gry (strona 12 z 33)

Pomimo tego, że wydane pod koniec 2009 roku Section 8 szału na rynku nie zrobiło, TimeGate Studios zdecydowało się pociągnąć temat kosmicznego szwadronu uderzeniowego. Zmieniono jednak nieco podejście - zamiast wydawać kontynuację w pudełku, ekipa stworzyła Prejudice z myślą o cyfrowej dystrybucji. W ślad za tym poszła niższa cena - w przypadku edycji pod Xboksa 360 na zakup pozycji wykorzystamy 1200 Microsoft Points. Trzeba przyznać, iż to pozytywnie wpływa na odbiór całego dzieła, które wady swoje ma, ale co chwila przesłania je myśl, ile też dobra tutaj upchnięto. Stosunek wydanej kasy do jakości produktu jest w tym przypadku ponadprzeciętny.

Mówi się, że matka w sytuacji zagrożenia własnego dziecka potrafi niekiedy w przypływie desperacji przekroczyć wszelkie granice ludzkiej wytrzymałości, mogąc przykładowo nawet unieść przygniatające je auto. Liczne Swarmity raczej nie mają tego szczęścia, gdyż ich rodzicielka w powyższej sytuacji wsiadłaby do wozu, wkręciła resztki drącego się w agonii szkraba w koła, a następnie rozjechała pozostałe potomstwo - wszystko zaś w imię dobra roju. Lubicie patrzeć jak chmary niebieskich „Małych Głodów” hurtowo idą na rzeź, podczas gdy nam daje się medale za posyłanie ich na konkretny typ śmierci? To w takim razie Swarm spokojnie ma szanse zaspokoić Wasze chore żądze.

Seria Dishwasher ma ciekawą historię za sobą. Pomysł na pierwszą grę wziął się stąd, że jej twórca James Silva sam przez jakiś czas po prostu pracował „na zmywaku”. Będąc równocześnie fanem dokonań Bruce’a Lee, jak też mając doświadczenie w programowaniu, stworzył przy użyciu raczkującego jeszcze kilka lat temu XNA bijatykę, którą oto Microsoft postanowił docenić – kontraktem na wypuszczenie jej na Xbox Live Arcade. Dzieło szybko zyskało gromką rzeszę fanów, więc co było robić – no, kontynuację oczywiście!

Nie da się ukryć, że w pewnym momencie marka Need for Speed domagała się nowych rozwiązań, dlatego Electronic Arts musiało zaliczyć postój, przemyśleć wszystkie opcje i ponownie „dać po garach”. Na rynek wypuszczono Shifta, który miał być swoistym powrotem do korzeni serii. Tytuł odniósł nie byle jaki sukces, stąd teraz na półkach sklepowych ląduje jego kontynuacja. Unleashed chce jeszcze wierniej oddać warunki panujące w kokpicie fur, potrafiących w ułamku sekundy osiągać zawrotne prędkości. Pytanie jednak czy „elektronicy” w krótkim czasie zdołali naprawić wszystkie potknięcia poprzedniczki?

W zamierzchłych czasach, kiedy to w naszych domach królowała konsola pieszczotliwie nazywana przez graczy "szarakiem", zaś Square działało jeszcze niezależnie od Enix, narodziła się seria Parasite Eve. Jej dwie pierwsze części sprzedały się bardzo dobrze, podbiły serca konsolowców, jednak potem przez wiele lat deweloperzy nie chcieli się podjąć stworzenia kontynuacji. Dopiero w 2008 roku zapowiedziano The 3rd Birthday na PlayStation Portable. Produkcja niedawno trafiła wreszcie do Europy. Czy fani pognają do sklepów?

Do konsoli Wii dołączany jest za darmo pakiet gierek sportowych, który niewątpliwie także przyczynił się do świetnej sprzedaży sprzętu Nintendo. Microsoft poszedł podobną, acz nieco inną drogą, w pudełku ze swoją nową kamerką umieszczając Kinect Adventures, czyli wariację na temat przygód w rożnych kolorowych miejscówkach. Nie zasypiał jednak gruszek w popiele i na „rekreacyjnym” froncie, wydając już jako pełnoprawną, osobną pozycję Kinect Sports. Produkcją zajęło się znane wszem i wobec studio Rare, co powinno zagwarantować przynajmniej niezłą zabawę. Czy tak rzeczywiście jest?

Pochodzące od Volition Red Faction ma wyraźny problem z utrzymanie jednego, konkretnego charakteru rozgrywki. Przygody wojowniczych górników z Marsa w końcu zaczynały jako klimatyczna strzelanka FPP, aby wraz ze skokiem na nową generację sprzętów zamienić się w symulator rozwydrzonego dziecka w "piaskownicy". Teraz ze zbliżającym się Armageddonem bezkarna demolka znana z Guerrilla zostanie zakopana głęboko pod powłoką Czerwonej Planety, udając mniej uzdolnionego kuzyna Dead Space. O dziwo, twórcy mają jeszcze masę pomysłów na wyzucie marki z oryginalnego zamysłu, serwując umieszczony w tym uniwersum miks Micro Machines oraz Twisted Metal.

W Polsce na fali jest tylko kilka konkurencji sportowych, w któych "nasi" odnoszą jako taki sukces. Mamy skoki narciarskie, ale najsłynniejszy rodzimy wąsacz pożegnał się z karierą, dlatego pewnie w przyszłym sezonie mało kto będzie się nimi jeszcze interesował. Następnie jest piłka nożna, acz niestety gwiazdy biało-czerwonych preferują grać w barwach innych krajów. Wypada wspomnieć o boksie - tu na szczęście takie nazwiska jak Adamek oraz Włodarczyk pojawiają się dość często. No a gdzie podział się tenis? Cóż na korcie nigdy nie świętowaliśmy jakichś wielkich zwycięstw. Czy nowy Top Spin sprawi więc, że nagle chwycimy za rakietę i włochatą zieloną piłeczkę?

Kojarzycie nazwę Ankama? Pewnie coś tam się obiło kiedyś o uszy. Spod tego szyldu ukazało się na komputerach cieszące się sporym zainteresowaniem MMO zatytułowane Dofus, radujące oko ręcznie rysowaną, dokładną grafiką, a niedługo także wyjdzie Wakfu z tego samego gatunku - ale z zacięciem bardziej taktycznym. Firma postanowiła dać konsolowcom pewną namiastkę stworzonego przez siebie świata fantasy i na Xbox Live Arcade wydała oto Islands of Wakfu, które jest w sumie chodzoną bijatyko-strzelanką. Jak ekipa odnalazła się poza swoim głównym nurtem?

Nadeszła wreszcie wiosna. Stając w łazience przed lustrem widzimy boczki, sflaczałe mięśnie oraz brzuchy wypięte od całego tego zimowego lenistwa. Niektórzy przejdą się na siłownię, inni, którym brakuje motywacji, machną na to ręką, a potem udadzą do lodówki. Jeżeli granie przedkładacie nad sprawność fizyczną to można się jednak ruszyć - dobrze jest odkurzyć Kinecta, wraz z nim zaś też płytę z Your Shape: Fitness Evolved. Ta produkcja od Ubisoftu pozwoli w dosyć innowacyjny sposób stracić trochę na wadze, wyrobić „rzeźbę” czy zrelaksować się w ogrodzie Zen. Potrzeba tylko odrobiny samozaparcia.

Anomaly Warzone: Earth to debiutancka pozycja polskiej ekipy 11 bit studios. Wielu graczy zapewne jeszcze o niej nie słyszało, ale nic dziwnego, bo zawiązała się stosunkowo niedawno. Co nie znaczy, że skupia nowicjuszy. Jest wręcz przeciwnie – tworzą ją weterani branży, odpowiedzialni między innymi za Starmageddona, Gorky 17 lub też diaboliczne Infernal. Ich połączone doświadczenie pozwoliło oto na skodowanie czegoś oryginalnego, gdyż tak też z pewnością należy postrzegać recenzowany tytuł. Mamy bowiem do czynienia ze strategią wywracającą do góry nogami gatunek określany jako tower defense. Co więcej, jest to pozycja niezwykle wciągająca, a przy okazji skierowana praktycznie do wszystkich miłośników cyfrowej rozrywki.

Opóźnienia w premierach gier to już rzecz normalna w naszej branży - na którą większość z nas obojętnie przymyka oko. Jednak nie do pomyślenia jest, żeby projekty wybitne były chciwie przetrzymywane w nieskończoność przez mieszkańców reszty świata, z dala od spragnionych wrażeń Europejczyków! Wydane w zeszłym roku wszędzie poza Starym Kontynentem Kirby’s Epic Yarn nareszcie dotarło także na zapomniany przez deweloperów ląd, ponownie umacniając mą wiarę w magików z Nintendo (a dokładniej to ekipę Good Feel). Nie da się ukryć – utkali oni wręcz "epicką" przygodę różowej bańki.

Jak zapewne pamiętacie, pierwszy Crysis zasłynął z tego, że "zarzynał" niemal każdy sprzęt PC. Otwarte przestrzenie, realistyczna dżungla, no i fizyka świata potrzebowały potężnej maszyny, aby gracz mógł się cieszyć cudownymi widoczkami. Crytek dostarczyło jeden z najładniejszych tytułów historii. Jako że był to projekt na komputery, wielu konsolowców ominęło go szerokim łukiem. Wzmianki o multiplatformowej już kontynuacji nie robiły na nich pozornie najmniejszego wrażenia. Nie spodziewali się, iż powali kogokolwiek na kolana...

Phileasson's Secret to pierwsze oficjalne rozszerzenie do gry Drakensang: The River Of Time. Jego światowa premiera odbyła się już jakiś czas temu, ale polskiej edycji doczekaliśmy się dopiero niedawno. Podobna sytuacja miała miejsce przy „podstawce”, która trafiła do kraju z opóźnieniem kilku miesięcy - z tą różnicą, że na Rzekę Czasu warto było czekać... Tytuł stanowił udaną kontynuację (choć w formie prologu) równie dobrego The Dark Eye. Wprowadził do uniwersum serii istotne zmiany, ale zdołał zachować co najlepsze z systemu Das Schwarze Auge, ponownie rzucając wyzwanie popularnemu Dungeons & Dragons. Dodatek był doskonałą szansą na stworzenie pomostu do kolejnych części. Wykorzystano ją w nikłym stopniu.

Zaczyna już powoli irytować obecne "parcie" na odświeżanie staroci. Nie chodzi o to, że nie ma tytułów, które chciałoby się zobaczyć raz jeszcze. Po prostu zaskakuje sam dobór tych gier. Z takim Another World się można zgodzić - w „nowej” szacie wygląda fenomenalnie, a i projekt kultowy, więc zasługiwał na takowy zabieg. Co innego trylogia Prince of Persia, bo Książę przez minione lata wizualnie się specjalnie nie postarzał. Mimo to Ubisoft zdecydowało się na taki ruch. A teraz dostaliśmy Beyond Good & Evil HD...

W temacie „ścigałek” od kilku dobrych lat mamy zastój. Nadal na półkach sklepowych te same serie, wzbogacone jedynie o jakieś chwytliwe podtytuły, tudzież kolejne numerki. Taki Shift miał na celu wiernie oddać warunki panujące w kokpicie w czasie jazdy. Udało się, więc Need for Speed wróciło do łask. Mija jakiś czas i oto na scenę wkracza Hot Pursuit - pomysł z kabiną odpada, wracamy do korzeni. Pościgi. Ponownie sukces. Takie trochę błędne koło. Czy Evolution Studios ze swoim Motorstorm jest jego częścią? Czy też jest szansa, że wraz z nadejściem Apocalypse czeka nas jednak rewolucja?

Kontynuacje znanych tytułów mogą podążyć różnymi ścieżkami. Pierwsza i chyba najbardziej oczywista to „odcinanie kuponów” od sukcesu popularnej poprzedniczki - przy minimalnych zmianach. Druga, która nie zdarza się już tak często, idzie w innowacje oraz ulepszenia względem pierwowzoru. Plus jest jeszcze całkowite odejście od znanych założeń, jak też postawienie na nowe rozwiązania. Jakim tropem podąża Dragon Age II? Bierze z każdej koncepcji po trochu, stawiając małe kroczki w ewolucji serii. Jest dobrze, ale bez rewelacji.

Na świecie nie dzieje się najlepiej. Ceny ropy powoli idą w górę, a w siłę rosną państwa budzące spory niepokój. Na domiar złego, dawne mocarstwa pogłębiają się w wewnętrznych kryzysach i choć wiele konfliktów na Bliskim Wschodzie zostało już zażegnanych, tak nie zapowiada się, że nastaną czasy pokoju. Naszą obawę nie budzą już Osama Bin Laden czy Saddam Hussein, lecz władze nowych światowych liderów. Chiny oraz Korea to kraje, z którymi teraz należy się liczyć - jedno to technologiczny kolos, drugie natomiast postawiło na siłę militarną. Powoli sprawdza się scenariusz mistrzów literackiej fikcji politycznej, a skoro temat jest na czasie, zainteresował on i deweloperów. Swoją wizję ponurej przyszłości serwuje nam THQ w wojennym Homefront.

Japończycy zadziwiają niebywałą zdolnością mieszania w grach różnych gatunków, co na pozór powinno owocować tworami zwyczajnie skazanymi na przedwczesną klęskę. Inazuma Eleven to na pierwszy rzut oka taki dziwoląg – projekt na licencji anime, łączący w sobie Pokémony, elementy Dragon Quest IX oraz piłkarskiej kreskówki z kapitanem Tsubasą. Zapewne dowolna inna ekipa bez trudu pogrążyłaby podobny produkt w otchłani bezlitosnej krytyki, ale akurat Level-5 to nie jest byle kto. Tak oto dostaliśmy małego potworka, wciągającego niczym kolorowa fauna Nintendo, zachwycającego systemem jak „Smocza Wyprawa” i w dodatku emanującego klimatem tego dziwnego serialu, gdzie jeden strzał na bramkę ciągnął się przez kilka odcinków...

Powołana do życia w 2004 roku seria Warhammera 40,000: Dawn of War po raz kolejny zaprasza przed komputery. Wcześniej mieliśmy już do czynienia z kilkoma grami wideo na licencji popularnej strategii planszowej, ale dopiero współpraca firm Relic Entertainment oraz THQ doprowadziła do stworzenia dzieła na miarę oryginału. Przez te kilka lat doczekaliśmy się wielu ciekawych produktów w ramach sagi na PC, twórcy nie bali się eksperymentować z różnymi rozwiązaniami, dzięki czemu każda edycja wnosiła jakiś powiew świeżości. Swoistym przełomem było Dawn of War II, a także dodatek Chaos Rising, przez jednych uznane za arcydzieło, przez innych przyjęte z lekko skwaszoną miną. Nowe rozszerzenie „dwójki” trafia na rynek niemal dokładnie rok później. Jest jeszcze bardziej brutalnie - poznajcie DoW II – Retribution.

Na rynku ostatnio nie brakuje różnej maści symulatorów samochodowych – od taksówki, po śmieciarkę. A gdyby tak pobawić się w kierowcę radiowozu? Właściwie ten ostatni pomysł od kilku lat realizuje niemiecka ekipa Synetic w swojej serii Alarm for Cobra 11, która bazuje na popularnym u naszych sąsiadów (i nie tylko) serialu o tym samym tytule. Produkcja jest co prawda reklamowana jako odwzorowująca życie policjantów, lecz w praktyce skupia się na zmotoryzowanych akcjach. Dotychczas ukazało się jej kilka części, ale zostały odebrane przez graczy raczej chłodno. Niedawno premierę miała najnowsza odsłona, czyli (u nas) Crash Time IV: The Syndicate. Jak wypada?

Pewne sportówki od EA mają się od lat bardzo dobrze. Takiej ostatniej piłce nożnej „elektroników” ponownie udało się ustawić poprzeczkę wyżej i choć na pierwszy rzut oka zmian wprowadzono niewiele, tak po kilku meczach da się odczuć, iż FIFA 11 poszła oto bardziej w symulację. Inną popularną, idącą do przodu serią jest Fight Night. Round 4 dało nam realistyczny wgląd w sytuację panującą na ringu podczas walki - krew, pot oraz zachowanie się legend otrzymujących raz za razem potężne ciosy oszałamiały nawet osoby boksem na co dzień niezainteresowane. Czy Champion znowu je znokautuje?

Powoli zaczynam się zastanawiać, czy istnieje na świecie taka dyscyplina (tudzież zawód) której nie podołałby wąsaty hydraulik Nintendo? Lekarz, piłkarz, rajdowiec, golfista, tenisista, wszechstronny olimpijczyk, a i zdarzyło mu się nawet zarządzać hotelami. Istny człowiek renesansu, powracający na platformę Wii z czterema kolejnymi sportami, żeby zająć niewyżyte ręce imprezowej gawiedzi - tym razem maskotka „Wielkiego N” ponownie wyfrunęła z siedziby Square Enix. Japońscy giganci jRPG po zrobieniu koszykówki Mario Hoops 3-on-3 zabrali się oto za bardziej „kanapowe” przedsięwzięcie.

Od samego początku widać, że Bulletstorm ma rodzime korzenie. Jaka inna gra zaczynałaby się sceną pijackiej zabawy w „butelkę”, a następnie pokazem typowej, ułańskiej fantazji? Oczywiście wszystko kończy się w myśl przysłowia „mądry Polak po szkodzie”, ale za to możemy poznać nieprzyjazne środowisko planety Stygia... Ekipa People Can Fly, „nasz” deweloper stojący za tym produktem i działający pod skrzydłami Epic, stworzyła dzieło, które spokojnie powalczy na listach przebojów z nowymi hitami. Do tego wnosi ono ten pożądany powiew świeżości do oklepanych zasad rządzących strzelaninami.

Fani projektów na modłę wyśmienitego Diablo, a posiadający konsolę Xbox 360, nie byli zbytnio rozpieszczani przez producentów gier. Zauważyła to ekipa Runic Games, zapowiadając przeniesienie pod Xbox Live Arcade ich udanego komputerowego Torchlight. Wielu twierdzi, że przepisanie tego typu rozgrywki na pada w wygodny sposób nie jest możliwe, ale deweloperom całkiem znośnie udało się pozbyć klawiatury i myszki na rzecz zaciętego krojenia maszkar wszelakich w sposób bezprzewodowy, prosto z zacisza własnej kanapy.