gry (strona 17 z 33)

Pierwsze Sin and Punishment pojawiło się w 2000 roku na konsoli Nintendo 64, nie opuściło jednak granic Kraju Kwitnącej Wiśni. Dopiero siedem lat później Europa oraz Ameryka Północna miały okazję sprawdzić tę strzelankę za pośrednictwem dobrodziejstw systemu Virtual Console. Na szczęście podobny los nie spotkał kontynuacji i również mieszkańcy Starego Kontynentu mogą na własnej skórze „zbadać” wydane w 2009 w Japonii Sin and Punishment: Successor of the Skies. Powinniśmy być za to wdzięczni firmie Nintendo….

Ostatnimi czasy kilkukrotnie starano się rozpalić w graczach na nowo ducha Ulicznego Wojownika. Seria miała swój poniekąd wielki powrót przy okazji przeniesienia w jakość HD Super Street Fightet II Turbo, które wylądowało na Xbox Live oraz PlayStation Network. Niedługo potem scena „mordoklepek” zamarła, kiedy twórcy marki zaserwowali nam „czwórkę” we współczesnej oprawie. Tytuł z miejsca zyskał kolosalną rzeszę fanów. Teraz Capcom na odnowionych fundamentach postanowiło szybko zarobić jeszcze więcej i tym samym na półki sklepowe trafia oto Super Street Fighter IV. Czy produkt wprowadza na tyle dużo nowych elementów, że nie poczujemy się oszukani?

Modlitwy fanów zostały wysłuchane - pomimo wielu zaprzeczeń odnośnie premiery gry Yakuza 3 poza Japonią, SEGA ostatecznie przełożyła na angielski swój flagowy tytuł i zdecydowała się na wydanie go również na naszym kontynencie. Czy rok oczekiwania w niepewności się opłacił? Jeśli nie ogrywaliście wcześniej wersji premierowej prosto z Kraju Kwitnącej Wiśni, z pewnością będziecie zadowoleni. Jak prezentuje się produkcja, którą wiele osób mylnie nazywa japońskim Grand Theft Auto? Zapraszamy do lektury.

Mieliśmy dwie części gry Max Payne, a potem długo, długo nic od ekipy Remedy… Niektórzy myśleli już, że przyjdzie nam czekać na nowy tytuł studia tak samo długo, jak niegdyś na premierową odsłonę przygód nowojorskiego gliniarza po przejściach (pamięta ktoś jeszcze pierwsze „podjarki” w okolicach 1996 roku?), no i cóż – prawdę powiedziawszy wyszło podobnie, bo twórcy siedzieli nad swą kolejną pozycją całe 5 lat. Czasy się zmieniały, technologia oraz gusta także, produkcja zapowiedziana jako pokaz możliwości DirectX 10 na komputerach ostatecznie pojawić się miała wyłącznie na konsoli - były więc niebezpodstawne obawy, że deweloperzy nie sprostają oczekiwaniom fanów. Sam, a mało kiedy tak robię, nastawiłem się na Alana Wake jak na nie wiadomo co dobrego, podświadomie oczekując jednak nieuniknionego rozczarowania wynikającego z tego faktu. Tymczasem niespodzianka – nie zawiodłem się.

Fani futbolu łączcie się! Electronic Arts po świetnej grze FIFA 10 serwuje nam kolejny tytuł "kopany", który tym razem skupia się poniekąd wyłącznie na Mistrzostwach Świata w Afryce. Raz jeszcze mamy dwie bramki, jedną piłkę i mnóstwo frajdy płynącej z ogrywania znajomych po sieci lub lokalnie. Twórcy zarzekali się, ile to innowacyjnych rozwiązań wprowadzili do swojego nowego dzieła, a mimo to pojawia się jedno pytanie… Czy po FIFA World Cup 2010 South Africa powinni sięgnąć ci gracze, którzy zaopatrzyli się w „dziesiątkę”?

Cofnijmy się na chwilę do 1995 roku, kiedy to wszystkie gry pisano jeszcze pod DOS-a. Na rynku zadebiutowała wówczas produkcja studia Westwood zatytułowana Command & Conquer. Była ona pionierem w dziedzinie strategii czasu rzeczywistego oraz sprawiła, iż cały gatunek trafił pod strzechy. Jakby tego było mało, RTS miał pierwszy na rynku wieloosobowy tryb sieciowy, ale też fabularyzowaną zabawę dla samotnego gracza, której główną atrakcję stanowiły filmowe przerywniki z żywymi aktorami. Popularność tytułu sprawiła, iż w jego ramach powstała zarówno druga marka (Red Alert), jak i szereg kontynuacji. Tak, „tyberyjska” gałąź C&C ma przebogatą historię, rozpinającą się na 15 lat swojego istnienia. Jakże ceniona rodzina wzbogaciła się ostatnio o nowego członka - tym razem z czwóreczką w tytule. Są powody do radości, lecz w pewnym sensie przez łzy, gdyż ma to być ostatnia gra z tej linii.

Lost Planet, które (może nie każdy to wie), skierowane było w założeniach raczej do japońskiej oraz koreańskiej społeczności graczy, nieoczekiwanie odniosło spory sukces także w pozostałych zakątkach naszego globu. Taki, że Capcom zdecydowało się nawet na wydanie usprawnionej pod kątem rozgrywki sieciowej edycji Colonies tytułu. Pełnoprawna część druga była kwestią czasu – czekało na nią naprawdę wielu miłośników planety E.D.N. III. I wreszcie płytka z kontynuacją trafiła do czytników różnych maszynek do grania. Spodziewaliśmy się, iż będzie lepiej w każdym niemal aspekcie, a tymczasem za wiele rzeczy rozczarowuje…

Co by było, gdyby dawne armie wyposażyć we współczesne maszynki do zabijania? Jak wyglądałaby walka ze starożytnymi wojskami ze strzelbą w ręku? A gdyby ostrzelać Niemców w czasie I Wojny Światowej samonaprowadzającymi rakietami? Te pytania krążą w podświadomości wielu zapaleńców fascynujących się monumentalnymi bitwami z różnych okresów ludzkości. Co ważniejsze, niektórzy próbują na nie odpowiedzieć - jednym wystarczy wyobraźnia, inni chcieliby wszystko zobaczyć sami, wcielić się w uzbrojonego po zęby bohatera i wziąć udział w pogromie hord przeciwników, zmienić lub ocalić historię… Takie doświadczenia postanowiło nam zaoferować młode, amerykańskie studio 8monkey Labs w grze Darkest of Days. Jak wiadomo, same chęci zazwyczaj nie wystarczą - co z tego wyszło?

Choćby po Resonance of Fate trudno nie zauważyć, że gry RPG rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni starają się bardziej wybić również na rynku zachodnim. Japońscy deweloperzy dostosowują pod Stary Kontynent i Stany Zjednoczone nie tylko rozgrywkę, ale też fabułę, która nieraz była najnormalniej w świecie niezrozumiała. Po tytule firmy SEGA, swoich sił w temacie spróbowało ponownie Square-Enix. Tym razem zaserwowano nam Nier – produkt będący połączeniem kilku gatunków, więc trudno go zaszufladkować w odpowiedniej kategorii. Czy po Final Fantasy XIII „kwadratowi” poczynili jakieś postępy?

Capcom postanowiło wreszcie wypuścić Łowców Potworów poza małe ekrany PlayStation Portable i leciwe dość podzespoły PlayStation 2, dzięki czemu posiadacze konsoli Wii w Japonii już oszaleli na punkcie Monster Hunter Tri. Tytuł trafił w końcu do Europy i to w tej chwili najlepsza oraz zdecydowanie najlepiej wyglądająca odsłona tej popularnej serii. Jeśli liczyliście na uproszczenie rozgrywki, czyli pójście na tak zwaną „łatwiznę”, to mamy dla Was złe wieści – "trójka" wymaga wiele uwagi i zaangażowania, przełamując stereotyp banalnych tytułów wydawanych na stacjonarny sprzęt Nintendo.

SimBin jest w branży zespołem świetnie znanym, szczególnie fanom cyfrowych czterech kółek. Najpierw mieliśmy bardzo ciepło odebraną serię GTR, później zaczęła się saga spod znaku RACE. W jej ramach na sklepowe półki trafiło już sześć tytułów - niedawno ostatni z nich zawitał do Polski. Tym razem szwedzki producent sprawił nam grę RACE On, wyścigówkę naturalnie, na którą składają się wszelkie trasy, kierowcy i samochody z międzynarodowych zawodów World Touring Car Championship oraz Swedish Touring Car Championship, a także epizody szeregu innych zawodów w różnych sezonach - z czego do ciekawszych należy między innymi Formuła BMW, Caterham, Mini Coopers… W skrócie: to wszystko, czym uraczyły nas poprzednie serie plus szereg nowości. Na początku ubiegłego roku producent obiecał dostarczyć najpełniejszą i najbardziej realistyczną grę wyścigową. Czy się udało?

Założę się, że wśród czytelników nie ma osoby, która nie słyszałaby o serialu Prison Break. Ta amerykańska produkcja zrobiła ogromną karierę nie tylko za oceanem, lecz również w Europie, a szał dotarł i do Polski - jako Skazany na Śmierć. Spodziewać się można było prędzej czy później gry na kanwie tej historii i oto mamy Prison Break: The Conspiracy - dzieło mało znanego studia Zootfly, wydawane na świecie przez Deep Silver. Przyznam się, że pomysł na produkcję, której akcja ma miejsce w więzieniu, do tego w konwencji skradanki (a tych ostatnio jak na lekarstwo), niezmiernie mi się spodobał...

Już od przeszło 12 lat na rynek trafiają growe produkty sygnowane nazwiskiem mistrza literackiego gatunku political–fiction, czyli Toma Clancy'ego. Przez ten czas pojawiły się takie serie, jak Rainbow Six, Ghost Recon, Splinter Cell, do tego gry EndWar oraz H.A.W.X. Za dużą część tych tytułów odpowiada Ubisoft, które z roku na rok stara się odświeżać swe marki. Niestety dostosowanie ich do obecnych standardów nie zawsze spotyka się z aprobatą wiernych fanów. Przy okazji Rainbow Six: Vegas pożegnaliśmy mozolne, ale również bardzo charakterystyczne dla serii planowanie. Ghost Recon: Advanced Warfighter także poszło w uproszczenie rozgrywki i postawiło na czystą akcję. A teraz na rynek trafia wreszcie Splinter Cell: Conviction... Ubi Sama też nie oszczędziło.

W Dragon Age zagrywałam się długimi godzinami i mimo wad tego tytułu, dalej uważam go za jedną z najlepszych pozycji minionego roku. Fabularnie dodatek Przebudzenie uzupełnia wątek główny, ukazując wydarzenia krótko po pokonaniu zła zagrażającego Ferelden. Zakupić go możemy na dwa sposoby - w dystrybucji cyfrowej albo jako normalne wydawnictwo płytowe. Dostajemy nowe lokacje oraz aż pięciu nieznajomych dotąd bohaterów, rozszerzenie jest też dłuższe niż wszystkie poprzednie razem wzięte, ale mam wątpliwości, czy za taką cenę otrzymujemy adekwatną zawartość. Bo autorzy nie dość, że wypuścili na rynek produkt nie do końca dopracowany, tak jeszcze nie potrafili się zdecydować, jakiej definicji Przebudzenie ma odpowiadać. Ostatecznie to coś pomiędzy pełnoprawnym tytułem, a rozbudowanym DLC, oferującym jednak mniej zabawy niż chociażby Shivering Isles do Obliviona.

Przygodówki są współcześnie gatunkiem uznawanym za wymierający. Niegdyś produkty z tej gałęzi rządziły wyobraźnią graczy, dzisiaj niestety odchodzą do lamusa. Raz na jakiś czas co prawda ukazują się pozycje tego typu, tyle że są raczej przeznaczone dla zatwardziałych fanów wyklikiwania rozwiązań często abstrakcyjnych zagadek, niż dla ogółu. W nurt ten wpasowuje się Art of Murder, cykl gier przygodowych rozwijany przez City Interactive. W ostatnim czasie rynkowy debiut zaliczyła trzecia odsłona serii, zatytułowana Karty Przeznaczenia. Wielkiej popularności z pewnością nie zdobędzie, jednak czy ma szansę podbić serca tęskniących za czasami, w których tryumfowały tytuły pokroju Discworld czy też Indiana Jones and the Fate of Atlantis?

Od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, seria Dead or Alive dostarczała niezwykle ciekawe połączenie - bijatyki i piękna damskich ciał. Z każdą odsłoną najwięcej mocy konsoli szło nie na dopracowany system walki, ale na mocno rozbudowaną fizykę kobiecych wdzięków. DoA: Paradise całkowicie rezygnuje z wojowniczych starć, skupiając się tylko i wyłącznie na aspektach niewieściej urody. To tak naprawdę przenośna wersja wydanego kilka lat temu na Xboksa 360 Dead or Alive Xtreme 2. Niestety stanowi również świetny przykład na to, że kiepską grę można zepsuć jeszcze bardziej...

Runes of Magic, produkt szerzej nieznanego, tajwańskiego studia Runewaker Entertainment, wkroczyło na rynek rok temu. Zarówno twórcy, jak i ich dzieło, wkrótce mieli stać się rozpoznawalni na całym świecie. Ta niepozorna pozycja, traktowana przez wielu jako nie rokujący dużych nadziei plagiat World of Warcraft, w ciągu dwóch miesięcy od premiery zdobyła milion użytkowników, szereg nagród oraz uznanie branży. Do marca tego roku graczy było już 3 miliony, a producent wydał drugi z kolei dodatek - The Elven Prophecy, będący oficjalnym klientem do gry. Ukaże się on w wersji pudełkowej także u nas – między innymi z tej okazji powstało pełne spolszczenie oraz pierwsze rodzime serwery. Fenomenowi Runes of Magic wypadało przyjrzeć się więc bliżej...

Po Final Fantasy XIII straciłem jeszcze bardziej wiarę w to, że japońscy twórcy RPG, niegdyś uważani za najlepszych, wrócą na szczyt. Odgrzewane na nowo te same patenty, bohaterowie w większości puści i stworzeni zupełnie bez polotu, coraz bardziej kolorowe światy oraz zawiłe opowiastki pseudofilozoficzne - to nie daje się już raczej lubić. Tymczasem na horyzoncie pokazało się Resonance of Fate... Cóż, zdecydowałem się wziąć tytuł na warsztat i dać gatunkowi jRPG jeszcze jedną szansę - czy było warto?

Just Cause to jedna z moich ulubionych pozycji z pierwszego Xboksa, bo nie tylko tytuł prezentował się na swoje czasy świetnie, ale też oddawał graczowi do dyspozycji naprawdę wiele swobody. Jak się później okazało, wersja na nowszą konsolę Microsoftu zjadała oczywiście tamtą na śniadanie, niemniej wyraźniejsze stało się tu również małe zróżnicowanie misji, schematy w projektach lokacji oraz szybko wkradająca się pewna monotonia rozgrywki. Gra odniosła niemniej tak duży sukces na przestrzeni różnorakich platform sprzętowych, że rozpoczęły się wkrótce prace nad pełnoprawną kontynuacją. Było niewątpliwie co poprawiać. Jak ostatecznie twórcy poradzili sobie z ulepszeniem i tak całkiem nieźle działającej formuły?

Pamiętacie Total Annihilation, pozycję, która w 1998 roku przegrała gatunkowe starcie ze StarCraftem? Nawet jeśli jej nie kojarzycie, wypada wtrącić, że produkt ten ma w pewnych kręgach status kultowego, a także rzeszę wiernych fanów na całym świecie, szarpiących w niego po dziś dzień. Jego spuścizna wciąż żyje również chociażby za sprawą znakomitego duchowego spadkobiercy - Supreme Commandera, połączonego z TA nie tylko ideą, ale i osobą głównego projektanta - Chrisa Taylora. Kontynuacji tego akurat tytułu miłośnicy strategii wypatrywali dość długo, ale oto w końcu się doczekali. „Jedynka” zawiesiła poprzeczkę bardzo wysoko, w żadnej innej grze RTS bowiem nie można było toczyć tak ogromnych bitew za pomocą wielkich armii. Jak radzi sobie z ciężarem chwały poprzednika druga odsłona?

Moda na japońskie horrory już przeminęła, jednak każdy, kto w ostatnich latach interesował się kinem wie, że swego czasu ekrany wprost zalewały lepsze lub gorsze produkcie z tego właśnie popularnego nurtu. Hudson Soft postanowiło przenieść wreszcie lotny temat na konsole i niewątpliwie w wyborze platformy docelowej główną rolę odegrały chłodne kalkulacje. Niestety, Calling nie ma najmniejszych szans na zarobienie góry pieniędzy. Wstępnie projekt zapowiadał się niezwykle ciekawie, aczkolwiek twórcy zagubili się gdzieś po drodze. Ostatecznie gra nie odnalazła swojego charakteru w napędzie najsłabszej stacjonarnej konsoli tej generacji - czyli Nintendo Wii.

Wydane niedawno na PSP Disgaea 2: Dark Hero Days nie powinno być traktowana jako zupełnie nowy produkt, ponieważ jeszcze z podtytułem Cursed Memories gra pojawiła się w 2006 roku na PlayStation 2. To specyficzne połączenie japońskiego RPG i turówki zostało niezwykle ciepło przyjęte na domowym sprzęcie poprzedniej generacji, a że nie jest tajemnicą, iż PlayStation Portable to dziś dom dla wszelkiej maści pozycji z nurtu jRPG, stąd reedycja dzieła Nippon Ichi Software na tym akurat sprzęcie nie była zaskoczeniem. Na wskroś japońska przygoda, charakteryzująca się ciekawym ujęciem walki w kieszonkowej edycji - czy w dalszym ciągu wciąga?

Długo przyszło czekać Europejczykom na Fragile Dreams: Farewell Ruins of The Moon... Wydana w Kraju Kwitnącej Wiśni w styczniu 2009 roku gra dotarła na Stary Kontynent dopiero tego marca. Filmowe zapowiedzi tytułu zachwycały, a wszelkie publiczne pokazy pozwalały sądzić, że na Wii zmierza niecodzienna i wciągająca pozycja. Niestety, oczekiwania poniosły klęskę w starciu z rzeczywistością, choć dzieło tri-Crescendo i Namco może przypaść do gustu fanom japońskich produkcji, oryginalnych historii oraz zabawy w starym stylu.

God of War oraz God of War II to tytuły, które powinny mieć swe miejsce w bibliotece każdego posiadacza PlayStation 2, bo to gry poniekąd wyprzedzające swoją generację. Historię Kratosa i jego konflikt z greckimi bogami dane nam było również śledzić na przenośnym sprzęcie Sony, czyli PlayStation Portable, gdzie Chains of Olympus także potrafiło zrobić spore wrażenie, pomimo ograniczeń platformy. Teraz wreszcie przyszła pora schować na trochę kochane "czarnulkę" i kieszonsolkę do szafy, by przygotować się na podbój Olimpu w iście boskiej oprawie - Duch Sparty oto w końcu zawitał też na PlayStation 3. Jak bardzo dzieło ekipy z Santa Monica nas zaskoczyło?

Pierwsze Red Steel okazało się pozycją pełną pomysłów, jednak mnóstwa elementów nie dograno i wszystkie te niedopracowane fragmenty sprawiły, że tytuł wspominany jest do dziś raczej jako rozczarowanie. Po wątpliwym "sukcesie", spodziewaliśmy się, że twórcy zwyczajnie porzucą markę – ale tak się nie stało. Odezwała się urażona ambicja i ruszyły prace nad kontynuacją. Ubisoft Paris dostało niezwykle mocną broń, za pomocą której miało wyjść ze starcia zdecydowanie obronną ręką - Wii MotionPlus. Niedoceniana jeszcze przystawka pozwala na nowo odkryć zabawę na konsoli Nintendo, a druga część miksu strzelanki i walki mieczem jest tego książkowym przykładem.