gaming (strona 222 z 237)

Zamknięty pokaz gry Aliens Vs. Predator nie był niestety w pełni tym, czego oczekiwałem. Tytuł prezentuje się graficznie świetnie w obecnej formie, niemniej z miejsca dostrzegalnych jest kilka problemów przy mechanizmach rozgrywki, a także brak motywów, które być tutaj obecne zwyczajnie powinny (bo od strony technologicznej zdecydowanie są do zrobienia), lecz ich nie ma. Jasne, szykuje się bardzo brutalna, klimatyczna produkcja, acz obawiam się, że nie wszystkie marzenia, czy wyobrażenia fanów kosmicznych robali oraz galaktycznych łowców znajdą w grze odzwierciedlenie. No ale taki to już chyba los tytułów na legendarnych, fimowo-komiksowych licencjach… Szczególnie tych z wybitnymi komputerowymi przodkami.

Jestem zagorzałym konsolowcem i o ile śmiało mogę wskazać wiele pozytywnych aspektów moich ulubionych platform, o tyle trudno nie przyznać racji, że nie wszystkie gry nadają się na tego typu sprzęt. Nie mówię tu o ograniczeniach technicznych, bo w końcu deweloperzy znajdują sposoby, aby cudowny tytuł z blaszaka wyglądał również przepięknie na przykładowo PlayStation 3. Lecz są takie gatunki, które do obsługi potrzebują zdecydowanie więcej klawiszy, niż jest wstanie pomieścić typowy pad. Mowa tu o strategiach czy symulatorach. Na szczęście tak jak UbiSoft znalazło na ten problem rozwiązanie przy Tom Clancy's EndWar, tak 1C i Gaijin Entertainment również podołali dostarczając nam wyśmienite IL-2 Sturmovik: Birds of Prey.

Wielu wyczekiwało współczesnej reinkarnacji pradziadka wszystkich strzelanek, gry która by tak jak niegdyś pierwowzór nadeszła w czci i chwale - nic dziwnego, w końcu od premiery Wolfensteina 3D minęło ponad 17 lat. Przez ten długi czas kultowy tytuł zgromadził wokół siebie pokaźną ilość wiernych fanów. To, że za produkcją nowej odsłony stały takie szychy jak id Software i Raven Software umacniało w przekonaniu, iż coś dobrego z tego będzie. Niestety. Od razu na samym wstępie muszę nadmienić, iż kontynuacja świetnie przyjętego Return to Castle Wolfenstein zawiedzie tych z Was, którzy spodziewali się przełomu na miarę Call of Duty 4: Modern Warfare. Chociaż powinna przypaść do gustu wielbicielom strzelanin w staroszkolnym stylu, gdzie fabuła, klimat i muzyka to tylko dodatki do do granic możliwości uproszczonego posyłania we wrogów deszczu pocisków z giwer wszelakich.

Wielkimi krokami nadciąga premiera najnowszego dziecka studia Tripwire Interactive, czyli Red Orchestra: Heroes of Stalingrad. Podczas targów gamescom, udało nam się wziąć udział w zamkniętym pokazie u wydawcy tej produkcji – 1C Company, na której obecni byli również twórcy gry. Dowiedzieliśmy się co nieco na temat rozgrywki oraz trybu wieloosobowego. Trzeba przyznać, że jak na wersję Alfa, w której tytuł obecnie się znajduje, nie widać większych niedociągnięć - co dobrze rokuje na przyszłość. Czy kontynuacja dorasta do pięt wysoko ocenianej Red Orchestra: Ostfront 41-45? Sądzę, że będzie to nie tylko godny następca, ale i zdecydowany krok naprzód.

Domyślam się, że wielu z Was - tak jak ja zresztą - ma powoli dość kolejnych produkcji z Hero w nazwie, z tymi "gitarowymi" wypuszczanymi już praktycznie kilkukrotnie w ciągu roku na czele, a do tego niechętnie patrzy na potrzebę zakupienia kolejnych kontrolerów do coraz to świeższych gier. Do tematu DJ Hero podchodziłem przez to bardzo niechętnie - według mnie zabawa z plastikowym deckiem nie mogła się sprawdzić, poza tym jak w to grać przy kumplach, człowiek przecież jak głupek będzie wyglądał... No i co? Pstro! - na gamescomie nie mogłem się od nowej pozycji spod szyldu Activision oderwać. Trzy dostępne kawałki ograłem na wszystkie możliwe sposoby. To wciąga.

O ile całe uniwersum DC zazwyczaj średnio do mnie przemawiało, tak nie da się ukryć, że stąd wywodzi się chyba moja ulubiona komiksowa postać - Batman. Kryjący się za maską Bruce Wayne zawsze robił na mnie niesamowite wrażenie, gdyż w przeciwieństwie do innych superbohaterów nie był on ofiarą napromieniowanego pająka, osobą poddaną jakimś mutacjom, czy też zwyczajnie dzieckiem mieszkańców innej planety. Mroczny Rycerz to człowiek z krwi i kości, który w walce z przestępcami miasta Gotham przede wszystkim używa inteligencji. Nic więc dziwnego, że szybko zyskał sobie również przydomek najlepszego detektywa. Poprzez swą sporą popularność, Batman już nie raz gościł co prawda w grach, lecz dopiero teraz, dzięki Rockstedy, możemy przeżyć naprawdę dojrzałe i mroczne przygody człowieka nietoperza.

Wszystko wskazuje na to, że Gearbox Software wyjdzie z niewielkiego dołka, w jakim tkwiło już od pewnego czasu. Ostatnia odsłona ich najbardziej rozpoznawalnej serii Brothers in Arms przeszła bez rozgłosu. Natomiast, krótki pokaz najnowszego dziecka „tłoków” poprowadzony przez Steve'a Gibsona pokazuje, że chłopaki wyciągnęli szkołę i najwyraźniej wrócili do formy sprzed lat. Borderlands ma być powiewem świeżości dla ogranego już doszczętnie gatunku strzelanek FPP. Gra śmiga płynnie, zaoferuje nam tryb kooperacji w sieci, jak i na podzielonym ekranie, a sama rozgrywka przypadnie do gustu nie tylko miłośnikom prucia z giwer, lecz również fanatykom zbieractwa oraz rozwiązywania zadań wszelakich. Dziwne?

Mafia II - ten tytuł powinien spędzać sen z powiek twórcom serii Grand Theft Auto, firmie Rockstar. I nie ma w tym ani cienia przesady. To, co na tegorocznym gamescomie pokazał czeski oddział 2K Games zachwyciło każdego w redakcji tak naszej, jak i tych zagranicznych. Jeśli kiedykolwiek tęskniliście do dawnych klimatów gangsterskich, takich realistycznych, gdzie nie wszyscy ganiają z wyrzutnią rakiet i wypalają radośnie do ludności cywilnej oraz stróżów prawa, to ta gra jest dla Was. Więcej! – to produkcja także dla fanów radosnego podejścia GTA do sprawy. Bo zawsze przecież można się nawrócić. Kiedy poczujecie te lata 50 ubiegłego wieku zapomnicie o robieniu wieży z czołgów przy użyciu cheatów. Wczujecie się na całego w Vita Scaletta z Empire City, który przed sobą ma drogę na sam szczyt przestępczego świata.

Firma Splash Damage kojarzona jest z produktami z serii Enemy Territory, więc czym innym panowie mogliby się obecnie zajmować, jak nie kolejną strzelanką. Pod skrzydłami Bethesda Softworks powstaje ambitny projekt zatytułowany BRINK, który mnie osobiście na tegorocznym gamescomie wziął z całkowitego zaskoczenia – pozycja ta nie tylko prezentuje się prześlicznie na konsoli Xbox 360, a do tego jeszcze bardzo płynnie na tymże sprzęcie hula, to w dodatku każe mi się zastanawiać, czy jeśli sama prezentacja gry w akcji zwyczajnie mnie pochłonęła, to jak bardzo sponiewiera mnie sprawdzanie pełnej wersji? Tak – na to obecnie zdecydowanie czekam.

Myszka to podstawowe narzędzie gracza. Stanowi ona przedłużenie ludzkiej dłoni w cyfrowym świecie, tam gdzie możemy decydować o czyimś „być albo nie być”. Dobór odpowiedniego gryzonia to podstawa dla czerpania przyjemności z wirtualnej rozrywki w takich na przykład strzelankach FPP. Kolejni producenci prześcigają się w prezentowaniu niebagatelnych konstrukcji, zastosowaniu nietypowych materiałów, czy wprowadzaniu ciekawych (choć często nieprzydatnych) funkcjonalności. Dzięki uprzejmości firmy icon7 mamy oto okazję przyjrzeć się bliżej produktom przeznaczonym m.in. dla graczy, pod postacią dwóch modeli myszek - Z300 i Z500.

Z pewnością każdy z Was ma tytuł sprzed lat, przez który nie raz zawalał szkołę, czy pracę. Jednak, gdy po długim czasie coś sprawiało, że chcieliśmy do niego wrócić, idealizowany przez nas niegdyś obraz gry znikał, zaś oczom ukazywał się często rozpikselowany koszmar, nienadający się do ponownego przejścia. Ja również posiadam kilka takich perełek, lecz rzadko kiedy decyduję się odbyć podróż do przeszłości. Po prostu wolę zapamiętać, jakie produkcja wywołała na mnie wrażenie tą dajmy na to dekadę temu. LucasArts najwyraźniej wyczuło, że gracze borykają się z podobnym problemem i zafundowało im coś ekstra, a mianowicie ponownie zaserwowało The Secret of the Monkey Island, lecz nie do końca takie, jakie pamiętamy je z 1990 roku.

Trudno zaprzeczyć, że BioWare tytułami pokroju legendarnego już Star Wars: Knights of the Old Republic, czy też o wiele wcześniej Baldur’s Gate, ugruntowało swoją pozycję wśród twórców gier RPG. Niedawne dzieło studia - Mass Effect, pomimo ciut większego nacisku na akcję niż "stare dobre" śledzenie zasypanych statystykami tabel, również przypadło do gustu coraz to bardziej wymagającej społeczności graczy. Jako że i ja zostałem oczarowany magią tego futurystycznego uniwersum, kiedy tylko pojawiły się pierwsze wzmianki o planach stworzenia kontynuacji gry, z miejsca zacząłem śledzić kolejne fazy jej produkcji, zaś na tegorocznych targach gamescom w Kolonii za zamkniętymi drzwiami miałem okazję przetestować też wczesną wersję kodu.

Chyba nie ma osoby, która nie słyszała o serii Need for Speed. Przechodziła ona różnorakie etapy swojego żywota. Od bardzo dobrych pierwszych części, przez wielkie Porsche Unleashed i niezłe Most Wanted oraz dwie edycje Undergrounda, te z dużymi możliwościami tuningu (co jednak nie wszystkim przypadło do gustu), po słabiznę jaką było ostatnio Undercover. Za najnowszą odsłonę motoryzacyjnej sagi, Shift, odpowiadają m.in. twórcy udanych GT Legends, GTR oraz GTR 2. Jak zapewne się orientujecie są to gry bardziej symulacyjne, aniżeli zręcznościowe. Czyżby seria chcąca odzyskać dawny blask zmierzała w stronę realizmu? Po ograniu wersji przygotowanej na targi gamescom mogę Was z ręką na sercu zapewnić, że nadal jest to raczej zręcznościówka. Szykuje nam się powrót do korzeni.

Najnowsza odsłona PlayStation Portable pozytywnie zaskoczyła redakcję, chociaż jak zwykle – sprzęt nie jest bez wad. Testowane przez nas już teraz PSP Go, które to jak wiemy zadebiutuje na rynku dopiero pierwszego października, nareszcie nie przypomina jednak taniej, plastikowej zabawki. Konsolka jest śliczna, projektem przywodzi na myśl popularne obecnie na rynku rozsuwane telefony komórkowe, czyli tak zwane „slidery”, no i przede wszystkim użyty tu ekranik jest przejrzysty (choć mniejszy), pięknie świeci, a do tego pozbyto się tak uciążliwego przy PSP-3000 efektu przeplotu. To zdecydowanie najbardziej udana rewizja sprzętu z wypuszczonych dotychczas.

W sumie 458 firm z 31 krajów na powierzchni ponad 120.000 metrów kwadratowych pokazywało swoje najnowsze produkty na tegorocznym gamescom w Kolonii, które przejęło od lipskiego Games Convention tytuł największego growego wydarzenia w Europie. Targi odwiedziła cała masa ludzi - szacuje się, że było to około 228 tysięcy fanów elektronicznej roz(g)rywki. Na imprezie nie mogło zabraknąć oczywiście i ekipy Gamikaze. Śmiało można powiedzieć, że była to dotąd najlepsza tego typu wyprawa w historii serwisu. Cała ekipa spisała się na medal, nie tylko poświęcając się obowiązkom dziennikarskim, ale także zwyczajnie dbając o siebie nawzajem.

O ile dwie pierwsze części wydane lata temu nie odniosły jakiegoś kolosalnego sukcesu, tak trzecia odsłona wypuszczona na sprzęty nowej generacji to zupełnie inna historia. Gra nie tylko powalała wyśmienitą oprawą audiowizualną, lecz również samym podejściem do tematu. Bokserzy może poruszali się nieco sztywno, w dodatku tryb kariery pozostawiał trochę do życzenia, ale gracz, który zasiadał przed tą pozycją, długo nie wstawał sprzed telewizora. Zdawało się, że dzieło stworzone przez chicagowski oddział Electronic Arts to niemal ideał w czystej postaci - jakie więc wielkie były obawy fanów, gdy okazało się, iż prace nad czwartą częścią zostały powierzone innej ekipie, EA Canada. Po dokładnym ograniu Fight Night Round 4 mogę śmiało na szczęście stwierdzić, że Kanadyjczycy nie tylko dorównali „trzeciej rundzie”, ale także znacznie ją wyprzedzili.

Pierwszy kontakt z filmem Ghostbusters pamiętam do dziś. Pod naciskami mamy starszy brat musiał mnie zabrać ze sobą do kumpla. Ja spodziewałem się super zabawy, że pooglądam (w końcu nie mogłem wtedy pograć, bo byłem za mały i "popsuję") jak chłopaki młócą na ZX Spectrum, czy coś w tym rodzaju. Niestety prawda okazała się zupełnie inna. Dwóch dobrych ziomów chciało obejrzeć film "grozy", który mieścił się na klasycznej kasecie VHS i posiadał dubbing aż w 5 językach… Na raz. Ów obraz, wywołał u takiego malca jak ja niezłą histerię. Trauma ogarnia mnie zresztą do dnia dzisiejszego, ilekroć na ekranie widzę zielonego, obżerającego się ducha. Teraz recenzuję grę na motywach Pogromców Duchów. Fatum mówię, fatum.

Trudno uwierzyć, że kolejna edycja Xbox Fun Day cieszyła się nie tylko niesłabnącym zainteresowaniem w dobie tak rozdmuchiwanego przez wszystkie media kryzysu gospodarczego, ale wręcz poszczyciła gwałtownie rosnącą frekwencją – w tym roku to już ponad 800 osób wspólnie wymieniało poglądy odnośnie platform do grania Microsoftu. Impreza nieśmiało zapoczątkowana w 2007 roku nad morzem, zaliczyła po drodze góry, aby naturalnym torem rzeczy wreszcie trafić na Mazury, do Wilkasów pod Giżyckiem. Wybór regionu absolutnie nie dziwił, tak samo jak i czas odbywania się zlotu – po zeszłorocznym fiasku pogodowym (nie bójmy się użyć tego zwrotu), końcówka lipca okazała się doskonałym strzałem. Deszcz pokropił jedynie na samo zakończenie imprezy, jak gdyby łzami żegnając nieśmiało wszystkich miłośników cyfrowej rozrywki…

Dzięki uprzejmości Logitecha w nasze ręce wpadła kolejna kierownica tego producenta – tym razem jest to model Driving Force Wireless, czyli kółko porozumiewające się ze sprzętem, pod który je akurat podepniemy, za pośrednictwem technologii radiowej 2,4 GHz. Urządzenie sprzedawane jest jako akcesorium dla konsoli PlayStation 3 oraz jej młodszej siostry z numerkiem 2, niemniej działa również z komputerem. Niestety o możliwości podłączenia kierownicy do PC nabywca nie dowie się z pudełka – jako obsługiwany sprzęt figurują tam wyłącznie stacjonarki firmy Sony. Dziwne to podejście, bo na pewno zawęża grono odbiorców do obeznanych w temacie - osoby nie mające o produkcie pojęcia oglądając opakowanie zwyczajnie pomyślą, że pod blaszaka się tego nie podepnie…

Istnieje pewne popularne porzekadło mówiące, że „dobrze być złym”. Cóż, historia wielokrotnie udowadniała, iż faktycznie tak jest. Ot, przytoczmy chociażby genialne obie części Dungeon Keepera czy nieco niedocenioną, a dzisiaj ciut zapomnianą produkcję Evil Genius, oraz oczywiście pierwszego Overlorda. Kontynuacja tego ostatniego tytułu wybitnie potwierdza właśnie tezę śmiało postawioną na samym początku akapitu. Rzadko kiedy bowiem mamy okazję nie być obrzydliwie dobrym rycerzem w lśniącej zbroi, a zamiast tego przywdziać mroczny pancerz i ruszyć siać nasz diabelny punkt widzenia w świecie pełnym radości oraz ohydnego wręcz dobra. W istocie – naprawdę dobrze jest być złym.

Jako zagorzały konsolowiec to normalne, że uważam, iż najlepsze gry sieciowe trafiają właśnie na moje ulubione platformy od Sony i Microsoftu. Godziny spędzone przy Halo 3 z kumplami, którzy raz za razem "ownowali" zwłoki poległych towarzyszy, czy też Call of Duty 4: Modern Warfare, gdzie mozolnie nabijałem kolejne poziomy prestiżu, pokazują dobitnie, że zabawa zaczyna się dopiero w trybie dla wielu graczy. Jednak z czasem wszystko się przy znanych produkcjach powoli nudzi i pojawia się nowy głód, który po prostu musi zostać zaspokojony. Co w takim przypadku uwolni nas obecnie ładnie od monotonni? Odpowiedź jest prosta - Battlefield 1943. Że jak, niby gierka z Arcade?

Fani cRPG nie mogą ostatnimi czasy narzekać na brak tytułów ze swojej ulubionej półki. Oto jakiś czas temu pojawił się całkiem niezły drugi dodatek do Neverwinter Nights 2, noszący tytuł Gniew Zehira (jego recenzja już w serwisie), a i wydano na nasz rynek kolejną przygodę do rzeczonej gry. Nosi ona tytuł Wrota Zachodu, zaś jej autorem jest studio Ossian. Znowu powracamy do Zapomnianych Krain, lubianego świata fantasy, stworzonego na potrzeby systemu Dungeons & Dragons, znanego chociażby z takich produkcji jak Baldur's Gate czy Icewind Dale. Przygodo, nadchodzimy!

Brutalna gra sportowa na wzór futbolu amerykańskiego, do tego w klimatach fantasy – takiego czegoś we współczesnej historii elektronicznej rozrywki chyba jeszcze nie widzieliśmy… Ale kiedy usłyszałem o Blood Bowl, produkcji ze stajni Cyanide Studio, dla pewności szybko przewertowałem otchłań Internetu - okazało się, że jednak coś było, a konkretniej Chaos League od tych samych ludzi. Zatem wydawałoby się iż mamy do czynienia z kontynuacją, lecz nie do końca jest to prawdą. Blood Bowl w przeciwieństwie do poprzednika, posiada bowiem licencję Games Workshop, twórców fantastycznych planszówek m.in. figurkowej gry w realiach Warhammera pod tym samym tytułem - na jej podstawie powstała recenzowana właśnie pozycja. Zważywszy na to, że lubię spotkać się ze znajomymi raz na jakiś czas i rozegrać partyjkę w jakąś „papierówkę”, podszedłem więc do tego produktu z entuzjazmem.

Na sport zwany tenisem ziemnym składają się trzy istotne rzeczy: krótkie stroje tenisistek, jeszcze krótsze spodenki tenisistów, które często wpijają im się w tyłek (ku uciesze damskiej widowni) plus piękna Anna Kurnikova. Kiedy się jest uzbrojonym w taką zaawansowaną wiedzę o tym sporcie, nikogo nie powinno dziwić, że naczelny wybiera właśnie mnie na recenzenta Virtua Tennis 2009... Gra jest kolejną odsłoną znanej serii firmy SEGA, za którą tym razem stanęło studio Sumo Digital. Niestety na wstępie musze zaznaczyć, że wśród zawodników nie znajdziemy ani pięknej dziewczyny Enrique Iglesiasa, ani żadnego zdolnego rodzimego tenisisty, zaś spędzając wiele godzin przy tym tytule znacznie bardziej bawiło mnie młócenie w komiczne mini gry, niż odbijanie żółtej włochatej piłeczki w tradycyjny sposób. Czy więc warto zagrać?

Produkcji o tematyce drugowojennej na rynku mamy bardzo dużo - możemy dowodzić batalionami, całymi armiami bądź spróbować sił w pojedynkę w jakimś FPP, jako partyzant, który nie ma nic do stracenia. Co ciekawe, najnowsze dzieło węgierskiego oddziału Eidos - Battlestations: Pacific, będące kontynuacją Battlestations: Midway, mimo wszystko jest jednak grą oryginalną, przedstawiającą bój Stanów Zjednoczonych i Japonii na oceanie spokojnym. Połączenie strategii czasu rzeczywistego z tytułem akcji to dość odważny krok, lecz trzeba przyznać, że po raz drugi autorzy stanęli na wysokości zadania i dostarczyli nam dynamiczną pozycję z elementami taktycznymi.