gaming (strona 226 z 237)

Trudno zaprzeczyć obserwacji, iż najpopularniejszym konfliktem w grach wojennych jest właśnie II Wojna Światowa, a najwięcej produkcji opiera się o wkroczenie wojsk amerykańskich na teren Starego Kontynentu. Cóż sprawia, że właśnie ten wycinek historii XX wieku jest tak ulubiony przez twórców gier? Jest to zapewne jedna z największych tajemnic, której rozwiązania najprawdopodobniej nigdy nie poznamy, parafrazując pewnego znanego redaktora-historyka zajmującego się właśnie tym okresem w dziejach. Na rynek wkroczyła kolejna pozycja z tej dziedziny - Brothers in Arms: Hell's Highway, reprezentująca gatunek strzelaniny pierwszoosobowej z elementami taktycznymi.

Fani przyznajcie się - najlepszym NFS-em ostatnich lat było Most Wanted, prawda? Jedni na pewno się zgodzą, inni oczywiście nie. Ci pierwsi wyniosą z Undercover masę zabawy oraz zdecydowanie wystawią produkcji wysoką ocenę. Pozostali będą zaś mogli cieszyć się tym, z czego zawsze słynęła seria Need For Speed, czyli super samochodami, świetną grafiką i gazem do dechy. Ale pozostaje jeszcze grono graczy, które fanami gry nie jest, więc oczekuje obiektywnej oceny, i cóż - ten zawiły wstęp ma na celu pokazanie im jednej ważnej cechy najnowszej produkcji Electronic Arts: każda grupa użytkowników wyniesie z niej zupełnie inną dawkę zabawy.

Sony długo kazało czekać na ogólnodostępną betę usługi Home, ale miesiąc po premierze New Xbox Experience na Xboksa 360 wreszcie wpuściło wszystkich do Domu. Zamiast w metrach kwadratowych, jego powierzchnię trzeba mierzyć w miejscu na dysku twardym konsoli - do rozpoczęcia zabawy potrzeba wolnych całych 3 gigabajtów. Macie dużo filmów, muzyki albo zainstalowanych gier? Czas pożegnać się z częścią z nich, o ile chcecie sprawdzić Home w akcji.

Bardzo liczyłem na tę grę. Mirror’s Edge zapowiadało się jako po niewielkiej części duchowy spadkobierca mocnego i niestety bardzo niedocenionego Project Breakdown, przynajmniej jeśli chodzi o wczucie się w postać, patrzenie na świat faktycznie jej oczami - stąd nie mogłem się doczekać aż położę na tytule od utalentowanego studia DICE swoje łapska. W Lipsku na Games Convention nie do końca podobało mi się to, co przybyłym dane było sprawdzić w akcji, ale nie przekreślałem pełnej wersji. Od tamtego czasu lekko usprawniono sterowanie, do tego produkcja przez te miesiące nieco wyładniała. Rozczarowanie jednak jak było, tak pozostało…

Seria Civilization znowu przeżywa renesans. Po średnio przyjętej części trzeciej, Civ IV zdobywa coraz większą popularność, wzmacnianą interesującymi i pełnymi zawartości dodatkami. Nowe rozszerzenie do niej, Colonization jest czymś zupełnie innym, wskrzeszeniem znanej produkcji sprzed 14 lat, której celem jest podbój Nowego Świata przy wykorzystaniu pomysłów z uwielbianego przez graczy tytułu. Udaje jej się to zresztą znakomicie.

Demo mocno wyczekiwanego Resident Evil 5 pojawiło się na japońskim Marketplace. Teoretycznie Europejczycy powinni jeszcze na nie poczekać, ale i tak najwięksi zapaleńcy założyli konta na Kraj Kwitnącej Wiśni, by ściągnąć demonstracyjną wersję gry. Ciśnienie było spore, wszak na nową odsłonę zombie-tasiemca od dawna ostrzą sobie zęby miliony fanów z całego świata. Jednak nieszczęśliwie dla firmy Capcom, udostępniony przez nich kawałek grywalnego kodu nie okazał się taką bombą, jakiej się spodziewaliśmy.

W najnowszym Top10 z siłą dzwonu uderzamy w mikołajkowo - bożonarodzeniową nutę. Proponujemy Wam oto dziesięć produktów, które naszym czysto subiektywnym okiem stanowią niezłe propozycje na prezenty świąteczne. Najważniejszymi kryteriami były tutaj frajda wynikająca z posiadania danego przedmiotu, urządzenia, czy produkcji wideo, plus po części użyteczność. A jeśli braliśmy już pod uwagę cenę, to raczej pod kątem ogólnej opłacalności zakupu określonej pozycji sprzętowej. I rzecz obowiązkowo musiała być do dostania w Polsce.

Na wstępie jedna prosta rada: zasiadając do multiplayera w Gears of War 2 zapomnijcie o wszystkim, czego nauczyła Was pierwsza część gry. To zupełnie inna bajka, wymagająca odpowiedniego podejściai określenia. Styl „na Rambo” nie zdaje egzaminu – shotgun jest na tyle słaby, powolny i nieprzewidywalny, że zwyczajnie nie warto się z nim rzucać na większą grupę przeciwników. Przeżycie takiego starcia zdarza się bardzo rzadko. Zapomnijcie też o tym, że najważniejsza w walce jest szybkość, celność i omijanie kul. Postawcie raczej na kombinowanie, odpowiednie rzucanie granatów, drużynowe akcje i... masę szczęścia. Tak, sieciowe rozgrywki w GoW 2 należą do najbardziej losowych i niesprawiedliwych z jakimi dane mi się było zetknąć. Dlatego też zawarte w niniejszym artykule porady mogą okazać się użyteczne.

Nie wiemy gdzie jesteśmy i dlaczego to miejsce tak dziwnie wygląda - co wcale nie jest początkiem kolejnej historii, w której bohater budzi się wiedząc tylko tyle, że nic nie pamięta. Jest to opowieść o Niebycie, świecie gdzie wszystko jest inne, niż się wydaje; świecie złożonym z miejsc wprost z sennego koszmaru, jakby namalowanego przez mroczniejszą wersję Salvadora Dali, który uparł się na używanie tylko ciemnych kolorów. Jeśli jeszcze Was to nie przestraszyło, czytajcie dalej, a być może zdecydujecie się zagrać w Tension, jedną z dziwniejszych oraz bardziej niesamowitych produkcji ostatnich lat.

Jako entuzjasta obu pierwszych Falloutów podobnie jak sporo osób na świecie odczułem lekki niepokój w momencie ogłoszenia przez Bethesdę rozpoczęcia prac nad kolejną częścią. Owszem, decyzja ta była bardzo odważna, żeby nie powiedzieć karkołomna - zmierzyć się z grą uwielbianą przez rzesze fanów (oraz fanbojów, wg których „trójka” jeszcze przed premierą zniszczyła ducha serii, cokolwiek by to nie miało znaczyć) i stworzyć godną kontynuację. Rezultatem czteroletniej pracy jest jednak bez wątpienia znakomita produkcja, należąca do ścisłej czołówki najlepszych tytułów tego roku, udanie przenosząca standardy post-nuklearnej gry RPG w XXI wiek.

W okolicach premiery GTA IV w sieci ukazała się reklama SR2 wyśmiewająca fundamenty nowej odsłony gry Rockstar. Oglądanie telewizji? Wirtualne wychodzenie z kumplem na kabaret? Twórcy z Volition oświadczali, że w ich dziele nabywca dopatrzy się czystej zabawy, a nie udawanej symulacji życia. Dość szybko zrozumiałem, iż pod słowem "grywalność" rozumieli między innymi jeżdżenie po mieście i oblewanie budynków szambem. Hmm, może to ja wczułem się w klimat...

Tegoroczne Poznań Game Arena można zaliczyć do imprez bardziej niż udanych. O ile zazwyczaj nigdy nie szczędzimy gorzkich słów pod adresem organizacji wszelkich okołogrowych imprez masowych, tak tym razem nie ma po prostu na co za bardzo ponarzekać. Fakt faktem, że na PGA prawdziwych nowinek praktycznie nie uświadczyliśmy, lecz to już uzależnione było od wystawców, nie organizatorów. Przeniesienie całości do hali WTC, zmyślnie rozstawione stanowiska, w ogóle umiejscowienie wszystkich trzech wielkich aren tym razem w jednym budynku – to zaliczyć należy na niewątpliwe plusy. Człowiek unikał zbędnego chodzenia po całym targowym kompleksie (jak bywało dotąd), a i zorientować się w terenie było nader łatwo.

Od 19 listopada nowy dashboard dla konsoli Xbox 360, czyli zupełnie odmienione menu systemowe ochrzczone mianem New Xbox Experience, jest już dostępny dla wszystkich do pobrania z sieci. Nie trzeba zatem więcej obawiać się, że Microsoft przylepi bana na korzystanie z usługi Live! – rzecz dotychczas groziła osobom, które zainstalowały sobie owo oprogramowanie przedpremierowo, korzystając chociażby z kont kolegów mających wcześniejszy doń dostęp. Teraz już każdy bez stresu może, a nawet musi (aktualizacja jest bowiem obowiązkowa) się cieszyć New Xbox Experience. Pewien problem będą mieli Ci, którzy nie mają konsoli podpiętej do Internetu - tutaj przygotować się trzeba na kombinatorykę pokroju ściągania u kogoś pliku z dashem na komputer, potem zaś i z przeniesieniem go na dysk twardy konsoli.

Po fantastycznej, czwartej odsłonie serii Call of Duty, czyli Modern Warfare, jej wydawca trochę zdumiał fanów przekazaniem chwilowo pieczy nad kolejną częścią zespołowi uznawanemu przez wielu zwyczajnie za mnie zdolny – firmie Treyarch. Ci z kolei zaskoczyli nas informacją o powrocie z frontu współczesnych konfliktów ponownie na alianckie barykady II Wojny Światowej. Niezbyt to oryginalne, ale też nikt się tutaj cudów nie spodziewał. Ostatecznie mimo wszystko studio wyszło z powierzonego zadania obronną ręką i gra ma kilka naprawdę mocnych punktów.

Oryginalne King’s Bounty ukazało się w 1989 roku i może nie jest aż taką legendą jak pierwsze Heroes of Might and Magic czy Warlords, lecz na pewno zapisało się przynajmniej srebrnymi zgłoskami w historii gier komputerowych. Po prawie 20 latach mamy okazję zagrać w odsłonę całkowicie odświeżoną i przekonać się, czy w XXI wieku pomysły z końca lat dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia jeszcze się sprawdzają.

Oto gra – spełnienie młodzieńczych snów. Będąc jeszcze dzieckiem, miałem wiele ulubionych przedmiotów, komiksów i zabawek. Z tej drugiej kategorii najbardziej chyba (obok Spider-Mana) lubiłem przygody Człowieka-Nietoperza, zaś najlepiej inspirującą moją wyobraźnię częścią różnorakich stosów przedmiotów zalegających po szufladach były klocki Lego. Jeszcze parę lat temu nie pomyślałbym, że powstanie gra, będąca połączeniem jednego z drugim. Marzenia jednak się spełniają.

Z Gears of War sprawa była o tyle śmieszna, że produkcja została zaprojektowana głównie pod kątem trybu dla pojedynczego gracza, a tymczasem okazał się on owszem, bardzo dobry, lecz prawdziwą furorę zrobiły rozgrywki wieloosobowe. Koszmarnie niedopracowane, niesprawiedliwe, dość ubogie – jednak skrywające takie pokłady miodu, iż osiągnięcie za 10.000 sieciowych zabójstw udało się zdobyć bardzo wielu napaleńcom. Wszyscy świetnie się bawili, niemniej po kontynuacji gry spodziewali się przede wszystkim ulepszenia właśnie trybu multiplayer. Zlikwidowania przewagi hosta, wyeliminowania kilku głupich błędów, które potrafiły skutecznie zepsuć zabawę. Miliony graczy czekało na to od bagatela dwóch lat, a atmosferę podgrzewały szumne zapowiedzi Cliffa Bleszinskiego – twarzy Epic Games, firmy stojącej za produkcją tytułu.

Fantasy Flight Games jest znane z tego, że wydaje niezłe planszówki, w tym także te bazujące na różnorakich tytułach komputerowych. Żeby nie szukać daleko, Doom: The Boardgame Kevina Wilsona, World of Warcraft: The Boardgame, czy gra na motywach StarCrafta służą jako doskonałe przykłady dobrego przeniesienia na papierową planszę cyfrowej rozrywki. Do tego zacnego grona dołączył niedawno nowy produkt zaprojektowany przez Coreya Konieczkę, czyli World of Warcraft: The Adventure Game.

Obrodziło nam w kolejne części wielkich hitów. Niektóre z nich odrobinę zmieniają znaną i kochaną formułę, jak Fallout 3 chociażby, inne odchodzą od niej całkowicie pod znajomym tytułem kryjąc zupełnie nową jakość – tak jest z kolei w przypadku Far Cry 2. Red Alert 3 należy akurat do grupy „klasycznej”, produkcji trzymających się rękami oraz nogami tradycji. I bardzo dobrze, bo tu chodzi wyłącznie o dobrą, RTS-ową zabawę. Plus humor. Sowieci trzymają się mocno.

Far Cry 2 - lata wyglądania kontynuacji hitu sprzed lat, masa przepięknych obrazów i filmików z gry podnoszących coraz wyżej poprzeczkę oczekiwań. Efektem pracy programistów jest tymczasem superprodukcja jakich niestety ostatnio wiele – mamy monumentalny, głęboki oraz niewątpliwie oryginalny świat, który to chciałoby się zwiedzać całymi godzinami, lecz we wszystkim przeszkadzają totalnie niedopracowane podstawy.

Istnieje wiele popularnych sentencji związanych z kosmosem. Jednym z „faktów” o nim jest to, że stanowi „ostateczną granicę” (co samo w sobie jest bzdurą – bo z czym niby graniczy?). Drugie popularne przekonanie mówi zaś, iż „w kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku”. Niesamowicie trafnie podsumowuje ono grę zatytułowaną Dead Space, najnowszy horror sci-fi spod szyldu Electronic Arts. Naprawdę rzecz się twórcom wyśmienicie udała.

Po wypowiedziach i zachowaniu Petera Molyneux można było się spodziewać, że Fable 2, jego najnowsze dzieło, będzie takie sobie. Pamiętacie sytuację z pierwszą częścią gry? Buńczuczne zapowiedzi, zwiastuny rewolucji, obietnice prawdziwego zero-jedynkowego cudu, nadejścia cyfrowego mesjasza. Co z tego wyszło – wszyscy wiemy. Otrzymaliśmy produkt dobry i niewątpliwie czarujący, nie mogący jednak sprostać wymaganiom graczy nastawionych na coś przełomowego. Promując kontynuację, Molyneux był bardzo powściągliwy.

To już piąty Top10, który nawiedza strony Gamikaze. Zgodnie z moją niepisaną zasadą odcinek nieparzysty utrzymany zostaje w nieco luźniejszej, bardziej humorystycznej materii. Było już o twardzielach, czas więc wspomnieć o najlepszej przyjaciółce każdego herosa – jego broni. Nieważne czy palna, czy tam też biała; nowoczesna lub archaiczna; autentyczna albo pochodząca z najciemniejszych zakamarków wyobraźni. Liczy się tylko to, by pod siłą jej argumentów padł nawet najtwardszy oponent.

Od jakiegoś czasu co rok o tej samej porze jesteśmy świadkami batalii pomiędzy dwoma wielkimi sportowymi tytułami traktującymi o piłce nożnej. Mowa oczywiście o serii FIFA wydawanej przez EA Sports oraz Pro Evolution Soccer ze stajni Konami. Całkiem niedawno mieliście okazję przeczytać na Gamikaze recenzję najnowszego produktu Electronic Arts, który to zawiesił poprzeczkę obecnie dość wysoko. Czy tegoroczny PES jest w stanie do niej chociaż doskoczyć? Czytajcie dalej, by się przekonać.

W zasadzie każdy, kto choć trochę bardziej interesował się tematem wciąż powstającego Call of Duty: Word At War był świadomy tego, że przygotowywana tym razem przez studio Treyarch gra nie pokaże zbyt dużo oryginalnych elementów. Jak na razie faktycznie – udostępniony przez twórców do sprawdzenia tryb multi to niemalże dokładna kopia tego samego rozwiązania z poprzedniej części, tylko z powrotem cofniętego w realia II Wojny Światowej. Wyszło ogólnie nawet nieźle, lecz jakiegoś nadmiernego entuzjazmu rozgrywka nie wzbudza.