gry (strona 24 z 33)

Najpierw było tak jak i poprzednio - Grand Theft Auto IV w pierwszej kolejności trafiło na konsole. Od tamtego momentu spekulacjom na temat powstania wersji na PC nie było końca. Z początku oficjalnie zaprzeczano, dalej nie dementowano, ani nie potwierdzano pogłosek o wydaniu gry na blaszaki. I oto pewnego dnia witryna Games for Windows puściła parę. Ekstazie graczy komputerowych nie było końca. Rockstar nie zapomniało o swoich korzeniach, a także o nas – braciach „pecetowcach”. Tradycyjnie postanowiono nas wynagrodzić rozmaitymi dodatkami, na które konsolowcy patrzeć mogą rzekomo jedynie z zazdrością. Jednak sprawa nie przedstawia się tak różowo jakby mogła, a szkoda.

Endwar w wersji na duże platformy wybił się głównie dzięki zgrabnie zaimplementowanej możliwości głosowej kontroli nad grą. Mówisz „odwrót” i żołnierze robią odwrót. Mówisz „ognia” i robią ognia. Z wiadomych przyczyn wersja na PlayStation Portable została okrojona z tej oraz wielu innych cech. Dlatego też proponuję nie patrzeć na nią, jak na mniejszą odsłonę gry ze stacjonarnych platform, a raczej jak na prosty klon Advance Wars. I to udany klon, trzeba dodać.

Czy jest coś lepszego niż kilkadziesiąt tysięcy kibiców skandujących nasze imię? Ostatnio tej przyjemności doznał Franciszek Smuda, trener Lecha Poznań, po tym jak sięgnął po tytuł lidera polskiej Ekstraklasy. I przyznał, że między innymi dlatego właśnie został menadżerem i nie wyobraża sobie lepszego zawodu. Takie jest też hasło reklamowe najnowszego Football Managera – najwspanialsza praca na świecie. Pytanie tylko czy sama gra jest wystarczająco dobra, aby pomóc nam wszystkim poznać to uczucie? Z góry powiem, że tak. Mimo, iż największa tegoroczna rewolucja była strzałem bardzo niepewnym.

Trudno zaprzeczyć obserwacji, iż najpopularniejszym konfliktem w grach wojennych jest właśnie II Wojna Światowa, a najwięcej produkcji opiera się o wkroczenie wojsk amerykańskich na teren Starego Kontynentu. Cóż sprawia, że właśnie ten wycinek historii XX wieku jest tak ulubiony przez twórców gier? Jest to zapewne jedna z największych tajemnic, której rozwiązania najprawdopodobniej nigdy nie poznamy, parafrazując pewnego znanego redaktora-historyka zajmującego się właśnie tym okresem w dziejach. Na rynek wkroczyła kolejna pozycja z tej dziedziny - Brothers in Arms: Hell's Highway, reprezentująca gatunek strzelaniny pierwszoosobowej z elementami taktycznymi.

Fani przyznajcie się - najlepszym NFS-em ostatnich lat było Most Wanted, prawda? Jedni na pewno się zgodzą, inni oczywiście nie. Ci pierwsi wyniosą z Undercover masę zabawy oraz zdecydowanie wystawią produkcji wysoką ocenę. Pozostali będą zaś mogli cieszyć się tym, z czego zawsze słynęła seria Need For Speed, czyli super samochodami, świetną grafiką i gazem do dechy. Ale pozostaje jeszcze grono graczy, które fanami gry nie jest, więc oczekuje obiektywnej oceny, i cóż - ten zawiły wstęp ma na celu pokazanie im jednej ważnej cechy najnowszej produkcji Electronic Arts: każda grupa użytkowników wyniesie z niej zupełnie inną dawkę zabawy.

Bardzo liczyłem na tę grę. Mirror’s Edge zapowiadało się jako po niewielkiej części duchowy spadkobierca mocnego i niestety bardzo niedocenionego Project Breakdown, przynajmniej jeśli chodzi o wczucie się w postać, patrzenie na świat faktycznie jej oczami - stąd nie mogłem się doczekać aż położę na tytule od utalentowanego studia DICE swoje łapska. W Lipsku na Games Convention nie do końca podobało mi się to, co przybyłym dane było sprawdzić w akcji, ale nie przekreślałem pełnej wersji. Od tamtego czasu lekko usprawniono sterowanie, do tego produkcja przez te miesiące nieco wyładniała. Rozczarowanie jednak jak było, tak pozostało…

Seria Civilization znowu przeżywa renesans. Po średnio przyjętej części trzeciej, Civ IV zdobywa coraz większą popularność, wzmacnianą interesującymi i pełnymi zawartości dodatkami. Nowe rozszerzenie do niej, Colonization jest czymś zupełnie innym, wskrzeszeniem znanej produkcji sprzed 14 lat, której celem jest podbój Nowego Świata przy wykorzystaniu pomysłów z uwielbianego przez graczy tytułu. Udaje jej się to zresztą znakomicie.

Nie wiemy gdzie jesteśmy i dlaczego to miejsce tak dziwnie wygląda - co wcale nie jest początkiem kolejnej historii, w której bohater budzi się wiedząc tylko tyle, że nic nie pamięta. Jest to opowieść o Niebycie, świecie gdzie wszystko jest inne, niż się wydaje; świecie złożonym z miejsc wprost z sennego koszmaru, jakby namalowanego przez mroczniejszą wersję Salvadora Dali, który uparł się na używanie tylko ciemnych kolorów. Jeśli jeszcze Was to nie przestraszyło, czytajcie dalej, a być może zdecydujecie się zagrać w Tension, jedną z dziwniejszych oraz bardziej niesamowitych produkcji ostatnich lat.

Jako entuzjasta obu pierwszych Falloutów podobnie jak sporo osób na świecie odczułem lekki niepokój w momencie ogłoszenia przez Bethesdę rozpoczęcia prac nad kolejną częścią. Owszem, decyzja ta była bardzo odważna, żeby nie powiedzieć karkołomna - zmierzyć się z grą uwielbianą przez rzesze fanów (oraz fanbojów, wg których „trójka” jeszcze przed premierą zniszczyła ducha serii, cokolwiek by to nie miało znaczyć) i stworzyć godną kontynuację. Rezultatem czteroletniej pracy jest jednak bez wątpienia znakomita produkcja, należąca do ścisłej czołówki najlepszych tytułów tego roku, udanie przenosząca standardy post-nuklearnej gry RPG w XXI wiek.

W okolicach premiery GTA IV w sieci ukazała się reklama SR2 wyśmiewająca fundamenty nowej odsłony gry Rockstar. Oglądanie telewizji? Wirtualne wychodzenie z kumplem na kabaret? Twórcy z Volition oświadczali, że w ich dziele nabywca dopatrzy się czystej zabawy, a nie udawanej symulacji życia. Dość szybko zrozumiałem, iż pod słowem "grywalność" rozumieli między innymi jeżdżenie po mieście i oblewanie budynków szambem. Hmm, może to ja wczułem się w klimat...

Po fantastycznej, czwartej odsłonie serii Call of Duty, czyli Modern Warfare, jej wydawca trochę zdumiał fanów przekazaniem chwilowo pieczy nad kolejną częścią zespołowi uznawanemu przez wielu zwyczajnie za mnie zdolny – firmie Treyarch. Ci z kolei zaskoczyli nas informacją o powrocie z frontu współczesnych konfliktów ponownie na alianckie barykady II Wojny Światowej. Niezbyt to oryginalne, ale też nikt się tutaj cudów nie spodziewał. Ostatecznie mimo wszystko studio wyszło z powierzonego zadania obronną ręką i gra ma kilka naprawdę mocnych punktów.

Oryginalne King’s Bounty ukazało się w 1989 roku i może nie jest aż taką legendą jak pierwsze Heroes of Might and Magic czy Warlords, lecz na pewno zapisało się przynajmniej srebrnymi zgłoskami w historii gier komputerowych. Po prawie 20 latach mamy okazję zagrać w odsłonę całkowicie odświeżoną i przekonać się, czy w XXI wieku pomysły z końca lat dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia jeszcze się sprawdzają.

Oto gra – spełnienie młodzieńczych snów. Będąc jeszcze dzieckiem, miałem wiele ulubionych przedmiotów, komiksów i zabawek. Z tej drugiej kategorii najbardziej chyba (obok Spider-Mana) lubiłem przygody Człowieka-Nietoperza, zaś najlepiej inspirującą moją wyobraźnię częścią różnorakich stosów przedmiotów zalegających po szufladach były klocki Lego. Jeszcze parę lat temu nie pomyślałbym, że powstanie gra, będąca połączeniem jednego z drugim. Marzenia jednak się spełniają.

Z Gears of War sprawa była o tyle śmieszna, że produkcja została zaprojektowana głównie pod kątem trybu dla pojedynczego gracza, a tymczasem okazał się on owszem, bardzo dobry, lecz prawdziwą furorę zrobiły rozgrywki wieloosobowe. Koszmarnie niedopracowane, niesprawiedliwe, dość ubogie – jednak skrywające takie pokłady miodu, iż osiągnięcie za 10.000 sieciowych zabójstw udało się zdobyć bardzo wielu napaleńcom. Wszyscy świetnie się bawili, niemniej po kontynuacji gry spodziewali się przede wszystkim ulepszenia właśnie trybu multiplayer. Zlikwidowania przewagi hosta, wyeliminowania kilku głupich błędów, które potrafiły skutecznie zepsuć zabawę. Miliony graczy czekało na to od bagatela dwóch lat, a atmosferę podgrzewały szumne zapowiedzi Cliffa Bleszinskiego – twarzy Epic Games, firmy stojącej za produkcją tytułu.

Obrodziło nam w kolejne części wielkich hitów. Niektóre z nich odrobinę zmieniają znaną i kochaną formułę, jak Fallout 3 chociażby, inne odchodzą od niej całkowicie pod znajomym tytułem kryjąc zupełnie nową jakość – tak jest z kolei w przypadku Far Cry 2. Red Alert 3 należy akurat do grupy „klasycznej”, produkcji trzymających się rękami oraz nogami tradycji. I bardzo dobrze, bo tu chodzi wyłącznie o dobrą, RTS-ową zabawę. Plus humor. Sowieci trzymają się mocno.

Far Cry 2 - lata wyglądania kontynuacji hitu sprzed lat, masa przepięknych obrazów i filmików z gry podnoszących coraz wyżej poprzeczkę oczekiwań. Efektem pracy programistów jest tymczasem superprodukcja jakich niestety ostatnio wiele – mamy monumentalny, głęboki oraz niewątpliwie oryginalny świat, który to chciałoby się zwiedzać całymi godzinami, lecz we wszystkim przeszkadzają totalnie niedopracowane podstawy.

Istnieje wiele popularnych sentencji związanych z kosmosem. Jednym z „faktów” o nim jest to, że stanowi „ostateczną granicę” (co samo w sobie jest bzdurą – bo z czym niby graniczy?). Drugie popularne przekonanie mówi zaś, iż „w kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku”. Niesamowicie trafnie podsumowuje ono grę zatytułowaną Dead Space, najnowszy horror sci-fi spod szyldu Electronic Arts. Naprawdę rzecz się twórcom wyśmienicie udała.

Po wypowiedziach i zachowaniu Petera Molyneux można było się spodziewać, że Fable 2, jego najnowsze dzieło, będzie takie sobie. Pamiętacie sytuację z pierwszą częścią gry? Buńczuczne zapowiedzi, zwiastuny rewolucji, obietnice prawdziwego zero-jedynkowego cudu, nadejścia cyfrowego mesjasza. Co z tego wyszło – wszyscy wiemy. Otrzymaliśmy produkt dobry i niewątpliwie czarujący, nie mogący jednak sprostać wymaganiom graczy nastawionych na coś przełomowego. Promując kontynuację, Molyneux był bardzo powściągliwy.

Od jakiegoś czasu co rok o tej samej porze jesteśmy świadkami batalii pomiędzy dwoma wielkimi sportowymi tytułami traktującymi o piłce nożnej. Mowa oczywiście o serii FIFA wydawanej przez EA Sports oraz Pro Evolution Soccer ze stajni Konami. Całkiem niedawno mieliście okazję przeczytać na Gamikaze recenzję najnowszego produktu Electronic Arts, który to zawiesił poprzeczkę obecnie dość wysoko. Czy tegoroczny PES jest w stanie do niej chociaż doskoczyć? Czytajcie dalej, by się przekonać.

Świat wyglądał naprawdę dobrego hack’n’slasha. Od wydania świetnego Titan Questa minęło już sporo czasu i przez lata nic nie mogło się przebić na szczyt gatunku, gdzie w dalszym ciągu królowało Diablo. Nawet mocno oczekiwane Space Siege okazało się wielkim rozczarowaniem. Z nieskrywana radością mogę Wam oto jednak teraz obwieścić, że po premierze kontynuacji Sacreda mamy nowego lidera. Pierwsza część serii na trochę zawróciła w głowach fanom „klikano-siekanych” cRPGów, oferując całkiem spory świat oraz epickie walki z ogromnymi smokami. Niestety tamta gra się zestarzała, acz wierna i liczna społeczność wokół niej skupiona nie pozwoliła Ascaronowi odejść na bezrobocie. Twórcy wzięli się tak więc na poważnie do roboty, prezentując już dawno bardzo konkretną grafikę i zapowiadając sporo fajnych elementów. Słowa dotrzymali - skodowali potężną, wciągającą produkcję.

Stworzone przez studio Gas Powered Games hack'n'slashe z serii Dungeon Siege nie były co prawda milowymi krokami w rozwoju gatunku, ale grało się w nie bardzo przyjemnie. Większość krytyków umiejscawia je na poziomie tuż poniżej obydwu części Diablo, a to już o czymś świadczy, prawda? Dlatego też wszyscy trzymali kciuki za powodzenie najnowszego projektu studia Chrisa Taylora. Space Siege miało przynieść przysłowiowy wiatr zmian, przypominając nam, co w tego typu pozycjach jest wciągające, jednocześnie przenosząc akcję w klimaty science-fiction. Niestety ostatecznie z gry wieje nudą.

Nadchodzi kolejny rok, a razem z nim następne wydania sportowych serii od EA Sports. W 2008 komputerowi gracze mogli poczuć się odrobinę porzuceni, bo wiele tytułów (np. Madden, NBA Live) w wersji na blaszaka po prostu się nie ukazało. Dzięki Bogu cięcia te ominęły najnowszą cyfrową piłkę od Electronic Arts. Po wielkiej kampanii reklamowej zapowiadającej specjalne wersje gry charakterystyczne dla każdej platformy sprzętowej, oczekiwania właścicieli PC wzrosły ogromnie. Pytanie czy FIFA te oczekiwania spełnia...

Oczekiwanie na Spore przypominało trochę pod tym względem oglądanie meczów naszej reprezentacji w piłkę nożną, że było mieszaniną dwóch emocji. Nadzieja napełniała serca graczy chcących wierzyć, iż oto nadchodzi prawdziwa rewolucja, produkcja sięgająca głębokich pokładów miodu, których jeszcze nie dokopał się żaden inny tytuł. Powątpiewanie i strach pojawiały się zaś za każdym razem, gdy człowiek przypominał sobie, kto jest wydawcą Spore oraz ile dodatków pojawiło się do poprzedniego dziecka firmy Maxis…

Mógłbym kiepsko zażartować, że Too Human to gra dekady. Właśnie tyle czasu zajęło autorom ukończenie projektu. Po drodze wielokrotnie zmieniała się docelowa platforma sprzętowa, podstawowe założenia rozgrywki czy silnik graficzny. Czego więc można się było spodziewać? Z jednej strony dziesięć lat prac powinno przynieść zachwycający efekt. Z drugiej, zawirowania w czasie dewelopingu zazwyczaj nie kończą się ostatecznie najlepiej...

Viva Pinata była pierwszą grą Rare dla Microsoftu, która w żaden sposób nie sięgała korzeniami konsol Nintendo, a jednocześnie została naprawdę ciepło przyjęta. Być może też dlatego, że stanowiła jedną z nielicznych, wysokobudżetowych pozycji familijnych na ten sprzęt. Nic dziwnego, iż prędko doczekała się kontynuacji, choć jak się za chwilę dowiecie, ‘kontynuacja’ to nieco za duże słowo.