gaming (strona 227 z 235)

Kiedy Tożsamość Bourne’a wylądowała w kinie zwyczajnie zwariowałem. Nie spodziewałem się, że początkujący reżyser Doug Liman wraz z oszczędnym Mattem Damonem tak niezwykle dobrze opowiedzą losy tajemniczego Jasona. Film obfitował w niesamowicie skręconą akcję, nie zapominając przy tym o zgrabnym i wciągającym wątku. Dzisiaj obraz ten jest już w wielu kręgach kultowy kusząc coraz większą grupę ludzi do przeniesienia pewnego rządowego projektu na cyfrową płaszczyznę...

Ten miesiąc nie był dla mnie łatwy. Mistrzostwa Europy w piłce nożnej, sesja oraz inne katastrofy naturalne stały na przeszkodzie powstania tego tekstu. Ale Gamikaze walczy, nie skomle. Oto więc zapraszam na trzecią odsłoną naszego comiesięcznego cyklu, tym razem w pełni poświęconego płci pięknej, lecz wcale nie słabej. Wakacje już rozpoczęte, nadmorskie piaski rozgrzane do białości, stąd i temat trzeciego Top10 bardzo przyjemny.

Zawsze wydawało mi się, że tytuł nadaje się po to, by w jakiś sposób odzwierciedlał on zawartość dzieła. „Sam w ciemności” brzmi intrygująco - zwiastuje niepokojącą atmosferę, ciągłe poczucie zagrożenie i dreszcz emocji podczas odkrywania, co czai się za granicą światła oraz cienia. I tylko tego, a może aż tego, oczekiwałem od piątej części wielce zasłużonej serii. Niestety, nieco na wyrost.

Wymyślne kontrolery do gier muzycznych kojarzą się zazwyczaj z konsolami. Gitary, bębny, marakasy, ostatnio perkusje – zdecydowanie jest w czym wybierać. Ale i komputery osobiste mają w tej kwestii coś do powiedzenia, w dodatku często za całkiem korzystną cenę. Jeśli niegdyś chcieliście poczuć w domu smak salonów arcade, więc zainwestowaliście swego czas w matę do tańczenia, to być może nadeszła chwila, aby ją odkurzyć. I ponownie zaprosić paczkę znajomych.

Dawno już nie grałem w tytuł wyjątkowo udanie realizujący założenia gatunku „ścigałek”. Mimo prób licznych produkcji, które ostatnimi czasy nawiedziły rynek, zawsze czegoś mi brakowało - szwankował model jazdy, grywalności doskwierał brak pomysłu lub po prostu oprawa A/V psuła wszelkie doznania. Czy rzeczywiście tak trudno zbudować produkt, który zadowoli szeroką rzeszę fanów czterech kółek? Wszystko przy niesamowitej grafice, mocy licencji, realistycznym zachowaniu pojazdów i ciekawych, wymagających trasach. Dodatkowo świetnym ruchem ze strony producenta byłoby zaimplementowanie sprawnych algorytmów sztucznej inteligencji, zaawansowanej mechaniki zniszczeń oraz zróżnicowanych i interesujących wyzwań... Cóż, kiedy patrzę na poprzednie zdania uzmysławiam sobie, że rzeczywiście niezwykle ciężko usatysfakcjonować dzisiejszego gracza. Ale, ale - czytajcie proszę dalej.

Na początku nie wiesz, czy się obudziłeś – przez nieprzeniknione ciemności wydaje Ci się, że masz zamknięte oczy. Ale tak nie jest. Po chwili zapala się światło, ale przez to nic nie staje się wcale bardziej jasne. Jesteś w brudnym pomieszczeniu zamkniętym na cztery spusty. Leżysz na materacu, który swoje lepsze lata ma dawno za sobą, teraz pewnie służył jakiemuś brudnemu zwierzęciu. Zza drzwi dochodzą dziwne odgłosy, chrobotanie, krzyki. Musisz się stąd wydostać. Nerwowo rozglądasz się dookoła.

Euro 2008 już się rozpoczęło, a razem z Mistrzostwami Europy występuje wiele cyklicznych zjawisk w przyrodzie - EA wydało kolejną edycję swojej licencjonowanej serii piłkarskiej, polskie stacje telewizyjne spierały się o prawa do transmisji meczów, a sklepy roją się od jedynej słusznej piłki Europass Gloria. Ja tymczasem w spokoju, z dala od tego zgiełku i nie patrząc na nic poza wypadami do pubów na mecze, załączam Pro Evolution Soccer 2008 na Wii i rozkoszuję się grą, jakiej jeszcze nie było. Koniec z narzekaniami na Konami, bo choć podpadli z pozostałymi tegorocznymi edycjami PES-a, to na stacjonarkę Nintendo udało im się wyprodukować unikalny i świetny tytuł.

Przy takich grach jak ta przychodzi się człowiekowi zastanawiać, gdzie podziała się ekipa odpowiedzialna za jakości produkowanego tytułu. Zwłaszcza kiedy chodzi o niesamowicie dynamiczną rynkową walkę konkurujących ze sobą platform sprzętowych. Haze miało być bowiem niezwykłym tzw. exclusivem na konsolę Sony, a okazuje się ledwie przeciętnym niewypałem.

Już dawno nie było nam dane zasmakować batalii z prawdziwego zdarzenia. Bitwy w której bierze udział ponad setka jednostek, pojedynku dwóch potężnych armii. Teraz, dzięki ekipie twórców świetnego Spartan: Total Warrior ponownie skrzyżujemy ostrza i topory. Szykujemy różnoraki oręż przeciwko zbliżającemu się Ragnarok.

Apollo Justice: Ace Attorney rozpoczyna cały nowy rozdział w prawniczym uniwersum wykreowanym przez Capcom. Jak pamiętamy, ostatnia część sagi, Trials & Turbulations zakończyła się dramatycznie i odcisnęła piętno na wszystkich głównych postaciach. Jednak to nie sądowa batalia z Godotem toczona wspólnie przez przyjaciół Phoeniksa Wrighta i Milesa Edgewortha spowodowała rzucenie przez nich swojego fachu. Bo musicie wiedzieć, że Phoenix dorabia w AJ jako pianista w podrzędnej knajpce, zaś Edgeworth zniknął zupełnie z pola widzenia.

Wbrew niecnym knowaniom obcych oraz rodzimych służb specjalnych, drugi Top 10 w historii Gamikaze utorował sobie właśnie drogę na serwis. Odcinek pilotowy przyjęliście ze sporym zainteresowaniem, a wśród komentarzy nie brakowało kontrowersji. Mam nadzieję, że ten przywitacie z podobnym wzburzeniem, ponieważ nic tak nie robi na cerę jak zdrowa dyskusja. Przed Wami dziesięć tytułów, w których w sposób niecodzienny pojawiają się znane postaci z gier wideo.

Marka SideWinder ma dość długą historię, która rozpoczyna się w 1995 roku. Microsoft wprowadził wtedy na rynek wysokiej klasy joystick o tej nazwie, a jakiś czas później również kierownicę. W 2007 roku reaktywowano serię akcesoriów dla graczy recenzowaną dziś myszą - Microsoft SideWinder Mouse.

Silent Hill to bez wątpienia seria wyjątkowa, charakteryzująca się niezwykłą treścią – wniosła ona przez lata wiele dobrego do gatunku survival horrorów. Niestety, ale opowieść o „cichym wzgórzu” z każdą kolejną odsłoną zaczęła robić się coraz bardziej skostniała, zachowawcza, mało rewolucyjna, choć nadal pozostała dość emocjonująca. Najnowsza część sagi ponownie bezwzględnie ten „trend” ukazuje…

Lublin Game Party to największa impreza „gamingowa” na wschodzie Polski. Tegoroczna edycja została zorganizowana wraz z II Targami Komputerowymi w Lublinie. Wystawę i turniej podzielono na dwa dni – pierwszego odbywały się rozgrywki w Wolfenstein: Enemy Territory, a drugiego w Call of Duty 4. Organizatorzy zapowiadali wspaniałe widowisko oraz chwalili się dużą liczbą sponsorów.

Każda saga ma swój koniec. Jeśli mężczyznę poznaje się po tym jak kończy, to w Capcom muszą pracować wyjątkowo jurne samce homo sapiens. Trylogia z udziałem Phoeniksa Wrighta miała swoje wzloty i upadki, ale najważniejsze że ostatni jej rozdział (a nawet finałowe kadry gry) szeroko otwiera oczy niedowiarkom, zaś fanów serii utwierdzają w przekonaniu, że te wszystkie wyjazdy na obozy cosplay i udawanie prawnika miało sens. I że mamusia myliła się trajkocząc o traceniu czasu na granie.

Razer to marka kojarzona z profesjonalnym, a nawet zawodowym graniem, Microsoft natomiast z produktami codziennego użytku. Recenzuję dziś połączenie tych dwóch, zupełnie różnych światów – mysz Microsoft Habu. Efekt porozumienia pomiędzy wyżej wymienionymi korporacjami, na którym Razer na pewno dużo zarobił.

Kolejna odsłona Kompilacji Final Fantasy VII, następna próba wskrzeszenia wielkiej legendy. Pośród wielu plotek poruszających wątek reanimacji samego Final Fantasy VII otrzymujemy oto tytuł w niezwykły sposób zbliżający się poziomem do produkcji sprzed lat. Dzięki nowym bohaterom mamy niepowtarzalną szansę poznać nieco inną opowieść o tych, których tak dobrze już znamy...

Tak słowem wstępu, a zarazem króciutkiego podsumowania - Polskie Electronic Sports World Cup 2008 należało według nas do udanych. Od samej strony organizacyjnej zdecydowany plus za dwie w sumie oczywiste rzeczy. Otóż przede wszystkim tegoroczna impreza odbywała się w innej hali aniżeli ESWC 2007, czy PGA, po prostu obszerniejszej, stąd i człowiek nie czuł się już jak ryba w puszce sardynek. Sprawa druga to (wreszcie!) gęściej porozstawiane kosze na śmieci – na „utykającym” w tym względzie Game Arena plastikowe butelki oraz papierki po batonach wszelakich walały się zwyczajnie po podłodze…

Microsoft Intellimouse Explorer to seria popularnych myszek desktopowych (choć MS chwali się, że urządzenie cieszy się coraz większą popularnością również wśród graczy). Nie znajdziemy tu wyrafinowanych kształtów firmowanych nazwiskiem znanych projektantów, ani żadnych kosmicznych technologii. W zamian otrzymamy jednak produkt wygodny, sprawdzony i praktyczny. Przynajmniej w założeniach. Czy udało się je zrealizować? Zaraz się dowiecie.

Od momentu premiery Ubersoldiera II uwierzyłem, że zrobienie gry jednocześnie taniej i fajnej jest jednak możliwe. W końcu technika poszła do przodu, można łatwymi patentami sprawić, żeby grafika błyszczała. Reszta też nie powinna być problemem. Wystarczy wymyślić jakiś mroczny, czy wyjątkowo bohaterski i wzruszający wątek wojenny, a strzelaninę urozmaicić typowymi zadaniami. Albo zwyczajnie ściągnąć pomysły od tej pierwszej ligi shooterów. Tymczasem niestety nadal niektórzy twórcy zdecydowanie wolą fabrycznie wręcz produkować kolejne słabiaki, niż choć raz się lekko nawet postarać.

Gigant gatunku, jakim jest japońskie Square-Enix, ostatnio nie rozpieszczał graczy, włączając w to posiadaczy DS-a. Jak bardzo byśmy nie kochali pierwszych części Final Fantasy, to jednak nie da się stwierdzić, że ich reinkarnacje były odkrywcze. I raczej przeciętnie wykorzystywały unikalne możliwości handhelda Nintendo. Na szczęście nadszedł tytuł, który to wszystko zmienił.

Świat opiera się na antagonizmach. Kibice dwóch drużyn się nienawidzą, walka płci to temat znany od starożytności, a do tego wszystkiego swoją cegiełkę dorzucają fani Xboksa 360 i Playstation 3, którzy toczą zażarte boje czyja konsola jest bardziej „funky”. Grand Theft Auto IV ma szansę pogodzić oba obozy - wygląda równie dobrze i sprzedaje się tak samo rekordowo na obie platformy.

Trudno było nie czekać na pecetową wersję Assassin’s Creed. Jaka osoba, która przemykała po mrocznych uliczkach miast Thiefa, okradając bogatych kupców z grubych sakiewek pełnych „uczciwie” zarobionego złota, nie chciałaby powtórzyć skradanej przygody, tylko w dwunastowiecznej Jerozolimie? Którego gracza, mającego w pamięci popularnego Hitmana, pełnego brutalnej akcji, ale również cierpliwego podchodzenia do naszego celu, nie zachwyci myśl o odegraniu średniowiecznego zabójcy? Odpowiedź jest chyba oczywista. Wszyscy tego wyglądaliśmy.

Konami ze swoją szlagierową serią musi zacząć się sprężać. Powoli, małymi kroczkami ekipa brytyjskich programistów niebezpiecznie blisko stanęła obok poziomu Pro Evolution Soccer. Kto wie, może za rok wyśmiewana nadal przez wielu FIFA zasłużenie i pewnie obejmie poręcz piłkarskiego tronu.

Wielce oczekiwana przez niemal każdego gracza premiera GTA IV już w przyszłym tygodniu, więc to doskonały moment na materiał upamiętniający całą, pokrytą patyną kolekcję nośników danych z kolejnymi inkarnacjami bestsellerowej sagi. Odkurzyliśmy płytki CD, DVD, UMD i kartridże po drodze uświadamiając sobie, że 11 lat GTA to jednocześnie dekada pędzącego rozwoju branży, rozkwitu technologii oraz rozbudowywania fabuły. Kto w 1997 roku myślał o realistycznym modelu fizyki i animacji Euphoria, tudzież takim Digital Molecular Matter? Wtedy wystarczyły wyskakujące z częstotliwością reklam w telewizji czerwone piksele imitujące krew.