gry (strona 21 z 33)

Wydane w grudniu ubiegłego roku w Japonii Dissidia Final Fantasy z miejsca wzbudziło niezdrowe zainteresowanie europejskich fanów tak znanej serii gier RPG od Square Enix, jak i konwencjonalnych bijatyk. Niektórzy sprowadzali sobie to dzieło, by po spędzenia kilkudziesięciu minut z zupełnie nieprzystępną dla nich jednak językowo wersją ich oczekiwania urosły do pokaźniejszych rozmiarów. Tytuł wreszcie zawitał do nas niedawno, a te kilka miesięcy różnicy w dacie premiery na kontynentach akurat pokryło się z okresem największego wypatrywania nadchodzących hitów, które przywrócić mają blask przenośnej konsoli Sony. Z lepszym lub gorszym skutkiem plan giganta elektronicznej rozrywki zdaje się sprawdzać, zaś Dissidia także jest w pewien sposób za ten stan rzeczy odpowiedzialna. Japończycy szybko pokochali niecodzienna bijatykę od SE, czy jest szansa, że Europejczycy wezmą z nich przykład?

Czy zdarza się Wam raz na jakiś czas dorwać tytuł, który po prostu musicie przejść od początku do końca bez odchodzenia od konsoli? Kiedy to tak "prymitywne" potrzeby, jak jedzenie, spanie czy kontakt z innymi ludźmi schodzą na dalszy plan i liczy się tylko to, co dzieje się na ekranie. Z roku na rok chyba coraz trudniej o wywołujące takie reakcje pozycje - w końcu rynek jest na bieżąco zasypywany kolosalną ilością gier, z czego większość wpada do szufladki z etykietką „średniak”. Więc niemałe zaskoczenie - po raz pierwszy od dawien dawna mnie "wessało", a to za sprawą studia Naughty Dog i ich głośnej kontynuacji przygód nieokiełznanego łowcy skarbów Nathana Drake'a.

Starcie, jakiego jesteśmy świadkami już od dłuższego czasu między Konami i Electronic Arts prawdę mówiąc działa jedynie na naszą korzyść. Póki te dwa mocarstwa elektronicznej rozrywki wypruwają sobie żyły, aby dostarczyć jak najlepszy sportowy produkt, póty możemy być spokojni o ukazywanie się kolejnych odsłon zarówno serii Pro Evolution Soccer, jak i FIFA. Z początku w wyścigu o miano najlepszej cyfrowej piłeczki footballu prowadzili Japończycy, jednak wraz z pojawianiem się coraz nowszych "fif" to deweloperzy spoza Kraju Kwitnącej Wiśni według wielu graczy w sprawny sposób przejęli pałeczkę. Patrząc na najnowsze ich dzieło widać, że kanadyjski oddział EA nie zamierza w najbliższym czasie tego zmienić.

Są serie gier, których przenośnych adaptacji posiadacze Playstation Portable najzwyczajniej w świecie domagają się od lat. Kilka marzeń, jak chociażby Gran Turismo, deweloperzy spełnili, inne - typu kieszonkowy Devil May Cry, wciąż pozostają wyłącznie w sferze marzeń. O ile w sieci znaleźć można było swego czasu petycję właścicieli PSP dotyczącą wydania przygód Dantego na UMD, tak na szczęście przy SoulCalibur obeszło się bez tego. Po fantastycznym Tekken: Dark Resurrection gracze z zapartym tchem wyglądali Broken Destiny - w końcu Namco pokazało, że można zrobić na mały sprzęt bijatykę z górnej półki. Ich prośby zostały wysłuchane i gra w dużej mierze jest tym, czego oczekiwaliśmy. Chociaż niestety nie wszystko jest tak kolorowe, jak mogłoby się wydawać…

Dawno temu istniała sobie firma SI Games, która przy współpracy z Eidosem tworzyła gry z cyklu Championship Manager. Nagle w 2004 roku nastąpił rozwód obu tych instytucji, czego rezultatem było powstanie nowej konkurencji dla wciąż wydawanego przez Eidos CM-a - czyli Football Managera. Minęło już kilka lat od tamtych wydarzeń, można więc wreszcie przestać patrzeć na „nowego-starego” menadżera piłkarskiego wydawanego przez Eidos pobłażliwie i oceniać go równie bezlitośnie, jak jego równoprawnego rywala. Czy panowie z Beautiful Game Studios poradzili sobie z trudnym projektem dobrego tytułu tego typu i doskoczyli do wielce doświadczonych rywali?

Po miesiącach oczekiwania, szumnych zapowiedzi i umiejętnego podsycania atmosfery ze strony Eidos ukazał się - Batman: Arkham Asylum na PC. Czekałem na ten tytuł z niecierpliwością, zresztą jak i rzesza innych miłośników elektronicznej rozrywki, Batman jest wszak jedną z popularniejszych postaci ze świata komiksu (łezka w oku się kręci jak się przypomni zeszyty wydawane przez TM-Semic), ostatnio szczególnie modną głównie dzięki znakomitemu powrotowi bohatera na ekrany kin. Komputerowe Arkham Asylum niedawno wylądowało na półkach sklepowych, a wraz z debiutem z marszu uzyskało bardzo dobre noty i opinie w prasie branżowej. Cóż, o ile rzadko mam okazję się zgodzić co do wysokich ocen przyznawanych współczesnym grom, tak w tym przypadku zdecydowana większość peanów zachwytu jest uzasadniona.

Trudno jednoznacznie ocenić rewolucyjność obecnej generacji sprzętów, nie można mieć jednak wątpliwości co do destrukcyjno-kreatywnych zapędów dzisiejszych konsol. Z jednej strony mamy oto wzrost popularności strzelanek FPP, z drugiej zaś śmierć klasycznych podgatunków. Pamiętacie, jak niegdyś zagrywaliśmy się w tzw. ”celowniczki”, produkcje, w których osią zabawy było całkowita eksterminacja hord wrogów przy użyciu pistoletu i z pomocą celnego oka? Dziś tego typu rozrywki uświadczycie już tylko na Wii… Kontroler Nintendo świetnie wywiązuje się z funkcji wskaźnika broni, więc co jeśli połączymy ideę staroszkolnego „celowniczka” z niezwykle udaną marką, jaką okazało się być Dead Space? Przy zapowiedziach Extraction kręciliśmy nieco nosem - dziś wiemy, że zupełnie niesłusznie.

Nie sposób było nie zwrócić uwagi na Shadow Complex długo przed premierą gry. Sprytne zabiegi marketingowe, reklamowanie pozycji z Xbox Live Arcade jako pierwszego takiego tytułu w pełni wykorzystującego możliwości graficzne - i nie tylko - silnika Unreal Engine 3, Cliff Bleszinski oraz panowie z Epic Games sypiący słowami uznania przy wszelkich możliwych okazjach... To wszystko miało sprawić wrażenie, iż będziemy mieć do czynienia z pozycją wyjątkową, wybitną, wyznaczającą nowe standardy na rynku tak zwanych "arkadówek". Wrażenie to wkrótce znacznie się pogłębiło, w miarę jak pojawiały się kolejne filmiki z samej gry. Apogeum "podjarki" nastąpiło po E3 2009, gdzie Shadow Complex zgarnęło niesamowitą jak na podobny produkt ilość nagród od najpoważniejszych serwisów growych. Zasłużenie?

Nintendo DS to samodzielny lider na rynku konsol przenośnych, liczba sprzedanych egzemplarzy tego sprzętu pewnie doprowadza konkurencję z Sony do czarnej rozpaczy. Nic dziwnego, że w stosunku do PSP na tę platformę ukazało się niemal 3 razy więcej tytułów. W zalewie średniaków oraz gier miernych, których producenci wychodzą z założenia "skoro jest tyle milionów kieszonsolki, to kilka tysięcy osób i tak kupi nasz produkt", raz na jakiś czas pojawia się pozycja wybitna. Produkcja kolejny raz udowadniająca, że tutaj nie chodzi tylko o oprawę, lecz o przyjemność z grania samego w sobie. Oczekiwania w stosunku do Scribblenauts były bardzo wysokie, zważywszy na fakt, że jest to pierwsza gra na kieszonsolki, która na targach E3 otrzymała prestiżowe wyróżnienie "Best of Show". Czy dzieło studia 5th Cell, odpowiedzialnego wcześniej za Drawn to Life, zdołało sprostać oczekiwaniom?

Niemal co roku ze stajni Electronic Arts wypuszczany był na rynekkolejny tytuł z serii Need for Speed. Wedle zapewnieńspeców od marketingu miało być zawsze lepiej, szybciej, ładnieji co jeszcze tam tylko użytkownik sobie wymarzył. Niestety mijało się to zprawdą, a mi ze łzami w oczach pozostawało obserwować, jak każda nowaodsłona tego tasiemca pogrążała niegdyś przecież największą markę ze ścigałek. Odłóżmy jednak bolesne wspomnienia na bok, gdyż najwyraźniej "elektronicy" poszli po rozum do głowy i otworzyli uszy na łkania wiernych fanów NFS-a. Tym samym na półkach sklepowych lądujeShift, który odrzuca mocno "dresiarsko-gangsterskie"podejście do wyścigów i serwuje nam tytuł całkiem godny swoich wielkichpoprzedników.

Wspominam z uśmiechem, jak to niegdyś młodzianem jeszcze będąc wszedłem do sklepu elektronicznego w największym centrum handlowym w mieście, aby tam za kosmiczną jak na jedną grę cenę dokonać zakupu ogromnego pudła (wraz z zawartością oczywiście), z którym w glorii i chwale przemaszerowałem cała galerię wywołując niemałe zamieszanie wśród obecnych tam zakupoholików. Grą tą było Guitar Hero II. Do dzisiejszego dnia nie żałuję blisko czterech stówek na nią wydanych, bo wciąż doskonale się przy tytule tym bawię. Było to ostatnie dzieło Harmonix zanim przerzucili się na Rock Banda - potem ich jak wiemy markę przejęło Neversoft. Cóż, panowie od „jastrzębia deski” nigdy im nie dorównali w układaniu nutek. Seria podupadła w moich oczach. Z nadzieją jednak odpalałem do Guitar Hero: Greatest Hits, bo miała to być reinkarnacja właśnie starych, dobrych części.

Wejście kolejnych odsłon serii Halo na rynek w kilku przypadkach było krokiem naprzód dla całej branży gier wideo i o ile trudno te wydarzenia porównać do wymyślenia oscyloskopu przez Edisona, bezapelacyjnie jest to jedna z najbardziej innowacyjnych serii w historii. Pierwsza część dostarczyła pojazd z niezwykłą mechaniką prowadzenia oraz zapoczątkowała modę na odnawialną energię - nie trzeba było długo czekać, by motyw ten zastąpił tak popularne łykanie apteczek w tytułach FPP. Następnie pojawiło się Halo 2 i świat znowu oniemiał, gdyż ekipie Bungie udało się stworzyć jeden z najbardziej miodnych trybów multiplayer, w który zagrywały się miliony graczy na całym świecie. I choć Halo 3, to już niestety mały spadek formy oraz kopiowanie pomysłów z poprzedniczek, tak Halo 3: ODST stanowi już niezły powiew świeżości…

Seria gier Hitman należy do jednych z moich ulubionych i cieszy fakt, że wcielanie się w skrytobójców coraz częściej staje się dobrym tematem na cyfrową produkcję. Szczególnie takiego maniaka jak ja, bo nie ma to jak zakraść się do ofiary od tyłu i po cichu ją ściągnąć. Jednak odstawmy na boczny tor mojego ulubionego łysego speca od brudnej roboty. W ogóle po co o nim wspominam? Bo w ręce wpadła mi najnowsza produkcja ojców postaci, czyli IO Interactive. Co ciekawe, Mini Ninjas nie do końca podąża ścieżką innych gier studia, jak choćby Kane & Lynch czy Freedom Fighters. Dlaczego?

Jestem zagorzałym konsolowcem i o ile śmiało mogę wskazać wiele pozytywnych aspektów moich ulubionych platform, o tyle trudno nie przyznać racji, że nie wszystkie gry nadają się na tego typu sprzęt. Nie mówię tu o ograniczeniach technicznych, bo w końcu deweloperzy znajdują sposoby, aby cudowny tytuł z blaszaka wyglądał również przepięknie na przykładowo PlayStation 3. Lecz są takie gatunki, które do obsługi potrzebują zdecydowanie więcej klawiszy, niż jest wstanie pomieścić typowy pad. Mowa tu o strategiach czy symulatorach. Na szczęście tak jak UbiSoft znalazło na ten problem rozwiązanie przy Tom Clancy's EndWar, tak 1C i Gaijin Entertainment również podołali dostarczając nam wyśmienite IL-2 Sturmovik: Birds of Prey.

Wielu wyczekiwało współczesnej reinkarnacji pradziadka wszystkich strzelanek, gry która by tak jak niegdyś pierwowzór nadeszła w czci i chwale - nic dziwnego, w końcu od premiery Wolfensteina 3D minęło ponad 17 lat. Przez ten długi czas kultowy tytuł zgromadził wokół siebie pokaźną ilość wiernych fanów. To, że za produkcją nowej odsłony stały takie szychy jak id Software i Raven Software umacniało w przekonaniu, iż coś dobrego z tego będzie. Niestety. Od razu na samym wstępie muszę nadmienić, iż kontynuacja świetnie przyjętego Return to Castle Wolfenstein zawiedzie tych z Was, którzy spodziewali się przełomu na miarę Call of Duty 4: Modern Warfare. Chociaż powinna przypaść do gustu wielbicielom strzelanin w staroszkolnym stylu, gdzie fabuła, klimat i muzyka to tylko dodatki do do granic możliwości uproszczonego posyłania we wrogów deszczu pocisków z giwer wszelakich.

O ile całe uniwersum DC zazwyczaj średnio do mnie przemawiało, tak nie da się ukryć, że stąd wywodzi się chyba moja ulubiona komiksowa postać - Batman. Kryjący się za maską Bruce Wayne zawsze robił na mnie niesamowite wrażenie, gdyż w przeciwieństwie do innych superbohaterów nie był on ofiarą napromieniowanego pająka, osobą poddaną jakimś mutacjom, czy też zwyczajnie dzieckiem mieszkańców innej planety. Mroczny Rycerz to człowiek z krwi i kości, który w walce z przestępcami miasta Gotham przede wszystkim używa inteligencji. Nic więc dziwnego, że szybko zyskał sobie również przydomek najlepszego detektywa. Poprzez swą sporą popularność, Batman już nie raz gościł co prawda w grach, lecz dopiero teraz, dzięki Rockstedy, możemy przeżyć naprawdę dojrzałe i mroczne przygody człowieka nietoperza.

Z pewnością każdy z Was ma tytuł sprzed lat, przez który nie raz zawalał szkołę, czy pracę. Jednak, gdy po długim czasie coś sprawiało, że chcieliśmy do niego wrócić, idealizowany przez nas niegdyś obraz gry znikał, zaś oczom ukazywał się często rozpikselowany koszmar, nienadający się do ponownego przejścia. Ja również posiadam kilka takich perełek, lecz rzadko kiedy decyduję się odbyć podróż do przeszłości. Po prostu wolę zapamiętać, jakie produkcja wywołała na mnie wrażenie tą dajmy na to dekadę temu. LucasArts najwyraźniej wyczuło, że gracze borykają się z podobnym problemem i zafundowało im coś ekstra, a mianowicie ponownie zaserwowało The Secret of the Monkey Island, lecz nie do końca takie, jakie pamiętamy je z 1990 roku.

O ile dwie pierwsze części wydane lata temu nie odniosły jakiegoś kolosalnego sukcesu, tak trzecia odsłona wypuszczona na sprzęty nowej generacji to zupełnie inna historia. Gra nie tylko powalała wyśmienitą oprawą audiowizualną, lecz również samym podejściem do tematu. Bokserzy może poruszali się nieco sztywno, w dodatku tryb kariery pozostawiał trochę do życzenia, ale gracz, który zasiadał przed tą pozycją, długo nie wstawał sprzed telewizora. Zdawało się, że dzieło stworzone przez chicagowski oddział Electronic Arts to niemal ideał w czystej postaci - jakie więc wielkie były obawy fanów, gdy okazało się, iż prace nad czwartą częścią zostały powierzone innej ekipie, EA Canada. Po dokładnym ograniu Fight Night Round 4 mogę śmiało na szczęście stwierdzić, że Kanadyjczycy nie tylko dorównali „trzeciej rundzie”, ale także znacznie ją wyprzedzili.

Pierwszy kontakt z filmem Ghostbusters pamiętam do dziś. Pod naciskami mamy starszy brat musiał mnie zabrać ze sobą do kumpla. Ja spodziewałem się super zabawy, że pooglądam (w końcu nie mogłem wtedy pograć, bo byłem za mały i "popsuję") jak chłopaki młócą na ZX Spectrum, czy coś w tym rodzaju. Niestety prawda okazała się zupełnie inna. Dwóch dobrych ziomów chciało obejrzeć film "grozy", który mieścił się na klasycznej kasecie VHS i posiadał dubbing aż w 5 językach… Na raz. Ów obraz, wywołał u takiego malca jak ja niezłą histerię. Trauma ogarnia mnie zresztą do dnia dzisiejszego, ilekroć na ekranie widzę zielonego, obżerającego się ducha. Teraz recenzuję grę na motywach Pogromców Duchów. Fatum mówię, fatum.

Istnieje pewne popularne porzekadło mówiące, że „dobrze być złym”. Cóż, historia wielokrotnie udowadniała, iż faktycznie tak jest. Ot, przytoczmy chociażby genialne obie części Dungeon Keepera czy nieco niedocenioną, a dzisiaj ciut zapomnianą produkcję Evil Genius, oraz oczywiście pierwszego Overlorda. Kontynuacja tego ostatniego tytułu wybitnie potwierdza właśnie tezę śmiało postawioną na samym początku akapitu. Rzadko kiedy bowiem mamy okazję nie być obrzydliwie dobrym rycerzem w lśniącej zbroi, a zamiast tego przywdziać mroczny pancerz i ruszyć siać nasz diabelny punkt widzenia w świecie pełnym radości oraz ohydnego wręcz dobra. W istocie – naprawdę dobrze jest być złym.

Jako zagorzały konsolowiec to normalne, że uważam, iż najlepsze gry sieciowe trafiają właśnie na moje ulubione platformy od Sony i Microsoftu. Godziny spędzone przy Halo 3 z kumplami, którzy raz za razem "ownowali" zwłoki poległych towarzyszy, czy też Call of Duty 4: Modern Warfare, gdzie mozolnie nabijałem kolejne poziomy prestiżu, pokazują dobitnie, że zabawa zaczyna się dopiero w trybie dla wielu graczy. Jednak z czasem wszystko się przy znanych produkcjach powoli nudzi i pojawia się nowy głód, który po prostu musi zostać zaspokojony. Co w takim przypadku uwolni nas obecnie ładnie od monotonni? Odpowiedź jest prosta - Battlefield 1943. Że jak, niby gierka z Arcade?

Fani cRPG nie mogą ostatnimi czasy narzekać na brak tytułów ze swojej ulubionej półki. Oto jakiś czas temu pojawił się całkiem niezły drugi dodatek do Neverwinter Nights 2, noszący tytuł Gniew Zehira (jego recenzja już w serwisie), a i wydano na nasz rynek kolejną przygodę do rzeczonej gry. Nosi ona tytuł Wrota Zachodu, zaś jej autorem jest studio Ossian. Znowu powracamy do Zapomnianych Krain, lubianego świata fantasy, stworzonego na potrzeby systemu Dungeons & Dragons, znanego chociażby z takich produkcji jak Baldur's Gate czy Icewind Dale. Przygodo, nadchodzimy!

Brutalna gra sportowa na wzór futbolu amerykańskiego, do tego w klimatach fantasy – takiego czegoś we współczesnej historii elektronicznej rozrywki chyba jeszcze nie widzieliśmy… Ale kiedy usłyszałem o Blood Bowl, produkcji ze stajni Cyanide Studio, dla pewności szybko przewertowałem otchłań Internetu - okazało się, że jednak coś było, a konkretniej Chaos League od tych samych ludzi. Zatem wydawałoby się iż mamy do czynienia z kontynuacją, lecz nie do końca jest to prawdą. Blood Bowl w przeciwieństwie do poprzednika, posiada bowiem licencję Games Workshop, twórców fantastycznych planszówek m.in. figurkowej gry w realiach Warhammera pod tym samym tytułem - na jej podstawie powstała recenzowana właśnie pozycja. Zważywszy na to, że lubię spotkać się ze znajomymi raz na jakiś czas i rozegrać partyjkę w jakąś „papierówkę”, podszedłem więc do tego produktu z entuzjazmem.

Na sport zwany tenisem ziemnym składają się trzy istotne rzeczy: krótkie stroje tenisistek, jeszcze krótsze spodenki tenisistów, które często wpijają im się w tyłek (ku uciesze damskiej widowni) plus piękna Anna Kurnikova. Kiedy się jest uzbrojonym w taką zaawansowaną wiedzę o tym sporcie, nikogo nie powinno dziwić, że naczelny wybiera właśnie mnie na recenzenta Virtua Tennis 2009... Gra jest kolejną odsłoną znanej serii firmy SEGA, za którą tym razem stanęło studio Sumo Digital. Niestety na wstępie musze zaznaczyć, że wśród zawodników nie znajdziemy ani pięknej dziewczyny Enrique Iglesiasa, ani żadnego zdolnego rodzimego tenisisty, zaś spędzając wiele godzin przy tym tytule znacznie bardziej bawiło mnie młócenie w komiczne mini gry, niż odbijanie żółtej włochatej piłeczki w tradycyjny sposób. Czy więc warto zagrać?

Produkcji o tematyce drugowojennej na rynku mamy bardzo dużo - możemy dowodzić batalionami, całymi armiami bądź spróbować sił w pojedynkę w jakimś FPP, jako partyzant, który nie ma nic do stracenia. Co ciekawe, najnowsze dzieło węgierskiego oddziału Eidos - Battlestations: Pacific, będące kontynuacją Battlestations: Midway, mimo wszystko jest jednak grą oryginalną, przedstawiającą bój Stanów Zjednoczonych i Japonii na oceanie spokojnym. Połączenie strategii czasu rzeczywistego z tytułem akcji to dość odważny krok, lecz trzeba przyznać, że po raz drugi autorzy stanęli na wysokości zadania i dostarczyli nam dynamiczną pozycję z elementami taktycznymi.