gry (strona 11 z 33)

Żyjemy w czasach, kiedy to żeby produkt zaistniał na rynku i został dobrze odebrany przez graczy, obowiązkowo musi on mieć wspaniałą grafikę, fabułę, klimat, a do tego wszystkiego najlepiej by przede wszystkim reprezentował poważaną na całym świecie markę, którą każdy z miejsca skojarzy. Naprawdę rzadko możemy napotkać bardzo dobrze rokującą pozycję niezależną. Na szczęście sytuacja stopniowo ulega poprawie, czego wyrazem są ostatnimi czasy chociażby Limbo, Super Meat Boy czy Braid, pokazujące, że przecież również „serce” się liczy. Bastion jest tego kolejnym, doskonałym przykładem.

Niewątpliwie ciężko jest mierzyć się z legendą – a seria Deus Ex do wielce uznanych należy. Ale Eidosowi wziętemu pod skrzydła przez Square Enix, pomimo obaw miłośników cybernetycznej sagi, przeszczepienie założeń rozgrywki sprzed lat na współczesny growy grunt udało się nieprzeciętnie. Human Revolution zapewnia bite godziny wyśmienitej zabawy tak tęskniącym za klimatem klasyków Ion Storm, jak też młodzieży niechętnie spoglądającej w przeszłość. I chociaż tytuł ten rewolucyjnym wcale nie jest, nikt nie powinien pożałować jego zakupu – nawet wychowani na prostych strzelankach.

Bardzo nie lubię, kiedy deweloper obiecuje jedno, a ostatecznie gracz dostaje coś innego. Po Insanely Twisted Shadow Planet spodziewałem się może trochę gruszek na wierzbie, lecz raz, że za stronę graficzną odpowiada nie byle kto, bo Michel Gagné (znane w świecie komiksów oraz filmów animowanych nazwisko), dwa zaś – przez lata strasznie nakręciły mnie premierowe materiały przedstawiające ten mały-duży projekt. Dziś wiem już, iż z niewiadomego powodu spora porcja rozwiązań ze zwiastunów nie została zastosowana w wersji finalnej. Ma się wrażenie nagłego okrojenia produkcji tak, że o niezwykłym, ciężkim klimacie pierwotnych założeń świadczy wyłącznie tytuł…

Niebezpieczne produkty uboczne tajnych eksperymentów, na własną rękę dające nogę (tak, tak, efekt poplątania kończyn absolutnie zamierzony) z laboratorium? Wystarczy wspomnieć elementy fabularne jakiejkolwiek pozycji klasy B, aby wiedzieć, iż coś takiego nigdy nie kończy się dobrze. Chociaż może jednak należałoby wziąć małą poprawkę na kwestię rodzaju spotkania z wyżej wspomnianym obiektem – twarzą w twarz faktycznie nieprzyjemnie, ale dla nas, z panelem ochronnym w postaci ekranu telewizora... No niebo pod palcami, spoczywającymi nerwowo na przyciskach joypada. Oto Ms. Splosion Man, stworzone przez pokręcone nie tylko z nazwy studio Twisted Pixel!

Zapewne wielu graczy, głównie ci starszej daty, pamięta, że pod koniec 2000 roku ekipa Rogue Entertainment dała nam na PC grę American McGee's Alice, w której to produkcji wcielaliśmy się w tytułową bohaterkę, co to książkowym wzorem wpadła do króliczej nory - i przemierzaliśmy mroczny świat baśni, ćwiartując charakterystycznych nieprzyjaciół, skacząc po platformach oraz odkrywając… prosty jak instrukcja obsługi cepa wątek. Tytuł do wybitnych nie należał, ale wielu wypatrywało kontynuacji. Doczekali się jej niedawno, po 11 latach. Postać główna się nie zmieniła, założenia ogólne także nie, niemniej skupiono się na rozwijaniu fabuły ponad hasanie sobie i zarzynanie kogoś.

Wbrew temu, co sugerowałaby nazwa gry, Magic: The Gathring – Duels of The Planeswalkers 2012 nie jest pozycją prosto z przyszłości, a raczej ulepszoną edycją tytułu, który pojawił się na rynku niecałe dwa lata temu. Absolutnie nie wpływa to na fakt, że fani kultowej karcianki wreszcie nie będą mieli za bardzo na co pomarudzić, bo zmian na lepsze w tej wersji mamy całkiem sporo. Jeżeli pojedynkujecie się przy stołach zawodowo, konsolowa czy komputerowa odsłona zabawy Was zapewne bardziej nie zainteresuje, lecz osoby inwestujące skromniejsze kwoty w kolejne zestawy kart, czy wręcz mające raptem jedną, zużytą talię, zakup cyfrowego odpowiednika gry powinien...

Ogólna fascynacja zombie trwa. Wciąż powstają nowe filmy, książki oraz gry, traktujące o zmaganiach niedobitków ludzkości z różnej maści nieumarłymi – do nurtu należy również niedawno wydane Trapped Dead od niewielkiego niemieckiego studia Headup Games. Ekipa ma na swoim koncie już kilka przeciętnych tytułów, acz najbardziej znanym pozostaje chyba nigdy nie wypuszczona w Polsce strategia APOX. Najnowsza propozycja studia jest reklamowana otwarcie jako „taktyczna gra akcji z licznymi elementami grozy i zaskoczenia”, a jeszcze dochodzą do tego stwierdzenia w stylu „mrożąca krew w żyłach”. Cóż, reklama brzmi na pewno zachęcająco, szczególnie że wielu użytkownikom urósł apetyt z racji zbliżającej się premiery polskiego Dead Island. Niestety, na dobrym początkowym wrażeniu się kończy…

Ludzie z Monolith Productions w dzieciństwie zapewne ukręcili głowę niejednej posiadanej zabawce, bo w dorosłym życiu na grę przelali wiele przerażających wizji. W 2005 roku spod ich dłuta wyszła seria, która urosła do miana cenionej marki – strzelanka FPP F.E.A.R. Pierwszoplanową rolę odgrywała tu złowroga Alma o długich kruczoczarnych włosach, wzorowana nieco na postaciach z japońskich filmów grozy. Wypuszczone kilka lat później Project Origin zaniżyło jednak loty w stosunku do pierwowzoru i ostatecznie prace nad trzecią częścią oddano Day 1 Studios. Ekipa ma za sobą Fracture czy konsolowego „Stracha”, stąd nie było z początku obaw o ogólną jakość produkcji. Ale premierę ciągle przekładano… W końcu projekt ujrzał światło dzienne – jak wyszło?

Ponad rok temu IQ Publishing zdecydowało się wprowadzić na polski rynek grę Machinarium, co było dla wielu strzałem w dziesiątkę. Ta niepozorna produkcja zachwyciła graczy kunsztem wykonania, oprawą oraz innowacyjnymi pomysłami twórców. Od niedawna ten sam wydawca oferuje nam The Tiny Bang Story – debiutancką przygodówkę typu Point & Click od studia Colibri Games, która ma być tak samo nowatorska, jak tamten logiczny produkt. Znajdujemy tu ciekawe zagadki, piękną ręcznie rysowaną grafikę, a także rzecz jasna klimatyczną muzykę. Deweloperzy z pewnością zdołali stworzyć unikalny klimat - niemniej do miana arcydzieła trochę tytułowi jednak zabrakło...

Po dłuższej przerwie dostajemy wreszcie do rąk koleją część Dungeon Siege, jednej z najpopularniejszych gier fabularnych typu Hack and Slash. Dwóch poprzednich odsłon sagi raczej nie trzeba nikomu przedstawiać - obie były bardzo udane, zostały powszechnie docenione za jakość wykonania, jak też spory i zróżnicowany świat. Oczywiście sukces miał zostać powtórzony w przypadku „trójki”. Prawa do produkcji nabyła ekipa Obsidian Entertainment, obok edycji PC zapowiedziano także te na najnowsze konsole Microsoftu oraz Sony - co pociągnęło za sobą poważne zmiany praktycznie we wszystkich aspektach rozgrywki. Choć Dungeon Siege III to wciąż dobry tytuł, nie sposób nie odnieść wrażenia, iż po drodze zagubiono gdzieś kultowego ducha serii...

Choć od premiery Red Faction mija niemal dekada, ten tytuł wciąż potrafi pozytywnie zaskoczyć - głównie za sprawą rewolucyjnego niegdyś systemu destrukcji otoczenia. Przebijanie się przez ściany, rozwalanie sufitów i podłóg, a nawet wysadzanie w powietrze całych konstrukcji robi wrażenie dzisiaj, a co dopiero było dziesięć lat temu. Oczywiście na tym zalety gry się nie kończyły, bo doskonale zapamiętaliśmy zapewne również ciekawą fabułę ze swoimi zwrotami akcji, szeroki asortyment uzbrojenia, plus dużo okazji do jego wykorzystania. Nie będę trzymał nikogo dłużej w niepewności - Armageddon zdołał przypomnieć wszystkie walory pierwszej części. To udana strzelanka.

Rodzimy Techland postanowił uraczyć nas kolejną odsłoną wyścigów żużlowych o nazwie FIM Speedway Grand Prix. Seria ukazuje się już od 1999 roku, co świadczy o tym, że mimo wszystko posiada grono oddanych fanów. „Mimo wszystko” – bowiem trzeba jasno przyznać, iż mamy do czynienia z tytułem przeciętnym. Do jego głównych zalet należy pełna licencja od organizacji Benfield Sports International, odpowiedzialnej za tytułową imprezę Grand Prix, w efekcie czego znajdziemy tu cały szereg gwiazd, a także autentycznych obiektów sportowych z całego świata. Na pewno nie lada to atrakcja dla wszystkich maniaków czarnego sportu, lecz poza tym naprawdę ciężko znaleźć w przypadku dzieła tego jakieś pozytywy. Poprzednie części były już średnie, tymczasem „czwórka” jest na ich tle zwyczajnie słaba.

Kojarzycie obraz Upadek Ikara Bruegla? Z premierą Duke Nukem Forever jest trochę jak z przesłaniem zawartym na płótnie tego słynnego dzieła. Z jednej strony mamy do czynienia z wydarzeniem wprost mitycznym, z drugiej zaś życie szarego człowieka toczy się na jego tle absolutnie niezmienionym torem. Tworzona od blisko 15 lat produkcja nie jest rewolucyjna, nie przynosi objawienia, nie za bardzo cokolwiek wnosi do gatunku. Książę zestarzał się i chociaż dalej stara się trzymać gardę, tak obok gumy do żucia zabrakło mu po prostu werwy. Niewielu porzuci swoje zajęcia, aby spojrzeć jak szukająca tyle czasu drogi do słońca legenda twardo uderza o taflę morza zapomnienia. W stronę gromkiego plusku głowę zwrócą tylko fani… wspomnienia z 1996 roku.

Wydane sześć lat temu Fable: Zapomniane opowieści wywołało zamieszanie na scenie komputerowych gier RPG akcji. Mimo kilku niedociągnięć, przeniesiona z konsoli pozycja oferowała wszystko, czego mogli oczekiwać po produkcie fani gatunku. Lionhead Studios przygotowało wciągającą fabułę, przyprawioną sporą dawką humoru, dopracowany system walki oraz wyborów, czy wiele zadań pobocznych. Tytuł sprzedał się niezwykle dobrze. W 2008 roku ukazała się kontynuacja, lecz dostali ją wyłącznie posiadacze Xboksów 360. Na szczęście już „trójka” trafiła (choć z niemałym opóźnieniem) również na PC.

Kiedy PlayStation 2 doczekało się połączenia z "siecią", do usługi miało dostęp relatywnie niewielkie grono użytkowników - wynikało to po części z wysokiej ceny urządzenia o nazwie Network Adapter. SOCOM: U.S. NAVY SEALs było jednym z pierwszych tytułów, które oferowały multi z prawdziwego zdarzenia, jednak przez ciągłe lagi i małą ilość osób chętnych do szarpania online produkt nie odniósł zamierzonego sukcesu. Niemniej kontynuowano temat, tak na PS2, jak potem też PSP. W końcu marka przeskoczyła również na najnowszą stacjonarkę Sony - z mizernym skutkiem. Czy wypuszczone niedawno SOCOM 4: Polskie Siły Specjalne wreszcie konkretnie i pozytywnie zaskakuje?

Podstawą egzystencji każdej konsoli jest jej zróżnicowana biblioteka gier. 3DS od Nintendo póki co pod tym względem nie prezentuje się lepiej od PRL-owskiego warzywniaka, w którym święcą triumfy samotne butelki z octem... Premiera urządzenia zdecydowanie nas nie rozpieściła, jednakże pomocnej dłoni użyczyło Capcom, serwując przenośną edycję ostatniego Ulicznego Wojownika w formie niewiele ustępującej dużemu pierwowzorowi. Nowy sprzęt "Wielkiego eN" może oto pochwalić się nie tylko jedną z najlepszych bijatyk wszech czasów, ale także idealnym pokazem sztuczek 3D.

W systemie Dungeons & Dragons, a szczególnie uniwersum Forgotten Realms, toczyły się przygody w wielu wspaniałych grach - że wspomnę tylko serie Baldur’s Gate, Icewind Dale czy Neverwinter Nights. Nic dziwnego, że wraz z zapowiedzeniem kolejnego tytułu czerpiącego garściami z tak bogatego świata przyszły wielkie nadzieje, chociaż od początku wiadomym było, iż nie powstanie moloch RPG, lecz raptem produkcja zbliżona do Diablo. Jak studio Bedlam poradziło sobie z tak poważnym wyzwaniem? Niezbyt ciekawie…

Niecałe dwa lata temu do Europy trafiła pierwsza gra z serii Dissidia: Final Fantasy. Bijatyka okazała się hitem (sprzedała w prawie dwóch milionach egzemplarzy), nie jest więc żadnym zaskoczeniem, że Square Enix postanowiło iść za ciosem i uraczyło graczy nowym tytułem, o jakże wiele mówiącej nazwie Dissidia 012[duodecim] Final Fantasy. Wedle zapowiedzi, mieliśmy otrzymać podrasowaną wersję pierwowzoru. Zamiast zmieniać rozgrywkę, którą wiele osób uznawało za bliską perfekcji, postawiono na poszerzenie zawartości. Czy to wystarczy, żeby projekt powtórzył sukces poprzedniczki?

Chyba większość graczy, kiedy jest stawiana przed wyborem bohatera, częściej decyduje się wcielić w złoczyńcę. Dlaczego? Cóż, taki oprych nie ma rozterek moralnych, nie kieruje się zasadami, do tego uwielbia pozostawiać za sobą całkowitą demolkę - świetnym przykładem jest tu seria Grand Theft Auto. W każdej części mamy antyherosa, który pomimo dobrych czasem chęci i tak ląduje w szambie. Otwarte miasto jest natomiast zwyczajnie placem zabaw oraz niemym świadkiem jego wybryków. Czy w takim razie stanie po stronie dobra w L.A. Noire ma szansę przyciągnąć przed ekrany tych zepsutych do szpiku kości odbiorców? Tak - przynajmniej samą użytą tutaj technologią.

Od miesięcy gracze byli bombardowani informacjami na temat Wiedźmina 2: Zabójców Królów. Zewsząd stopniowo atakowały reklamy, gra znalazła się na okładkach poczytnych magazynów, mówiło i mówi się o niej wszędzie. CD Projekt wpompował morze kasy, aby uzmysłowić absolutnie wszystkim, tak w kraju, jak też na całym świecie, że oto nadszedł tytuł RPG, który zwyczajnie trzeba mieć w swojej bibliotece. Nie każdemu się taka „nagonka” medialna spodobała, niemniej należy przyznać, iż ze swojego zadania ekipa deweloperska wywiązała się znakomicie. Mamy oto do czynienia z jedną z komputerowych pozycji tego roku, a dla nas Polaków – chyba najważniejszą.

Do sklepów trafił niedawno drugi samodzielny dodatek do znakomitej gry strategicznej Men of War. Podstawka miała swoją premierę ponad trzy lata temu, jako nieoficjalna kontynuacja Faces of War oraz Soldiers: Heroes of World War II i została uznana za produkcję równie dobrą, jak dwie wcześniejsze. Studio Best Way zdecydowało się postawić na bezkompromisowy realizm, co może nie przysporzyło tytułowi "komercyjnego" morza fanów, ale uczyniło go niemal kultowym dla wszystkich użytkowników chcących zasmakować realiów wojny. Na takiej samej zasadzie stworzono udany dodatek Karmazynowy Przypływ, a na całe szczęście również opisywany poniżej Oddział Szturmowy.

Operation Flashpoint wśród konsolowców kojarzone jest głównie ze średnim Dragon Rising, które zawitało w 2009 roku na PS3 oraz Xboksa 360. Jak pamiętamy jednak, marka ta swojego czasu była na ustach wszystkich za sprawą komputerowej części pierwszej. Sukces osiągnięto tu dzięki świeżemu podejściu do tematu strzelanek - postawiono przede wszystkim na wierne oddanie warunków panujących na polu walki. Niestety, przy przerzuceniu gry na inne platformy, seria została wykastrowana z wielu świetnych patentów, które niegdyś uczyniły ją wielką. Czy Operation Flashpoint: Red River przyciągnie na nowo przed ekrany spragnionych wojennej symulacji maniaków?

Seria Mortal Kombat to już prawdziwa ikona gier wideo, która swego czasu przykuwała uwagę całej rzeszy złaknionych krwi młokosów, jak również poszukujących kozła ofiarnego samozwańczych obrońców moralności. Na przestrzeni lat Smoczy Turniej zaliczał swoje wzloty i upadki, jednak ostatnimi czasy marka z trudem stawała do boju z czołowymi przedstawicielami bijatyk. W końcu intensywnie pomedytowano nad przyszłymi losami projektu, bo idąc śladami Capcomu postanowiono sięgnąć do korzeni, które oto przesadzono do niezawodnego stylu 2,5D. Tak powrócił król salonów gier, zostawiający po sobie więcej rozrzuconych flaków, niż terrorysta detonujący się w lokalnej masarni.

Premiera Darkspore za nami i jak na projekt pod szyldem Electronic Arts to obyło się dziwnie bez większej reklamy. Ale podobnie przebiegał ogólnie cały proces tworzenia gry - wiedzieliśmy, że Maxis zachęcone sukcesem Spore postanowiło spożytkować powstałą przy okazji tego tytułu technologię na RPG w klimatach science-fiction, potem były testy beta. Największą furorę w sieci zrobiła informacja, że przy produkcji pomaga BioWare, co jednak okazało się nie do końca prawdą. Niestety w tym przypadku wyszło na to, że jaki marketing, taki produkt – dzieło może nie zagrzać miejsca na półkach w pokojach graczy.

Zapewne każdy widział, choćby przelotnie, zmagania tancerzy w kolejnych edycjach programu You Can Dance. Podobało się? Jeżeli chcecie choć trochę poczuć się jak ich elastyczni uczestnicy oraz wyobrazić, że ocenia was znamienite grono specjalistów od wygibasów wszelkich to przygotowane z myślą o Kinekcie Dance Central jest dla Was. Nawiązanie do popularnego programu tanecznego jest nieprzypadkowe, gdyż w promocji gry brała czynny udział Anna Bosak, finalistka pierwszej edycji. Załóżcie workowate ciuchy, podwińcie jedną nogawkę od spodni i wychodźcie na parkiet (w pokoju). Nawet jeśli natura obdarzyła drewnianymi nogami lub nie do końca łapiecie rytm, tak warto spróbować się pobawić, przynajmniej na niższych poziomach trudności.