gaming (strona 215 z 235)

W Dragon Age zagrywałam się długimi godzinami i mimo wad tego tytułu, dalej uważam go za jedną z najlepszych pozycji minionego roku. Fabularnie dodatek Przebudzenie uzupełnia wątek główny, ukazując wydarzenia krótko po pokonaniu zła zagrażającego Ferelden. Zakupić go możemy na dwa sposoby - w dystrybucji cyfrowej albo jako normalne wydawnictwo płytowe. Dostajemy nowe lokacje oraz aż pięciu nieznajomych dotąd bohaterów, rozszerzenie jest też dłuższe niż wszystkie poprzednie razem wzięte, ale mam wątpliwości, czy za taką cenę otrzymujemy adekwatną zawartość. Bo autorzy nie dość, że wypuścili na rynek produkt nie do końca dopracowany, tak jeszcze nie potrafili się zdecydować, jakiej definicji Przebudzenie ma odpowiadać. Ostatecznie to coś pomiędzy pełnoprawnym tytułem, a rozbudowanym DLC, oferującym jednak mniej zabawy niż chociażby Shivering Isles do Obliviona.

Przygodówki są współcześnie gatunkiem uznawanym za wymierający. Niegdyś produkty z tej gałęzi rządziły wyobraźnią graczy, dzisiaj niestety odchodzą do lamusa. Raz na jakiś czas co prawda ukazują się pozycje tego typu, tyle że są raczej przeznaczone dla zatwardziałych fanów wyklikiwania rozwiązań często abstrakcyjnych zagadek, niż dla ogółu. W nurt ten wpasowuje się Art of Murder, cykl gier przygodowych rozwijany przez City Interactive. W ostatnim czasie rynkowy debiut zaliczyła trzecia odsłona serii, zatytułowana Karty Przeznaczenia. Wielkiej popularności z pewnością nie zdobędzie, jednak czy ma szansę podbić serca tęskniących za czasami, w których tryumfowały tytuły pokroju Discworld czy też Indiana Jones and the Fate of Atlantis?

Od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, seria Dead or Alive dostarczała niezwykle ciekawe połączenie - bijatyki i piękna damskich ciał. Z każdą odsłoną najwięcej mocy konsoli szło nie na dopracowany system walki, ale na mocno rozbudowaną fizykę kobiecych wdzięków. DoA: Paradise całkowicie rezygnuje z wojowniczych starć, skupiając się tylko i wyłącznie na aspektach niewieściej urody. To tak naprawdę przenośna wersja wydanego kilka lat temu na Xboksa 360 Dead or Alive Xtreme 2. Niestety stanowi również świetny przykład na to, że kiepską grę można zepsuć jeszcze bardziej...

Runes of Magic, produkt szerzej nieznanego, tajwańskiego studia Runewaker Entertainment, wkroczyło na rynek rok temu. Zarówno twórcy, jak i ich dzieło, wkrótce mieli stać się rozpoznawalni na całym świecie. Ta niepozorna pozycja, traktowana przez wielu jako nie rokujący dużych nadziei plagiat World of Warcraft, w ciągu dwóch miesięcy od premiery zdobyła milion użytkowników, szereg nagród oraz uznanie branży. Do marca tego roku graczy było już 3 miliony, a producent wydał drugi z kolei dodatek - The Elven Prophecy, będący oficjalnym klientem do gry. Ukaże się on w wersji pudełkowej także u nas – między innymi z tej okazji powstało pełne spolszczenie oraz pierwsze rodzime serwery. Fenomenowi Runes of Magic wypadało przyjrzeć się więc bliżej...

Po Final Fantasy XIII straciłem jeszcze bardziej wiarę w to, że japońscy twórcy RPG, niegdyś uważani za najlepszych, wrócą na szczyt. Odgrzewane na nowo te same patenty, bohaterowie w większości puści i stworzeni zupełnie bez polotu, coraz bardziej kolorowe światy oraz zawiłe opowiastki pseudofilozoficzne - to nie daje się już raczej lubić. Tymczasem na horyzoncie pokazało się Resonance of Fate... Cóż, zdecydowałem się wziąć tytuł na warsztat i dać gatunkowi jRPG jeszcze jedną szansę - czy było warto?

Just Cause to jedna z moich ulubionych pozycji z pierwszego Xboksa, bo nie tylko tytuł prezentował się na swoje czasy świetnie, ale też oddawał graczowi do dyspozycji naprawdę wiele swobody. Jak się później okazało, wersja na nowszą konsolę Microsoftu zjadała oczywiście tamtą na śniadanie, niemniej wyraźniejsze stało się tu również małe zróżnicowanie misji, schematy w projektach lokacji oraz szybko wkradająca się pewna monotonia rozgrywki. Gra odniosła niemniej tak duży sukces na przestrzeni różnorakich platform sprzętowych, że rozpoczęły się wkrótce prace nad pełnoprawną kontynuacją. Było niewątpliwie co poprawiać. Jak ostatecznie twórcy poradzili sobie z ulepszeniem i tak całkiem nieźle działającej formuły?

Pamiętacie Total Annihilation, pozycję, która w 1998 roku przegrała gatunkowe starcie ze StarCraftem? Nawet jeśli jej nie kojarzycie, wypada wtrącić, że produkt ten ma w pewnych kręgach status kultowego, a także rzeszę wiernych fanów na całym świecie, szarpiących w niego po dziś dzień. Jego spuścizna wciąż żyje również chociażby za sprawą znakomitego duchowego spadkobiercy - Supreme Commandera, połączonego z TA nie tylko ideą, ale i osobą głównego projektanta - Chrisa Taylora. Kontynuacji tego akurat tytułu miłośnicy strategii wypatrywali dość długo, ale oto w końcu się doczekali. „Jedynka” zawiesiła poprzeczkę bardzo wysoko, w żadnej innej grze RTS bowiem nie można było toczyć tak ogromnych bitew za pomocą wielkich armii. Jak radzi sobie z ciężarem chwały poprzednika druga odsłona?

Moda na japońskie horrory już przeminęła, jednak każdy, kto w ostatnich latach interesował się kinem wie, że swego czasu ekrany wprost zalewały lepsze lub gorsze produkcie z tego właśnie popularnego nurtu. Hudson Soft postanowiło przenieść wreszcie lotny temat na konsole i niewątpliwie w wyborze platformy docelowej główną rolę odegrały chłodne kalkulacje. Niestety, Calling nie ma najmniejszych szans na zarobienie góry pieniędzy. Wstępnie projekt zapowiadał się niezwykle ciekawie, aczkolwiek twórcy zagubili się gdzieś po drodze. Ostatecznie gra nie odnalazła swojego charakteru w napędzie najsłabszej stacjonarnej konsoli tej generacji - czyli Nintendo Wii.

Wydane niedawno na PSP Disgaea 2: Dark Hero Days nie powinno być traktowana jako zupełnie nowy produkt, ponieważ jeszcze z podtytułem Cursed Memories gra pojawiła się w 2006 roku na PlayStation 2. To specyficzne połączenie japońskiego RPG i turówki zostało niezwykle ciepło przyjęte na domowym sprzęcie poprzedniej generacji, a że nie jest tajemnicą, iż PlayStation Portable to dziś dom dla wszelkiej maści pozycji z nurtu jRPG, stąd reedycja dzieła Nippon Ichi Software na tym akurat sprzęcie nie była zaskoczeniem. Na wskroś japońska przygoda, charakteryzująca się ciekawym ujęciem walki w kieszonkowej edycji - czy w dalszym ciągu wciąga?

Długo przyszło czekać Europejczykom na Fragile Dreams: Farewell Ruins of The Moon... Wydana w Kraju Kwitnącej Wiśni w styczniu 2009 roku gra dotarła na Stary Kontynent dopiero tego marca. Filmowe zapowiedzi tytułu zachwycały, a wszelkie publiczne pokazy pozwalały sądzić, że na Wii zmierza niecodzienna i wciągająca pozycja. Niestety, oczekiwania poniosły klęskę w starciu z rzeczywistością, choć dzieło tri-Crescendo i Namco może przypaść do gustu fanom japońskich produkcji, oryginalnych historii oraz zabawy w starym stylu.

25 marca wystartowała zorganizowana ze sporym rozmachem dwudniowa konferencja CD Projekt Conference Spring 2010. Całość znalazła miejsce w warszawskim klubie Loft 44, gdzie też i my się pojawiliśmy, aby to, co zobaczyliśmy, skrzętnie zanotować w kajecikach i potem się tym pochwalić. W planie imprezy zawartych było wiele punktów, między innymi prezentacja przeszłości, teraźniejszości i wizji na przyszłość grupy CDP, jeszcze przed połączeniem z Optimusem, zarys działalności na rynku dystrybucji zarówno gier, jak i filmów, a także sporo na temat platformy cyfrowej dystrybucji gog.com, z którą CD Projekt wiąże duże nadzieje. Najważniejsze dla przeciętnego gracza okazały się jednak naturalnie prezentacje Wiedźmina 2 oraz kilku tytułów wydawcy, mających trafić na nasz rynek jeszcze w tym roku.

God of War oraz God of War II to tytuły, które powinny mieć swe miejsce w bibliotece każdego posiadacza PlayStation 2, bo to gry poniekąd wyprzedzające swoją generację. Historię Kratosa i jego konflikt z greckimi bogami dane nam było również śledzić na przenośnym sprzęcie Sony, czyli PlayStation Portable, gdzie Chains of Olympus także potrafiło zrobić spore wrażenie, pomimo ograniczeń platformy. Teraz wreszcie przyszła pora schować na trochę kochane "czarnulkę" i kieszonsolkę do szafy, by przygotować się na podbój Olimpu w iście boskiej oprawie - Duch Sparty oto w końcu zawitał też na PlayStation 3. Jak bardzo dzieło ekipy z Santa Monica nas zaskoczyło?

Istnieją firmy, które zna każdy miłośnik elektronicznej rozrywki, niezależnie od tego czy siedzi po nocach zgarbiony przed monitorem i niszczy kolejną klawiaturę, czy też leży wygodnie na sofie z padem w dłoniach. Do takich instytucji na pewno zalicza się Blizzard Entertainment - bo czy jest ktoś, kto nigdy nie grał w któregokolwiek Warcrafta lub Diablo? Nawet jeśli, to na pewno miał do czynienia, bądź słyszał o World of Warcraft, już swojego rodzaju fenomenie kulturowo-socjologicznym. Większość produktów firmy ma rzesze oddanych fanów na świecie, a zapowiedzi nowych projektów spotykają się ze skrajną euforią ze strony graczy i mediów - nawet gdy wszyscy muszą czekać lata na finalną wersję. StarCrafta II wreszcie niedawno ruszyły testy beta...

Pierwsze Red Steel okazało się pozycją pełną pomysłów, jednak mnóstwa elementów nie dograno i wszystkie te niedopracowane fragmenty sprawiły, że tytuł wspominany jest do dziś raczej jako rozczarowanie. Po wątpliwym "sukcesie", spodziewaliśmy się, że twórcy zwyczajnie porzucą markę – ale tak się nie stało. Odezwała się urażona ambicja i ruszyły prace nad kontynuacją. Ubisoft Paris dostało niezwykle mocną broń, za pomocą której miało wyjść ze starcia zdecydowanie obronną ręką - Wii MotionPlus. Niedoceniana jeszcze przystawka pozwala na nowo odkryć zabawę na konsoli Nintendo, a druga część miksu strzelanki i walki mieczem jest tego książkowym przykładem.

Wielu zapewne pamięta zamierzchłe czasy świetności gier typu „wskaż i kliknij”. Produkcje te niestety skryły się gdzieś w cieniu wraz z nieuchronnym rozwojem naszej branży oraz nadejściem nowych trendów. Gatunek zadomowił się po części na kieszonsolkach, gdzie dalej nie brakuje osób skorych sprawdzić w akcji tytuły przesiąknięte pewnym klimatem retro. Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth stanowi doskonały przykład szkoły przygodówek, gra jest przy okazji także piątą już odsłoną uznanej japońskiej serii o adwokatach. Po raz pierwszy w historii mamy okazję wcielić się w prokuratora Milesa Edgewortha, porzucając tym samy rolę obrońcy, do której twórcy zdołali przyzwyczaić swoich fanów. Niemniej zmiany w mechanice są tak znikome, że „zmęczenie tematu” staje się coraz bardziej odczuwalne…

Postapokaliptyczny świat coraz częściej staje się tłem dla gier, filmów oraz książek. Lubimy opowieści o zagładzie całej planety, czy też o tych nielicznych, którzy przetrwali kataklizm i starają się przeżyć w trudnych warunkach. W roku 2007 z sieciowego projektu krótkich opowiadań powstała książka autorstwa Dmitry’ego Glukhovsky’ego pod tytułem Metro 2033. Historia opowiedziana na kilkuset papierowych kartach zainteresowała ukraińskie studio 4A Games, które postanowiło dzieło odwzorować w grze. Projekt zapowiadał się na tyle obiecująco, że zwrócił uwagę poważnego wydawcy - THQ. Czy Metro 2033 okaże się takim hitem, jak dzieło rosyjskiego pisarza? Predyspozycje ma.

Ojcowie Final Fantasy uniknęli na przestrzeni lat bankructwa właściwie dzięki tej serii. Dawne Square Soft wraz z premierą części szóstej i siódmej umocniło swoją pozycję lidera wśród twórców tak zwanych tytułów jRPG, a czasy pierwszej konsoli Sony to w ogóle trzy najgłośniejsze części sagi (VII-IX). Potem nastała era PlayStation 2 i na nią też nie mogło zabraknąć „finalnych fantazji”. FF X zostało miło przyjęte przez graczy na całym świecie, aczkolwiek w tej odsłonie dało się odczuć, iż „kwadratowi” dostali coś zadyszki. Dalej już ciut gorzej - komiczne X-2, sieciowe XI oraz fabularne XII raczej nie przyciągnęły nowych odbiorców. Obecnie nastała era HD, a wraz z nią w czytniku już nie tylko platformy Sony, ale i Microsoftu zakręciło się Final Fantasy XIII. Czy mamy upragnioną rewolucję na skalę kulowej „siódemki”?

Fenomen szarpania na plastikowych gitarach powoli się chyba przejada. Seria Guitar Hero ma już najlepsze lata za sobą, a na rynku pojawia się coraz więcej „odprysków” serii, w postaci tytułów dedykowanych tylko i wyłącznie jednemu zespołowi. Po średnim GH: Aerosmith oraz z drugiej strony - fantastycznym GH: Metallica, wybór twórców padł oto na tuzów pogranicza hard rocka i heavy metalu – amerykańską grupę Van Halen. Niestety ta gra nie przywróci świetności zespołowi, który przebywa w muzycznym niebycie od 1998 roku i co jakiś czas się reaktywuje, aby po chwili ponownie zaliczyć rozłam.

Zapoczątkowana na komputerach osobistych seria Battlefield wyniosła rozgrywkę sieciową na wyższy poziom. Ludzie z DICE i Electronic Arts swego czasu zdecydowali się wprowadzić do zabawy pojazdy oraz - w stosunku do tego, do czego przywykliśmy, znacznie powiększyli rozmiar map, na których odbywały się potyczki. Marka przez lata zyskała pokaźną liczbę wiernych fanów, po dziś dzień zagrywających się w i te dawniejsze odsłony - z Battlefield 1942 na czele. Rzecz jasna czas nie stał w miejscu, rewolucja nie ominęła gatunku strzelanek, zaś na czołówkę wybiło się zdecydowanie Infinity Ward ze swoim Call of Duty: Modern Warfare. Czy wydane niedawno Battlefield: Bad Company 2 ma szansę pokonać obecnego lidera zabawy po sieci?

Każdy chyba kiedyś marzył o wzniesieniu się ku niebiosom, popodziwianiu malowniczych widoków z lotu ptaka. Nie da się ukryć, że lotnictwo stanowi bardzo wdzięczny i fascynujący element współczesnej historii oraz myśli technicznej. Czytając książki, czy oglądając zdjęcia, bądź filmy o heroicznych wyczynach asów przestworzy, aż chciałoby się westchnąć: „Ech, ci wspaniali mężczyźni w swych latających maszynach”. Opracowań (oraz gier) na ten temat było całe multum - lwia część poświęcona nie wiedzieć czemu tylko i wyłącznie awiacji z czasów II Wojny Światowej. W ten trend wpasowuje się także nowe dzieło Gaijin Entertainment noszące dumny tytuł Wings of Prey: Skrzydła Chwały. Fani podniebnych klimatów mogą już teraz zacząć szukać swoich zakurzonych gogli, bowiem czeka ich nie lada uczta.

Gry z zombiakami w roli głównej mnożą się ostatnio w szybkim tempie, jednak polskich produkcji w tym "segmencie" rozrywki zbyt dużo wciąż nie mamy. Na początku 2009 roku rodzime studio The Farm 51, którego założyciele pracowali przy pierwszym Painkillerze, zdecydowało się zalepić tę lukę i tak to na rynku pojawiła się pierwsza część NecroVisioN. Niespełna 12 miesięcy po tamtym wydarzeniu na półki sklepowe trafia NecroVisioN: Przeklęta Kompania - kontynuacja, klasyczny FPS w realiach pierwszej wojny światowej.

Gry spod szyldu SOCOM wydawane na stacjonarkach jakoś dotąd nie stawały się hitami, choć były to tytuły dość solidne. Wypuszczone ostatnio na PlayStation 3 Confrontation zaliczyło wręcz sporą klapę, stąd twórcy postanowili powrócić do prac nad kieszonkową odsłoną wojskowej sagi, szczególnie, że zgromadziła ona wokół siebie liczną grupę fanów. Przygody „Fok” są niezwykle ważne dla PSP z jeszcze jednego powodu – kolejne części zawsze oferują rozbudowaną i sprawnie działającą rozgrywkę sieciową, a to w przypadku japońskiej konsolki nie jest spotykane codziennie. Ogólnie wszyscy, którzy w "trójce" spodziewali się powtórzenia zabawy znanej z dwóch poprzednich odsłon, będą zadowoleni. Miłośnicy tytułów rewolucyjnych oraz osoby w trzecim Fireteam Bravo upatrujące gry roku 2010 mogą się natomiast poczuć rozczarowani. Jak bardzo udana okazuje się być najnowsza edycja?

Czym byłby świat bez legendarnych dowódców, którzy popychali sztukę wojenną naprzód? Sun Tzu, Aleksander Macedoński, Napoleon Bonaparte - to tylko kilka postaci, które na stałe zapisały się w dziejach i w świadomości ludzkiej. Każda z nich jest doskonale rozpoznawalna, a publikacji im poświęconych mamy całe multum. Wielcy historii stanowią również inspirację dla twórców gier, a dowód na to stanowi chociażby najświeższa produkcja The Creative Assembly, koncentrująca się wokół dziejów słynnego Małego Wielkiego Generała. Zapowiadano skromniejszą niż w Empire skalę zmagań, poprawioną sztuczną inteligencję oraz usprawniony silnik gry, wrażenia z wersji próbnej były jak najbardziej pozytywne, a w końcu w nasze ręce trafił produkt końcowy. Jak "w praniu" sprawdza się nowa Wojna Totalna?

Jak pokazywały liczne przykłady wypuszczonych nawet relatywnie niedawno odświeżonych tytułów, szansa na to, że kolejne wcielenie wydanej niegdyś (co określamy w redakcji mianem reinkarnacji), a w dodatku kultowej produkcji odniesie sukces jest raczej mała. Gracze będą pamiętać emocje, które towarzyszyły im przy pierwotnej wersji i jakkolwiek twórcy staraliby się ubrać tę samą historię w inne szaty, efekt zazwyczaj bywa mizerny. Porażka gwarantowana? Niekoniecznie - co ukazuje Silent Hill: Shattered Memories, czyli przeróbka pierwszej części znanej sagi horrorów wydanej w 1999 roku.

Dawno temu, gdy Konami było w świetnej formie, a pierwsze PSX ochrzczone zostało platformą doskonałą dla gier RPG, na rynku ukazała się wyśmienita, acz niedoceniona pozycja, o skromnym tytule Vandal Hearts. Zapoznałam się z nią na krótko po wielokrotnym ograniu innego przedstawiciela gatunku strategicznych RPG tego czasu, czyli Final Fantasy Tactics i do dziś piastuje ona zaszczytne drugie miejsce, jeżeli o tego typu produkcje chodzi - głównie ze względu na dojrzałą, świetnie poprowadzoną fabułę, dobrze zarysowane charaktery bohaterów oraz konkretny system walki turowej połączony z fajnie rozwiązaną mechaniką rozwoju postaci. W roku 1999 nadeszła druga część serii, która jednak w moich oczach nie powtórzyła sukcesu „jedynki” - choć też była to rzecz więcej niż solidna. Nie ma się więc co dziwić, że zapowiedź wydania na platformę Xbox Live Arcade Vandal Hearts: Flames of Judgment sprawiła, iż z sentymentem zaczęłam wspominać niegdysiejsze śniegi.