gaming (strona 226 z 235)

W Urban Terror mamy do czynienia ze współczesnymi realiami przedstawionymi przy użyciu silnika Quake’a III, gdzie na uliczkach miast ścierają się Terroryści oraz Oddziały Specjalne. Brzmi znajomo? Tak, Counter Strike od razu powinien przyjść wszystkim do głowy. Oto po raz kolejny dwie drużyny stojące po przeciwnej stronie barykady mierzą się ze sobą o zwycięstwo.

SingStar zdecydowanie nie jest grą stworzoną dla jednego gracza, a już na pewno nie dzisiaj, kiedy przez czytniki naszych konsol przewinęła się cała masa rozmaitych odsłon serii. Samotne obcowanie z tą pozycją – przynajmniej dla mnie – było może rajcowne przy okazji pierwszej części, gdy mieliśmy do czynienia z czymś naprawdę świeżym. Toteż do Wakacyjnej Imprezy od razu zaproście przyjaciół i dopiero wspólnie zafundujcie sobie porcję świetnej zabawy sponsorowanej przez najlepsze karaoke dostępne na konsole. Ja tak zrobiłem. I nikt nie narzekał.

Szarpiąc w gry wideo musimy przyjąć zasady rządzące środowiskiem każdej z nich. Godzimy się więc na bezkarne łamanie praw fizyki, przekraczanie barier logiki, dokonywanie niemożliwego. Przymykamy oko na nieśmiertelność, nadprzyrodzone moce oraz bardzo wiele umowności. Każda produkcja ma swoje reguły, do których trzeba się dostosować. Zdarzają się jednak czasem perełki łamiące tak wiele kanonów, tak bardzo kłócące się z prawdziwym światem, że aż ciężko nam je zaakceptować. Opisywane Echochrome z pewnością należy do czołowych przedstawicieli takich właśnie pozycji.

Opisywane w tej edycji Soboty Linuksowca Teeworlds pełnymi garściami czerpie z innej popularnej gry – strzelanki Soldat. Przy czym nie jest to jedynie bezmyślny jej klon, a pewnego rodzaju inna wizja pierwowzoru, różnic mamy tutaj bowiem tak wiele jak podobieństw. Wystarczy wspomnieć o zupełnie odmiennym klimacie – wszystko na wesoło, podane w zabawny, wręcz cukierkowy sposób, tak że przy grze nieraz przez twarz przeleci uśmiech na widok milusich postaci walczących ze sobą na śmierć i życie. Jak pamiętamy Soldat utrzymany był w poważnych, wojennych klimatach. Kolejna różnica to naturalnie wyposażenie. W Teeworlds podstawą poruszania się jest chociażby korzystanie z liny z hakiem, którą można przyczepić do każdej ściany, sufitu, czy również podłogi na planszy w celu podciągnięcia się, pohuśtania, tudzież strategicznego przyspieszenia kroku. Nic też nie stoi na przeszkodzie, aby przy jej pomocy przyciągnąć sobie przeciwnika i z radością zdzielić go młotkie

Najpierw było Knights of the Old Republic. Ta przez wielu uwielbiana, przez niektórych krytykowana za uproszczenia gatunkowe gra zdobyła sobie i tak bardzo wielu fanów. Później przyszła jej część druga, lekko słabsza, za nią zaś wkracza opisywany Mass Effect, rozgrywający się w zupełnie autorskim świecie stworzonym przez BioWare. Tytuł doprowadził jakiś czas temu do prawdziwej gorączki posiadaczy Xboksów 360, a teraz komandor Shepard ląduje na komputerach osobistych. Misję zdobycia serc graczy PC wypełnia w 100%.

Tegoroczne Xbox Fun Day, czyli drugie już z kolei spotkanie fanów konsoli spod znaku Microsoft, w odróżnieniu od poprzedniego, które miało miejsce nad morzem, odbyło się dla równowagi w górach. Do Niedzicy w dniach 8-10 sierpnia zjechało ponad 300 osób nastawionych na wspólną, świetną zabawę oraz zawiązanie nowych znajomości. Dotąd wielu z nich kojarzyło się wyłącznie z rozgrywek online i po swoich multiplayerowych pseudonimach. Teraz mieli szansę osobiście wymienić poglądy na temat ulubionych produkcji, czy stosowanych online taktyk. Pograć także naturalnie było w co – Microsoft oczywiście zapewnił wiele stanowisk z najpopularniejszymi, jak i zupełnie premierowymi tytułami, w tym z Too Human oraz SoulCalibur IV.

Nie ukrywam, że w grach na konsole przenośne najbardziej cenię przenośność właśnie. Nie skomplikowanie, nie złote góry, tylko to, co pozwala na moment uruchomić sprzęt, rozegrać szybą partyjkę i skończyć w momencie, kiedy autobus podjedzie na przystanek. Dlatego dla mnie wzorem kieszonsolkowych tytułów pozostają między innymi Lumines i DJ Max - pozycje natychmiastowe. Natychmiast włączam, zagram chwilę, natychmiast wyłączam. W każdych warunkach, w każdym miejscu, o każdej porze; bynajmniej tylko w wygodnym fotelu i mając kilka godzin wolnego czasu, które mogę przeznaczyć na ostre szarpanie. Teraz do grona tych produkcji dołącza Hot Shots Golf: Open Tee 2, rzecz wybitnie handheldowa i właśnie natychmiastowa.

Kiedy wspominam znane mi turowe gry strategiczne nie za bardzo przychodzi cokolwiek do głowy. Może dlatego, że nigdy nie przepadałem za tego typu produkcjami. Z pewnymi wyjątkami oczywiście, w końcu seria Heroes of Might & Magic to kult - choć tutaj mechanika różniła się dość mocno od odkrytego przeze mnie ostatnio Battle for Wesnoth. Z początku nastawienie do tej darmowej pozycji miałem raczej sceptyczne, bo wizualnie skromnie, świat też jakby już gdzieś widziany. Jednak po odpaleniu tytułu czekały mnie tylko miłe zaskoczenia, tak od strony grywalności, jak również i ogólnie kreatywności społeczności graczy.

Poza dobrymi gagami, od takich uniwersalnych po te ściśle związane z popkulturą, naprawdę niezła przygodówka musi zawierać jeszcze jeden bardzo ważny element - fajnego bohatera. Trafiają się przypadki ocierające się o absurd czy fantastykę, ale panujący standard to typ o wyrazistym charakterze w wyjątkowo nieodpowiednim miejscu i czasie. Z tym So Blonde uderza w więcej niż dziesiątkę - już sam rzut oka na widniejącą na okładce nastolatkę, którą bardziej pochłania malowanie paznokci niż ratowanie się spod ognia pirackiego statku, przynosi uśmiech i nasuwa myśl: „Będzie naprawdę dobrze”. Niestety nie jest. Gra rozśmiesza, lecz jednocześnie irytuje średnim pomysłem na poprowadzenie fabuły i masą nielogicznych rozwiązań.

Jednym z ważniejszych wydarzeń w historii Linuksowej rozrywki było otworzenie kodu silników gier z serii Quake. Firma Id Software dała dzięki temu ludziom różnym możliwość stworzenia w oparciu o dobrze znane technologie wielu… zwyczajnie przeciętnych produkcji. Na szczęście powstają również i tytuły naprawdę warte uwagi. Do tego grona niewątpliwie należy zaliczyć Warsow, które to korzysta ze zmodyfikowanego engine’u legendarnej gry Quake II z dodaną obsługą cel-shadingu, silnika zwanego Qfusion.

Niezła gra na licencji i do tego dla najmłodszych? Takie rzeczy to tylko w Luxoflux. Na ekranach kin wciąż gości znakomita animacja Kung-Fu Panda, a wszyscy chcący przedłużyć sobie przygodę z gadającymi zwierzętami mogą zaopatrzyć się w (przygotowany na różne platformy) tytuł na podstawie filmu, dostępny w sklepach od jakiegoś już czasu. Z tej produkcji naprawdę emanuje pozytywna energia i fajny, luzacki klimat, zaś mimo że to coś w rodzaju tzw. slashera, gdzie klepania się po ryjach (bo jednymi z przeciwników są chociażby guźce) oraz paszczach jest sporo, tak nie miałbym oporów, żeby własne dziecko posadzić przed telewizorem HD i dać mu w rączki pada od konsoli.

Śladami Rico z Just Cause oraz Karla z UberSoldiera kontynuujemy sypanie gradem ołowiu i aranżowanie absurdalnych sytuacji, z których wyjść cało może jedynie superbohater. Stranglehold to komputerowa kontynuacja azjatyckiego filmu akcji Hard Boiled, gdzie główną rolę grał Chow Yun Fat jako glina o ksywce Tequila. Paradoksalnie Tequila jest typem jakich pełno w produkcjach amerykańskich – buntownik i mściciel, który niczym Charles Bronson czy Max Payne staje poza prawem, ale oczywiście w dobrej sprawie. To człowiek określany w rpgach jako „chaotyczny, praworządny”, gotowy poświęcić swoje życie za uratowanie rodziny i bez mrugnięcia okiem wykonywać masowe egzekucje na bandziorach oraz mafiosach. Lecz mimo wszystko jest w nim jednak coś oryginalnego, przekonywującego – chyba ta szybkość mierzenia i strzelania godna samurajskich mistrzów, przy równoczesnym braku wydumanych gadżetów.

Wbrew temu, co mogłoby się wydawać przeciętnemu zjadaczowi chleba, w naszym kraju growych turniejów maści wszelakiej nie brakuje. Przyczyniają się do tego chociażby miłośnicy serii takich jak dla przykładu Pro Evolution Soccer, którzy często bez wsparcia większych sponsorów i dużego wkładu finansowego potrafią regularnie organizować atrakcyjne zmagania przyciągające duże ilości graczy z całej Polski. Na szczęście coraz częściej odbywają się u nas także imprezy te bardziej komercyjne, gdzie główną zachętą do wzięcia w nich czynnego udziału są (obok wspaniałej zabawy naturalnie) przeważnie atrakcyjne nagrody.

Przed przystąpieniem do pisania tego tekstu postanowiłem poradzić się kilku źródeł odnośnie przeszłości obecnie otwartego już Warzone 2100. Gra została wyprodukowana w 1999 roku przez Pumpkin Studios, a jej wydawcą była firma EIDOS. Spośród innych tytułów owego czasu pozycję wyróżniała możliwość projektowania własnych pojazdów, różnorodne technologie radarów oraz spory nacisk na artylerię. Po kilku latach kod źródłowy gry uwolniono, a dalszym jej rozwojem zajęła się społeczność graczy, co tylko wyszło produkcji na dobre. Ilość zmian jakie wprowadzono od pojawienia się tej strategii na rynku jest ogromna - aktualnie tytuł obsługuje modyfikacje, ma mocno usprawniony tryb multiplayer, znalazło się także miejsce na poprawki graficzne oraz systemowe. I w ten sposób gra sprzed 9 lat tak się zmieniła, że bez problemu bawi również dzisiejszych graczy.

Chromowane felgi, szałowa kolorystyka i rozmazujące się od ledwie 200 km/h powietrze to już temat stary oraz niemodny. A przede wszystkim za wolny! Obniżane podwozia można wywalić, zaś ten śmieszny dopalacz NO2 po prostu zamienić na potężniejszy silnik i jeszcze dodać jakiś rakietowy napęd - do łask bowiem wracają oto pozycje czysto arcade, w których zamiast manewrami na ręcznym oraz umiejętnym paleniem gumy zajmiemy się osiąganiem niedorzecznych prędkości na zakręconych, całkiem zwariowanych trasach. W zasadzie brakuje tylko napisu „Insert coin”. W takich tytułach nie mamy co liczyć na oryginalność, pseudofabułę udającą, że łączy spójnie różne etapy gry, czy odmieniające gatunek nowości. Jest za to więcej wszystkiego, a tryb multi, społeczność graczy plus edytor tras będą bezlitośnie kradły kolejne godziny nawet tym średnio nastawionym do wyścigówek. Zapraszam do nowej TrackManii.

Guitar Hero: Aerosmith to dość osobliwy produkt w znanej muzycznej serii szarpania na plastikowym wiośle. Paradoksalnie nie jest to wcale gra skierowana do fanów zespołu, bowiem nie uświadczycie tu największych jego hitów. Dla fanatyków Guitar Hero, którzy kawałek Jordan z drugiej części przechodzą teraz już używając wyłącznie stóp, nowa odsłona nie stanowi absolutnie żadnego wyzwania – jest przeżenująco wręcz łatwa. Ale mimo wszystko warto się produkcji przyjrzeć, żeby zobaczyć jakie postępy czyni Neversoft przy rozpisywaniu ścieżek. Tylko czy opłaca się ją kupić w pełnej cenie? No nie bardzo.

Na trzeci odcinek Soboty Linuksowca pora zaprezentować produkcję w trzech wymiarach i to nie byle jaką! Niech pingwinek napuszy skrzydełka, przed państwem bowiem Sauerbraten, gra, która przypomniała mi stare czasy, wszystkie te kultowe, szybkie FPS-y, gdzie liczył się przede wszystkim refleks, zaś sama taktyka odchodziła na trochę dalszy plan. Opisywany poniżej tytuł to idealna rozgrywka po pracy czy szkole, bo odstresowująca oraz diabolicznie wciągająca. A to wszystko okraszone wspaniałymi efektami świetlnymi przy równoczesnym zachowaniu niskich wymagań sprzętowych.

Lubię, kiedy tytuł dorasta do poziomu, który jeszcze przed premierą wieszczyli twórcy. Dzięki temu gracze dalej wierzą w pewnego rodzaju uczciwość dewelopera. Alone in the Dark jest specyficznym przypadkiem pozycji w zasadzie mającej to wszystko, co obiecało nam studio, ale nie posiadającej tego, o czym się w zapowiedziach po prostu nie mówi. Wszelkie te drobne rzeczy, które uważamy po prostu za „domyślne” - czyli dobre, proste w obsłudze sterowanie, czy trzymanie pewnego porządnego poziomu - nie przyszły niestety do głowy programistom z Eden Games. Aż trudno mi w sumie uwierzyć, że tak pożerająca fundusze produkcja, jak najnowsze Alone in the Dark nie miało porządnego (jeśli miało jakikolwiek) betatestingu.

Na początek mała lekcja historii. Pierwszy Turok wyszedł w roku 1997 i przez wiele osób uznany był za prawdziwą rewolucję graficzną. A reszcie oczywiście podobało się mordowanie dinozaurów, bo kto przy zdrowych zmysłach nie chciałby odstresować się po traumie, którą zaserwował nam Spielberg i jego napakowany krwiożerczymi gadami Park Jurajski. Mamy rok 2008. Najnowszego Turoka z protoplastą łączą tylko dwie rzeczy – nóż i dinozaury.

Kilka intensywnych godzin spędzonych z prawie finalną wersją gry Too Human i ja wiem jedno - dostaniemy świetny kawałek kodu, zaś Silicon Knights nie zmarnowali tej dekady, jaka zeszła im na tworzenie pierwszej części trylogii. Szczegóły fabularne tytułu możecie poznać w jego zapowiedzi na Gamikaze, ale ponieważ z doświadczenia wiem, że czasem zwyczajnie nie chce się dalej klikać, więc na wstępie tekstu w dwóch zdaniach opiszę historię przedstawioną w Too Human.

Któż kiedyś nie grał w Elasto Manię, czy choćby tylko przelotnie widział ją u znajomego, albo coś słyszał o tym pomysłowym, dwuwymiarowym „symulatorze” motoru krosowego? Czasy kiedy tytuł podbijał serca graczy obecnie dawno przeminęły - w końcu mechanika rozgrywki zrobiła się przestarzała, gra słabo się rozwijała i ostatecznie nie posiadała też jakiejś niesamowicie bogatej bazy plansz. Aczkolwiek, że był to jednak tytuł nader interesujący, tak powstały liczne jego komercyjne klony. Zaś darmowe pozycje? Jest tylko jeden naprawdę godny uwagi taki otwarty projekt - X-Moto.

Indianę Jonesa można rozpoznać po trzech znanych przez chyba każdego rzeczach. Pierwszą jest genialny motyw przewodni towarzyszący przygodom dzielnego archeologa - dzięki Stevenowi Spielbergowi i jego filmom mieliśmy już cztery razy okazję posłuchać niesamowitej muzyki Johna Williamsa. Lecz Indy nie byłby sobą także bez bicza i kapelusza, który to jest chyba dla niego ważniejszy, niż własne życie. LEGO Indiana Jones: The Original Adventures na całe szczęście ma to wszystko i dużo, dużo więcej.

Lata temu firma Team 17 wpadła na prosty, acz genialny pomysł - zrobić grę w której jedna armia robaków będzie ścierała się z innymi z użyciem różnorakich dziwnych broni i przy akompaniamencie śmiesznych odzywek. Tak w 1995 roku narodziła się seria Worms, która królowała na polu imprezowych tytułów dwuwymiarowych. Później całość przeniesiono w 3D i klimat rozgrywki gdzieś się zatracił. Na szczęście ruch otwartego oprogramowania wciąż pamięta stare, dobre czasy i tak oto powstało Wormux - z wersji na wersję coraz lepszy, ciągle rozwijany klon kultowych „robaków”.

Narnia powróciła do kin, by po raz kolejny opowiedzieć losy dzielnego rodzeństwa. Wraz z produkcją Disney’a do czytników naszych konsol wpadła również płytka, która wszystkich fanów filmowego dzieła miała na dłużej zatrzymać w świecie Aslana. Jak szybko się jednak okazuje, ten niechętnie powrócił, aby poprowadzić nas przez krwawą opowieść.

Można powiedzieć, że Nintendo wystrzelało się ze swoich hitów. Większość topowych produkcji w ekspresowym tempie ukazało się na Wii, czego Mario Kart jest kolejnym dowodem. Nie ma tego złego jednak, bo może dzięki temu w ciągu jednej generacji wyjdą trzy części Zeldy, dwa razy Super Mario i tworzony całkowicie od podstaw projekt Retro Studios. A przede wszystkim – gry wypuszczane przez Ninny jak na razie nie zawodzą i spełniają pokładane w nich nadzieje. Zarówno graczy, jak i bonzów firmy powoli gubiących się w liczeniu zer na swoich japońskich kontach.