gry (strona 6 z 33)

Enemy Front to polski projekt, któremu z zaciekawieniem przyglądałem się od pierwszych informacji o nim. CI Games udało się przekonać do współpracy Stuarta Blacka, znanego z niezapomnianej strzelanki Black na stare konsole, więc zapowiadał się kawałek dynamicznej przygody na frontach II Wojny Światowej. Nawet gdy znany główny producent porzucił grę i jego miejsce zajął ktoś inny, miałem ciągle nadzieję na emocjonujące wybijanie nazistów. Zawiodłem się. Tytuł potrafi dostarczyć kilku miłych chwil, ale trzeba mieć ogromne samozaparcie, żeby powstrzymać się od rzucenia płytki w kąt po kilku początkowych misjach. Dalej jest zdecydowanie lepiej, niemniej przy tej ilości błędów oraz nierozgarniętej sztucznej inteligencji, mało kto zdecyduje się we wspomnieniach na chwilę wyjść poza cyfrową Warszawę czasów słynnego powstania.

Wobec ciągnącej się dyskusji na temat popularnych serii i nieopłacalności wypuszczania zupełnie nowych marek w tak ciężkich dla deweloperów czasach, Square Enix dzielnie postanowiło dać jednak szansę projektowi Murdered: Soul Suspect od dosyć młodego zespołu Airtight Games. Podświadomie wyczuwało się, że gracze nie będą mieli do czynienia pewnie z hitem, ale porządne dzieło detektywistyczne podszyte wątkiem paranormalnym znalazłaby swoje grono fanów. Niestety projekt nie został dostatecznie przemyślany i chociaż czerpie inspiracje z takich kultowych produkcji jak film Uwierz w ducha czy niezapomniane Heavy Rain z PS3, na dłuższą metę zwyczajnie nudzi, a niejednokrotnie też negatywnie zaskakuje wciśniętymi wyraźnie na siłę rozwiązaniami.

Bardzo trudno jest zrobić grę w ramach kultowej marki tak, aby zadowolić zarówno jej wieloletnich fanów, jak i tych, których w roku pojawienia się pierwowzoru na rynku może nawet jeszcze nie było na świecie. Daleko nie szukając, przekonał się o tym projekt Duke Nukem Forever. Wolfenstein 3D zadebiutował 22 lata temu, ale do tej pory pamięć o tym tytule była aktywnie podtrzymywana w kolejnych produkcjach. Następna odsłona serii po tej mniej udanej z 2009 roku, czyli niedawno wypuszczone The New Order, pozwala nam ponownie wcielić się w niezłomnego Williama Blazkowicza, amerykańskiego żołnierza o polskich korzeniach. Twórcom z MachineGames, wspieranym przez id Software, udało się zbudować nową ciekawą opowieść na bazie tego, co było, nie negując przy tym wcześniejszych dokonań kolegów po fachu. Przygotowali świetną, niezależną strzelankę dla każdego dorosłego, udanie oddając klimat tzw. starej szkoły.

Nintendo może mieć problemy finansowe, lecz nikt tak jak firma ta nie potrafi robić hitów z niszowych wydawałoby się pomysłów. Podczas gdy ściganie się gokartami nie należy do najpopularniejszych przecież wśród graczy konsolowych zajęć, na rynek rusza Mario Kart 8, produkcja moim zdaniem nie tylko niezwykle udana, ale też mogąca wręcz wielu skłonić do rozważań nad zakupem Wii U. Wszystko to przede wszystkim za sprawą całej palety świetnie animowanych kolorowych postaci z otoczenia niezastąpionego Mario. W tym przypadku trzymanie się kurczowo wykreowanych przez siebie bohaterów wychodzi Nintendo na dobre, bo nie wyobrażam sobie, aby projekt zainteresował mnie tak bardzo, gdyby za kółkiem różnych zakręconych pojazdów siedzieli po prostu zwyczajni kierowcy.

Z punktu widzenia gracza kontynuacja jakiegoś projektu powinna być teoretycznie lepsza od poprzedniej części, zwłaszcza jeżeli wcześniej w większości coś nie zagrało. Każdy uczy się na błędach i wiadomo, że człowiek nie jest nieomylny, więc kiedy fani zgłaszają uwagi do produktu wypadałoby je uwzględnić w kolejnej odsłonie. Zwłaszcza, jeżeli są to miłośnicy kultowego komiksu. Beenox tymczasem siedzi sobie cicho pod miotłą Activision, wypluwając przy okazji premiery filmu Niesamowity Spider-Man 2 kolejne interaktywne dzieło, stworzone na szybko, by towarzyszyć obrazowi kinowemu. Tak jak w 2012 roku jeszcze dało się podobną komercyjną produkcję jako tako ograć, tak w przypadku kolejnych przygód zamaskowanego Petera Parkera mamy do czynienia z otwartym śmianiem się w twarz ewentualnym nabywcom gry i wielbicielom Pająka.

Gdyby przyjrzeć się sprawie bliżej to Nintendo w przypadku wielu swych marek od lat wyznaje zasadę, że jeżeli coś jest dobre to nie należy tego zmieniać, a przynajmniej zbytnio. Pierwszy przykład z brzegu to oczywiście platformówki z Mario, które nawet gdy w końcu wkroczyły w trzeci wymiar nie zatraciły klimatu, ale swój równy poziom trzymają także kolejne wydania przygód żarłocznej różowej pianki, jak wielu zwie Kirby’ego. Sympatyczna postać powołana do życia w 1992 roku doczekała się kolejnej gry, tym razem na 3DS-a, ale chociaż historia stanowiąca tło dla pokonywania kolejnych kolorowych krain jest nowa, tak niewiele się w Kirby: Triple Deluxe zmieniło pod kątem rozgrywki. Mamy do czynienia z do bólu klasycznym podejściem. Dobrze to czy źle?

Uruchamiając Mario Golf: World Tour, czyli najnowszą pozycję sportową z bohaterami powiązanymi z niezastąpionym duetem hydraulików, debiutującą w wersji na przenośną konsolkę 3DS, zastanawiałem się ile frajdy może dać mi produkt oparty o zjawisko, które w Polsce jest owszem znane, ale na popularność na poziomie piłki nożnej nie może liczyć. Chodzi rzecz jasna o precyzyjne wbijanie piłeczki do kolejnych dołków przy użyciu odpowiednich narzędzi, a więc kijów o różnorakiej charakterystyce. Cóż, okazało się, że taki niepozorny z punktu widzenia przeciętnego Kowalskiego projekt potrafi wciągnąć na długie godziny, przywodząc na myśl chwile spędzone z golfem na GCN czy i Pegasusie.

Tak jak Peter Jackson powrócił do Śródziemia z filmami, tak również Tt Games przygotowało kolejną grę LEGO w dobrze znanym fanom twórczości Tolkiena świecie. Po Władcy Pierścieni przyszedł czas na Hobbita i przyznam szczerze, że obawiałem się od początku o poziom tej produkcji, z wielu względów. Najbardziej z takiego, że niedawno dostaliśmy LEGO Przygodę, a już kilka miesięcy później mamy nowy tytuł tego samego studia? Udało się jednak zrobić naprawdę przyzwoity projekt, choć w sumie twórcy mieli jednak nieco z górki, mogąc przekleić pewne lokacje ze swojego Lord of the Rings, czerpiąc od razu z projektu wiele rozwiązań, które nieco tylko urozmaicono.

Jeśli miałbym wskazać grę, która w ostatnich latach wywołała najwięcej kontrowersji, bez wątpienia byłaby to trzecia odsłona Diablo. Miażdżąca krytyka wszelkich zmian, licytacje na to, kto jest większym fanem i która produkcja jest prawdziwszym spadkobiercą legendy, nie miały końca. Jednocześnie tytułowi udało się wedrzeć na szczyty list sprzedaży, pozyskując wielu nowych graczy, chcących się zmierzyć z władcą ciemności. Zgodnie z tradycją ustanowioną przez dodatki Hellfire oraz Lord of Destruction, Blizzard postanowił przygotować także rozszerzenie do Diablo III. Na Reaper of Souls musieliśmy czekać prawie dwa lata, ale zakres zmian dobitnie pokazuje, że twórcy nie próżnowali. Wprowadzane są one w dwóch zestawach. Z jednej strony mamy Aktualizację 2.0, z której dobrodziejstw skorzystają wszyscy posiadacze trzeciej odsłony gry, z drugiej zaś rozszerzenie zawartości zarezerwowane dla dodatku.

Projekty takie jak Goat Simulator to urzeczywistnienie marzeń wielu niezależnych deweloperów. Coś, co narodziło się jako wewnętrzny żart i rozwijane było przez kilka dni, przeobraziło się w sieciowy fenomen dzięki filmikom w Internecie, prezentującym niecodzienny pomysł w akcji. Spragnieni wrażeń gracze zaczęli domagać się zrobienia z programistycznego dowcipu komercyjnego produktu i to dostali. Za niecałe 10 euro każdy może spróbować swoich sił w byciu kozą. W tej cenie otrzymujemy jedną niezbyt rozległą lokację, w której rogami siejemy zamęt. Czy to nie za mało? Zdecydowanie!

InFamous: Second Son powinno było pojawić się w momencie premiery PS4, wtedy nikt by się nie naśmiewał z konsoli, że nie ma fajnych gier. Killzone: Shadow Fall okazało się przereklamowane, Knack w wielu aspektach powrotem do przeszłości, a o reszcie odświeżonych tytułów wieloplatformowych nie ma co wspominać. Dopiero Sucker Punch pokazuje, jak można połączyć możliwości nowoczesnego sprzętu z umiłowaniem superbohaterów o niesamowitych mocach, a przede wszystkim też ogromną frajdą z kierowania niepokornym młodym zadymiarzem. Bezpiecznie nie posunąłbym się może od razu do stwierdzenia, iż dla tego tytułu warto wreszcie nabyć PlayStation 4, jednak zdecydowanie należy się w niego zaopatrzyć, kiedy ktoś już urządzenie w domu ma.

Respawn Entertainment to młode studio, o którym już niemniej by można niezłą książkę napisać. Ci, którzy orientują się w temacie kolejnych zapowiadanych strzelanek, zapewne doskonale pamiętają sprawę sprzed kilku lat, gdy Activision wytoczyło ciężkie działa przeciwko Electronic Arts oraz byłym pracownikom Infinity Ward, czyli studia odpowiedzialnego po części za rozwój serii Call of Duty. Chodziło o spiskowanie na szkodę wydawcy oraz wrogie przejęcie pomysłów na kolejną produkcję. Wielcy się bili, a tymczasem weterani branży szykowali swoje premierowe ambitne dzieło w postaci Titanfall. Projektem, który z początku miał trafić wyłącznie na PC, szybko zainteresował się Microsoft. Specom od marketingu z Redmond udało się przekonać EA i spółkę do wypuszczenia tytułu również na Xboksa 360 oraz Xboksa One, co okazuje się było przemyślaną decyzją. Wraz z premierą gry wzrosła też znacznie sprzedaż najnowszej amerykańskiej konsoli. Niektórzy powariowali na punkcie olbrzymich robotów kroczących, nie dostrzegając, że tak naprawdę ponownie wezwano ich do służby.

Są takie marki, których dla zachowania dobrych wspomnień lepiej byłoby zupełnie więcej nie ruszać. Seria Thief przykładowo, chociaż po latach pełna archaicznych rozwiązań, pozostaje przecież w umysłach graczy jako coś wyjątkowego. Square Enix niemniej nie zwalnia i po przerobionych Deus Ex oraz Tomb Raiderze wzięło się za przybliżenie złodziejskich wypadów niezapomnianego Garretta armii nowej generacji fanów komputerowej i konsolowej rozrywki. Wiele mówiło się o trudnym, ciągnącym się procesie powstawania tego projektu, ostatecznie jednak według mnie nie było co się martwić, bowiem tytuł otrzymaliśmy dość dobry, przy czym nie dorastający do pięt pierwowzorowi. Przebicia legendy niemniej chyba żaden realistycznie patrzący gracz się nie spodziewał. Co innego, że w wielu aspektach potencjał marki teraz zmarnowano.

Lords of Shadow było dosyć udanym odkurzeniem marki Castlevania, które może z dwuwymiarowymi częściami serii nie miało wiele wspólnego, ale jako współczesna gra akcji wypadało jak najbardziej w porządku. Studio MercurySteam też nabrało po wydaniu tytułu wiatru w żagle, bowiem chwilę potem fabułę dopowiedziało w formie przenośnego Mirror of Fate na 3DS-a, później wypuszczonego także na większe sprzęty, no i pracowano też nad pełnoprawną kontynuacją. Każdy, kto chciał się wcielić w mrocznego Drakulę, miał czuć się nią zachwycony. Niestety, ostatecznie wyszło z tego pomieszanie elementów naprawdę świetnych z nieciekawymi, a nawet niedokończonymi. Potencjał kultowej postaci zmarnowano, choć fani gry z 2010 aż tak marudzić nie będą.

Pamiętam, jak wielka draka była o Final Fantasy XIII, bo serię tak blisko kojarzono niegdyś z konsolami PlayStation, że jej przeniesienie na Xboksa 360 stanowiło pewien policzek wymierzony Sony. Niestety tytuł nie był wart walk o niego. Square Enix dostało się od fanów i w imię polepszenia wizerunku wypuszczono dużo lepszą część XIII-2 sagi. Jej z kolei sukces spowodował, że zdecydowano się historię rozciągnąć na trylogię. Stąd właśnie wzięło się Lightning Returns: Final Fantasy XIII, w której główne skrzypce gra tytułowa bohaterka. Kilka wieków po wydarzeniach z poprzedniej odsłony powraca ona w roli posłańca bożego, w ostatnich dniach przed końcem starego świata mając za zadanie ocalić jak najwięcej dusz dla nowego. W posklejanym ze wspomnień wątku fabularnym nie odnajdą się nowicjusze, a wierni miłośnicy Finali będą mieli problem z przyzwyczajeniem się do ogromu zmian, które postanowiono w kontynuacji wprowadzić.

Nigdy nie ukrywałem, że jestem ogromnym fanem gier z serii LEGO ekipy TT Games, tak samo jak zdania, iż z każdą kolejną częścią odchodzą one od swojego młodzieżowego rodowodu, mając tendencję do zbytniego komplikowania rozgrywki. W skrócie, im nowszy produkt, tym trudniej czerpać z niego radość dzieciom. Projekt bazowany na filmie LEGO Przygoda, w którym zakochali się już najmłodsi, stanowi tymczasem zaskakująco miły powrót do korzeni. Chociaż jest to wyraźny krok w tył, względem rozwiązań znanych z poprzednich odsłon klockowych produktów rozrywkowych, ucieszyłem się z takiej polityki twórców. Wreszcie nową grę można spokojnie polecić pociechom. Z tym, że nie wcześniej jednak, jak dopiero po wyjściu z nimi z sali kinowej.

Fable Anniversary to jedna z tych gier, które przypominają człowiekowi, jak bardzo się zestarzał. Podobnie jak to było z Halo, Microsoft na okrągłą dekadę od debiutu pierwszej odsłony serii przygotował odświeżoną graficznie wersję klasyka. Tak, dla mnie klasyka, bo najpierw czekałem na Project Ego szykowany na PC, a ostatecznie piękna baśń starego bajkopisarza Petera Molyneux skłoniła mnie do zakupu masywnej konsoli Xbox, dopiero potem racząc pojawić się na komputerach. Miło wspominam dawno ukończoną przygodę, a że od lat nie powracałem do pierwowzoru, z tym bardziej ogromną chęcią zasiadłem do jubileuszowej przeróbki. Czy odtworzenie kolorowych lokacji i postaci z niegdysiejszego Albionu z pomocą technologii Unreal Engine 3 wystarczy, by namówić kogoś do zakupu i postawienia produktu obok Fable II i III, dostępnych na Xboksie 360?

Obok Killzone: Shadow Fall, jednym z teoretycznie obowiązkowych tytułów startowych dla konsoli PlayStation 4 została platformówka Knack, wyraźnie skierowana do młodszego odbiorcy. Kolejne dzieło Marka Cerny’ego, współtwórcy takich serii jak Crash Bandicoot, Ratchet & Clank, Jak and Daxter czy Spyro the Dragon, miało dostarczyć miłe chwile im, jak również (na wyższych poziomach trudności) tym starszym fanom zabawy przed konsolą. To według mnie się udało. Nieskomplikowanie rozrywki to naprawdę pewien powiew świeżości w coraz bardziej złożonej rzeczywistości graczy. Poznając jednak przygody kolorowych postaci na pewno zadacie sobie pytanie, czemu produkcja ta nie ukazała się dużo wcześniej na PS3. Od strony graficznej nie błyszczy, mogąc bardziej zadziwić kogoś tylko ilością elementów, z których złożony jest główny bohater.

Wypuszczając na świat nową konsolę, wypada zaoferować graczom jakiś tytuł, który natychmiast skojarzą i utożsamiać będą z daną marką sprzętu. Trudno w przypadku Sony było zdecydować się na coś innego przy premierze PlayStation 4, niż kolejny Killzone. Co drugi nabywca urządzenia miał na paragonie jeszcze Shadow Fall, łącznie od debiutu tytułu sprzedano ponad dwa miliony kopii projektu. Guerrilla Games się cieszy, bo coraz lepsze wyniki finansowe produkcji otwierają drogę do realizacji kolejnych odsłon serii. Siląc się na obiektywizm, trudno nie zauważyć jednak, że gdyby strzelankę zdecydowano się wydać w późniejszym czasie, a nie w okresie posuchy tytułów na PS4, nie byłoby już tak różowo. Dzieło oszałamiające czasem aż za bardzo efektami graficznymi oferuje bowiem zaledwie mocno przeciętną rozrywkę w kampanii.

Aż trzy lata zajęło Polyphony Digital przygotowanie Gran Turismo 6, najnowszej odsłony serii, która od dawna sprzedaje się na konsolach Sony jak świeże bułeczki. Mimo tego, że w porównaniu do GT5, na które czekaliśmy prawie dwa razy tyle, okres produkcji został skrócony, dalej piszę aż, bo pod koniec żywota PlayStation 3, kiedy ukazują się perełki typu The Last of Us czy nawet Beyond, poczułem się, jakbym cofnął się na linię startu wyścigu konsol poprzedniej generacji. Wtedy bez mrugnięcia okiem produkt bym polecił, teraz jednak, gdy gry Forza Motorsport czy inne Need for Speedy rozpieściły mnie grafiką na pewnym poziomie, oprawa najnowszej propozycji zespołu Kazunoriego Yamauchiego zwyczajnie kole w oczy. Projekt broni się rozgrywką, ale brzydota w wielu przypadkach uzasadni brak wzruszenia na widok najświeższego tytułu za 200 złotych.

Miłośnicy typowo zręcznościowych wyścigów luksusowymi furami nie są na PC szczególnie rozpieszczani, z tego względu z najnowszą odsłoną marki Need for Speed wiązałem duże nadzieje i z wielkim entuzjazmem zasiadłem do gry wkrótce po premierze. Tym razem EA przygotowało nam kolejny odcinek zabawy w złodziei… O, przepraszam — kierowców i policjantów. Format ten sprawdził się już kilkukrotnie w historii serii, a że dzieło było robione przez niby młody brytyjski zespół Ghost Games, ale którego pracownicy wcześniej odpowiadali niemniej za sukces Most Wanted i Hot Pursuit, stworzenie kolejnej ciekawej odsłony powinno być formalnością. Niestety, tym razem mamy do czynienia ze średnio udanym produktem, szczególnie dla fanów.

Gdyby ktoś nakazał mi wskazać jakąś serię gier, której co roku wydawana jest kolejna część, a jednak następne jej odsłony cieszą mnie jak dziecko, to wcale nie wymieniłbym Call of Duty, ani nie wspomniał, że coraz lepsza jest przykładowo FIFA. Produkcje TT Games z serii LEGO to jest to coś, co pomimo regularnego już powtarzania pewnych schematów, chociażby jeżeli o samo umiejętności ludków chodzi, za każdym razem smakuje inaczej. Indiana Jones, Piraci z Karaibów, Batman i spółka, Harry Potter, Władca Pierścieni, a teraz bohaterowie oraz złoczyńcy z komiksów wydawnictwa Marvel – zmiana tematu przewodniego jest tu zawsze na tyle doskonale broniącym się akcentem, że znajoma mechanika zabawy tylko bardziej zachęca do rozwalania na nowo czego popadnie w poszukiwaniu różnokolorowych monet. Niby to rzecz nieważna przy specjalnie skromnej oprawie, ale dostrzec można też stałe postępy w grafice.

Dla Activision rok bez Call of Duty jest rokiem zepsutym. Wizerunkowo mamy już do czynienia z otwartym odcinaniem kuponów. Najnowsza odsłona serii, czyli Ghosts, wyraźnie udowadnia, że kasa musi się zgadzać. O ile do tej pory można było jeszcze jakoś przymknąć oko na brak większych innowacji w kolejnych częściach (choć Black Ops II stanowiło pozytywną odmianę), bo płaciliśmy za to samo, ale jednak nie tak samo, w produkcie niedawno rzuconym do sklepów zabrakło ambicji. Zagrano bezpiecznie, nie siląc się na konkretniejsze zmiany, by fani nie poczuli się zagubieni, równocześnie myśląc niby trochę o nowicjuszach, lecz nie na tyle, żeby złagodzić im baty wymierzane przez twardą szkołę życia online. Zamiana zombiaków na kosmitów to też kwestia dyskusyjna, choć ten akurat tryb o dziwo skutecznie namawia mnie do powrotu do gry…

To nie przypadek, że recenzja Battlefielda 4 PC ukazuje się dopiero teraz, kilka tygodni po premierze tytułu, na poznanie bowiem tak rozbudowanego dzieła potrzeba w końcu czasu. Mowa tu nie o dziesiątkach, lecz setkach czy wręcz nawet tysiącach godzin przed komputerem. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, że przynajmniej połowa z nich będzie niestety zmarnowana z powodu bezsensownego przyśpieszenia premiery gry.

Od 5 lat Ubisoft częstuje nas co roku kolejnymi grami Assassin’s Creed, a że projekt Black Flag zapowiedziano szczególnie szybko, można było się spodziewać, iż czerpiący kilka kluczowych motywów z trzeciej części tytuł stanowić będzie co najwyżej takie dość niskich lotów, sprzedawane osobno, obszerne DLC, typowy skok na kasę. Firma podeszła jednak do sprawy w sposób bardzo profesjonalny, faktycznie prezentując nam dzieło niespodziewanie sycące, wciągające do tego pięknie w klimat awantur na szerokim oceanie w początkach XVIII wieku. Co ciekawe, twórcy umieją się śmiać z tego, jak są postrzegani. Otwarcie choćby przyznają tu, że piraci to chodliwy temat, tak jak zombiaki. Tylko pojawienie się tych drugich w ramach marki trudno by było dobrze uzasadnić...