gry (strona 10 z 33)

Halo: Combat Evolved Anniversary stanowi ukłon w stronę fanów serii, która ma już oto ponad dziesięć lat na karku i nie należy produktu tego stawiać absolutnie w szranki z hitami ostatnich miesięcy – bo nie taka była jego rola. Postanowiono po prostu przypomnieć nam pewne piękne, zamierzchłe czasy, kiedy pierwszy Xbox dopiero nieśmiało raczkował, zaś przygody Master Chiefa zbierały na całym świecie noty niemal wyłącznie w okolicach dziesiątki… Łakomy to też kąsek dla osób zainteresowanych chociaż troszkę bardziej historią gier, albo tytułów FPP w ogóle, gdyż Halo: CE zwyczajnie wyznaczyło w 2001 roku nowe standardy. Jak dzieło ogólnie wypada całą dekadę później?

Uwielbiam Uncharted 2: Among Thieves, tym bardziej więc spore nadzieje wiązałem z kontynuacją przygód Nathaniela Drake’a. Kiedy na rynku wysyp potencjalnych hitów, specjalnie wręcz przedkładałem inne gry ostatnimi czasy ponad odnalezienie legendarnej Atlantydy Pustyni – żeby móc w spokoju zagłębić się w przygodę. Po części jednak również (nie ma co ukrywać) bałem się trochę, czy seria nie zaliczy tendencji spadkowej, a wizja ewentualnego wielkiego rozczarowania nie dawała mi spać po nocach. Ostatecznie mogę powiedzieć już z całą stanowczością, iż nie wszystko w Oszustwie Drake’a zagrało, chociaż tytuł wciąż gwarantuje przeżycia wysokich lotów.

Prince of Persia, Assassin’s Creed, God of War – te serie nie są chyba obce żadnemu fanowi elektronicznej rozrywki. Wszystkie trzy łączy świetna grywalność, a także niezwykle charyzmatyczni bohaterowie, którymi kierujemy z perspektywy trzeciej osoby. Podobnych herosów nie brakuje też w mitologii bliskowschodniej, co ostatnio postanowili udowodnić Irańczycy. Nieznane u nas studio Dead Mage przygotowało dzieło akcji o nazwie Garshasp. Pozycja nie miała ambicji mierzyć się z jej europejsko-amerykańskimi odpowiednikami, bo po pierwsze ekipa dysponowała niskim budżetem, po drugie zaś (co się wiąże z poprzednim) korzysta tylko z wolnego oprogramowania – ale znowu według producentów, wszelkie wady produkt nadrabia klimatem. Ile w tym prawdy?

Jako nieźle już „wyrośnięty” facet nie boję się mówić, że kocham gry LEGO od Tt Games - wprawdzie kierowane są one do o wiele młodszego odbiorcy, lecz oferują na tyle złożoną mechanikę oraz różnorodność, połączone z czystą frajdą zbieractwa, że przy premierze każdego kolejnego dzieła ekipy wszelkie dorosłe strzelanki czy pozycje RPG chociaż na chwilę, ale muszą ustąpić pola klockowemu szaleństwu. Przyszła oto jednak kolej na Harry Potter: Years 5-7 i w głowie zaczęła mi świtać myśl, iż chyba formuła sprawdzająca się nieźle od lat idzie nie w tym kierunku. Niepotrzebnie komplikuje się miejscami sprawy, odchodząc też od kanciastości na rzecz dużo bardziej realistycznej oprawy.

Ci, którzy liczyli, że serii Call of Duty przy okazji Modern Warfare 3 powinie się noga (szczególnie w obliczu głośnego niedawno zamieszania z domniemanymi machlojkami byłych pracowników Infinity Ward) niestety nie będą zadowoleni. Pewnie sporo prawdy byłoby w teorii, że najnowsza gra w ramach cyfrowej wojenki sprzedaje się najlepiej w swej historii wyłącznie z uwagi na renomę marki, jednak na szczęście to nie do końca tak. Połączone siły ekip podległych Activision dały graczom pozycję naładowaną adrenaliną, dynamiczną akcją i niezapomnianymi momentami, które będziecie z uśmiechem demonstrować wciąż z dopiero co wydanym produktem niezapoznanym kumplom, obserwując ich rozemocjonowane reakcje. Oczywiście niezłej kampanii dopełnia lepiej przemyślana zabawa po sieci, także w formie współpracy.

Wystarczyła raptem krótka filmowa zapowiedź The Elder Scrolls V: Skyrim, żeby tytuł, o którym nie wiadomo było w momencie ogłoszenia jego powstawanie praktycznie nic, szybko znalazł się w czołówce list najbardziej oczekiwanych produkcji tego roku u graczy – niechaj to świadczy o sile marki. Czy Bethesda podźwignęła temat, nie zabiła przekombinowaniem serii? Twórcy dokonali absolutnie rzeczy wielkich, prezentując nam po raz kolejny rozległy, wiarygodny świat, wypełniony miejscami do zwiedzania oraz rzeczami do roboty. Co możliwe, dzieło to zapadnie w publicznej świadomości nie tylko jako świetna pozycja RPG, ale również niezwykle wciągająca „zabawka”…

Książkowy i filmowy świat Władcy Pierścieni stał się inspiracją do powstania niejednej growej produkcji - od tytułów akcji, po strategie. Niedawno za popularną markę wzięło się Snowblind Studios, ekipa relatywnie słabo kojarzona w branży, która garść pozycji wypuściła jeszcze na konsole starej generacji. Decyzja o osadzeniu nowego projektu w tolkienowskim Śródziemiu wydawała się najwyraźniej doskonałą okazją do głośnego powrotu na rynek i tak sprezentowano nam kolejne RPG. Wojna na Północy świetnie oddaje realia fantastycznego uniwersum, wprowadzając pewien powiew świeżości, ale też oferując nowe spojrzenie na walkę z zastępami Saurona. Gra pełna jest potknięć, przez co wielkiego sukcesu pewnie nie odniesie, lecz jest warta uwagi, szczególnie jeśli ktoś zalicza się do fanów angielskiego pisarza.

Chociaż Capcom znane jest z udostępniania w relatywnie krótkich odstępach czasu nowych, ulepszonych wersji w sumie całkiem niedawno wydanych gier (tak było chociażby w przypadku Street Fightera IV), kiedy człowiek dostaje na przestrzeni kilku miesięcy kolejną odsłonę jakiejś produkcji to zastanawia się, czy aby nie za szybko… Jeszcze przecież nie przestało się w napędach konsol kręcić wypuszczone w początkach roku Marvel Vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds, a już otrzymujemy edycję Ultimate produktu. Rozprowadzana jest na świecie co prawda po obniżonej cenie, niemniej jaki jest sens inwestowania w na pierwszy rzut oka wyłącznie lekko zmodyfikowaną bijatykę?

Kilkanaście miesięcy temu, kiedy uważano, że z serii Need for Speed od Electronic Arts nic już dobrego nie będzie, pojawiły się plotki o odsłonie marki w klimatach GTA - chodziło o możliwość opuszczenia pojazdu oraz przesiadania się do lepszych aut. Czemu o tym wspominam? O niepotwierdzonym projekcie słuch zaginął, wyścigowa saga zdołała na nowo zyskać zaufanie fanów kolejnymi wyśmienitymi odsłonami i nagle ujawniono The Run - grę o dziwnie znajomo brzmiących założeniach… Wyraźny powrót do dawnego pomysłu zaowocował produkcją w starym, denerwującym i pełnym błędów stylu.

SingStara pokochały miliony i Sony wypuszczając DanceStar Party zapewne bardzo chciałoby choć po części powtórzyć sukces imprezowej serii, aby w przyszłości móc wydawać kolejne rozszerzenia pod przykrywką zupełnie nowych gier. Kontrolery ruchowe stają się coraz popularniejsze, więc teoretycznie przyśpiewywanie sobie do różnorakich wygibasów powinno stanowić niezłą atrakcję na domówkach, czy nawet przy wymachiwaniu Move samemu. Niestety, o ile drąc się gromko do mikrofonu przełamywaliśmy w jakiś magiczny sposób bariery międzyludzkie na prywatkach, tak tutaj twórcy wymagają chyba zbytniego jednak przyzwolenia na ogromną umowność…

Ace Combat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek Namco Bandai i może trudno uwierzyć, lecz mało brakowało, a pożegnalibyśmy się z nią na zawsze. Nie widzący sensu w ciągnięciu tematu, z ekipy trzymającej nad nią pieczę odszedł główny producent Kazutoki Kono – doszczętnie wypalony kreatywnie. Powrócił, kiedy podjęto odważną decyzję, żeby wprowadzić daleko posunięte zmiany. Z radością informuję, iż „łamanie” oraz składanie na nowo szkieletu lotniczej sagi udało się naprawdę nieźle. Assault Horizon spodobać powinno się nie tylko fanom, ale odnajdą tu emocjonującą, dynamiczną zabawę również Ci, którzy nie mieli z długoletnią serią dotąd nigdy do czynienia.

Czasem to jednak dobrze z negatywnym nastawieniem podejść do jakiejś produkcji – po Ratchet & Clank: 4 za Jednego spodziewałem się oto niczego więcej, jak multiplayerowych popłuczyn, niewiele wnoszącej odskoczni od regularnych przygód znanych bohaterów. Pozycji do przejścia wyłącznie z dziennikarskiego obowiązku. W miarę zagłębiania się niemniej w przygodę, okazało się, że mamy do czynienia ze zręcznie skrojonym na imprezową miarę, różnorodnym projektem, pełnym humoru, dynamicznej akcji i niezapomnianych starć z ciekawie zaprojektowanymi wrogami. Plus oczywiście całą masą cennych śrubek, poupychanych we wszelkie możliwe zakamarki.

Turn 10 na szczęście nie zwalnia zbytnio na zakręcie, chociaż za moment wystartuje w lidze nowej generacji sprzętów do grania. Forza Motorsport 4 pokazuje, że udaną serię dało się usprawnić, upiększyć oraz urozmaicić o nowe, nie dorzucane wyłącznie na doczepkę elementy jeszcze na Xboksie 360. I chociaż widać, podobnie jak niedawno w przypadku Gears of War 3, iż moc sprzętu ogranicza już w pewien sposób deweloperów, czapki z głów dla twórców. Otrzymaliśmy produkt dopracowany tak graficznie i grywalnościowo, jak także pod kątem społecznościowym. Niestety nie ustrzeżono się kilku zastanawiających wpadek, co niemniej nie zmienia obecnie nic w tabeli lidera konsolowych projektów wyścigowych – na pierwszym miejscu wciąż umiejętnie zajeżdża drogę rywalom Forza…

Nieczęsto pojawiają się takie gry, które budzą gorące emocje w sercach nie tylko fanów elektronicznej rozgrywki, ale również zagorzałych „komiksiarzy”. W Batman: Arkham City pokładałem spore nadzieje - chociaż Rocksteady Studios nie trzymało się przecież za blisko materiału źródłowego w wydanych dwa lata temu przygodach Mrocznego Rycerza w azylu dla szaleńców, tak podeszli do postaci zamaskowanego Wayne’a z rzadko spotykanym, należytym jej szacunkiem i czcią, równocześnie popisując się znajomością tematu. Bezpośrednia kontynuacja przebija pierwowzór niemal w każdym względzie, stanowiąc tak potrzebny pomnik dla prawdziwego Batmana, którego DC Comics pożegnało we wrześniu tego roku…

Studio Avalon Style Entertainment działa w temacie wyścigów terenowych nie od dziś - ta ekipa ma na swoim koncie między innymi UAZ Racing 4x4 czy 4x4: Hummer. Oba tytuły poza Rosją mało znane i odebrane chłodno, od premiery ostatniego z nich sporo się jednak zmieniło. Przede wszystkim producent został zakupiony przez 1C Company, co dało deweloperom zupełnie nowe możliwości rozwoju. Świeży właściciel marki postanowił wprowadzić w życie zasadę „do trzech razy sztuka” oraz wypuścić na rynek kolejną odsłonę serii, znaną u nas jako Off-Road Drive: Rajdy Bezdroży. Przepis na sukces miał być prosty, a sprowadzał się do połączenia różnorodności z realizmem. W świecie gier ta zasada sprawdza się niemniej bardzo rzadko i podobnie jest w tym wypadku - nowa ścigałka czasem pozytywnie zaskakuje, lecz do hitu jej daleko.

Podczas gdy posiadacze PS3, z w większości wstępnie wyrobionym zdaniem o Dark Souls po ograniu Demon’s Souls, wypatrywali z zapartym tchem (albo nie, jeśli produkcja ich zirytowała) duchowego spadkobiercy nieoczekiwanego hitu FromSoftware, fani Xboksa 360 nie za bardzo wiedzieli, czego się spodziewać. Dotąd na nowej platformie Microsoftu nie mieli bowiem do czynienia z takiego rodzaju dziełem. U podstaw czerpania radości z rozgrywki stoi tu jedna sprawa, którą pozwolicie, że przełożę na sytuację życiową – wolicie podboje miłosne łatwe, czy stawiające wyzwanie? Nie szybki „zysk”, a oto raczej mozolne odkrywanie w przeciwnym wypadku niedostrzegalnego piękna? Mroczne Dusze spodobają się tym podążającym zazwyczaj trudniejszą ścieżką…

id Software to ekipa, która w latach 90-tych zasłynęła produkcjami nie tylko wyznaczającymi standardy tytułów z nurtu FPS, ale również w tych czasach swojej świetności przodująca w wykorzystaniu najwydajniejszego dostępnego na rynku sprzętu. Dodajmy do tego ogromny wpływ na popularyzację szarpania w sieci oraz rodzącą się dopiero wówczas scenę zawodowego grania, a będziemy mieli szerszy obraz tego, czemu studio dotąd liczy się w branży. Aż trudno uwierzyć, że ostatnim projektem ekipy z Teksasu była wydana w 2004 roku trzecia część Dooma... Cóż – po drodze mieliśmy liczne zmiany. Firma znacznie się rozrosła, została przejęta przez ZeniMax, a z oryginalnego składu pozostał raptem John Carmack, czuwający wiele miesięcy nad swym Rage. Czy warto było czekać na tę strzelankę w postapokaliptycznym świecie?

Jestem ogromnym fanem gier, w których należy się bronić przed kolejnymi falami wrogów, po drodze rozbudowując różnorakie fortyfikacje i pułapki, a że jeszcze za młodu sporo siedziałem w temacie papierowych produkcji RPG tak do czekania na najnowsze dzieło Robot Entertainment o wdzięcznej nazwie Orcs Must Die! namawiać mnie nikt nie musiał. Osoby nie od dzisiaj dłubiące przy Age of Empires polecały wypatrywać tytułu rozbudowanego, z mocno wyczuwalną nutką taktycznej rozgrywki. Cóż, z produktem ubawić się można naprawdę świetnie, acz wypada wziąć pod uwagę, że chociaż oferuje on dużo, w większości mamy do czynienia z pewnego rodzaju „zapychaczami” uwagi.

Prowadzenie zbitki rtęci przez przekombinowane plansze – brzmi znajomo? Może dlatego, że marka Mercury jest obecna na rynku od ładnych kilku lat. Produkcja, która zadebiutowała niegdyś z powodzeniem na platformie PSP ostatnio doczekała się edycji HD, tfu! - Hg pod Xbox Live Arcade. Cena 400 Microsoft Points przyznacie kusi niezwykle, pytanie tylko, czy to nie podejrzanie mało, jak za nową gierkę. Cóż, tytuł furory na cyfrowym rynku nie zrobi, niemniej jeśli ktoś ma luźne „końcówki” na swoim koncie i lubi wyzwania zręcznościowo-logiczne, tak można się dziełem Ignition zainteresować.

W wielu przypadkach trzecie odsłony serii niestety schodziły z drogi wydeptanej przez poprzednie i szły w las. Okazuje się, że nie tak łatwo w udany sposób zwieńczyć trylogię, a szczególnie, gdy sama kontynuacja bardzo wysoko ustawiła poprzeczkę. Epic Games w przypadku Gears of War 3 dobrze wybrnęło z ewentualnych kłopotów, nie starając się udziwniać niczego na siłę, nie chcąc powtarzać się zbytnio, usprawniając elementy, na które narzekano plus te wielbione także. W rezultacie otrzymaliśmy po prostu przemyślany projekt – gra nie powinna zawieść nikogo, jeśli nie nastawiał się na rewolucję.

Red Orchestra: Ostfront 41-45 bazowało na jednej z wielu modyfikacji Unreal Tournament 2004 i chyba mało kto spodziewał się, iż gra odniesie duży sukces, zarówno jeśli chodzi o ilość sprzedanych egzemplarzy, jak też uznanie wśród krytyków… Było to możliwe nie tylko dzięki wciągającej rozgrywce, ale również świeżemu podejściu do pierwszoosobowych strzelanek wojennych. Twórcy zrezygnowali z fajerwerków oraz widowiskowości w stylu Call of Duty, aby postawić na bardziej „nieociosaną” walkę. Spektakularne, dynamiczne akcje ustąpiły miejsca mozolnym starciom, w których (zgodnie z realiami) zaledwie ułamek wystrzelonych pocisków trafia w cel. Identyczne podejście towarzyszy drugiej części produkcji, Bohaterom Stalingradu. Niestety, momentami odnosi się wrażenie, że wykonanie jest tu równie surowe, co klimat tytułu...

Na Xbox Live Arcade pojawiła się niedawno kolejna klasyczna pozycja, którą posiadacze konsoli SEGA Saturn doskonale kojarzą jak nie z samej dynamicznej rozgrywki, to przynajmniej sporej „kultowości” - sprowadzającej się do osiągania przez grę na oryginalnym nośniku wybitnych kwot na internetowych aukcjach. Strzelanka Radiant Silvergun powraca oto w cyfrowej, udoskonalonej graficznie wersji na konsolę Microsoftu, z miejsca przynosząc ten cenny powiew nostalgii. Jeżeli lubiliście poruszać się stateczkiem w gęstym deszczu ognia przeciwnika, tudzież dopiero odkrywacie z radością cały gatunek, pozycja ta zapewni Wam wiele chwil emocjonującej zabawy.

Po udanym Oddziale Szturmowym, Best Way sprezentowało niedawno graczom trzeci samodzielny dodatek do znakomitej strategii wojennej Men of War - tym razem poświęcony starciom w Wietnamie. Deweloperzy tradycyjnie oferują fanom serii możliwość wcielenia się w obie strony konfliktu – pokierujemy zarówno wojskami USA, jak też wietnamskimi, operującymi w ścisłej współpracy z sojuszniczym ZSRR. Każdy nieprzemyślany ruch potrafi standardowo doprowadzić do klęski, ale w omawianej odsłonie poziom trudności jest dodatkowo wyjątkowo wysoki z uwagi na oddanie nam pod komendę niewielkich oddziałów, składające się raptem z kilku żołnierzy - to radykalne odejście od konwencji poprzedniego rozszerzenia, oferującego masowe zmagania w kooperacji. Rozwiązanie to z góry wpłynie na mniejsze zainteresowanie produktem niedoświadczonych strategów, ale także starzy wyjadacze niekoniecznie poczują się w pełni usatysfakcjonowani…

Do czasu Call of Juarez: Więzów Krwi nie zwracałem na dzieła Techlandu większej uwagi. Potem się jednak chyba zwyczajnie zakochałem. Uwierzyłem tak w talent programistyczny ekipy, jak również ich zdolności do wciągnięcia gracza w pewną przemyślaną historię, przy równoczesnym zapewnieniu mu co krok świeżych porcji wrażeń. Oczywiście, że czekałem więc na Dead Island! Otoczony malkontentami, nie ufającymi w sukces tworzonej dosyć przydługo produkcji, która pojawiała się i znikała w mediach, trzymałem stale za nią kciuki. Przy odpalaniu tytułu drżały mi ręce. Historia zapowiadała się dobrze…

Wydane jakiś czas temu na Xbox Live Arcade Torchlight niezwykle pozytywnie nastawiło mnie do wszelakich „staroszkolnych” RPG akcji na konsoli, kiedy więc ekipa Certain Affinity zapowiedziała swoją próbę zmierzenia się z tematem pod postacią Crimson Alliance niecierpliwie wypatrywałem tytułu. Sporo było mowy o dynamicznej rozgrywce, wciągającym oczyszczaniu lochów w kilka osób, ciekawej historii i ogólnym braku nudy. Produkcja zadebiutowała wreszcie niedawno, a ja zabrałem się za dogłębne jej ogrywanie. Jak się szybciutko okazało, ostatecznie z obiecanek pozostały wyłącznie cacanki…