gry (strona 7 z 33)

Wraz z zadomowieniem się sensora Kinect w domach wzrosła również popularność gier tanecznych. Posiadacze Xboksów 360 mogą bawić się do układów choreograficznych prezentowanych przez dwie główne serie gier imprezowych. Z jednej strony mamy dające naprawdę niezły wycisk, ale też opcję faktycznego wyuczenia się wielu ruchów Dance Central od Harmonix, z drugiej znacznie bardziej pobłażliwe Just Dance Ubisoftu, z edycji na edycję praktycznie nie różniące się od tego, co było poprzednio. Rok się jeszcze nie skończył, a na rynku już pojawiła się odsłona 2014 tej drugiej marki. Napakowana po części klasycznymi hitami, po części najnowszymi (w tym też takimi, których w Polsce wielu pewnie nie zna), kolorową okładką zaprasza do zakupu. Zanim jednak zdecydujecie się ją nabyć, zastanówcie się, czego oczekujecie po takiej grze.

Każdej jesieni Codemasters dostarcza fanom Formuły 1 kolejną odsłonę jedynej oficjalnej gry tego sportu. F1 2013 to już czwarta iteracja. Mam za sobą wszystkie, bo uważam się za miłośnika szybkiej jazdy po torach, a frajdę w oglądaniu mknących bolidów odkryłem nawet nieco wcześniej, niż Robert Kubica przedarł się do światowej czołówki. Oczywiste pytanie, oprócz technicznej oceny samej gry naturalnie, brzmi więc: czy nowy tytuł to tylko poprawki w konfiguracji nazwisk i zespołów, czy coś więcej? Producent będzie już tylko odcinać kupony, a może jest szansa na powiew świeżości?

PlayStation 4 się zbliża i PS3 powoli będzie odchodziło do lamusa. Tak jak wielu pewnie graczy, ceniących Sony za wysokiej jakości tytuły na wyłączność dla swoich platform, nastawiałem się jednak jeszcze na niesamowite przeżycia z Beyond: Dwie Dusze, dziełem Quantic Dream, które to studio nieźle namieszało w głowach z Heavy Rain. Po 10 godzinach spędzonych z kształtowaną naszymi wyborami i mogącą się potoczyć różnymi torami opowieścią, w pamięci pozostanie mi kilka niesamowitych scen rodem prosto z wysokobudżetowych filmów. Cały projekt ekipy Davida Cage’a należy odbierać właśnie w kategoriach rozgrywającej się nieśpiesznie i nie po kolei interaktywnej historii, gdzie zaangażowanie jest nie głównie fizyczne, bo trzymamy pada, lecz emocjonalne.

Ach, GTA! Seria kojarząca się już nawet przedszkolakom, w którą starsza młodzież zagrywa się wbrew zakazom rodziców i oznaczeniom PEGI. Marka tak przemawiająca do wyobraźni, że Grand Theft Auto trafiło swojego czasu jako tatuaż na ramię nie tylko Petera Moore’a. Piąta część jeszcze przed premierą zaczęła bić rekordy sprzedaży, by po debiucie po prostu wprawić w osłupienie analityków rynkowych. Kosztująca przeszło 260 milionów dolarów mega produkcja zwróciła się z nawiązką już w przeciągu kilku pierwszych dni i dalej sprzedaje się jak świeże bułeczki. Niewielu spodziewało się czegoś innego, jak sukces i sukces finansowy jest. Wobec powyższego oraz przy tak hucznie wcześniej budowanym napięciu pozostaje mi powtórzyć z lekkim rozczarowaniem za Witoldem Gombrowiczem: jak to mnie zachwyca, kiedy mnie (aż tak) nie zachwyca?

Uczucie wściekłości towarzyszyło mi przez bite siedem godzin rozgrywki, lecz nie dlatego, że Alien Rage to zła gra. Napady furii wywoływały kolejne fale wrogów, które w połączeniu z wyśrubowanym poziomem trudności sprawiły, iż chwilami musiałem walczyć sam ze sobą. Usunąć tytuł z dysku czy wyrzucić komputer przez okno? Na tle projektów, które praktycznie przechodzą się same, najnowsza produkcja CI Games to bowiem prawdziwy antyk. Co prawda nie znajdziemy tu żadnych apteczek, a bohater nie trzyma w kieszeni całego arsenału, ale i tak już na pierwszy rzut oka widać, że Alien Rage należy do zupełnie innej kategorii, niż większość współczesnych strzelanek.

15 lat po pojawieniu się Diablo na pierwszym PlayStation, rogaty siewca trwogi powrócił na konsolowe poletko, aby zdobyć nowych wyznawców. Nie wiadomo w sumie czy Blizzard już od początku planował edycje Xbox 360 oraz PS3 szykowanej głównie na PC części trzeciej serii, bo przecieki o tym bywały różne, w każdym razie wreszcie z padem w dłoni można oddawać się oto wycinaniu w pień setek przebrzydłych sługusów panów zła. Przeszczepienie rozgrywki na inny grunt udało się dość dobrze, z radością też należy na pewno powitać brak wymogu bycia podłączonym na stałe do sieci, żeby pograć. Wyrzucenie handlu na aukcjach okazało się zaś preludium do zrobienia tego samego na komputerach. Czy jednak w tytuł warto jest (znów) inwestować?

Znów przyszło nam trochę poczekać na kolejną odsłonę Splinter Cell, ale wreszcie się doczekaliśmy. Firma Ubisoft niedawno wypuściła Blacklist, czyli kontynuację wydanego przed trzema laty Conviction, fabułę nowej kampanii mocno zazębiając z wątkami poprzedniczki. Część serii z 2010 roku mogła się wielu podobać, ale zagorzali miłośnicy Sama Fishera mieli prawo być ciut niezadowoleni z ogólnego uproszczenia rozgrywki, nie wspominając o wprowadzeniu ułatwień takich jak choćby automatyczna eliminacja przeciwników w trybie Mark & Execute. Jak wiele, oprócz elementów historii, ma jeszcze wspólnego nowe dzieło z ostatnim? Okazuje się, że na szczęście niezbyt dużo.

Jeżeli za coś warto pochwalić Sony w temacie gier przygotowywanych przez wewnętrzne studia firmy to na pewno fakt, że jeśli tylko jakiś pomysł ma potencjał to zazwyczaj jak bardzo zakręcony by nie był, pieniądze na jego realizację się znajdą. Nie bez powodu posiadacze PS3 chwalą sobie tytuły na wyłączność dla tego systemu. Puppeteer reprezentuje taki właśnie projekt, niby zwykłą platformówkę, ale wyróżniającą się na tle konkurencji sposobem ukazania akcji, prostą, a jednak bardzo przemyślaną mechaniką rozgrywki, a także olbrzymim przywiązaniem twórców do szczegółów. Problem w tym, że dzieło rodem z Japonii niekoniecznie idzie w parze z tym, jak europejczycy postrzegają produkcje dla dzieci, a przez to trzeba zwrócić uwagę na kilka rzeczy zanim je kupimy i oddamy płytkę w ciekawskie ręce młodego odbiorcy.

The Bureau: XCOM Declassified od samego początku nie miało łatwego życia. Kiedy produkcja została zapowiedziana po raz pierwszy (w 2010 roku jako po prostu XCOM), propozycja strzelanki z widokiem z oczu bohatera nie zdobyła poklasku wśród zatwardziałych fanów serii. Trzy lata, które minęły od tego czasu, nie poszły na marne — ostatecznie kamerę zawieszono za plecami postaci, a sama rozgrywka nabrała taktycznego charakteru. Operacja zmiany gatunku udała się, pacjent przeżył. Tyle tylko, że obecna w podtytule nazwa XCOM pasuje teraz tutaj jak kwiatek do kożucha.

Po 11 godzinach, które potrzebne były do ukończenia głównego wątku w Saints Row IV, mając za sobą ułamek ogólnego stopnia rozłożenia gry na czynniki pierwsze, poczułem się oszukany przez studio Volition. Produkt, oparty na niewydanym nigdy rozszerzeniu dla SR: The Third, przedstawiano w materiałach promocyjnych głównie jako radosną rozwałkę, tytuł oferujący nam możliwość dania upustu swoim najciemniejszym pragnieniom. Sonda doodbytnicza jako broń ręczna? Jeśli kogoś to kręci to jest. Giwera atakująca z głośników uszy ostrym dubstepem? Obecna, tak jak wiele różnych niekonwencjonalnych narzędzi mordu. Do tego skoki na kilkadziesiąt metrów plus inne supermoce, umiejętnie wplecione w akcję kultowe kawałki muzyczne, gagi na każdym kroku, różnorodność rozgrywki plus na dokładkę tryb współpracy z kumplem. Tak, poczułem się oszukany, że to wszystko bardzo skrzętnie poskładano w jedną wciągającą całość i zamiast prostej gry do wyżycia się zaserwowano nam jednak coś dużo więcej.

Dragon Commander to najnowsze dziecko zespołu Larian Studios, znanego dotychczas głównie z serii produkcji RPG Divine Divinity. Zapowiedziany dość dawno projekt, który w założeniach wpierw miał być symulatorem walki smokiem, z czasem przeszedł głęboką metamorfozę, bo okazało się, że niekoniecznie da się w tym akurat temacie stworzyć coś grywalnego. Ostatecznie zdecydowano się na prawdziwy miszmasz gatunków. Tytuł jest połączeniem strategii turowej i czasu rzeczywistego, przyprawionym odrobiną zabawy w dyplomatę, sporą dozą akcji oraz elementami karcianki. Taka mnogość możliwości zapewnić powinna była ciekawą pozycję, ale niestety nie wszystko zagrało tak jak trzeba.

Jeżeli coś ledwie zipie, jęczy oraz leci z zębami ku krtani bohatera w grze to nawet jeśli w głowie podgnilca siedzi grzybnia, więc rządza krwi nie jest powiedzmy pochodzenia zwierzęcego, tak umówmy się – mamy jednak do czynienia z zombie. Produkcji z takimi pokrakami jest zaś na rynku na pęczki. The Last of Us stąd wydawało mi się od początku pozycją przereklamowaną, echem odbijającą się w mediach głównie marketingowym bełkotem, że oto mamy do czynienia z jednym z ostatnich głośnych, przez co zwyczajnie obowiązkowych dzieł na PlayStation 3. Jaka to była radość odkryć tymczasem, iż Naughty Dog skoncentrowało się nie na utykających pozostałościach po dziwnej zarazie sprzed dwudziestu lat, lecz raczej tym, jak funkcjonują w nieciekawych okolicznościach pojedyncze jednostki i co oddałyby, żeby móc zatrzymać namiastkę rodziny, kiedy los rzuca w ich ręce kogoś wyjątkowego…

High Moon Studios odpowiada za udane przywrócenie Transformerów na łono gier, więc informację o podjęciu się przez studio przybliżenia w interaktywnej formie przygód komiksowego świra Deadpoola przyjąłem z radością. Tak jak wielu, pokochałem przez lata tę zakręconą postać. Pierwsze materiały graficzne z produkcji nie napawały optymizmem, filmiki ukazujące tytuł w ruchu również, ale wszystko to było mało ważne przy zapowiadającej się nieziemsko fabule, podszytej sporą doza niekonwencjonalnego humoru, a także zwrotów bohatera bezpośrednio do gracza. Najpierw to miała być niezła komedia, dopiero później zaś porządne dzieło akcji – niestety ostatecznie jedno i drugie graniczy z lekką tragedią, nakazując na przyszłość trzymać fantazje na wodzy.

Gracze byli zachęcani do nabycia Metro: Last Light na wiele sposobów – zachwalano usprawnioną mechanikę zabawy, świetną grafikę, a na długo przed premierą rozdawano klucze na Metro 2033 do pobrania z cyfrowego sklepu Steam, żeby można było za darmo sprawdzić, jak cała historia ludzkości egzystującej w tunelach się rozpoczęła. Sprawy trochę się skomplikowały, kiedy upadło THQ i zdolny zespół 4A Games przeszedł pod skrzydła Deep Silver, ale ostatecznie transfer wyszedł ekipie na dobre. Małe studio zyskało ogromne wsparcie przy kończeniu swego nowego dzieła. Jaki jest ostateczny efekt jego prac? Dostajemy porządną strzelankę, ale dużo prostszą od pierwowzoru i z widocznymi błędami - więc nie każdemu musi koniecznie przypaść do gustu.