata, rozmieszczanie wojsk, dyplomacja, rozbudowa infrastruktury oraz ogromne, epickie bitwy rozgrywane w czasie rzeczywistym to składniki, które w dużej mierze odpowiadają za sukces wojennych produkcji The Creative Assembly. Niejedną nockę się zarwało tocząc batalię o feudalną Japonię, tłukąc się w Wiekach Średnich i w okresie Starożytnego Rzymu oraz zmagając się w erze imperialnej. Wszystkie wspomniane kampanie miały w sobie wielki rozmach, a i były (powiedzmy to sobie szczerze) całkiem długaśne. Najnowsza część Wojny Totalnej, Napoleon: Total War wprowadzić chce nieco drobnych innowacji do sprawdzonej formuły. Mieliśmy okazję już to sprawdzić we wczesnej wersji tytułu. Nawet jeśli nie zapowiada się rewolucja na miarę Małego Wielkiego Francuskiego Generała i Cesarza, to po prostu gra prezentuje się smakowicie.

Niestety coraz rzadziej na rynek trafiają tytuły, które potrafią autentycznie obudzić w graczu jakieś emocje. Prawdę mówiąc, w moim osobistym przypadku przykłady takich dzieł są raptem dwa. Jeden to siódma odsłona Final Fantasy - do dziś pamiętam, jak mocno zareagowałem na śmierć mojej ulubionej towarzyszki. Śmieszne? Czemu, w końcu gry to silne medium, które przerosło już filmy i plasuje się zaraz za książkami. Wykreowane przez twórców postacie, w jakie się wcielamy, sprawiają, że się z nimi identyfikujemy, zaś te poboczne mają coś, dzięki czemu faktycznie nam na nich zależy. Tytuł drugi? Mass Effect, które podobnie jak dzieło niegdysiejszego Squaresoftu sprawiło, że czułem się odpowiedzialny za fikcyjnych bohaterów. Czy kontynuacja niesie podobne emocje? Och, ależ jak najbardziej.

Są gry dobre, lepsze i te, które przyciągają przed ekran monitora na bite dziesiątki godzin. Z drugiej strony występują tytuły przeciętne, gorsze oraz takie, gdzie od pierwszej minuty pojmujemy, że wylądują zaraz na półce. Chociaż nie wiem jak bardzo cierpliwy starałem się być, to dzieło studia Homegrown Games wydane pod chorągwią JoWooD idealnie wpasowuje się do tej ostatniej kategorii - pozostawić na półce. I to jeszcze w sklepie najlepiej...

Przyznam, że po raczej mało satysfakcjonującym oraz niezwykle z tegoż powodu ograniczonym czasowo doświadczeniu, jakim było zeszłoroczne obcowanie z dziwacznym, technicznie niedorobionym tworem pod tytułem Eat Lead: The Return of Matt Hazard, dość sceptycznie nastawiłam się do pomysłu wydania na platformę Xbox Live Arcade duchowego spadkobiercy tejże gry. Owszem, humor prezentowany przez dewelopera o wdzięcznej nazwie Vicious Cycle (naśmiewanie się z wszechobecnych w growym światku stereotypów) przypadł mi do gustu, lecz cała reszta okazała się jedynie zbieraniną oklepanych patentów co najwyżej średniej jakości. Mimo tych zastrzeżeń, postanowiłam się zmierzyć z wyzwaniem szerzej znanym jako Matt Hazard: Blood Bath and Beyond jak prawdziwy mężczyzna... No dobrze, może nie brzmi to za dobrze w moim przypadku, ale nie mogłam się powstrzymać.

Tak się jakoś złożyło, że do tej pory na łamach portalu publikowaliśmy wyłącznie testy różnej maści pojedynczych akcesoriów, myszek czy tam kierownic, nie poświęcając miejsca na rozwiązania nazwijmy to „łączone”. Najwyższy czas to zmienić, bowiem do naszej redakcji trafił niedawno ciekawy zestaw składający się z klawiatury i myszki sygnowanych logiem Microsoftu - Wireless Desktop 300. Czy zakup takiego akurat duetu do naszego komputera jest opłacalny i godny polecenia? Standardowo postaramy się w niniejszym artykule odpowiedzieć na to pytanie.

Od dawna w branży gier da się zauważyć, że rynek japoński jest środowiskiem zamkniętym. Jeden przykład nasuwa mi się od razu - oczywiście próby wypuszczenia w Kraju Kwitnącej Wiśni czysto amerykańskiej konsoli Microsoftu, bo te były średnio udane, prawda? Podobna sytuacja często pojawia się również, gdy przy jednym projekcie zderzają się dwie kultury – zachodnia oraz ta dalekiego wschodu. Tu warto przypomnieć Capcom, które współpracując ze studiem spoza Japonii stworzyło i wydało współczesną wersję Bionic Commando. Efekt tej kolaboracji był fatalny w skutkach - gra sprzedała się zwyczajnie słabo. W międzyczasie nie zaprzestano prac nad równoległym projektem o podobnych "korzeniach kulturowych" - Dark Void.

Sports Interactive stanęło ponownie przed tym samym problemem - co zrobić z grą, której mechanika jest już najlepsza w swoim gatunku? Czy doszlifować pewne elementy i zapewnić jej lekki "lifting", czy też może pojechać bardziej ambitnie i wprowadzić jakąś rewolucyjną zmianę? W zeszłym roku twórcy skorzystali z tej drugiej opcji, dodając do Football Managera 2009 możliwość oglądania meczu w 3D. W najnowszej edycji skupili się na dopracowywaniu całości delikatnymi poprawkami. Mając na karku coraz lepszą serię Championship Manager, SI nie jest już w zbyt komfortowej sytuacji. Czy udało się znów wydać produkt wyprzedzający konkurencję?

Za oknem biało, mroźno i nieprzyjemnie. Przyszła (dla niektórych nareszcie, dla innych niestety) prawdziwa, może nie taka całkiem podbiegunowa, ale jednak zima. No cóż, muszę się przyznać, że osobiście nie cierpię tej pory roku. Na widok śniegu mam dreszcze, a jedynym sposobem przetrwania koszmaru wydaje się w moim przypadku zaliczanie przy kubku gorącej herbaty kolejnych rozgrzewająco ciekawych pozycji z platformy Xbox Live Arcade. Co za tym idzie, kiedy po raz pierwszy usłyszałam o Polar Panic, bliska byłam natychmiastowego skreślenia tej pozycji. Mało brakowało, abym w ramach bojkotu nie zapoznała się nawet z jej demem, co z dzisiejszej perspektywy oceniłabym jako jedną z gorszych growych decyzji mojego życia. Jakoś jednak wyszło tak, że odpaliwszy na chwilkę wersje demonstracyjną bez wahania nabyłam ten tytuł – a dzięki niemu to, co na dworzu, stało się znośne.

Uwielbiam tryb kooperacji. Wielogodzinne próby zgrania się do perfekcji kumpli siedzących obok siebie, czy też komunikujących się przez headsety, to chyba najlepsze aspekty tego typu rozgrywki. Współpracę świetnie ćwiczyła horda dostępna w Gears of War 2, no ale oczywiście nie zapominajmy, że wcześniej pojawiły się jeszcze choćby nastawione na to po części odsłony Splinter Cell... Przykucia przed ekrany telewizorów tandemów graczy spróbowało też Electronic Arts przy okazji pierwszego Army of Two. Jak im to wyszło? Średnio, stąd gra szybciutko trafiła do szufladki "przeszedłem i zapomniałem". Ale EA się nie poddaje i mamy drugie podejście do tematu. Jak wypada The 40th Day?

W lutym tego roku w Vancouver, Whistler oraz Richmond w Kanadzie, będziemy świadkami wielkiego święta "białych" sportów. XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie to idealny pretekst, by zrobić kolejną grę o zbiorowej tematyce sportowej. Nie da się ukryć, że z tytułami wydawanymi „przy okazji” i na licencji dużych imprez tego typu jest tak samo, jak z produkcjami wypuszczanymi w momencie premiery głośnego filmu. Oczywiście zdarzają się perełki, jednak Vancouver 2010 - dzieło Eurocom Entertainment Software (twórców między innymi gry na licencji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku w Pekinie), na pewno do takich nie należy. Szarpałem w sporo podobnych produkcji, także mam z czym pozycję tę porównywać, niemniej podszedłem do tego tytułu bez jakichkolwiek uprzedzeń. No może poza przeświadczeniem, że bez pada pewnie się nie obejdzie... Miałem rację - ale o tym w dalszej części tekstu.

Batalia, jaką od lat prowadzą między sobą Konami i Electronic Arts, odbija się niezwykle pozytywnie na fanach wirtualnej piłki kopanej. FIFA wielokrotnie próbowała przejąć koronę najlepszej elektronicznej „gały” i można z czystym sumieniem stwierdzić, że edycja sygnowana cyferką 10 była chyba przysłowiową kropką nad „i”. Na sprzętach obecnej generacji FIFA jest królem, co potwierdziliśmy w recenzji wersji gry na Xboksa 360. Nie na wszystkich jednak platformach wynik starcia sportowych tytanów jest tak oczywisty. Nie od dziś wiadomo, że Nintendo Wii idzie w zupełnie innym kierunku niż obrała mocniejsza konkurencja. Stąd zauważalnie w przypadku stacjonarnej konsoli ojców Mario sytuacja jest całkowicie odwrotna - w starciu Pro Evolution Soccer 2010 z FIFA 10 tutaj wygrywa produkt Japończyków z Konami.

Army of Two: The 40th Day to kontynuacja wypuszczonej przez Electronic Arts w 2008 roku strzelaniny z widokiem z perspektywy trzeciej osoby, nastawionej na kooperację graczy. Przy okazji prac nad częścią drugą, producent postanowił zaprosić znanych już bohaterów Salema i Riosa również na przenośny sprzęt – wybór padł na PlayStation Portable. Co ciekawe, tytuł ten nie jest okrojonym portem wersji z dużych konsol, lecz w pewnym sensie samodzielnym produktem. W jaki sposób przenieść bardzo intensywną akcję na mały ekran zdecydowanie słabszego urządzenia? EA wpadło na pomysł przedstawienia akcji w zupełnie inny sposób. I tak stylizowana na wydaną w ubiegłym wieku serię Alien Breed pozycja to klasyczna do bólu strzelanka.

Krótko po tym, jak miałem okazję poszarpać w Bayonettę w moich łapkach pojawiło się Darksiders: Wrath of War. Po kilku chwilach spędzonych przy tejże produkcji doszedłem do bardzo prostego wniosku - gra nie musi łamać nam palców trudnymi kombinacjami ciosów, aby być produktem dobrym. Również nie jest powiedziane, że powinny się w niej znajdować nienaturalne panny, czy wręcz komicznie wykonane stwory liczące sobie kilka pięter. Dzieło PlatinumGames zniechęcało mnie zbyt dużym, atakującym z niemal każdej strony kiczem. Na szczęście Darksiders to zupełnie inna historia…