gry (strona 9 z 33)

Codemasters w swoich grach wyścigowych na przestrzeni ostatnich lat starało się nieco zakombinować, oferując nie tylko potyczki na trasie czysto na czas, ale i inne „pozaplanowe” atrakcje. DiRT Showdown to próba zebrania tego wszystkiego w osobną, satysfakcjonującą produkcję. Skoku w bok bez większych konsekwencji dla głównej marki. Rywalizacja na torze nabrała bardziej bezpośredniego znaczenia, bowiem większość imprez tutaj polega zwyczajnie na rozwaleniu przeciwnika. Aczkolwiek pojawiają się też tory pod różnorakie sztuczki czy wybicia w powietrze, jak również tradycyjna walka o pierwsze miejsce na mecie. Podszyta jednak stłuczkami i urywaniem blachy…

Wielu nie zapomni 15 maja 2012 roku. Dawno nie widziano takich tłumów komputerowców szturmujących sklepy po swoje pudełko z grą. Nic dziwnego. Sprawcą zamieszania była produkcja, której wiele osób wypatrywało w końcu od ponad dziesięciu lat - Diablo III. „Dwójka” do najbardziej innowacyjnych tytułów może nie należała, nie powalała także pod względem technicznym, a jeszcze zarzucano jej niezbyt skomplikowaną fabułę, ale nie przeszkodziło jej to w zdobyciu rzeszy zagorzałych fanów, czerpiących radość z kontynuacji do dzisiaj. Pierwsze informacje o kolejnej odsłonie pojawiły się w 2008 roku i po pięciu latach w końcu cieszymy się dziełem mającym szansę zająć nas przynajmniej na następną dekadę. Chcecie tego czy nie, nastał czas Rogatego.

Bywa, że czar gry, która zapowiadała się niegdyś świetnie, w końcu pryska, bowiem pojawia się ona na rynku z niewiadomych powodów za późno. Wybitnym niemal przykładem tego jest Sorcery: Świat Magii. Produkt ujawniony w 2010 roku jako jeden pierwszych projektów wykorzystujących kontroler Move dla PlayStation 3 zapewne zebrałby świetne oceny, gdyby zadebiutował na rynku kilkanaście miesięcy wcześniej. Manipulator Sony niestety w tej chwili ma raczej opinię opcjonalnej zabawki, aniżeli czegoś, co każdy fan konsoli powinien mieć w domu, właśnie dlatego, że porządnych tytułów stworzonych wyłącznie z myślą o nim było jak na lekarstwo. Mało kto chyba patrzy na dzieła „ruchowe” z wizją ich obowiązkowego zakupu. Popularność Harry’ego Pottera też już osłabła, więc potencjał marketingowy gry zmarnowano. A szkoda, gdyż byłaby ciekawa propozycja. Kiedyś.

Mówi się, że na dobre gry warto czekać. Chociaż ostatnimi czasy stwierdzenie się jakoś nie sprawdzało, tak w przypadku Max Payne 3 wreszcie okazuje się na nowo prawdziwe. Wielokrotnie przekładana data premiery niby zwiastowała porażkę projektu, miłośnicy postaci nowojorskiego gliniarza wieszali na ekipie Rockstar z Vancouver przedwcześnie psy za ogolenie mu głowy i wysłanie w „tropiki”. Nie wierzono też, iż ktoś inny niż Remedy może pociągnąć historię bohatera, nie gubiąc po drodze charakterystycznego klimatu pierwszych odsłon serii. Trudne to było zadanie, postarać się udobruchać fanatyków, równocześnie biorąc pod uwagę lata, które minęły od premiery drugiej części gry oraz to, w jaki sposób zmienił się przez ten czas rynek - jednak udało się. Na półce z klasycznymi pozycjami właśnie wylądowała kolejna.

W strzelankach wszelkiej maści lubię sobie pobiegać ze snajperką. Jeżeli mam wybór między bezpośrednią wymianą ognia, a rozwaleniem kogoś z odległości, zazwyczaj decyduję się na tę drugą opcję. Ekipa Rebellion zainteresowała mnie dlatego ogromnie próbą powrotu do swej nieco zapomnianej już marki o strzelcach wyborowych. Komputerowcy jeszcze na Sniper Elite V2 czekają, lecz konsolowcy mogą już od jakiegoś czasu z dachów zrujnowanych kamienic przez lunetę zdejmować wrogie siły. Żadna niestety z produkcji tej „elita” gatunku, ale gra zapewnia mimo wszystko całkiem przyzwoitą zabawę.

Posiadacze Xboksów 360 sporo czasu musieli czekać na swoją wersję growego fenomenu, jakim jest Minecraft, ale od niedawna wreszcie sami mogą już powrócić z padem w ręku do tego, za czym tęsknili w większości od lat – klocków. Każdy kiedyś jakieś przecież miał. Dzieło studia Mojang pozwala dać ujście budowlanym zapędom, wywodzącym się z czasów otrzymania w dzieciństwie pierwszej paczki LEGO i siedzącym gdzieś w środku każdego z nas chyba przez całe życie. Prosty pomysł doprawiono szeregiem zależności, zaczerpniętych ze świata rzeczywistego. Chociaż w stosunku do edycji PC dostaliśmy na konsoli mocno upośledzoną wersję produktu, tak nie ma co płakać. Nie jest on przecież skierowany do komputerowców.

Risen 2: Mroczne wody, kolejne dzieło ekipy Piranha Bytes, która dała nam niegdyś serię Gothic, należy do grona bardzo specyficznych gier. Nie chodzi o reprezentowany gatunek czy wysublimowaną fabułę, lecz to, że mamy tu do czynienia z produktem pełnym błędów, w wielu aspektach strasznie archaicznym, potrafiącym niesamowicie miejscami wkurzyć, a jednocześnie niezwykle wciągającym. Niekoniecznie z uczuciem dobrze wykonanej roboty przychodzi śledzić napisy końcowe, ale wspominając wszystkie pomniejsze przygody po drodze do nieuchronnego finału, gracz uśmiecha się pod nosem.

Radical Entertainment nie jest studiem znanym z olbrzymich hitów growych, ale w mym sercu nieco miłości do ekipy się zawsze znajdzie z uwagi na świetne moim zdaniem podejście do tematyki super bohaterów, tudzież złoczyńców w kilku dziełach. Ich produkcje tego typu zawsze mnie wciągały i Prototype 2, kontynuacja projektu z 2009 roku, także przyniosła mi wiele radości. Człowiek nadzwyczaj dobrze czuje się tutaj w skórze postaci, mającej po prostu rozwalić wszystkich oraz wszystko, co fabularnie rzuci jej się pod nogi. Bawi się doskonale, przymykając oko na niedociągnięcia i wątpliwej jakości scenariusz.

Niemalże rok po pojawieniu się na komputerach gry Wiedźmin 2: Zabójcy Królów, po raz kolejny przyszło mi powrócić do świata potworów, uprzedzeń rasowych, niesprawiedliwości społecznej, machinacji władców oraz zadufanych w sobie czarodziejów – tym razem jeno na Xboksie 360. Nie będę ukrywał, że znając doskonale pierwowzór nastawiałem się na pobieżne sprawdzenie tytułu i szybkie spisanie wrażeń, ale naprawdę niespodziewanie dzieło wojów z CD Projekt RED na nowo mnie wciągnęło. Niczym utopiec gładkolicą dziewicę pod taflę jeziora. W dodatku mocniej niż dotąd, bo dzieje Geralta o wiele lepiej jednak odbiera się na dużym ekranie telewizora, z poziomu sofy i z miodem pitnym oraz padem w rękach, aniżeli gdy człowiek zgarbiony nad myszą biedną odprawia wielogodzinne modły…

Przeciętny użytkownik konsoli Xbox 360 posiada w swojej bibliotece gier kilka wydań pudełkowych najlepszych tytułów plus na dysku twardym zestaw produkcji, które zakupił (zazwyczaj okazyjnie) w wersji cyfrowej. Teoretycznie jest więc w co szarpać, ale czasem zwyczajnie człowieka dopada ochota na szybko coś odpalić, jednak w zbiorach nie znajduje nic, na co w danym momencie miałby chęć. Trails Evolution to remedium na tego rodzaju sytuacje. Produkt nie tak dawno przejętej przez Ubisoft ekipy RedLynx stanowi idealną pozycję dla niezdecydowanych czy znudzonych, który spokojnie mógłby być sprzedawany w sklepie, nie zaś za pośrednictwem rynku Xbox Live.

Nie zawsze człowiek ma ochotę na strzelankę, wyścigi, czy rozbudowane RPG. Czasem po prostu chciałby odprężyć się uruchamiając na kilka minut jakiś tytuł, przy którym się pobawi chwilkę, najlepiej przy okazji uśmieje, a w ogóle to jeszcze rekord znajomego przebije. The Splatters od niewielkiego studia SpikySnail jest w stanie w ciekawy sposób zaspokoić „podstawowe” wymogi takiego znudzonego samymi hitami gracza, zapewniając mu przyzwoitej jakości rozrywkę zręcznościową. Jeżeli w dodatku macie hopla na punkcie tytułów czerpiących garściami z nurtu „fizycznej” zabawy, być może jest to właśnie propozycja jak najbardziej dla Was. Co dokładnie oferuje?

Lata całe czeka się na hity wielkich producentów, w które wpompowano morze kasy, ale żeby wypatrywać dzieła skromnego, niezależnego dewelopera? Cóż, w przypadku gry Fez tak właśnie było. Po raz pierwszy z projektem ekipy Polytron zetknąłem się w 2007 roku, jak zwykle rutynowo przeglądając informacje zamieszczane w serwisach poświęconym tak zwanej scenie Indie. Ujął mnie za serce niecodziennym pomysłem oraz oczywiście sympatycznym głównym bohaterem. Produkcja miała się ukazać na komputerach, potem były różnorakie turbulencje, opóźnienia i ogłoszenie edycji pod Xbox Live Arcade. Aż w końcu dzieło pojawiło się wyłącznie na konsoli Microsoftu. Kupujcie. Warto wydać 800 Microsoft Points, bo to jedna gier z tych, których się nie zapomina…

Seria Devil May Cry ma za sobą długą historię, ale sporo konsolowców kojarzy ją wyłącznie z wydanej na domowe sprzęty do grania obecnej generacji części czwartej. Szczególnie „w plecy” są w ogóle fani Xboksa 360, bowiem nigdy nie mieli okazji uświadczyć poprzednich odsłon – ukazały się na PlayStation 2. Chociaż z drugiej strony PS3 wyzbyło się kompatybilności wstecznej, więc posiadacze wyłącznie tej stacjonarki stoją na podobnej pozycji. A tymczasem restart marki zatytułowany skrótowo DmC na horyzoncie... Co robi Capcom? Zgodnie z najnowszymi trendami prezentuje nam trylogię podciągniętą do standardów HD, z zestawem szeregu zmian ioraz garścią bonusów.

Podczas gdy uważam się za fana anime, tak jakoś niezbyt przychylnie patrzę na wszelkie produkcje growe oparte o japońskie kreskówki, a w szczególności te robione taśmowo. Mieliśmy całą masę różnej jakości tytułów z Dragon Ball w nazwie, a w sumie bliźniacze tematycznie tej świetnej serii Akiry Toriyamy Naruto powoli, ale wyraźnie idzie w ślady protoplasty – przynajmniej jeśli o ilość gier chodzi. Tym samym Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm Generations, stanowiące już kolejną odsłonę popularnej marki bijatyk, nie skłaniało mnie do okazania zbytniego zainteresowania dziełem CyberConnect 2. Po włożeniu DVD do czytnika szybko jednak zaangażowałem się w szalone bitwy ninjasów…

Z Ridge Racera zrobiła się już tak skostniała seria, że nie dziwi mnie fakt, iż Namco postanowiło dać zewnętrznemu studiu szansę sprezentowania fanom czegoś świeższego. Wybór padł nieoczekiwanie na Bugbear Entertainment, ojców marki FlatOut. Oczywiście lata rozrywkowej „praktyki” ekipy znalazły przełożenie na nowe dzieło, bo zamiast w miarę bezstresowej rywalizacji na barwnych torach dostaliśmy bezwzględne starcia na ulicach, połączone z rozwałką wielkiej metropolii. Ridge Racer Unbounded nie jest niestety tak bardzo udanym, czy niezwykle ciekawym skokiem w bok, jakiego byśmy wszyscy chcieli, ale można przy tytule tym spędzić kilka miłych chwil. O ile nie zacznie drażnić powielanie najczęściej wkurzających błędów całego gatunku…

Pamiętam dokładnie swoje pierwsze kroki jako twarda Komandor Shepard w pierwszym Mass Effect. Stopniowe zyskiwanie szacunku kosmicznych ras wszelakich i pakiet niezwykłych emocji związanych z wydarzeniami ukazanymi w kontynuacji gry. Nie żałuję ani sekundy z czasu, który poświęciłem na poznanie obu odsłon serii. Dostałem coś niezapomnianego. Przygodę niemal na miarę kultowej kinowej sagi Gwiezdnych Wojen George’a Lucasa. Gdy BioWare przekładało termin debiutu zwieńczenia galaktycznej trylogii, mnie to zupełnie nie ruszało – wierzyłem, że trzeba dołożyć wszelkich starań, by kiedy „trójka” pojawi się na rynku, nic nie mogło jej przez lata „podskoczyć”. Cóż, spotkał mnie w jednej ważnej kwestii spory zawód. O ile Mass Effect 3 należy do gier udanych i stanowi nawet niezłe podsumowanie przeszłych wątków, zamiast obiecywanych fajerwerków na wielki finał, dostaliśmy kilka wielobarwnych rac.

Namco Bandai i Capcom w jednym stali domku – ziszczenie się takiej lekko przeinaczonej frazy z wiersza Aleksandra Fredry do niedawna było nie do pomyślenia. Szczególnie, jeśli o wizję połączenie najznamienitszych bijatyk chodzi. A jednak ojcowie flagowych serii obu firm, Yoshinori Ono oraz Katsuhiro Harada, dogadali się jakoś, w efekcie czego gracze skorzystają. Zaplanowano dwie produkcje, każda spod ręki innej ekipy. Na bardziej techniczne Tekken X Street Fighter jeszcze poczekamy, a tymczasem na rynku zadebiutowało dynamiczne Street Fighter X Tekken. Czy zespół Capcom podołał zadaniu?

Produkcja opowiadająca losy wkurzonego na wszystko, przepakowanego zabijaki, który zwyczajnie niszczy kolejne zastępy różnej wielkości wrogów, napataczających mu się pod nogi – świetny temat na chodzoną bijatykę, szczególnie, że Capcom wprawę w tym ma. Przypomnijmy chociażby God Hand z PlayStation 2. Jednak kiedy światu pokazano premierowe materiały z Asura’s Wrath nie wiadomo było, co tak naprawdę o tworze CyberConnect2 myśleć. Obiecywano nam umiejętne połączenie filmu akcji z nieustającą demolką na ekranie, kontrolowaną przy użyciu pada. Koniec końców otrzymaliśmy robiące miejscami naprawdę piorunujące wrażenie… interaktywne anime.

Jeżeli pamiętacie moją recenzję gry Alan Wake, zapewne szybko przypomnicie sobie, że jednym z niewielu problemów tytułu, o których wspomniałem, były fragmenty czysto zręcznościowe. Bohater zwyczajnie musiał niekiedy przeżyć starcia z kolejnymi falami przeciwników, co psuło dramaturgię opowieści. Tym samym zdziwiło mnie, że Remedy, po drodze do nieuchronnego wypuszczenia pełnoprawnej kontynuacji przygód pisarza, zdecydowało się na strzelankę z jego udziałem stworzoną pod Xbox Live Arcade. American Nightmare na szczęście jednak pozytywnie zaskakuje, także pod kątem skrawka historii.

Double Fine spodobał się najwyraźniej pomysł Microsoftu z Kinect Fun Labs, bo sami postanowili pokombinować trochę z sensorem i zafundować nam zestaw mini gierek imprezowych w pakiecie Happy Action Theater. Wielu zastanawiało się, co też ekipa genialnego Tima Schafera zmajstruje, a oczekiwania były w większości raczej całkiem wygórowane. Ostatecznie otrzymaliśmy produkt, który powinien zadowolić najmłodszych konsolowców. Ci dorośli też włączą pozycję tę od czasu do czasu, żeby zademonstrować możliwości technologii.

Miło wspominam The Darkness od Starbreeze Studios. Ekipie odpowiedzialnej za niezapomniane cyfrowe przygody Riddicka udało się zrobić też dobrą grę opartą na komiksie, co wobec zalewu średniej jakości pozycji na licencji było nie lada wyczynem. Rzecz oczywista, że kiedy ogłoszono prace nad kontynuacją zacząłem jej wypatrywać. Gdy okazało się, iż nad nowym tytułem czuwa Digital Extremes podniecenie nieco opadło – według mnie deweloper ma zwyczajnie lata świetności za sobą. Acz obiecywano nieprzeciętnej jakości fabułę, nastawienie na przekazanie emocji w całym morzu krwi wyciekającej z ran postrzałowych i szarpanych u przeciwników, więc projekt nie zniknął z mojego radaru. Ostatecznie oczekiwań mych jednak pozycja nie spełniła.

Lata czekania, wojny słowne między posiadaczami różnych konsol o tytuł, a ostatecznie jednak premiera tak na Xboksa 360, jak i PlayStation 3 - czy z tego kojarzymy Final Fantasy XIII? Niekoniecznie. Najbardziej w pamięci zapadło chyba rozczarowanie, że uznaną serię japońskich gier RPG spłycono niemal do poziomu liniowej przygodówki, zaś fabularnie człowiek zwyczajnie mógł się wynudzić. Wiara fanów w zdolności Square Enix została mocno zachwiana. Co powinniśmy podziwiać jednak, firma nie schowała głowy w piasek, lecz spróbowała raz jeszcze. Wypuszczając na rynek pełnoprawną kontynuację „trzynastki” deweloperzy udowadniają, że jeśli się tylko chce, to naprawdę da się wiele zdziałać. I do tego jeszcze w relatywnie krótkim czasie.

Przeludnienie Ziemi, powodzie, głód – idealne tło dla gier wydawanych w okolicach domniemanego wielkiego kataklizmu Anno Domini 2012. Możemy się spodziewać, że jeszcze niejeden deweloper będzie chciał zarobić na atmosferze strachu oraz pobawi się w kreślenie apokaliptycznych wizji przyszłości... Ale nawet jeśli fabuła jest średnio udanym przerysowaniem hollywoodzkich filmów to nie oznacza jeszcze słabej produkcji - zresztą kto wie, być może najbliższe lata rzeczywiście będą prawdziwą próbą dla ludzkości? Porzućmy jednak te rozważania, aby skupić się na wypuszczonym niedawno na PC projekcie Hydrophobia Prophecy. W najnowszej pozycji studio Dark Energy, dotychczas mające na swoim koncie głównie przeciętne symulatory sportowe, poszło w innym kierunku i proponuje odbiorcom dynamiczne TPP. O tyle nietypowe, że główną rolę odgrywa w nim woda.

Joe Danger, ponad rok po debiucie gry na PlayStation Network, uderza w poszerzonej edycji specjalnej na Xbox Live Arcade. Teoretycznie kogo obchodziłaby jakaś leciwa produkcja, najwyraźniej wypuszczona na nowo wyłącznie w celu spulchnienia kurczącej się szybko kupki kasy, ale odpalając przygody dzielnego zmotoryzowanego bohatera z miejsca wszelkie złe emocje znikają - niczym śnieg na masce świeżo zgaszonego samochodu. Mamy do czynienia z jedną z tych niezależnych pozycji, które natychmiast chwytająca za serce czystą frajdą zabawy, przynosząc równocześnie pewien powiew sympatycznej tęsknoty do starych, dobrych czasów.

O Węgrach w naszym kraju ostatnio dosyć głośno, acz głównie w polityce. Niemniej warto przyjrzeć się, co słychać w Budapeszcie także w branży gier - niedawno chociażby mało znana ekipa Nemesys Games wprowadziła na rynek pozycję wyścigową Ignite, która jest ich pierwszym dziełem dystrybuowanym w Polsce. Co prawda wszelkiej maści „ścigałek” nam nie brakuje, jednak deweloper twierdzi, iż tym razem dostajemy coś nieczęstego. Postanowiono zerwać z modą na wszechobecny realizm i zaoferować odbiorcom produkcję od początku do końca zręcznościową - lecz również z naciskiem na taktyczne planowanie każdego starcia. Brzmi oryginalnie? Pomimo tego, że w praktyce okazuje się, iż to w dużej mierze zwykłe przechwałki, projekt niesie ze sobą sporo zabawy, więc warto poświęcić mu trochę naszego czasu.