gaming (strona 227 z 237)

Świat wyglądał naprawdę dobrego hack’n’slasha. Od wydania świetnego Titan Questa minęło już sporo czasu i przez lata nic nie mogło się przebić na szczyt gatunku, gdzie w dalszym ciągu królowało Diablo. Nawet mocno oczekiwane Space Siege okazało się wielkim rozczarowaniem. Z nieskrywana radością mogę Wam oto jednak teraz obwieścić, że po premierze kontynuacji Sacreda mamy nowego lidera. Pierwsza część serii na trochę zawróciła w głowach fanom „klikano-siekanych” cRPGów, oferując całkiem spory świat oraz epickie walki z ogromnymi smokami. Niestety tamta gra się zestarzała, acz wierna i liczna społeczność wokół niej skupiona nie pozwoliła Ascaronowi odejść na bezrobocie. Twórcy wzięli się tak więc na poważnie do roboty, prezentując już dawno bardzo konkretną grafikę i zapowiadając sporo fajnych elementów. Słowa dotrzymali - skodowali potężną, wciągającą produkcję.

Stworzone przez studio Gas Powered Games hack'n'slashe z serii Dungeon Siege nie były co prawda milowymi krokami w rozwoju gatunku, ale grało się w nie bardzo przyjemnie. Większość krytyków umiejscawia je na poziomie tuż poniżej obydwu części Diablo, a to już o czymś świadczy, prawda? Dlatego też wszyscy trzymali kciuki za powodzenie najnowszego projektu studia Chrisa Taylora. Space Siege miało przynieść przysłowiowy wiatr zmian, przypominając nam, co w tego typu pozycjach jest wciągające, jednocześnie przenosząc akcję w klimaty science-fiction. Niestety ostatecznie z gry wieje nudą.

Nadchodzi kolejny rok, a razem z nim następne wydania sportowych serii od EA Sports. W 2008 komputerowi gracze mogli poczuć się odrobinę porzuceni, bo wiele tytułów (np. Madden, NBA Live) w wersji na blaszaka po prostu się nie ukazało. Dzięki Bogu cięcia te ominęły najnowszą cyfrową piłkę od Electronic Arts. Po wielkiej kampanii reklamowej zapowiadającej specjalne wersje gry charakterystyczne dla każdej platformy sprzętowej, oczekiwania właścicieli PC wzrosły ogromnie. Pytanie czy FIFA te oczekiwania spełnia...

Oczekiwanie na Spore przypominało trochę pod tym względem oglądanie meczów naszej reprezentacji w piłkę nożną, że było mieszaniną dwóch emocji. Nadzieja napełniała serca graczy chcących wierzyć, iż oto nadchodzi prawdziwa rewolucja, produkcja sięgająca głębokich pokładów miodu, których jeszcze nie dokopał się żaden inny tytuł. Powątpiewanie i strach pojawiały się zaś za każdym razem, gdy człowiek przypominał sobie, kto jest wydawcą Spore oraz ile dodatków pojawiło się do poprzedniego dziecka firmy Maxis…

Po tym, jak wiele osób sparzyło się na swych przydużych oczekiwaniach co do Hellgate: London zapowiedź kolejnej strzelaniny na rynku, w której przebieramy pośród tysięcy modeli losowo generowanej broni nie zrobiła raczej na nikim aż tak specjalnego wrażenia. My zresztą całkiem podobnie podchodziliśmy do szykowanego właśnie Borderlands. Dopóki Take Two nie pokazało nam jak prezentuje się tutaj rozgrywka...

Mógłbym kiepsko zażartować, że Too Human to gra dekady. Właśnie tyle czasu zajęło autorom ukończenie projektu. Po drodze wielokrotnie zmieniała się docelowa platforma sprzętowa, podstawowe założenia rozgrywki czy silnik graficzny. Czego więc można się było spodziewać? Z jednej strony dziesięć lat prac powinno przynieść zachwycający efekt. Z drugiej, zawirowania w czasie dewelopingu zazwyczaj nie kończą się ostatecznie najlepiej...

Tak jak kiedyś Rhona Mitra, Nell McAndrew czy - będąc bardziej współczesnym - Karima Adebibie, Alison Caroll podczas promowania gry Tomb Raider Underworld w Warszawie nie szczędziła przybyłym uśmiechów. Nawet pomimo tego, że musiało jej być niemożebnie zimno w kusym wdzianku żeńskiego odpowiednika Indiany Jonesa. Tak, zaskoczyło mnie jak Alison ma do perfekcji opanowane ekwilibrystyczne wygibasy znane dotąd z ekranu i z jaką łatwością wykonywała salta albo różne przetrudne skoki. Dziewczyna jest sympatyczna, a przy tym całkiem ładna, po osobiste wrażenia wizualne zapraszam jednak od razu do galerii, bowiem w dalszej części tego tekstu skupię się na samej produkcji. "Dla gier zrobimy wszystko", nawet zdjęcia Larze Croft.

Viva Pinata była pierwszą grą Rare dla Microsoftu, która w żaden sposób nie sięgała korzeniami konsol Nintendo, a jednocześnie została naprawdę ciepło przyjęta. Być może też dlatego, że stanowiła jedną z nielicznych, wysokobudżetowych pozycji familijnych na ten sprzęt. Nic dziwnego, iż prędko doczekała się kontynuacji, choć jak się za chwilę dowiecie, ‘kontynuacja’ to nieco za duże słowo.

Mordobicia, bijatyki, mordklepki, mortale - zwał jak zwał, nikt nie zaprzeczy, że mało który gatunek gier tak świetnie obrazuje zabawę na konsolach. Proste, wręcz banalne zasady dla początkujących ("wciskaj co chcesz, a i tak będzie to fajnie wyglądało"), lecz z drugiej strony rozgrywka nastawiona na wysokie umiejętności oraz technikę. Tak bardzo, iż wyjadacz wygra z każdym, kto nie zna ciosów, kombinacji i ogólnie ma mniejsze pojęcie o konsolowym praniu się po gębach. Deweloperzy jeden po drugim przenoszą największe serie na maszynki obecnej generacji, mieliśmy już różnorakie odsłony Virtua Fightera, Dead or Alive, przyszedł w końcu czas i na kolejną część opowieści o pewnych dwóch mieczach... I wiecie co? SoulCalibur IV w pełni zasługuje na miano jednej z lepszych dostępnych obecnie bijatyk.

Niedopowiedziane wątki z Crysisa powracają oto z jeszcze większą mocą. Zamiast nomadycznego Nomada, pałeczkę w walce z kosmo-koreańskimi wojownikami przejmuje jego bardziej impulsywny kumpel – Psychol. Już sama ksywka wskazuje na to, że nie będzie lekko. Na drodze napakowanego bohatera pojawia się masa obiektów do eliminacji i jeszcze więcej narzędzi do pracy. Od ciągłej wymiany ognia oraz wybuchów nie można się zupełnie oderwać – zabawę niestety twórcy psują zbyt szybko kończąc radosną rozwałkę.

S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo to druga gra ukraińskiego producenta osadzona w Czarnobylu – mieście najbardziej znanej katastrofy atomowej. Akcja tej produkcji cofa gracza przed wydarzenia z pierwszej części i wyjaśnia kilka spraw związanych z Zoną – strefą skażenia. Pierwowzór był pozycją bardzo oczekiwaną i pomimo wielu błędów okazał się całkiem sporym hitem. Czy sytuacja ta się powtarza?

Po wakacyjnej przerwie, spowodowanej nieobecnością autora w kraju, Top10 wraca na wypełnione gorącymi materiałami strony Gamikaze. Sądząc po liczbie komentarzy, poprzednie zestawienie spotkało się ze sporym zainteresowaniem, czas jednak zmienić nieco klimaty. Tym razem proponuję Wam subiektywny jak zawsze i intrygujący jak nigdy ranking dziesięciu zagrań w tym biznesie, do wykonania których trzeba było mieć naprawdę stalowe „cojones”.

Przedstawiciele Rockstar wcale nie żartowali, kiedy wciskając mi pada do rąk na pokazie powiedzieli, że długo nie zapomnę Midnight Club: Los Angeles. W słuchawkach rozległ się głos prowadzącego, który lekko szkockim akcentem obwieścił, iż naszą przygodę z trybem wieloosobowym gry zaczniemy od sprawdzenia, co na ulicach Miasta Aniołów potrafi zrobić Mazda RX-8. Trochę później przesiedliśmy się na o wiele potężniejszego Dodge’a Chargera, by na sam koniec oniemieć z zachwytu rozpędzając do setki w 3,9 sekundy smukłe Lamborghini Gallardo Spyder. Trochę w grę z początku nie wierzyłem, a to był błąd. Godzina minęła równie szybko, jak 6-litrowy Dodge zużywa paliwo.

Nie ma się co oszukiwać – cała masa ludzi czeka na kontynuację fenomenalnej gry Gears of War. W 2006 roku było to objawienie tak graficzne, jak i grywalnościowe, którego sukces wciąż chce naśladować praktycznie każdy producent strzelanek – taki system chowania się za przeszkodami to już nie ukrywajmy klasyk. Co więcej, ta leciwa pozycja nadal zachwyca. A tutaj „dwójeczka” już za rogiem i… tylko bardziej widać, jakże niesamowicie dopracowanym produktem był pierwowzór. Owszem, w sequelu w wielu aspektach podniesiono poprzeczkę, tzw. opad szczęki także jest, na pierwszy rzut oka to jednak „tylko” stare, dobre, podrasowane „gyrosy”.

Jak zapewne przeczytaliście w naszej relacji z targów Games Convention 2008 w Lipsku, stanowisko Blizzarda przyciągnęło rzesze fanów gotowych zabić, aby tylko móc zagrać w StarCrafta 2 i The Wrath of The Lich King. My też tam byliśmy i dziś z dumą obnosimy siniaki zdobyte podczas walki o miejsce przed komputerem, na którym dało się przyjrzeć bliżej drugiej części jednej z najbardziej legendarnych strategii czasu rzeczywistego. Oto nasze wrażenia.

To druga odsłona serii SingStar na Playstation 3, pierwsza nie sprostała w pełni oczekiwaniom z wielu powodów. Brakowało polskich piosenek, z końców mikrofonów wystawał kabel nieprzystający do konsoli kreowanej na sprzęt z przyszłości, a cena była zdecydowanie za wysoka jak na produkt o takim charakterze. O dziwo Volume 2 w zasadzie nie naprawia żadnego z powyższych błędów, lecz mimo to w moim rankingu SingStarów znalazł się w ścisłej czołówce 5 najlepszych części. Dlaczego? O tym poniżej.

Command and Conquer jest jedną z tych sag gier komputerowych, które od tradycji odchodzą niełatwo, trzymając się znanych i lubianych schematów rozgrywki. Nawet produkcje teoretycznie w stosunku do całej serii niby dość rewolucyjne, w porównaniu z pędzącymi ostatnio z prędkością świetlną w rozwoju gatunku tytułami (Company of Heroes, Supreme Commander, Endwar) wydają się uczepione schematu zbuduj bazę, zbierz surowce, zalej przeciwnika falą jednostek. Nie inaczej jest też z Red Alertem 3. Beta, która właśnie trwa, nie ujawnia niestety niczego niesamowitego. Ale wszystko i tak jest przyćmione przez fakt, że do krwawego konfliktu Sowietów oraz Aliantów dołącza nowa frakcja. W końcu.

Dzięki uprzejmości firmy Ubisoft mieliśmy okazję przyjrzeć się nadchodzącej wielkimi krokami strategii czasu rzeczywistego na domowe sprzęty najnowszej generacji. Tak, to prawda - Tom Clancy’s: Endwar nie zostanie wydane na komputery równocześnie z wersjami konsolowymi, choć jest sprawą chyba oczywistą, że na nasze poczciwe pecety jednak się kiedyś ukaże. Toteż szczęśliwi posiadacze Xboksów 360 i PlayStation 3 już z pewnością odliczają dni do premiery. A nie ma się czemu dziwić - III Wojna Światowa jeszcze nigdy nie zapowiadała się tak smakowicie

Idzie, idzie i w końcu go widać na horyzoncie. Mało jest gier tak kultowych, jak obydwa Fallouty, podobnie jak niewiele produkcji wzbudza tyle kontrowersji wśród graczy co akurat część trzecia serii tworzona przez studio Bethesda. Rozpoczynając długą listę punktów spornych - od wydania wersji na konsole, przez przeniesienie sagi w pełne 3D, na nowym systemie walki skończywszy – dawno już nie widzieliśmy tak ożywionych dyskusji, zatwardziałych min oraz publicznego trzaskania wirtualnymi drzwiami. Na zakończonym już Games Convention 2008 nie mogło zabraknąć i tego wzbudzającego kontrowersje tytułu. Vault 101 kusiło wyglądem, a także sekretami zamkniętymi za okrągłymi, pancernymi drzwiami.

Zupełnie nowa odsłona Banjo Kazooie nadchodzi wielkimi krokami. Jest na tyle inna, że fani poprzednich fenomenalnych części serii niewątpliwie mogą poczuć się oszukani, choć i dla nich Rare przygotowało kilka klasycznych kęsów w tym mimo wszystko smacznym torcie, na jaki zapowiada się Nuts & Bolts. W ciągu parogodzinnej posiadówki z praktycznie finalną (acz anglojęzyczną) wersją miałem okazję na spokojnie przyjrzeć się trybom dla pojedynczego gracza, jak i multi. Przypomnę, że zasadniczo zmienił się charakter rozgrywki - gra przestała być czystą platformówką, a bardziej przypomina produkcję logiczno-zręcznościową. Osią napędzającą całość w tej części sagi są różnorakie pojazdy, które można samemu budować z przygotowanego do zebrania w świecie ogromu elementów.

Na początek relacji kilka oficjalnych danych. Tegoroczne Games Convention w Lipsku odwiedziło ponad dwieście tysięcy ludzi, o dwadzieścia tysięcy więcej, niż w 2007. Samych dziennikarzy spotkać można było na terenie Leipziger Messe około trzech tysięcy ośmiuset, a przyjechali oni z czterdziestu ośmiu krajów całego świata. Sto piętnaście tysięcy metrów kwadratowych terenu, składającego się z sześciu ogromnych hal, podzielonych zostało pomiędzy ponad pięciuset wystawców. Tak wszystko przedstawia się w liczbach, które choć w sposób dość mało obrazowy, acz dokładny, oddają ogrom największych w Europie targów rozrywki elektronicznej.

Podczas Games Convention w Lipsku, zaraz po fenomenalnym pokazie najnowszej części Prince of Persia przypomnieliśmy sobie, że przecież równocześnie w produkcji jest kieszonkowa odsłona przygód Księcia - Prince of Persia: The Fallen King na Nintendo DS. Zapytani o tę historię towarzyszącą „dużej” grze producenci po prostu wyciągnęli z szafki konsolkę i z radością zaprezentowali nam kilka poziomów. Było co oglądać – tytuł wypada przesympatycznie, a fabularnie ma się w pewien sposób zazębiać z historią Eliki. Choć jak – tego nam nie zdradzono.

Wszyscy fani mordowania setek potworów z toporem w dłoni i zbierania tysięcy przedmiotów tylko po to, aby za chwilkę je sprzedać, na pewno się ucieszą, że Sacred 2 jest już oto skończone i niedługo zaatakuje nie tylko komputery, ale również konsole Xbox 360 oraz PlayStation 3. Druga część hack’n’slasha odróżniającego się od naszego ulubionego Diablo między innymi możliwością poruszania się na wierzchowcu nosi podtytuł Fallen Angel i prezentuje się całkiem interesująco.

Jaką grę po prostu trzeba było zobaczyć będąc w Lipsku na Games Convention i odwiedzając boks Ubisoftu? Ależ naturalnie, że kolejne Prince of Persia. Już teraz możemy Wam powiedzieć, iż to finalny tytuł produkcji (żegnaj domniemane Prodigy), który oto symbolizuje związek z całą serią wydanych dotąd pozycji, ale zarazem oznacza świeży początek dla zupełnie innego bohatera. Czy raczej pary bohaterów. Nie zapominajmy bowiem, że przez cały czas gry towarzyszyć nam będzie piękna Pani Czarodziejka – Elika.

Na Games Convention w Lipsku wparowaliśmy na pokaz Tom Clancy’s H.A.W.X. znając produkcję z tych kilkunastu wypuszczonych do sieci zrzutów ekranu oraz w sumie bardzo niewielu filmowych zwiastunów ujawnionych dotąd. Szczerze powiedziawszy nastawialiśmy się na bezstresową strzelarkę w stylu arcade, co sugerowały chociażby jakieś dziwne „bramki” w których poruszał się w powietrzu samolot. Jakie było nasze zdziwienie oraz naturalnie radość, że w H.A.W.X. można ciąć trochę także jak w rasowy symulator lotu.