gry (strona 25 z 33)

Mordobicia, bijatyki, mordklepki, mortale - zwał jak zwał, nikt nie zaprzeczy, że mało który gatunek gier tak świetnie obrazuje zabawę na konsolach. Proste, wręcz banalne zasady dla początkujących ("wciskaj co chcesz, a i tak będzie to fajnie wyglądało"), lecz z drugiej strony rozgrywka nastawiona na wysokie umiejętności oraz technikę. Tak bardzo, iż wyjadacz wygra z każdym, kto nie zna ciosów, kombinacji i ogólnie ma mniejsze pojęcie o konsolowym praniu się po gębach. Deweloperzy jeden po drugim przenoszą największe serie na maszynki obecnej generacji, mieliśmy już różnorakie odsłony Virtua Fightera, Dead or Alive, przyszedł w końcu czas i na kolejną część opowieści o pewnych dwóch mieczach... I wiecie co? SoulCalibur IV w pełni zasługuje na miano jednej z lepszych dostępnych obecnie bijatyk.

Niedopowiedziane wątki z Crysisa powracają oto z jeszcze większą mocą. Zamiast nomadycznego Nomada, pałeczkę w walce z kosmo-koreańskimi wojownikami przejmuje jego bardziej impulsywny kumpel – Psychol. Już sama ksywka wskazuje na to, że nie będzie lekko. Na drodze napakowanego bohatera pojawia się masa obiektów do eliminacji i jeszcze więcej narzędzi do pracy. Od ciągłej wymiany ognia oraz wybuchów nie można się zupełnie oderwać – zabawę niestety twórcy psują zbyt szybko kończąc radosną rozwałkę.

S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo to druga gra ukraińskiego producenta osadzona w Czarnobylu – mieście najbardziej znanej katastrofy atomowej. Akcja tej produkcji cofa gracza przed wydarzenia z pierwszej części i wyjaśnia kilka spraw związanych z Zoną – strefą skażenia. Pierwowzór był pozycją bardzo oczekiwaną i pomimo wielu błędów okazał się całkiem sporym hitem. Czy sytuacja ta się powtarza?

To druga odsłona serii SingStar na Playstation 3, pierwsza nie sprostała w pełni oczekiwaniom z wielu powodów. Brakowało polskich piosenek, z końców mikrofonów wystawał kabel nieprzystający do konsoli kreowanej na sprzęt z przyszłości, a cena była zdecydowanie za wysoka jak na produkt o takim charakterze. O dziwo Volume 2 w zasadzie nie naprawia żadnego z powyższych błędów, lecz mimo to w moim rankingu SingStarów znalazł się w ścisłej czołówce 5 najlepszych części. Dlaczego? O tym poniżej.

SingStar zdecydowanie nie jest grą stworzoną dla jednego gracza, a już na pewno nie dzisiaj, kiedy przez czytniki naszych konsol przewinęła się cała masa rozmaitych odsłon serii. Samotne obcowanie z tą pozycją – przynajmniej dla mnie – było może rajcowne przy okazji pierwszej części, gdy mieliśmy do czynienia z czymś naprawdę świeżym. Toteż do Wakacyjnej Imprezy od razu zaproście przyjaciół i dopiero wspólnie zafundujcie sobie porcję świetnej zabawy sponsorowanej przez najlepsze karaoke dostępne na konsole. Ja tak zrobiłem. I nikt nie narzekał.

Szarpiąc w gry wideo musimy przyjąć zasady rządzące środowiskiem każdej z nich. Godzimy się więc na bezkarne łamanie praw fizyki, przekraczanie barier logiki, dokonywanie niemożliwego. Przymykamy oko na nieśmiertelność, nadprzyrodzone moce oraz bardzo wiele umowności. Każda produkcja ma swoje reguły, do których trzeba się dostosować. Zdarzają się jednak czasem perełki łamiące tak wiele kanonów, tak bardzo kłócące się z prawdziwym światem, że aż ciężko nam je zaakceptować. Opisywane Echochrome z pewnością należy do czołowych przedstawicieli takich właśnie pozycji.

Najpierw było Knights of the Old Republic. Ta przez wielu uwielbiana, przez niektórych krytykowana za uproszczenia gatunkowe gra zdobyła sobie i tak bardzo wielu fanów. Później przyszła jej część druga, lekko słabsza, za nią zaś wkracza opisywany Mass Effect, rozgrywający się w zupełnie autorskim świecie stworzonym przez BioWare. Tytuł doprowadził jakiś czas temu do prawdziwej gorączki posiadaczy Xboksów 360, a teraz komandor Shepard ląduje na komputerach osobistych. Misję zdobycia serc graczy PC wypełnia w 100%.

Nie ukrywam, że w grach na konsole przenośne najbardziej cenię przenośność właśnie. Nie skomplikowanie, nie złote góry, tylko to, co pozwala na moment uruchomić sprzęt, rozegrać szybą partyjkę i skończyć w momencie, kiedy autobus podjedzie na przystanek. Dlatego dla mnie wzorem kieszonsolkowych tytułów pozostają między innymi Lumines i DJ Max - pozycje natychmiastowe. Natychmiast włączam, zagram chwilę, natychmiast wyłączam. W każdych warunkach, w każdym miejscu, o każdej porze; bynajmniej tylko w wygodnym fotelu i mając kilka godzin wolnego czasu, które mogę przeznaczyć na ostre szarpanie. Teraz do grona tych produkcji dołącza Hot Shots Golf: Open Tee 2, rzecz wybitnie handheldowa i właśnie natychmiastowa.

Poza dobrymi gagami, od takich uniwersalnych po te ściśle związane z popkulturą, naprawdę niezła przygodówka musi zawierać jeszcze jeden bardzo ważny element - fajnego bohatera. Trafiają się przypadki ocierające się o absurd czy fantastykę, ale panujący standard to typ o wyrazistym charakterze w wyjątkowo nieodpowiednim miejscu i czasie. Z tym So Blonde uderza w więcej niż dziesiątkę - już sam rzut oka na widniejącą na okładce nastolatkę, którą bardziej pochłania malowanie paznokci niż ratowanie się spod ognia pirackiego statku, przynosi uśmiech i nasuwa myśl: „Będzie naprawdę dobrze”. Niestety nie jest. Gra rozśmiesza, lecz jednocześnie irytuje średnim pomysłem na poprowadzenie fabuły i masą nielogicznych rozwiązań.

Niezła gra na licencji i do tego dla najmłodszych? Takie rzeczy to tylko w Luxoflux. Na ekranach kin wciąż gości znakomita animacja Kung-Fu Panda, a wszyscy chcący przedłużyć sobie przygodę z gadającymi zwierzętami mogą zaopatrzyć się w (przygotowany na różne platformy) tytuł na podstawie filmu, dostępny w sklepach od jakiegoś już czasu. Z tej produkcji naprawdę emanuje pozytywna energia i fajny, luzacki klimat, zaś mimo że to coś w rodzaju tzw. slashera, gdzie klepania się po ryjach (bo jednymi z przeciwników są chociażby guźce) oraz paszczach jest sporo, tak nie miałbym oporów, żeby własne dziecko posadzić przed telewizorem HD i dać mu w rączki pada od konsoli.

Śladami Rico z Just Cause oraz Karla z UberSoldiera kontynuujemy sypanie gradem ołowiu i aranżowanie absurdalnych sytuacji, z których wyjść cało może jedynie superbohater. Stranglehold to komputerowa kontynuacja azjatyckiego filmu akcji Hard Boiled, gdzie główną rolę grał Chow Yun Fat jako glina o ksywce Tequila. Paradoksalnie Tequila jest typem jakich pełno w produkcjach amerykańskich – buntownik i mściciel, który niczym Charles Bronson czy Max Payne staje poza prawem, ale oczywiście w dobrej sprawie. To człowiek określany w rpgach jako „chaotyczny, praworządny”, gotowy poświęcić swoje życie za uratowanie rodziny i bez mrugnięcia okiem wykonywać masowe egzekucje na bandziorach oraz mafiosach. Lecz mimo wszystko jest w nim jednak coś oryginalnego, przekonywującego – chyba ta szybkość mierzenia i strzelania godna samurajskich mistrzów, przy równoczesnym braku wydumanych gadżetów.

Chromowane felgi, szałowa kolorystyka i rozmazujące się od ledwie 200 km/h powietrze to już temat stary oraz niemodny. A przede wszystkim za wolny! Obniżane podwozia można wywalić, zaś ten śmieszny dopalacz NO2 po prostu zamienić na potężniejszy silnik i jeszcze dodać jakiś rakietowy napęd - do łask bowiem wracają oto pozycje czysto arcade, w których zamiast manewrami na ręcznym oraz umiejętnym paleniem gumy zajmiemy się osiąganiem niedorzecznych prędkości na zakręconych, całkiem zwariowanych trasach. W zasadzie brakuje tylko napisu „Insert coin”. W takich tytułach nie mamy co liczyć na oryginalność, pseudofabułę udającą, że łączy spójnie różne etapy gry, czy odmieniające gatunek nowości. Jest za to więcej wszystkiego, a tryb multi, społeczność graczy plus edytor tras będą bezlitośnie kradły kolejne godziny nawet tym średnio nastawionym do wyścigówek. Zapraszam do nowej TrackManii.

Guitar Hero: Aerosmith to dość osobliwy produkt w znanej muzycznej serii szarpania na plastikowym wiośle. Paradoksalnie nie jest to wcale gra skierowana do fanów zespołu, bowiem nie uświadczycie tu największych jego hitów. Dla fanatyków Guitar Hero, którzy kawałek Jordan z drugiej części przechodzą teraz już używając wyłącznie stóp, nowa odsłona nie stanowi absolutnie żadnego wyzwania – jest przeżenująco wręcz łatwa. Ale mimo wszystko warto się produkcji przyjrzeć, żeby zobaczyć jakie postępy czyni Neversoft przy rozpisywaniu ścieżek. Tylko czy opłaca się ją kupić w pełnej cenie? No nie bardzo.

Lubię, kiedy tytuł dorasta do poziomu, który jeszcze przed premierą wieszczyli twórcy. Dzięki temu gracze dalej wierzą w pewnego rodzaju uczciwość dewelopera. Alone in the Dark jest specyficznym przypadkiem pozycji w zasadzie mającej to wszystko, co obiecało nam studio, ale nie posiadającej tego, o czym się w zapowiedziach po prostu nie mówi. Wszelkie te drobne rzeczy, które uważamy po prostu za „domyślne” - czyli dobre, proste w obsłudze sterowanie, czy trzymanie pewnego porządnego poziomu - nie przyszły niestety do głowy programistom z Eden Games. Aż trudno mi w sumie uwierzyć, że tak pożerająca fundusze produkcja, jak najnowsze Alone in the Dark nie miało porządnego (jeśli miało jakikolwiek) betatestingu.

Na początek mała lekcja historii. Pierwszy Turok wyszedł w roku 1997 i przez wiele osób uznany był za prawdziwą rewolucję graficzną. A reszcie oczywiście podobało się mordowanie dinozaurów, bo kto przy zdrowych zmysłach nie chciałby odstresować się po traumie, którą zaserwował nam Spielberg i jego napakowany krwiożerczymi gadami Park Jurajski. Mamy rok 2008. Najnowszego Turoka z protoplastą łączą tylko dwie rzeczy – nóż i dinozaury.

Indianę Jonesa można rozpoznać po trzech znanych przez chyba każdego rzeczach. Pierwszą jest genialny motyw przewodni towarzyszący przygodom dzielnego archeologa - dzięki Stevenowi Spielbergowi i jego filmom mieliśmy już cztery razy okazję posłuchać niesamowitej muzyki Johna Williamsa. Lecz Indy nie byłby sobą także bez bicza i kapelusza, który to jest chyba dla niego ważniejszy, niż własne życie. LEGO Indiana Jones: The Original Adventures na całe szczęście ma to wszystko i dużo, dużo więcej.

Narnia powróciła do kin, by po raz kolejny opowiedzieć losy dzielnego rodzeństwa. Wraz z produkcją Disney’a do czytników naszych konsol wpadła również płytka, która wszystkich fanów filmowego dzieła miała na dłużej zatrzymać w świecie Aslana. Jak szybko się jednak okazuje, ten niechętnie powrócił, aby poprowadzić nas przez krwawą opowieść.

Można powiedzieć, że Nintendo wystrzelało się ze swoich hitów. Większość topowych produkcji w ekspresowym tempie ukazało się na Wii, czego Mario Kart jest kolejnym dowodem. Nie ma tego złego jednak, bo może dzięki temu w ciągu jednej generacji wyjdą trzy części Zeldy, dwa razy Super Mario i tworzony całkowicie od podstaw projekt Retro Studios. A przede wszystkim – gry wypuszczane przez Ninny jak na razie nie zawodzą i spełniają pokładane w nich nadzieje. Zarówno graczy, jak i bonzów firmy powoli gubiących się w liczeniu zer na swoich japońskich kontach.

Kiedy Tożsamość Bourne’a wylądowała w kinie zwyczajnie zwariowałem. Nie spodziewałem się, że początkujący reżyser Doug Liman wraz z oszczędnym Mattem Damonem tak niezwykle dobrze opowiedzą losy tajemniczego Jasona. Film obfitował w niesamowicie skręconą akcję, nie zapominając przy tym o zgrabnym i wciągającym wątku. Dzisiaj obraz ten jest już w wielu kręgach kultowy kusząc coraz większą grupę ludzi do przeniesienia pewnego rządowego projektu na cyfrową płaszczyznę...

Zawsze wydawało mi się, że tytuł nadaje się po to, by w jakiś sposób odzwierciedlał on zawartość dzieła. „Sam w ciemności” brzmi intrygująco - zwiastuje niepokojącą atmosferę, ciągłe poczucie zagrożenie i dreszcz emocji podczas odkrywania, co czai się za granicą światła oraz cienia. I tylko tego, a może aż tego, oczekiwałem od piątej części wielce zasłużonej serii. Niestety, nieco na wyrost.

Wymyślne kontrolery do gier muzycznych kojarzą się zazwyczaj z konsolami. Gitary, bębny, marakasy, ostatnio perkusje – zdecydowanie jest w czym wybierać. Ale i komputery osobiste mają w tej kwestii coś do powiedzenia, w dodatku często za całkiem korzystną cenę. Jeśli niegdyś chcieliście poczuć w domu smak salonów arcade, więc zainwestowaliście swego czas w matę do tańczenia, to być może nadeszła chwila, aby ją odkurzyć. I ponownie zaprosić paczkę znajomych.

Dawno już nie grałem w tytuł wyjątkowo udanie realizujący założenia gatunku „ścigałek”. Mimo prób licznych produkcji, które ostatnimi czasy nawiedziły rynek, zawsze czegoś mi brakowało - szwankował model jazdy, grywalności doskwierał brak pomysłu lub po prostu oprawa A/V psuła wszelkie doznania. Czy rzeczywiście tak trudno zbudować produkt, który zadowoli szeroką rzeszę fanów czterech kółek? Wszystko przy niesamowitej grafice, mocy licencji, realistycznym zachowaniu pojazdów i ciekawych, wymagających trasach. Dodatkowo świetnym ruchem ze strony producenta byłoby zaimplementowanie sprawnych algorytmów sztucznej inteligencji, zaawansowanej mechaniki zniszczeń oraz zróżnicowanych i interesujących wyzwań... Cóż, kiedy patrzę na poprzednie zdania uzmysławiam sobie, że rzeczywiście niezwykle ciężko usatysfakcjonować dzisiejszego gracza. Ale, ale - czytajcie proszę dalej.

Na początku nie wiesz, czy się obudziłeś – przez nieprzeniknione ciemności wydaje Ci się, że masz zamknięte oczy. Ale tak nie jest. Po chwili zapala się światło, ale przez to nic nie staje się wcale bardziej jasne. Jesteś w brudnym pomieszczeniu zamkniętym na cztery spusty. Leżysz na materacu, który swoje lepsze lata ma dawno za sobą, teraz pewnie służył jakiemuś brudnemu zwierzęciu. Zza drzwi dochodzą dziwne odgłosy, chrobotanie, krzyki. Musisz się stąd wydostać. Nerwowo rozglądasz się dookoła.

Euro 2008 już się rozpoczęło, a razem z Mistrzostwami Europy występuje wiele cyklicznych zjawisk w przyrodzie - EA wydało kolejną edycję swojej licencjonowanej serii piłkarskiej, polskie stacje telewizyjne spierały się o prawa do transmisji meczów, a sklepy roją się od jedynej słusznej piłki Europass Gloria. Ja tymczasem w spokoju, z dala od tego zgiełku i nie patrząc na nic poza wypadami do pubów na mecze, załączam Pro Evolution Soccer 2008 na Wii i rozkoszuję się grą, jakiej jeszcze nie było. Koniec z narzekaniami na Konami, bo choć podpadli z pozostałymi tegorocznymi edycjami PES-a, to na stacjonarkę Nintendo udało im się wyprodukować unikalny i świetny tytuł.

Przy takich grach jak ta przychodzi się człowiekowi zastanawiać, gdzie podziała się ekipa odpowiedzialna za jakości produkowanego tytułu. Zwłaszcza kiedy chodzi o niesamowicie dynamiczną rynkową walkę konkurujących ze sobą platform sprzętowych. Haze miało być bowiem niezwykłym tzw. exclusivem na konsolę Sony, a okazuje się ledwie przeciętnym niewypałem.