gaming (strona 224 z 237)

Po niezbyt obfitym w nowości graficzne pierwszym kwartale tego roku, na początku kwietnia obaj liczący się producenci układów do kart zaprezentowali najnowsze modele pozycjonowane w wyższej klasie średniej. Nie obyło się oczywiście bez zgrzytów - przesuwane kilkakrotnie debiuty wywołały sporo zamieszania na rynku. AMD po kilku nietrafionych terminach określiło się z premierą ostatecznie na 2 kwietnia. NVIDIA na szybko zmuszona została wydać produkt, który byłby godnym przeciwnikiem dla nieźle się zapowiadającego Radeona HD 4890 - 2 kwietnia zielony gigant ogłosił premierę GeForce GTX275. Niestety była ona raptem „papierowa”, gdyż sprzęt był dostępny swobodnie dopiero dwa tygodnie po planowym terminie. My dzięki firmom Sapphire oraz ZOTAC mieliśmy okazję przekonać się, co potrafią te rywalizujące produkty.

Kiedy polska firma ogłasza światu kolejną nieźle zapowiadającą się grę to nie pozostaje nic innego jak czuć się zwyczajnie dumnym. Oraz czekać na końcowy efekt prac. Dzięki uprzejmości Techlandu miałem już teraz, mocno przedpremierowo, okazję przyjrzeć się bliżej ich Call of Juarez: Więzy Krwi (na zachodzie Bound In Blood). Tytuł zadebiutuje na rynku w lipcu w odsłonach na Xboksa 360, PlayStation 3 oraz PC i z tego co dane mi było doświadczyć przy komputerowej wersji testowej zdecydowanie jest na co czekać. Miłośnicy dzikiego zachodu będą wniebowzięci - to produkcja, która stawia nas w butach wyjętych spod prawa rewolwerowców, a do tego w tle obiecuje góry złota. Dosłownie.

Branża filmów może nie znać Richarda B. Riddicka tak dobrze, jak branża gier. Bohater ten dokonał tego, czego nie udało się wielu innym twardzielom srebrnego ekranu - mianowicie dokonać zgrabnego skoku sprzed kamer prosto w zero-jedynkowy kod. Z odtwarzaczy DVD do czytników konsol. Riddick na stałe zapisał się w annałach elektronicznej rozrywki występem w The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay, który to tytuł udowodnił, że nad grami opartymi na licencji wcale nie ciąży jakieś tam fatum. Że gry oparte na licencji nie muszą być skazane na porażkę. Że gry oparte na licencji mogą zamiatać długo promowanymi hitami od wielkich wydawców. W końcu, że gry oparte na licencji mają kosmiczny wręcz potencjał.

Battlefield Heroes wzbudziło ogromne emocje od momentu ogłoszenia prac nad tytułem. Oto DICE robiło darmową grę, działającą jako wtyczka do przeglądarki, a dostęp do niej miał uzyskać niemal każdy, wszystko za sprawą jej niskich wymagań systemowych. Zapotrzebowanie okazało się być bardzo duże - z tego powodu chociażby do dzisiaj trwają zamknięte testy, które zakończyć się mają jakoś w tegoroczne wakacje. Cóż, nie powinna jednak nikogo zaskoczyć kolejna zmiana terminu premiery - warto dodać, że na ostateczne oddanie produkcji do użytku czekamy od zeszłego lata.

Ach, być gangsterem. Dusić zdesperowanych dłużników, opłacać adwokatów, chodzić na siłkę... To ciężka praca jest jednak. Zwłaszcza, kiedy nieopodal działają inne zorganizowane grupy, usiłujące przejąć dominację nad dzielnią, na której to właśnie my sprawujemy rządy silną ręką. Trzeba być zatem bezwzględnym i nie mieć skrupułów, gdyż z tego interesu jest bardzo łatwo wypaść... A teraz po tej króciutkiej opowiastce z morałem powracamy na Ziemię - w rzeczywistości bowiem może lepiej nie brać się za taką działalność, zwłaszcza, że takich organizacji i tak na świecie jest za dużo. Od czego jednak mamy gry komputerowe. By się przekonać „jak to jest” wystarczy sięgnąć po cokolwiek znajdującego się na półce obok Grand Theft Auto. Wśród tego grona znalazło się również i Saints Row 2, głośna odpowiedź Volition na GTA IV.

Pamiętacie czasy, kiedy wykorzystanie dwóch analogów w grach nie było szeroko stosowane? Dotyczyło to nawet strzelanin, gdzie jedna gałka służyła zarówno do celowania, jak i poruszania postacią. Nikt szczególnie nie marudził, zaś producenci, pomimo ograniczeń, potrafili stworzyć prawdziwe cudeńka. Myślę tu szczególnie o przełomowym Goldeneye 007 oraz świetnym Medal of Honor, które pokazały, jak powinien wyglądać dobry, konsolowy FPS. Obecnie ciężko sobie wyobrazić strzelanie do wirtualnych ludzików przy pomocy wyłącznie pojedynczego analoga. Wydaje się to zupełnym reliktem przeszłości... A jednak nie do końca. W przypadku programowania na PSP producenci wciąż muszą łamać głowy nad przystosowaniem sterowania do "pchełki". Ciężkie to zadanie, któremu nie wszystkim udaje się podołać.

Znikający w cieniu, cisi mordercy uwielbiani są przez społeczność graczy, a deweloperzy doskonale wiedzą jak połechtać ich wyrafinowane podniebienia. Wielbiciele współczesnych ninja zagrywali się w kolejne części Splinter Cella, inni zaś woleli ostatnio w fontannach krwi, akrobatycznie pokonywać kolejne korytarze w bardziej „standardowych” klimatach przy okazji Ninja Blade oraz Ninja Gaiden. Cofnijmy się jednak nieco w czasie i przypomnijmy sobie złoty wiek PSX-a. Ponad 10 lat temu pojawiło się oto wydane przez Activision Tenchu: Stealth Assassins. Pomimo faktu, że tytuł nie sprzedał się tak dobrze jak debiutujący w podobnym czasie Metal Gear Solid, gra rozpoczęła równie długą serię. Najnowsza jej odsłona ostatnio ukazała się na Wii.

Jak wschodnie gry się kojarzą - wiadomo. Często są albo zbyt słabe, albo zaskakują mocno jakimś elementem, lecz cała produkcja z kolei nie jest dostatecznie dopracowana. Cryostasis, chociaż na różnych pokazach prezentowało się nieźle, nie zrobiło jednak dostatecznego wrażenia ani na prasie, ani na graczach. I choć efekt finalny także zupełnie powalający się nie okazał, to mimo wszystko, podobnie jak przy King’s Bounty, pozycja wyraźnie odstaje od normy produkcji 1C.

„Wojna, wojna nigdy się nie zmienia” – takim cytatem rozpoczynały się wszystkie gry z serii Fallout. Stwierdzeniem nad wyraz szorstkim, choć uderzająco prawdziwym, doskonale wprowadzającym nas w klimat sagi o post-apokaliptycznym świecie. Świecie zniszczonym i trawionym od środka, gdzie giną ludzie, umiera flora, zdycha fauna. Tutaj śmierć zbiera swoje żniwo, niezależnie od ilości wybryków, które ludzkość ma na sumieniu. Nie ma podziałów na dobre i złe uczynki, jest tylko chaos, strach oraz niepewność bytu. Black Isle wiedziało jak oddać te uczucia przy okazji pierwszych dwóch części kultowego Fallouta. Trzecia odsłona serii, już pod wodzą Bethesda Softworks, na swój własny sposób pokazuje motyw wojny. Z jedną tylko różnicą: „wojna, wojna bardzo się zmieniła”.

Ostatnimi czasy da się zauważyć pewną interesującą tendencję. Popularne i modne są bowiem tzw. „gry epizodyczne”, czyli króciutkie dodatki, wydawane (powiedzmy) w niewielkich odstępach czasowych. Przykładów daleko szukać nie trzeba – Half-Life 2 czy Sam & Max. Do tego grona dołączyła jakiś czas temu seria Command & Conquer, ukazał się bowiem pierwszy z kilku planowanych samodzielnych dodatków do Red Alert 3, noszący nazwę Uprising, u nas wydany pod tytułem Powstanie.

Gdy Relic ogłosiło prace nad Warhammer 40000: Dawn of War II fani piali z radości. Oto kontynuacja ich ulubionej gry miała zostać zrealizowana na nowszym silniku (tym z Company of Heroes, a dokładnie to jego usprawnionej wersji), ze zniszczalnym otoczeniem oraz fizyką. Dodatkowego smaku robiło pojawienie się rasy Tyranidów, której tak bardzo im brakowało w pierwszej części (plus trzech dodatkach). Dziś niektórzy zarzucają, iż „dwójka” to nie to samo co „jedynka” - na swój sposób słusznie. Bo jest ciekawsza i ładniejsza. A przy tym trzyma poziom poprzedniczki.

Każdy gracz na pewno nieraz szarpał w produkcje wyścigowe. Zdecydowana większość nadal korzysta tutaj z klawiatury, niektórzy z gamepada, a pewnie niewielu miało okazję pobawić się w naprawdę komfortowych warunkach, bo z użyciem dedykowanej do tego rodzaju rozrywki kierownicy. Sporo osób wciąż myśli, że to zbytek – takie akcesoria do najtańszych bowiem nie należą. Dzięki firmie Easy Touch mieliśmy okazję przyjrzeć się bliżej jak działa ich najnowszy produkt dla tych wytrawnych amatorów „ścigałek”, a mianowicie kierownicy Steering Wheel ET-2034 Speed Force. I jedna rzecz jest pewna – frajdy z kółka nie zastąpi nic…

Gra muzyczno-strategiczna? Cóż za niecodzienna hybryda. Wydany w 2008 roku Patapon stanowi zarówno protoplastę, a do niedawna i wyłącznego przedstawiciela tego gatunku. Jest przy tym pozycją tak miodną i urokliwą, że powstanie kontynuacji było tylko kwestią czasu. Minął zaledwie rok, a posiadacze PSP już mogą cieszyć się Pataponem opatrzonym cyferką „2”. Cieszyć to dobre słowo, gdyż druga część cyklu przynosi jeszcze więcej frajdy, zapewnia jeszcze więcej wyzwań oraz więcej godzin wyciskającego pot giercowania. Generalnie – więcej wszystkiego. Kilka nowinek też ma tutaj swoje miejsce, lecz założenia pozostają niezmienione.

NecroVisioN, dziewicza produkcja nowego studia The Farm 51, dość szumnie zapowiadane było jako powrót do korzeni i historii niegdysiejszych strzelanek. Wszystko miało wyglądać ślicznie, wciągać głęboko w swoją fabułę oraz dostarczać niesamowitych wrażeń, a to dzięki zdolnościom chłopaków, którzy siedzieli dawniej przy ciepło przyjętym Painkillerze. Ostatecznie do rąk dostajemy grę, w której zastosowano dość proste równanie matematyczne – hordy przeciwników plus potężne zasoby sprzętu do zabijania dają wielką młóckę. Dodano także dość skomplikowany i zakręcony wątek główny oraz nawet kilka nowatorskich pomysłów, ułatwiających i umilających eksterminację przeciwników. Przy całkiem zaawansowanej oprawie graficznej, z porządnym kopem dźwiękowo/muzycznym dodajmy. Tylko dlaczego w czasie grania na moje twarzy częściej gościł wyraz ostrego zdziwienia niż bojowego zacięcia?

Dawno nie miałem okazji wrzucić do czytnika gry i stwierdzić, że to naprawdę konkretna, zwyczajnie dobra produkcja. Taka wiecie – zdrowa. Ani zbytniej podniety, bo wielki hit, ani też ogromnego grymasu na twarzy, gdyż producent zaserwował nam produkt niejadalno-nieoglądalny. The Wheelman, w którym przyjdzie nam pomykać cyfrowo odwzorowanym Vinem Dieselem, należy właśnie do tytułów tzw. „środka”, czyli akurat powinien przypaść do gustu wszystkim tym potrafiącym doceniać fajną, chociaż nie zawsze rewolucyjną rozgrywkę, przy niezłej, aczkolwiek nie przepięknej oprawie graficznej. W dodatku to ostatnia pozycja już bankruta – legendarnej firmy Midway…

Seria Silent Hill jest jedną z najbardziej znanych i rozpoznawanych sag z gatunku horrorów. Do tej pory dorobiła się kilku odsłon, filmu oraz wielu różnych innych produktów, takich jak chociażby komiksy czy książki. Można mówić tu o swojego rodzaju fenomenie kulturowym, który oczywiście wraz ze wzrostem popularności ulegał zmianom mającym na celu poszerzenie widowni. To zaś zawsze kończy się narzekaniem wiernych fanów - zaczynają oni oskarżać producentów o zdradę i spieniężenie jednych z ich ulubionych marek, a przy tym zrobienie z niej dojnej krowy, ciągnąc tyle mleka ile się da. Cóż, prawo rynku jest bezlitosne...

Zachodnia Afryka, rok 2009. Piękny, słoneczny dzień. Przechadzałem się krętymi uliczkami strefy Kijuju. Ciąłem drewniane beczki, plądrowałem domy i zbierałem kolorowe roślinki. Dzień jak co dzień. W jednej z alejek spotkałem kobietę w pięknej, czerwonej sukience. Kucała nad pewnym panem w dość wymownej pozie. Leżący jegomość był martwy. Wykluczyłem uroczą panią z mojego kręgu zaufania, jak każdą inną słynącą z uśmiercania ludzi. Podirytowana moją obecnością wyskoczyła na mnie z łapami. Mając na uwadze jej sposób obchodzenia się z najbliższymi, odepchnąłem ją moim lśniącym bicepsem. Nie chciałem jej krzywdzić, bo być może miała kredyt hipoteczny na karku i dziecko w drodze, ale nie dała mi innej możliwości. Musiałem reagować szybko. Rozpocząłem swoją kilkunastogodzinną walkę. Walkę o podstawowe, rodzinne wartości.

Wii - niepozorna biała konsola Nintendo przyzwyczaiła nas już do produkcji skierowanych raczej do młodszych odbiorców. Wśród tasiemców z imieniem wąsatego hydraulika w tytule, pełnych niekiedy prymitywnej zabawy, czy kolejnych odrestaurowywanych z GameCube’a staroci, z doroślejszych pozycji zawitało tutaj raptem kilka gier z serii Resident Evil. Jakże więc wielkie było moje zdziwienie, gdy na tę właśnie platformę firma SEGA pospołu z Platinum Games zapowiedziały jakiś czas temu specyficzny produkt wprost ociekający krwią oraz flakami... Rodzice pochowajcie lepiej gdzieś swoje pociechy, bowiem na Wii oto ukazało się MadWorld. Tak, wypuszczenie takiej gry na „rodzinną” stacjonarkę Nintendo nie mogło obyć się bez głośnego echa i skandali, przez co w reklamę najnowszego dziecka nie trzeba było pompować gigantycznych pokładów gotówki.

Prawdziwa gra akcji musi być efekciarska i wybuchowa. Nie może męczyć gracza jakimiś smętami ani przestojami. Ma się dużo dziać, ma być rozwałka, ma być tryskająca krew. Najlepiej jakby do tego dochodzili bossowie, przy których główny bohater wygląda jak pestka dyni, a i tak patroszy ich jedną ręką. Zalecana spora domieszka kiczu, żeby nikt nie pomyślał, że to wszystko jest na poważnie. Ninja Blade bardzo zgrabnie łączy te elementy. To nie jest sieka z milionem kombinacji ciosów, wymagająca od gracza jakichś chorych umiejętności. To dzika i dynamiczna produkcja z wojownikami ninja, katanami, motocyklami, rakietami oraz resztą elementów, które od zarania dziejów towarzyszą akcji. Dość szeroko pojętej.

Rynek gier MMO jest dość znaczącym segmentem branży rozrywki elektronicznej, pomimo tego, że składa się zaledwie z paru bardziej istotnych tytułów, których ilość policzyć można na palcach jednej ręki. O ile próby walki z World of Warcraft są według mnie bezcelowe, bo i tak nie uda się zapewne nikomu pokonać magicznej bariery 11,5 miliona abonentów, tak niektóre studia niezrażenie próbują podbić serca fanów tego gatunku. W ten sposób na rynek wkroczył Warhammer Online firmy Mythic oraz Age of Conan norweskiego Funcomu.

Lewym kciukiem mógłbym grać w krykieta, prawym natomiast, z powodzeniem rozgniatać orzechy. Pies już nie szczeka poczciwym „hau”, co rusz wydobywając z siebie soczyste „hadouken”. Nocami śnię o tym jak brutalnie poniewieram Setha moim Ultra Combo. Lepiej radzę sobie w rzucie padem na dystans, wiązanki wulgaryzmów są coraz dłuższe i skomplikowane, a ściana mojego pokoju zyskała parabolicznych kształtów. Street Fighter IV to dla mnie synonim frustracji, irytacji oraz skrajnego załamania nerwowego. Nie mam pojęcia gdzie i jakim sposobem ktoś był tu w stanie przemycić pierwiastek mobilizujący. Po każdej porażce plus definitywnym „to już koniec”, szukam w okolicy czarnego kawałka plastiku ze świecącą złowieszczo czerwoną diodą. Zegar odlicza sekundy do ekranu „Game Over”. Drżącą ręką i ze łzami w oczach mówię sobie po cichu: „ostatni raz, tym razem to ja będę górą”. Wciskam Start, walka trwa dalej. I dalej... i dalej.

Gra Empire: Total War pojawiła się na polskim rynku zaledwie parę dni temu i już osiągnęła sukces, wskakując na czołowe miejsce w ilości sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu od daty premiery. Z radością wzięliśmy tytuł na warsztat i spróbujemy odpowiedzieć, czy faktycznie jest tak rewelacyjny oraz czy warto zainwestować nasze ciężko zarabiane polskie złote w kupno tej produkcji. Przy czym wybraliśmy zgoła odmienne podejście do recenzji – nie spodziewajcie się porównań do poprzednich pozycji z serii Total War. Wyrazimy opinię nieskażoną jakimikolwiek dobrymi lub złymi doświadczeniami z wcześniejszych gier od Creative Assembly.

Szaleni naukowcy charakteryzują się wieloma rzeczami. Chociażby tym, że są szaleni. Poznać ich można też po irracjonalnej chęci zawładnięcia światem. Fakt ten na pewno by ich przerósł gdyby tylko do tego doszło, wszak nasz glob jest zbyt chaotycznym miejscem, aby móc nim rządzić ot tak - po prostu. Często swój cel chcą osiągnąć przez jakąś megapotężną broń ostatecznej zagłady lub za sprawą armii superżołnierzy, posłusznych na każde skinienie. I tu równie często ich plan bierze w łeb, bo zgodnie z prawami Murphy'ego coś zawsze pójdzie "nie teges". Tak się też stało w F.E.A.R., produkcji studia Monolith z roku 2004. Ponieważ zakończenie gry budziło wiele wątpliwości, firma poszła za ciosem i po kilkuletniej przerwie wydała kontynuację noszącą nazwę Project Origin.

Recenzowaliśmy niedawno grę Killzone 2, niestety jak zapewne doskonale pamiętacie z uwagi na testy grubo przed premierą tytułu na rynku nie mieliśmy okazji sprawdzić w akcji trybu multiplayer – twórcy zwyczajnie nie uruchomili jeszcze serwerów. Teraz od debiutu produkcji minęło kilkanaście dni, wstępny szał dobiegł końca, emocje nieco opadły… a gra wciąż jest niezwykle popularna pośród setek tysięcy posiadaczy PlayStation 3. Właśnie z uwagi na zabawę online. Dzięki rozgrywce z żywymi przeciwnikami, z krótkiej, acz pięknej strzelaniny w „singlu” powstał rozrywkowy kombajn. Poniższy tekst jest tak uzupełnieniem recenzji gry na Gamikaze, jak również ma na celu ogólne przybliżenie meandrów rozgrywki wieloosobowej. Przyda się przede wszystkim tym, którzy jeszcze nie do końca odnajdują się w realiach tej sieciowej wojny…

Wspaniały świat Władcy Pierścieni. Wojownicy, magowie, mityczne stwory, piękna historia w tle – aż się prosi, żeby te elementy przetworzyć na zero-jedynkowy kod, który jeśli nie dorówna powieściom Tolkiena, to chociaż ich ekranizacjom spod kamery Jacksona. I wychodzi oto The Lord of The Rings: Conquest. Gra z wojownikami, magami, mitycznymi stworami oraz piękną historią w tle. Gra, która mogła być świetna, a w której większość czasu chodzi się ludzikiem i strzela prądem do wszystkich żywych istot. John Ronald Reuel Tolkien musi przewracać się w grobie.