gaming (strona 223 z 237)

Janek jest wegetarianinem i doskonale gra na gitarze. Nie należy do najbardziej zamożnych mieszkańców Sunset Valley, ale wiąże koniec z końcem pisząc marne powieści o elfach i trollach. Joanna to pracoholiczka. Szybko wspięła się po szczeblach kariery zasiadając w fotelu radnej miasta. Niestety jej życie osobiste to pasmo porażek. Arogancka kleptomanka nie ma czego szukać w simowej społeczności. Wybory blisko, a elektoratu nie widać na horyzoncie. Kiedy przechadzała się pewnego dnia po parku, jej oczy powędrowały w stronę brodatego pismaka-gitarzysty. Dość bezpośrednia propozycja obściskiwania się w miejscu publicznym nie trafiła do Janka, który zdecydowanie woli towarzystwo rybek akwariowych. Kogo wybierze Janek, swojego pstrąga czy Joannę?

Po udanej marketingowo premierze Radeona HD 4770, AMD postanowiło iść za ciosem i stworzyło ciekawą hybrydę, wykorzystującą układ RV770 wykonany w technologii 55 nm w połączeniu z najszybszymi obecnie pamięciami dla kart graficznych - GDDR5. Czy ten zabieg pomoże gigantowi walczyć z NVIDIĄ w segmencie kart do 100 dolarów? Zobaczymy. Jak się okazuje, obecnie Radeony HD 4730 produkowane są tylko przez dwóch partnerów potentata: firmy PowerColor oraz Sapphire. Na nasz warsztat trafił model od tej drugiej - Radeon HD 4730 512 MB.

I po raz kolejny powracamy do Zapomnianych Krain. Przyjemność tę zawdzięczamy firmie Obsidian, znanej między innymi z drugiego Knights of the Old Republic, a która to ekipa składa się w dużej mierze z byłych pracowników Black Isle. To, że ich ostatnie pełnoprawne dzieło, Neverwinter Nights 2 cieszy się popularnością, ani nie zaskakuje, ani nie dziwi - solidnych cRPG, nawiązujących do tradycji sięgającej jeszcze Baldur's Gate wszak nigdy dość. Po świetnym rozszerzeniu, Masce Zdrajcy, przyszedł czas na kolejny autoryzowany dodatek – panie i panowie, oto Gniew Zehira.

Red Faction: Guerilla to jedna wielka gra pozorów. Zanim usiadłem wygodnie w fotelu i zaliczyłem te dziesięć śmierci z rzędu, myślałem, że szykuje się bezmyślna i prosta rzeźnia na wzór Lost Planet. Zanim przejechałem te sto kilometrów identycznych pustkowi, kolorystycznie nawiązujących do różnych odcieni mokrej słomy, myślałem, że Mars będzie ciekawą miejscówką na tytuł akcji. Zanim zapomniałem w połowie gry, o co tak właściwie się strzelam, myślałem, że fabuła może być intrygująca... Ale, ale. Jest jedna rzecz, której powodzenia byłem pewien od samego początku i na tym polu twórcy spisali się po prostu wyśmienicie. Chyba już się domyślacie - chodzi mi o niczym nieskrępowaną i najbardziej rozbudowaną w dziejach elektronicznej rozrywki destrukcję otoczenia.

Z niecierpliwością wypatrywałem pełnej wersji gry Call of Juarez: Więzy Krwi, bo po sprawdzeniu kilku rozdziałów tej nowej produkcji Techlandu udostępnionych nam przez firmę w maju zwyczajnie złapałem bakcyla szelmostwa. Rozbijania się po dzikim zachodzie, prucia do zbirów z sześciostrzałowców, miotania laskami dynamitu oraz rzucania niewysublimowanym językiem. I choć obawiałem się, że będę lekko znudzony po raz kolejny przebijając się przez znane już mi przecież miejscówki, ogrywanie ukończonego produktu tylko potwierdziło tezę, którą nieśmiało wysnułem sobie przy okazji wczesnych testów tytułu – to się zwyczajnie nie nudzi. Mamy zrobioną w Polsce, trzymającą stale w napięciu produkcję, upieczoną według przepisu na wyśmienitą grę.

Płyta z InFamous po kilku tygodniach ciągłego młócenia niestety musiała opuścić czytnik mojej konsoli, gdyż na pozór pozbawiony serca naczelny miał dla mnie kolejny tytuł, który ponownie odciął mnie od szarej i smutnej rzeczywistości dnia codziennego. Tym razem w moje spocone z podniecenia łapki wpadło X-Men Origins: Wolverine, a z twarzy szybko zniknął uśmiech - byłem już po seansie filmu o tym samym tytule i domyślałem się, że gra nie będzie najwyższych lotów. Na szczęście produkt od Raven Software nie okazał się kolejnym przeciętniakiem zrobionym na licencji, tylko świetną naparzanką ze znanym i kochanym „Rosomakiem” w roli głównej.

Nerwowe wyczekiwanie UFC 2009: Undisputed zaczęło się u mnie mniej więcej miesiąc przed premierą gry. Wtedy po razy pierwszy zainteresowałem się materiałami od producenta, a te z kolei skłoniły mnie do rozeznania się w temacie walk w oktagonie. Wcześniej miałem o nich wątłe pojęcie, toteż tym większa była podnieta, gdy zobaczyłem w Internecie kilka starć najlepszych zawodników startujących w UFC. Mordercze kopniaki Mirko "Cro Cop" Filipovica oraz słynny nokaut tylnym uderzeniem z łokcia Andersona Silvy przekonały mnie o krwawym pięknie mieszanych sztuk walki (z angielskiego – MMA, Mixed Martial Arts). Zwiastuny Undisputed rozbudziły we mnie nadzieję, że dostaniemy grę w doskonały sposób odzwierciedlającą zasady tego brutalnego sportu. Nie zawiodłem się.

Niestety gry przygodowe coraz rzadziej goszczą na półkach sklepowych, ku niepocieszeniu osób, które pamiętają czasy, gdy gatunek ten święcił tryumfy. Mało takich tytułów wychodzi, toteż tym bardziej docenia się to, co się ukazuje. Niespełna 3 lata po światowej premierze Tajne Akta: Tanguska , ciepło przyjętej produkcji niemieckiego studia Fusionsphere Systems, dostajemy wreszcie jej kontynuację. Puritas Cordis to klasyczna przygodówka z interfejsem point & click, gdzie przyjdzie nam rozwiązać mnóstwo zagadek, zebrać stos przedmiotów oraz pozwiedzać ciekawe miejsca, a wszystko ukazane zostało na tle dwuwymiarowych, animowanych lokacji, po których wędrują trójwymiarowe postacie. Lekki powiew starej szkoły, mniam.

Strategie czasu rzeczywistego zdają się być szczególnie modne w tym sezonie. Tematyka do wyboru do koloru – najpopularniejsze z nich to II Wojna Światowa (vide Company of Heroes: Chwała Bohaterom) czy przykładowo klimaty sci-fi/fantasy (Demigod, Warhammer 40000: Dawn of War II). Jakby komuś było mało podbojów świata to jakiś czas temu ukazała się również trzecia odsłona serii Codename: Panzers, nosząca wiele mówiący podtytuł Cold War (u nas Zimna Wojna). Panie i panowie, oto RTS traktujący o cichych zmaganiach Stanów Zjednoczonych ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w 1949 roku.

Kochamy wszelkie niestandardowe rozwiązania. Tym bardziej więc ucieszyliśmy się, kiedy dzięki uprzejmości dystrybutora - firmie iSource w nasze ręce wpadł miniaturowy projektor obrazu Pico PK-101. Dotąd tego typu urządzenia kojarzyły się ze sporymi gabarytami, niezłą masą oraz pewną topornością. Firma Optoma udowodniła jednak, że nie zawsze tak być musi, bo coś, co wyświetli nam na ścianie film na przekątnej i 60 cali jak się okazuje potrafi proporcjami przypominać paczkę papierosów. Jakie wrażenie zrobił na nas „Gadżet roku 2008” według uznanego magazynu TIME?

Ostatnio na swoim blogu marudziłem, że tradycyjne gry muzyczne odchodzą w niepamięć, zastępowane przez dziwne, kolorowe produkcje wymagające gitar, bębnów, mikrofonów i tym podobnych gadżetów, których szczerze nie znoszę. Jednak Rock Band: Unplugged zmusiło mnie do zrewidowania poglądu. To pierwsza część z tej serii nie obsługująca żadnych przystawek, nawet takich miniaturowych, które mogłyby powstać specjalnie z myślą o PSP. I choć idiotyczne wydawałoby się walenie w tycie bębny czy też trzymanie w rękach malusiej gitarki, to jednak Rock Band wykorzystujący do zabawy same przyciski konsoli nie jest już taki fajny.

Firma Sapphire, jako największy partner AMD, posiada w swojej ofercie niebywały wybór produktów opartych o chipsety korporacji z Sunnyville, stąd z łatwością wychodzi naprzeciw różnorakim potrzebom konsumenta. Dla pasjonatów gier wytwórca pierwszy wypuścił ostatnio niereferencyjną kartę Radeon HD 4890. Poza nieznacznie podbitymi zegarami, producent zastosował tutaj oczywiście swój autorski system chłodzenia Vapor-X. Czemu warto się zainteresować Sapphire HD 4890 Vapor-X?

Prototype zagościło w czytniku mojej konsoli. Niestety - po kilku godzinach, jakie spędziłem w butach Aleksa Mercera nadzieje, że pojawiła się gra, która obali hegemonię Spider-Mana 2 z PlayStation 2 i InFamous z PS3, rozpłynęły się jak lody w upalny dzień. Twórcy na pierwszy rzut oka zapewnili nam wszystko, czego wielbiciele superbohaterów w grze mieć powinni - herosa obdarzonego mocami, które zdają się być jego przekleństwem, czy całkiem sporych rozmiarów Manhattan, będący już domem dla tak wielkiej ilości dziwadeł, że aż dziw bierze, iż nie wpadają oni na siebie skacząc z dachu na dach. Nie zabrakło też intrygi sięgającej tak głęboko, że niemal w połowie drogi możemy się zgubić i zapomnieć, po co właściwie wymordowaliśmy pół miasta. Czemu więc gra mnie nie zachwyciła? Postaram się spokojnie na to pytanie odpowiedzieć.

Już od czasów zamierzchłych (tzn. od premiery pierwszej części Sim City) wiadomo było, że zarządzanie miastem nie jest łatwym kawałkiem chleba. Należy dbać o potrzeby mieszkańców, zapewnić jak najlepsze warunki pracy klasie robotniczej, dostarczać niezbędnych czynników, bez których każdy spokojnie i uczciwie pracujący obywatel żyć nie może, a także uwzględniać wiele innych, równie bądź bardziej złożonych elementów. Symulacji tego typu procederu było w dziejach rozrywki komputerowej cała masa, począwszy od wspomnianego wcześniej dzieła Willa Wrighta po kolejne odsłony serii Caesar. Do grona tego dołącza oto nowy tytuł - Grand Ages: Rome, kolejne po Imperium Romanum dzieło studia Haemimont. Niestety przeciętne.

Radocha z cięcia, gniecenia, mordowania i zalewania ekranu kolejnymi galonami zero-jedynkowej posoki. Radocha z nabijania licznika zadanych ciosów oraz napisów informujących, jak to stylowo odrąbaliśmy kolejne dziesiątki głów. Przy tym – niejednokrotnie dzika furia, kończąca się rozbiciem pada o ścianę. Czasem też znużenie i myśli w stylu: „gdyby tylko ten jeden element lepiej dopracowali, grze dałbym dychę, a twórcom wystawił ołtarzyk i codziennie składał na nim krwawą ofiarę”...

Dzięki uprzejmości firmy Logitech mieliśmy okazję przetestować kierownicę Driving Force GT, która wyprodukowana została z myślą głównie o PlayStation 3, (choć PS2 też wspiera) oraz grach Gran Turismo 5 Prologue, a także nadchodzącym, pełnoprawnym już Gran Turismo 5. „Kółka” są nieprzerwanie popularne na rynku jako sprzęt dopełniający i potęgujący doznania płynące z szarpania w gry wyścigowe, a konsole szturmem wkraczają do domów coraz większej liczby użytkowników, stąd kolejne kierownice dedykowane maszynom jednego producenta nie dziwią. Co jednak dziwi to fakt, że oprócz obrazka „certified USB” na opakowaniu tutaj nic więcej nie wskazuje, że urządzenie Logitecha ponadto współpracuje z PC - a przecież jest się czym chwalić. Ale producent obierając taką, a nie inną drogę oznaczenia towaru, musiał dobrze wiedzieć, co robi…

Świat gier planszowych, tak jak i komputerowych, też ma swoich bohaterów i znane twarze. Jedną z takich osób bez cienia wątpliwości jest Reiner Knizia, z wykształcenia doktor matematyki - z zawodu i zamiłowania projektant. To jedna z bardziej znanych postaci w tej branży, chociażby z powodu stworzenia około 500 dzieł, zebrania licznych nagród za swe projekty, a także dlatego, iż wymyślił kilka(naście?) naprawdę wyśmienitych tytułów, które przeszły do historii i zostały uznane za absolutne klasyki. Do tego grona, obok Blue Moon, Ingenious czy Lost Cities, należy Samuraj - abstrakcyjna strategia w niemieckim stylu, w której gracze rywalizują o wpływy w feudalnej Japonii.

Firma Techland w swojej historii zdążyła zaistnieć na międzynarodowym rynku kilkoma tytułami z górnej półki, takimi jak Chrome czy Call of Juarez. Niemniej jednak nigdy nie była ona obojętna wobec rodzimych graczy. W 1999 roku ekipa zauważyła pewną lukę w kategorii gier sportowych - brak dobrej produkcji o tematyce żużlowej, a przecież to jeden z najpopularniejszych sportów w Polsce. W ten sposób narodziła się gra Speedway 99. Rokrocznie na rynku pojawiały się jej kontynuacje, czyli Speedway 2000, a także Speedway Championships i FIM Speedway Grand Prix. Ta ostatnia zdobyła wyjątkowe uznanie dzięki ulepszonej oprawie graficznej, licencji oraz większemu realizmowi jazdy i ostatecznie przerodziła się w trylogię. Ostatnia, trzecia część wydana została jednak w kwietniu zeszłego roku. Teraz wreszcie Techland daje nam następcę - Speedway Ligę.

Nowy Bionic Commando zawsze kojarzył mi się z udaną i naprawdę przemyślaną odmianą Spider-Mana. I wszystko było na dobrej drodze, żeby ostateczna reinkarnacja klasyka sprzed lat była właśnie taką podrasowaną wersją Człowieka Pająka – co najmniej trzy lata w produkcji, solidnie materiały, mocna marka, której Capcom nie wskrzeszałoby przecież ot tak, bez żadnego konkretnego planu. No i Spencer w roli głównego bohatera, złota rączka, wesoły rastafarianin. Ale pewnie już większość z Was, nie mogąc wytrzymać, zerknęła sobie na nie do końca fajną ocenę ogólną produktu – bowiem Bionic Commando jest dla mnie zwyczajnie ewenementem niezrozumiałym.

Gatunek strategii czasu rzeczywistego zdaje się przeżywać kolejną już młodość. Od początku obecnego roku następuje istny wysyp gier z tej półki, mniej lub bardziej udanych, a i sporą część tej nawałnicy stanowią dodatki. Często stawiają one na bezpośrednią akcję, tak jak przykładowo Tales of Valor. Widać, że staje się to ogólną tendencją rozwoju tej gałęzi elektronicznej rozrywki, zaś kolejnym dowodem na prawdziwość takiej tezy jest pojawienie się na rynku nowego dzieła studia Gas Powered Games (znanego między innymi z Supreme Commandera czy Dungeon Siege), zatytułowanego Demigod - określanego mianem hybrydy RPG i RTS-aa. Już słyszę głosy mówiące „tak, tak, wszyscy to znamy – na pewno to jakaś marna podróba Warcraft III”. Cóż, nie wypada się z tym stwierdzeniem zgodzić.

Niemal każdy z nas w młodości pragnął zostać ugryziony przez radioaktywnego pająka, czy też napromieniowany - co w konsekwencji dałoby mu nadprzyrodzone moce. Nie inaczej było w moim przypadku, dlatego, gdy tylko na rynku pojawia się tytuł, który wrzuca gracza w buty super bohatera, zacieram ręce i rozpoczynam pertraktacje z już uodpornionym na mój płacz i zgrzytanie zębami naczelnym. Co ciekawe, nie śledziłem kolejnych faz produkcji najnowszego dzieła Sucker Punch, gdyż szczerze powiedziawszy z początku tytuł kompletnie mnie nie zaciekawił, a główny bohater ciskający piorunami nie pochodził z rodziny Marvela czy DC, także raczej wzbudzał mój śmiech niż podziw. Jednak gdy gra trafiła w moje ręce doszedłem do wniosku, że byłem głupi praktycznie już na starcie skreślając InFamous.

To miłe, gdy można dostać dwie gry w cenie jednej. Tym bardziej miłe, jeśli jedna z nich jest reedycją jednej z lepszych strzelanin poprzedniej generacji konsol. A już na pewno najładniejszej i z najbardziej gęstym, sugestywnym klimatem. Jeśli ktoś nie miał możliwości zapoznania się z wydanym w 2004 roku The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay, to teraz jest doskonała okazja, by to nadrobić. Warto zobaczyć, co tak elektryzowało graczy te pięć lat temu, a i niejednego zelektryzuje nawet dzisiaj. Warto poznać historię Riddicka i pomóc mu w karkołomnej ucieczce z paskudnego Butcher Bay. Warto, bo w przypadku tej gry można mówić o klasyce gatunku, o jakości, na poziom której mało komu udaje się dzisiaj podskoczyć. No i warto, bo w końcu mamy okazję dowiedzieć się, co działo się z Richardem B. Riddickiem bezpośrednio po wydostaniu się z najbardziej rygorystycznej paki w galaktyce.

Któż z nas nie lubi opowieści o bohaterskich czynach, które może i nie zawsze miały pozytywny przebieg, lecz ostatecznie dobro (które jest pojęciem względnym) wygrywało? Z pewnością mają one w sobie coś romantycznego, co akurat przemawia do ludzkiej wyobraźni - a przypadkiem II Wojna Światowa ma owego romantyzmu całkiem sporo. Zapewne dlatego regularnie pojawiają się na rynku tytuły traktujące właśnie o tym konflikcie zbrojnym. Do tego grona dołączył ostatnio kolejny produkt z serii Company of Heroes, za którym stoi znane i lubiane przez fanów gatunku RTS studio Relic. W oczekiwaniu na kolejną odsłonę swojego flagowego w chwili obecnej (obok Warhammer 40000: Dawn of War) produktu, oddano do naszych rąk nowy zestaw zawartości do rzeczonej gry. Danie to może nie jest zbyt obfite, ale smakuje bardzo dobrze.

Młodzi użytkownicy konsol mogą tego nie pamiętać, lecz przed erą niezwykle efekciarskiego Gears of War, czy doskonale oddającej klimat II Wojny Światowej serii Call of Duty światem elektronicznej rozrywki trzęsły produkcje przygodowe, z tak zwanego gatunku point and click. Dawniej to nie grafika, zapierające dech w piersiach cyfrowe zachody słońca przykuwały uwagę graczy, a sama fabuła. Historie, które przeżywaliśmy w przepełnionych humorem Grim Fandango albo tytułach pod szyldem The Monkey Island już na zawsze pozostaną w naszej pamięci - często idealizowane w konfrontacji z wychodzącymi właśnie na rynek pozycjami. Na szczęście dla wyjadaczy „wskazywania i klikania” na Nintendo Wii zagościła inna gra z klasyki tego nurtu – Broken Sword: Shadow of the Templars - The Director’s Cut.

Cóż pozostaje zrobić, gdy Liberty City całe należy do nas, a mieszkańcy Stilwater na sam nasz widok chowają się po śmietnikach i boją się wyjść? Jeszcze jakiś czas temu zdawałoby się, iż należy w tym wypadku pójść w ślady Aleksandra Wielkiego, który po zdobyciu ostatniej możliwej krainy usiadł i zapłakał, nie mając już czego podbijać. Jednak nagle z odsieczą dla wszystkich fanów gangsterki (a w szczególności tych, którzy na dźwięk słowa „Corleone” czują przyjemny dreszczyk na plecach) przyszło Electronic Arts, wydając na świat grę zatytułowaną Ojciec Chrzestny II, bazującą na znanym filmie Francisa Forda Coppoli na kanwie powieści Mario Puzo.