gaming (strona 225 z 237)

Dawno dawno temu, w odległej krainie, żyły sobie Gluty. Wiodły one prosty i spokojny żywot, bez szczególnych komplikacji czy robienia sobie jazdy pod górę, jak to ma w zwyczaju rodzaj ludzki. Pewnego dnia jednak, zauważywszy pojawienie się tajemniczych rur, postanowiły wyruszyć w ich stronę i zbadać co się w ogóle dzieje. Konsekwencje były bardzo poważne - okazało się bowiem, że odpływy prowadziły do siedziby równie tajemniczej Korporacji, a te wiadomo, z reguły są złe. Albo przynajmniej nie tak dobre jak się wydaje. Ot, i cała bajka.

Testujemy dalej. Tym razem mieliśmy okazję przyjrzeć się kilku układom GeForce ze stajni NVIDII. Dzięki uprzejmości sklepu www.kuppc.pl do naszej redakcji trafił zestaw kart firmy ZOTAC opartych na rozwiązaniach znanego wytwórcy, w tym również najnowszy sprzęt na chipsecie GTX295, który trochę namieszał w ostatecznym podsumowaniu wyników. Na początek tradycyjnie zapraszamy do zapoznanie się z głównymi „bohaterami” tego artykułu.

Wyobraźcie sobie miasto stworzone tylko po to, aby można było się w nim do woli ścigać, wykonywać niebezpieczne akrobacje i bez żadnego skrępowania niszczyć wozy, nie ryzykując przy tym przejścia na tamten świat. Z odsieczą marzycielom przychodzi studio Criterion ze swym najnowszym dzieckiem, które pierwotnie ukazało się na Xboksa 360 oraz PlayStation 3, a teraz szturmuje nasze komputery. Witajcie w Paradise City, w którym każdy żądny adrenaliny wojownik szos poczuje się jak w domu.

Strategia czasu rzeczywistego na konsoli? Ciężka sprawa. RTS-y żyją w idealnej symbiozie z myszką i klawiaturą, przy tym bardzo żrą się z padem. No bo jak tu sprawnie przemieszczać kursor za pomocą gałki analogowej, jak wydawać skomplikowane rozkazy, jak szybko kolejkować budowle do postawienia, a przede wszystkim – jak walczyć? Korzystając z pada, na polu walki jesteśmy jak związani sznurem, ograniczeni ruchowo oraz sprawnościowo. Przecież taka gra kompletnie nie ma sensu. Nie, RTS na konsoli to chyba w ogóle wymysł jakiegoś kretyna...

Ostatnimi czasy zaobserwować można interesującą tendencję na rynku rozrywki elektronicznej, mianowicie powstawanie darmowych gier (nie flashowych), dostępnych dla każdego, kto tylko posiada podłączenie do Internetu oraz sprawną przeglądarkę. Mowa tutaj o dwóch głośnych tytułach – Battlefield Heroes od DICE oraz Quake Live ze stajni id Software. Oba wkroczyły w fazę zamkniętych beta testów, a zadebiutować publicznie mają za jakiś czas. Na ten pierwszy tytuł czekamy z niecierpliwością, w ten inny zaś udało nam się zagrać.

Nie interesuje Was deskorolka? Odpycha Was subkultura skejtów? Drażni Was cała towarzysząca jej otoczka? Na widok gier firmowanych nazwiskiem Tony'ego Hawka zbiera Wam się na wymioty? Nic nie szkodzi. Jest duża szansa, że Skate 2 i tak się spodoba. Mimo że w pełni koncentruje się wokół jeżdżenia na desce, to jednak potrafi wciągnąć nawet osoby kompletnie niezainteresowane tym sportem. Jestem żywym przykładem potwierdzającym tę tezę.

Luty to miesiąc gry Killzone 2 i to nie ulega żadnej wątpliwości. Tytułu wyczekiwali wszyscy – oczywiście fani produktów spod znaku PlayStation, ale również i posiadacze innych konsol, czy także komputerowcy, bowiem Sony zapowiadało produkt, który miał zostać niekwestionowanym królem strzelanek wszelkich. Czy twórcy z Guerrilla Games taki cel osiągnęli? Jak zwykle kwestia gustu, każdy lubi cos innego. Ja osobiście byłbym daleki, aby określić drugą Strefę Śmierci tym właśnie mianem, niemniej nie można nie wyrazić głośno jednego prostego faktu – przynajmniej księciem Killzone 2 jest na pewno. To pozycja niezwykle emocjonująca, grywalna, rajcująca. Poznając przygotowaną przez deweloperów fabułę, wgryzając się w brudny, zakurzony, wojenny klimat bawiłem sie niesamowicie. A to przecież najważniejsze. Pomniejsze wpadki programistyczne pozostały gdzieś w cieniu i zapomniał o nich świat…

Kiedy tylko pojawiły się zapowiedzi Mirror's Edge, rozbudzone zostały nadzieje. Sporo graczy wypatrywało nowego dziecka DICE licząc na rewolucję w każdym calu. Ta jednak, według Tomisha, nie nadeszła. Te kilka miesięcy, które musieliśmy czekać, by móc ją odpalić na naszych blaszakach, nie zmieniły za wiele w tej materii. Po dostaniu w nasze łapska końcowego efektu prac szwedzkich programistów tylko się w tym przekonaniu można utwierdzić. Co nowego? Jest ciut efektowniej za sprawą implementacji technologii PhysX. Na pewno sterowanie wypada bardziej precyzyjne. Inne innowacje? Nie stwierdzono.

Aż trudno uwierzyć, że to już 5 lat, odkąd PlayStation Portable pojawiło się na rynku. Niegdyś marzenie każdego fana sprzętów firmy Sony, z początku (jak zwykle) dostępne tylko w Japonii, skąd wielu moich znajomych za wtedy grubą kasę konsolkę zaimportowało, na przestrzeni lat doczekało się dwóch sporych ulepszeń i upowszechniło pod strzechami także polskich graczy. Jak zapewne doskonale się orientujecie w 2007 roku wyszła odchudzona edycja PSP, tzw. Slim&Lite, a zaledwie kilka miesięcy temu doczekaliśmy się i trzeciej rewizji sprzętu, dumnie oznaczonego cyferkami 3000. Właśnie mu się teraz lepiej przyjrzymy.

To jedna z tych garażowych produkcji, która najpewniej miała być przeznaczona dla totalnej niszy zapaleńców i maniaków robienia historycznych czy zwariowanych modów. Paradox, obecny mecenas wszelkich strategii, podchwycił pomysł, dostrzegł potencjał i pozwolił grze wypłynąć na bardzo szerokie wody. Nawet średniowieczny silnik graficzny oraz proste animacje nie są wstanie odebrać grze uroku, ani odciągnąć nas od kompa.

DS ma Brain Age, a jako że PlayStation Portable nie lubi być gorsze, to dorobiło się pokrewnego w założeniach Brain Bendera pod szyldem znanej marki Buzz!. Aż dziwne, że dopiero teraz – wszak „mózgołamacze” na konsoli Nintendo przynoszą ogromne zyski i sprzedają się lepiej niż wiele pierwszoligowych szlagierów. Wygląda to tak, jakby ludzie naprawdę wierzyli w podnoszenie ilorazu inteligencji przez takie gry. Ja po przygodzie z Buzz!: Brain Bender absolutnie nie czuję się mądrzejszy. Jak już, to co najwyżej czuję wyraźną potrzebę odłożenia tej pozycji na półkę i nie wracania do niej.

Któż z nas nie marzył w młodości, by tak jak Indiana Jones odkrywać zapomniane grobowce czy świątynie i przeżywać mrożące krew w żyłach przygody? Jeśli nie wszyscy to na pewno zdecydowana większość. Spełnieniem ich (i nie tylko ich) marzeń było pojawienie się serii Tomb Raider, która nie byłaby może tak popularna gdyby nie główna bohaterka, czyli panna Lara Croft. Postać ta jest, jak wiadomo, wiecznie żywa, pomimo prób uśmiercenia jej - Lara zawsze wracała w jednym kawałku. Nie inaczej jest i tym razem. Nasza ulubiona pani archeolog pojawia się w kolejnej (ósmej czy dziewiątej? – osobiście nie wiem, ale kto to zliczy) już części serii.

Testów ciąg dalszy. Do naszej redakcji trafił ostatnio cały zestaw kart graficznych opartych na układach ATI Radeon. Postanowiliśmy im się naturalnie bliżej przyjrzeć. Pod lupę poszły w głównej mierze sprzęty z serii HD48xx. W celach porównawczych użyte zostały dwie karty na układach GeForce 8800GT oraz 9800GT. Niewątpliwą ciekawostką i perełką w tym zestawieniu to dwuprocesorowe Sapphire HD4850x2 2GB. Ale jednak po kolei – przedstawmy wszystkie produkty.

Wcale nie jest wykluczone, że twórcy serii LocoRoco kilka lat temu szukali inspiracji na polskich bazarach. Bo wygląda na to, jakby pomysł na głównych bohaterów odgapili od jednego ze sprzedawców „glutków”. Pamiętacie je? To były takie obłe stworki z gumy, z narysowaną flamastrem gębą i wypełnione mąką. Kosztowały kilka złotych i pękały po dwóch minutach miętoszenia w rękach. Potem był już tylko krzyk mamy, że połowa mieszkania pokryta jest mąką. Postaci z LocoRoco jak żywo przypominają te tandetne zabawki. Tyle tylko, że nie pękają, do tego raźno skaczą i wesoło śpiewają. No i mają sto razy więcej uroku.

Poprzedni rok obrodził w wiele naprawdę tłustych hitów. Co prawda większość stanowiły kontynuacje znanych i lubianych serii gier, ale to chyba nie powód do narzekania – w końcu dostaliśmy czwartą część Grand Theft Auto i Metal Gear Solid, a także nowego Fallouta, Gears of War... Przy tym nie zabrakło kilku zupełnie nowych marek, na czele z genialnym LittleBigPlanet. Zapowiada się, że świeżo rozpoczęty 2009 rok będzie dla graczy również bardzo korzystny.

Baza na Marsie. Hordy potworów z piekła rodem. Samotny marines, którego jedynym celem jest przeżyć. Brzmi znajomo? Chyba wszyscy słyszeli o Doomie. Ta słynna (15-letnia już) seria zapisała się złotymi zgłoskami w historii przemysłu rozrywki elektronicznej, a na pewno zmieniła sposób w jaki postrzega się szeroko pojęte gry. Na fali tej popularności powstała planszówka, wydana przez Fantasy Flight Games, a zaprojektowana przez Kevina Wilsona. Oczywiście jest ponuro, w końcu to horror. Równie oczywisty jest cel – przeżyć. Pomimo całej tej powagi tytuł wypada bardzo rozrywkowo, nie męczy, a śmiechu i radości jest tutaj wbrew pozorom bardzo dużo.

Targi Consumer Electronics Show swoją premierę miały w 1967 roku w Nowym Jorku. Od tamtego czasu ich ranga nieustannie rosła i poprzez regularne imprezy kreowano tutaj obowiązujące trendy nawet na kilka lat naprzód. To w historii CES można natknąć się na kilka spektakularnych premier - na przykład w 1970 roku zaprezentowano nań pierwszy magnetowid, zaś w 1981 odtwarzacz CD. A czy wiedzieliście, że dziesięć lat temu święcąca dzisiaj powoli triumfy telewizja HD prezentowana była właśnie na tych targach?

Liverpoolskie studio Sony obok opisywanego właśnie WipEouta HD zapowiedziało "pełnoprawną" edycję serii przygotowaną od zera dla PlayStation 3. Kilkadziesiąt godzin gry sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, czy faktycznie tak postąpią. WHD to opus magnum tej zasłużonej marki i wersja dostępna obecnie plus dodatki do ściągnięcia w przyszłości są wszystkim, o czym może marzyć fan futurystycznych wyścigów z najwyższej półki.

Rok 2008 z pewnością zapisze się na kartach historii elektronicznej rozrywki jako okres bogaty w dobre gry i pełnoprawne hiciory. Co prawda prym wiodły wszelkie tytuły akcji, ale cóż - takie jest obecne zapotrzebowanie rynku. Na szczęście fani innych gatunków też nie mieli większych powodów do narzekania – trafiło się i kilka konkretnych RPGów, i coś zupełnie niekonwencjonalnego, i nawet fantastyczne wyścigi dla posiadaczy PS3: Wipeout HD.

Oto krótkie podsumowanie zjawisk, które zaobserwowaliśmy w branży rozrywki elektronicznej w roku 2008. Nie martwcie się, nie piszemy o reorganizacjach (to akurat jest kłamstwo), przejęciach i wartości akcji. Część z opisanych spraw jest pozytywna, inne są negatywne, a niektóre po prostu... śmieszne. Zapraszamy do lektury i oceny. Żaden z ekspertów, o których wspominamy w tekście nie został zraniony po napisaniu tego artykułu.

Za wstęp posłuży chyba najlepiej cytat z napisów końcowych po przejściu jednej z godzinnych kampanii, które wspólnie z innymi śmiałkami można przejść w Sieci: „w trakcie realizacji tego filmu zostało zabitych 1747 zombie". Zainteresowani?

Najpierw było tak jak i poprzednio - Grand Theft Auto IV w pierwszej kolejności trafiło na konsole. Od tamtego momentu spekulacjom na temat powstania wersji na PC nie było końca. Z początku oficjalnie zaprzeczano, dalej nie dementowano, ani nie potwierdzano pogłosek o wydaniu gry na blaszaki. I oto pewnego dnia witryna Games for Windows puściła parę. Ekstazie graczy komputerowych nie było końca. Rockstar nie zapomniało o swoich korzeniach, a także o nas – braciach „pecetowcach”. Tradycyjnie postanowiono nas wynagrodzić rozmaitymi dodatkami, na które konsolowcy patrzeć mogą rzekomo jedynie z zazdrością. Jednak sprawa nie przedstawia się tak różowo jakby mogła, a szkoda.

Najnowsza platforma Intela, czyli Core i7 trafiła pod strzechy. Dzięki uprzejmości firmy Vobis mieliśmy okazję przetestować jeden z pierwszych zestawów sprzętowych wykorzystujących to rozwiązanie – komputer Vobis Digital LX i7 920 Gamer. Oparty on został o czterordzeniowy procesor Intel Core i7 920 z zegarem 2,6GHz i jako ciekawostkę warto od razu wspomnieć, że przywrócono do życia technologię hyper-treading, co w tym przypadku objawi się ośmioma jednostkami logicznymi. Przy okazji do lamusa odeszła magistrala FSB - na jej miejsce pojawiło się QPI (QuickPath Interconnect), czyli odpowiednik rozwiązania AMD HT (Hyper Transport). Procesor Intela pracuje z QPI 2400 MHz.

Endwar w wersji na duże platformy wybił się głównie dzięki zgrabnie zaimplementowanej możliwości głosowej kontroli nad grą. Mówisz „odwrót” i żołnierze robią odwrót. Mówisz „ognia” i robią ognia. Z wiadomych przyczyn wersja na PlayStation Portable została okrojona z tej oraz wielu innych cech. Dlatego też proponuję nie patrzeć na nią, jak na mniejszą odsłonę gry ze stacjonarnych platform, a raczej jak na prosty klon Advance Wars. I to udany klon, trzeba dodać.

Czy jest coś lepszego niż kilkadziesiąt tysięcy kibiców skandujących nasze imię? Ostatnio tej przyjemności doznał Franciszek Smuda, trener Lecha Poznań, po tym jak sięgnął po tytuł lidera polskiej Ekstraklasy. I przyznał, że między innymi dlatego właśnie został menadżerem i nie wyobraża sobie lepszego zawodu. Takie jest też hasło reklamowe najnowszego Football Managera – najwspanialsza praca na świecie. Pytanie tylko czy sama gra jest wystarczająco dobra, aby pomóc nam wszystkim poznać to uczucie? Z góry powiem, że tak. Mimo, iż największa tegoroczna rewolucja była strzałem bardzo niepewnym.