internet (strona 333 z 335)

Odwiedzający strony internetowe widzą na nich zwykle to samo,bez względu na to kim są i czego oczekują. Co najwyżej otrzymująinne reklamy, dostosowywane do ich zainteresowań za pomocą corazbardziej wyrafinowanych systemów targetowania behawioralnego.Serwisy, które eksperymentowały z personalizacją treści, robiłyto zwykle za pomocą systemu osobistych kont, w których zalogowanyużytkownik mógłby zdefiniować, co go interesuje, a co lepiejpominąć. Co jednak z milczącą mniejszością, ogromną rzesząinternautów, która kont w serwisach nigdy nie zakłada?Mozilla Labs w zeszłym roku rozpoczęłabadania w ramach projektu Prospector, które miały pokazać, czymożliwe jest powiązanie historii przeglądania z zainteresowaniamiużytkownika, tak by zbudować listę tematycznych kategorii, któresą dla niego ważne, np. motoryzacja, kulinaria czy muzyka. Wszystkoodbywało się oczywiście z poszanowaniem prywatności – programbył całkowicie opcjonalny, a użytkowników zachęcano doprzystąpienia do badań obiecując im możliwość uzyskania wgląduw to, jak spędzają swój czas w Sieci.Uczestnicy eksperymentu, wśród których był m.in. autor tejnotki, dowiedzieli się z niego rzeczy niekoniecznie pocieszających:z jakiegoś tajemniczego powodu oglądanie komiksów webowychzajmowało więcej czasu niż przeglądanie poważnych serwisów iwitryn programistycznych – a nad innymi rewelacjami lepiej opuścićzasłonę milczenia. Takie dane jednak pokazują nam jednak wiedzę onas samych w inny sposób niemożliwą do uzyskania, pozwalając zczasem zaakceptować to, kim faktycznie jesteśmy w Sieci, a nie to,jakimi byśmy chcieli być. A gdyby udało się przynajmniej częśćtak uzyskanego profilu wykorzystać do personalizacji oferty serwisówinternetowych? [img=charts] Ta własnie kwestia zajęła ludzi z Mozilla Labs, którzy szukająmetody na przekształcenie historii wyszukiwania w profilużytkownika, który mógłby być udostępniany serwisominternetowym, na jego podstawie generującym właściwe treści.Oczywiście udostępnianie takie byłoby możliwe tylko za zgodąinternauty, zdającego sobie sprawę z tego, co jego profil pokazuje.Justin Scott z Mozilli wyjaśnia:załóżmy, że Firefox rozpoznaje w kliencie, bez udostepnianiażadnych danych o historii wyszukiwania na zaewnątrz, że jestemzainteresowany gadżetami, komediami, hokejem i gotowaniem. Surfującpo Sieci mógłbym dzielić te zainteresowania z wybranymi witrynami,by uzyskac spersonalizowane doświadczenia. Witryny wyświetlałybywówczas dla mnie w bardziej widoczny sposób treści poświęconegadżetom i wynikom hokejowych meczy. Miejsca takie jak FirefoxMarketplace mogłyby zaś udzielać mi rekomendacji co do aplikacjifilmowych i kulinarnych, nawet jeśli byłbym tam po raz pierwszy.Interfejs programowaniapozwalający na wykorzystanie takich usług personalizacji treściudostępniony został już wybranym wydawcom. Wśród nich jestniemiecki gigant wydawniczy Hubert Burda Media, serwis hostinguslajdów LUMAScape oraz Jim Spanfeller, wydawca TheDailyMeal iTheActiveTimes. Doświadczenia uzyskane z tej współpracy mająpokazać Mozilli, jak ludzie reagować będą na witryny dynamiczniezmieniające zawartość w odpowiedzi na historię zachowania ichczytelników. Jeśli reakcje będą pozytywne, nowe API dla Firefoksazostanie udostępnione publicznie dla wszystkich wydawców.Dla wydawców bowiem technologiataka może oznaczać prawdziwy przełom w udostępnianiu treści. Jakprzypomina bowiem Mozilla, nic nie jest za darmo: serwowanieczytelnikom treści, które nic a nic ich nie obchodzą nie tylkokosztuje, ale też może zniechęcać do serwisu. Dobrze to ostatnioprzetestował brytyjski The Guardian, pozwalając swoim czytelnikomokreślić się jako republikanie idzięki temu zaoszczędzić sobie wieści o jednym z największychnie-wydarzeń ostatnich lat: narodzinach Royal Baby. RedaktorzyGuardiana twierdzą, że możliwość została przyjęta z radościąprzez całkiem liczne grono czytelników.Oczywiście takie APIzainteresowań to też groźba, że czytelnicy serwisów zamkną sięw swoich izolowanych ideologicznych enklawach, i nikt nie będzie jużwiedział nic o niczym, co by wykraczało poza jego wąskiezainteresowania – ale to już temat na zupełnie inną dyskusję.

Ujawnione przez Edwarda Snowdena zainteresowanie amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego komunikacjąinternetową rozciągało się także na ruch sieciowy, do któregoteoretycznie nikt poza zainteresowanymi nie powinien mieć dostępu,czyli ten odbywający się po protokole HTTPS. Zakładając, że NSAnie znalazło jakiegoś „magicznego” środka na atakman-in-the-middle przeciwko poprawnie nawiązanym połączeniomSSL/TLS, napychanie macierzy dyskowych petabajtami zaszyfrowanegoruchu wydawało się bez sensu. Potem jednak zaczęły pojawiać sięinformacje, które ten „nonsens” postawiły w zupełnie innymświetle.Najpierw Netcraft ujawnił wynikibadań, z których wynikało, że przeglądarki Microsoftu iApple'a robią co mogą, by nie stosować Perfect Forward Secrecy,technologii pozwalającej zabezpieczyć komunikację w scenariuszu, wktórym napastnik uzyskałby dostęp do klucza prywatnego używanegoprzez operatoa serwera WWW, z którym w bezpieczny sposób łączyłsię internauta. Dla NSA sytuacja, w której domyślne przeglądarkiWindows, OS-a X i iOS-a tak bardzo wychodzą naprzeciw ich potrzebombyła spełnieniem fantazji o masowej inwigilacji – teraz tylkozdobyć klucze prywatne i cała komunikacja elektronicznapodsłuchiwanych osób zostaje ujawniona analitykom.[img=crypto-key-opener] Największe firmy internetowe zaczęły jednak szybko zapewniać,że nigdy, przenigdy swoich kluczy prywatnych NSA nie wydadzą. Niechciały jednak mówić, czy kiedykolwiek żądania takie zostałypostawione, zarówno w jednostkowych przypadkach, jak i jako elementzakrojonych na szerszą skalę działań. Jednak anonimowiinformatorzy CNET-u przekazali dziennikarzom tego serwisu niepokojącedane. O ile faktycznie internetowi potentaci – Google czy Microsoft– dysponujący silnymi działami prawnymi, byli w stanie odrzucićstawiane przez federalne agencje żądania wydania ich prywatnychkluczy, to mniejszym firmom nie poszło już tak dobrze.Jestem przekonany, że władze naciskają na małych graczy;administracja jest przekonana, że może zmusić nas do wszystkiego,co jej tylko przyjdzie do głowy –stwierdzić miał jeden z tych informatorów. Inny, który otrzymałbezpośrednio żądanie wydania klucza prywatnego potwierdza:administracja federalna żąda od dostawców wydania kluczySSL. Ilu z tych mniejszychuległo, tego nie wiemy. Szczęśliwie dla niektórych nieugiętośćto kwestia etyki: Richard Lovejoy, dyrektor należącego do OperySoftware dostawcy Fastmail twierdzi, że w jego interpretacji prawozakazuje wydania władzom klucza SSL. Gdybyśmy takieżądanie otrzymali, odmówilibyśmy zarówno z powodów prawnych jaki etycznych – byłoby to wyrażenie zgody na inwigilacjęwszystkich naszych użytkowników, a to na pewno jest nielegalne.Co ciekawe, na pytania dotyczącegotowości do wydania kluczy agencjom federalnym kilka firm w ogólenie chciało odpowiadać. Wśród nich były Apple, Yahoo!, AOL,Verizon, Comcast i AT&T. Tak samo skomentowania swojegozainteresowania prywatnymi kluczami dostawców usług internetowychodmówiły NSA i FBI. Rzecznik tej ostatniej agencji stwierdziłjedynie, że agencja nie wypowiada się w kwestiistosowanych strategii, technik i narzędzi.Faktycznie – robić tego nie musi, tym bardziej, że nikt też niewie, czy w świetle amerykańskiego federalnego prawa o podsłuchach,administracja tego kraju ma prawo żądać wydania kluczy.Departament Sprawiedliwości stoi na stanowisku, że nakazy wydaniamogą zostać wydane w sprawach, dla których uzyskanie kluczapozwoliłoby ujawnić informacje istotne dla śledztwa.Electronic Frontier Foundation kwestionuje to stanowisko, uważając,że zakres pomocy technicznej świadczonej agencjom federalnym niemoże być nieograniczony – ale już przedstawicielka Center forInternet and Society ze Stanford University przyznaje, że niepotrafi ocenić, czy legalnie można do wydania kluczy przymusić.Oczywiście klucze dostawcówusług to nie wszystko, czym się federalne agencje interesują.Źródła CNET-u potwierdzają, że regularnie otrzymywały żądaniawydania haseł do kont użytkowników. Zwykle odrzucano je na baziezałożenia, że federalni agenci nie mają prawa do korzystania zkonta użytkownika – ale nikt nie potrafi powiedzieć, jakzachowywali się w świetle takich nakazów mniejsi dostawcy. Wtakiej sytuacji nawet fakt, że większość dostawców nieprzechowuje haseł per se,ale jako skróty (hashe) do nich niewiele daje: komputerom NSAwystarczy kilkadziesiątsekund, by odtworzyć hasło z powszechnie wykorzystywanegoskrótu MD5. W tej sytuacji od firm internetowych oczekiwać możnajedynie, że przestaną korzystać ze słabych skrótów, łatwych domaszynowego łamania. Badacze sugerują, że optymalnym byłobywykorzystanie algorytmu scrypt,pozwalającego zwiększyć o nawet 4000 razy trudność siłowegoataku przeciwko skrótom, realizowanego za pomocą układów ASIC(application-specific integrated circuits). Wtedy nawet NSA nie byłoby wstanie poradzić sobie bez działań w terenie, takich jak włamaniado mieszkań i instalowanie keyloggerów na komputerachinwigilowanych osób. To zaś nie jest wcale tak łatwe, jak sięprzedstawia w filmach – i pozwala na zastosowanie licznych środkówzaradczych. Przed jednym jednak zabezpieczyć się nie możemy: byćmoże zbliżamy się do końca realnej użyteczności asymetrycznej(bazującej na kluczu publicznym) kryptografii. Co w zamian? Niestetytego chyba nawet najtęższe głowy wśród kryptografów powiedziećdziś nie potrafią.

Allegro jak dotąd brakowało archiwum z prawdziwego zdarzenia, a niszę tę wypełniały strony niezwiązane z firmą. „Rozdwojenie” może jednak zniknąć, bo serwis uruchomił oficjalne, bezpłatne archiwum ofert. Nowy portal nieco różni się od serwisu aukcyjnego, ale minimalistyczna oprawa graficzna wręcz ułatwia nawigację. Dzięki temu w czytelny sposób prezentowane są nazwa, opis i numer zakończonej oferty, a także dołączone zdjęcia i cena przedmiotu. Przekopywanie się przez archiwalne strony ułatwia wyszukiwarka, która pozwala zawęzić kryteria do nazwy, konkretnego sprzedawcy czy numeru oferty. Archiwum zostało dodatkowo połączone z serwisem aukcyjnym, dzięki czemu obok archiwalnych przedmiotów wyświetlane są także podobne, aktualne oferty.

Deweloperzy piszący dla OS X i iOS od czwartku nie mogli dostać się do przeznaczonej dla nich platformy. Przyczynę takiego stanu rzeczy poznali dopiero dziś. Firma Apple poinformowała zarejestrowanych deweloperów mailowo o ataku mającym na celu wykradnięcie danych.

Historia zatoczyła kolejne koło. Nowemu schowkowi cyfrowemu Kima Dotcoma — Mega — zaczynają towarzyszyć serwisy podobne do tych, jakie rozwinęły się wokół Megaupload. Najpierw powstało repozytorium odnośników z możliwością wyszukiwania, niezbyt zresztą przez ekipę Mega lubiane, a niedawno uruchomiony został serwis umożliwiający odtwarzanie filmów przechowywanych na Mega.

Gdy w lutym tego roku wśród szkiców standardu HTML5 znalazłysię rozszerzenia Encrypted Media Extensions, wśródzainteresowanych technologiami webowymi internautów zawrzało.Opracowana przez programistów Microsoftu, Google'a i Netfliksa metodaodtwarzania w przeglądarkach szyfrowanego wideo, do tej porykorzystających z wtyczek Silverlight czy Flash, została szybkonazwana DRM-em dla WWW. Jako że zaś internauci zwykle technologii ograniczających ich wolność nie tolerują, to i nic dziwnego, że przeciwko rozszerzeniom EME wytoczono ciężkie działa. Koalicja wielu walczących o wolność Sieci organizacji rozpoczęła akcję zbierania podpisów przeciwko dopuszczeniu nowego standardu, pisząc w liście do stojącego na czele Konsorcjum WWW TimaBernersa-Lee, że twórcy EME promują zabezpieczenia DRM dla swoich własnych celów, ze względu na bliskie relacje ze studiami filmowymi, nie bacząc na to, że przyjęcie EME zaszkodzi interoperacyjności, wprowadzi niewolne oprogramowanie do standardówW3C i umocni opresyjne modele biznesowe.Akcja niewiele dała. W maju Konsorcjum WWW oficjalnie zaakceptowałowprowadzenie EME do grona standardów webowych, a wkrótce po tym Netflix, największy na świecie serwis Video On Demand, rozpoczął nadawanie wideo z wykorzystaniem klienta napisanego w JavaScripcie i HTML5 oraz specjalnej wtyczki dla Chrome. Zapowiedział przy tym, że gdy tylko Konsorcjum WWW ukończy prace nad interfejsem Web Cryptography, zrezygnuje z wtyczki, tak żecałe szyfrowanie będzie mogło odbywać się między kodem klienta a serwerami.[img=aa]Z punktu widzenia użytkowników Netfliksa to dobra wiadomość — do tej pory Netflix działał z wykorzystaniem wtyczki Silverlighta, dostępnej tylko dla Windows i OS-a X, oraz przez zamknięte aplikacje dla urządzeń mobilnych. Teraz staje się dostępny także na Linuksie, a w przyszłości na wszystkich platformach, które pozwalałyby na uruchomienie zgodnej ze standardami przeglądarki. Z punktu widzenia dystrybutorów to też dobra wiadomość:wzrosnąć może popularność ich serwisów, a przy tym wciąż są one „chronione” przed piractwem, tak by członkowie zarządów 20th Century Fox, Sony Pictures czy Warner Brosa nie doznali szoku na wieść o tym, że ich cenne produkcje filmowe są dostępne w otwartymformacie w Internecie.Źle sprawa wygląda jednak z perspektywy zwolenników Wolnego Oprogramowania. Niedawno FreeSoftware Foundation opublikowało na swoim blogu wpis, w którym można m.in. przeczytać: jeśli wpływowe firmy, takie jak Netflix, Google i Microsoft zdołają wcisnąćDRM w standardy HTML, wzrośnie presja na dystrybutorów treści, by obciążać je DRM-em. Będziemy świadkami upowszechnienia się DRM w Sieci, rosnącej mrocznej strefy niedostępnej dla użytkowników wolnego oprogramowania.Obecnie jest to prawda – komponenty DRM-owe muszą być wprowadzane do przeglądarek w formie, która dla Richarda Stallmana i jego zwolenników jest nie do przyjęcia, jako zamknięte, binarne wtyczki. Mozilla nawet gdyby chciała, nie mogłaby umieścić ich w swojej przeglądarce, udostępnianej przecież wraz z całym kodem źródłowym. Warto pamiętać, że przeglądarka Google'a nie jest opensource'owa – udostępniany jest jedynie kod jej rdzenia, Chromium, a Chrome, wraz ze swoimi zamkniętymi wtyczkami, trafia do użytkowników jako oprogramowanie niewolne.Free Software Foundation wzywa więc internautów do zagłosowania portfelem, bojkotu i zrezygnowania z abonamentu Netfliksa – z tych to pieniędzy jest przecież opłacane uczestnictwo serwisu w W3C, dzięki nim możliwy lobbying na rzecz wprowadzenia EME.Wielkich efektów to wezwanie do bojkotu raczej nie przyniesie – normalnego użytkownika sprawy wolności oprogramowania nic nie obchodzą. Nie wiedzieć też czemu bojkotograniczać się ma tylko do Netfliksa, ostatecznie nie mniej winne takiego stanu rzeczy jest Google, wprowadzające DRM-owe rozszerzenia siłą faktów dokonanych. Free Software Foundation chyba jednak zapomina, że upowszechnienie się Web Cryptography API wyeliminuje potrzebę zamkniętych wtyczek do przeglądarek, a wówczas i użytkownicy Firefoksa będą mogli bez problemów oglądać Netfliksa (o ile poglądy nie uniemożliwiałyby imoglądania chronionych DRM-em treści). W tej sytuacji nawet groźba powstania szybko rosnącej mrocznej strefy DRM-u w Sieci nie byłaby taka straszna, tym bardziej, że i tak większość interesujących treści dostępnych jest – i zapewne długo jeszcze będzie – wdrugim obiegu, bez żadnych zabezpieczeń.

Google zdaje się robić wszystko, by spopularyzować aplikacje dostępne w Chrome Web Store. Co prawda koncern nic jeszcze oficjalnie nie ogłosił, ale wygląda na to, że App Launcher opuścił fazę bety i jest już dostępny dla wszystkich użytkowników Windows 7 i 8. A wszystko po to, by przełamać kolejną barierę i wejść z aplikacjami prosto do systemu, w którym jak dotąd królowały programy desktopowe.

O PayPalu można mówić różne rzeczy, ale z całą pewnością nie jest to organizacja charytatywna. Nikt więc raczej nie oczekuje od niej, że nagle wynagrodzi kogoś w tajemniczy i nad wyraz hojny sposób. Dodajmy — bardzo, bardzo hojny. Trudno wręcz wyobrazić sobie minę Chrisa Reynoldsa, gdy w przesłanym mu zestawieniu transakcji za miniony miesiąc ujrzał zawrotną kwotę 92 biliardów dolarów. A dokładniej 92 233 720 368 547 800 dolarów. Taki stan konta wystarcza, by uznać go za najbogatszego człowieka na świecie, z majątkiem ok. 1,26 mln razy większym niż obecnie najbogatszy Carlos Slim Helú, który w garści trzyma „skromne” 73 miliardy dolarów. Mało tego, fortuna Reynoldsa była 1300 razy większa od światowego produktu brutto, szacowanego na 70,2 bln dolarów rocznie.

Wybór licencji nie jest prostym zadaniem nawet dla otwartoźródłowego projektu. Nie wystarczy udostępnić kod w Sieci, trzeba jeszcze zastanowić się, na co chcemy pozwolić innym. Programistom, którzy nie są biegli w kwestiach licencji, na pomoc przychodzi stworzony przez GitHub serwis ChooseALicence.com. Opisy są, co prawda, dostępne tylko w języku angielskim, ale są bardzo proste i przystępnie podkreślają podstawowe cechy otwartoźródłowych licencji. Jest to w pewnym stopniu reakcja na krytykę ze strony użytkowników, którzy nie zawsze byli zadowoleni z tego, że serwis nie przypomina im o warunkach, na jakich udostępniany jest tam domyślnie kod.

Ponad dwa lata przyszło nam czekać, zanim Google do polskiej wersji swojego sklepu wprowadziło książki. A choć dziś w nocy wreszcie pojawiła się możliwość ich zakupu, póki co trudno uznać ją za coś więcej niż przymiarkę. W katalogu dostępne są głównie anglojęzyczne pozycje, które dodatkowo pod względem cenowym nie wyróżniają się na tle rodzimej konkurencji.

Microsoft odpowiedział na ubiegłotygodniowe zarzuty o to, że pomagał amerykańskim służbom obchodzić zabezpieczenia kryptograficzne i w ten sposób ułatwiał im dostęp do e-maili wysyłanych za pośrednictwem serwisu Outlook.com, plików zgromadzonych w SkyDrive i rozmów przeprowadzanych przy użyciu Skype. Żaden rząd nie ma zapewnionego bezpośredniego dostępu do przechowywanych danych. Koniec, kropka — zaznaczył Brad Smith, szef działu prawnego koncernu. Jego zdaniem w jednakowy sposób traktowane są informacje dotyczące zarówno obywateli Stanów Zjednoczonych, jak i pozostałych krajów.

Lider Radiohead, Thom Yorke, znany jest z krytycznego podejścia do cyfrowej muzyki. Na początku roku stwierdził, że Google i Apple czynią muzyką bezwartościową, gdyż zmienili muzykę w towar handlowy, zawartość dla usług i wypełniacz czasu.

Oto do rąk użytkowników trafiła kolejna nowość, którą Google prezentował podczas tegorocznej konferencji Google I/O — nowy webowy sklep Play. Wygląda jednak na to, że podobnie jak w przypadku Map, gigant z Mountain View próbuje pochować funkcje wykorzystywane przez mniejszość użytkowników.

Wygląda na to, że ujawnienie afery PRISM może mieć bardzo daleko idące konsekwencje. Kanclerz Angela Merkel w wywiadzie dla telewizji ARD podkreśliła, że państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny zaostrzyć prawo dotyczące ochrony danych osobowych. Ponadto Merkel uważa, że firmy działające na Starym Kontynencie powinny przygotowywać szczegółowe sprawozdania na temat tego, komu przekazują zgromadzone dane.

Według ONZ do 2030 roku 60 proc. ludności świata będzie mieszkać w miastach, natomiast 20 lat później odsetek ten ma sięgnąć nawet 70 procent. Dynamicznie zachodząca urbanizacja pociąga za sobą szereg problemów, począwszy od przeludnienia i korków, przez wzrost przestępczości, a na wydajności sieci energetycznych czy wodociągowych kończąc. Prędzej czy później wszystkie duże ośrodki miejskie będą musiały się z nimi zmierzyć. Pomoc w budowie „inteligentnych miast” zaoferował właśnie Microsoft.

Poczta Polska od dłuższego czasu szuka sposobów na modernizację swoich tradycyjnych usług. W planach jest między innymi umożliwienie dostarczenia listu elektronicznego w postaci wydruku w tradycyjnej kopercie czy kupowanie znaczków przez Internet oraz ekspansja na smartfony i tablety. Pierwszą z gamy nowych eUsług przedsiębiorstwa, która trafi na platformy mobilne, będzie neokartka — kartka pocztowa, którą przygotujemy na smartfonie lub tablecie, a którą doręczy listonosz.

Tour de France to jedno z trzech wydarzeń w świecie kolarstwa szosowego, które kibice śledzą z zapartym tchem. 3-tygodniowy, wieloetapowy wyścig jest organizowany co roku od 1903, z przerwami spowodowanymi działaniami militarnymi w latach 1915-1918 i 1940-1945. Jubileuszowy wyścig po Wielkiej Pętli w tym roku rozpoczął się 29 czerwca. W tym roku wyjątkowo można go śledzić także na specjalnie do tego przygotowanym serwisie Google'a — Google+, na YouTube oraz w aplikacji mobilnej.

Już 175 mln użytkowników i rośnie – Dropbox to przykładstartupu, który zdołał zachować niezależność, a jednocześnieskutecznie konkurować z produktami takich gigantów jak Google (Dysk)czy Microsoft (SkyDrive). Za osiągnięcie tej pozycji odpowiadają napewno niezłe ceny i dostępność klientów na wszystkie popularnesystemy, ale też regularne uruchamianie kolejnych funkcjonalności,dzięki którym ta usługa wirtualnego dysku wciąż była na ustachinternautów. Niespełna pół roku temu twórcy usługi pomyśleli jednak,że mogłaby być ona czymś więcej, niż tylko wirtualnym dyskiem wchmurze i ogłosili wprowadzenie interfejsu programowania Sync.Dzięki niemu aplikacje na Androida i iOS-a otrzymywały dostęp domechanizmów przechowywania danych w chmurze, synchronizowania,buforowania i pracy offline, tak, jakby wbudowano w nie prywatnegoklienta Dropboksa. Ambicje deweloperów sięgająznacznie dalej: podczas pierwszej konferencji Dropboksa DBXogłoszono, że dysk w chmurze nie będzie już służył tylko doprzechowywania plików. Terazusługa posłużyć ma do przechowywania wszelkiego rodzaju danych,stając się wirtualnym magazynem informacji dla każdej możliwejaplikacji. Możliwe staje się to dzięki interfejsowi Datastore, którywychodzi poza pliki, zapewniając nowy model łatwegoprzechowywania i synchronizowania danych aplikacji. Korzystając zaplikacji z magazynem danych, będziesz miał dostęp do swoichaktualnych danych na wszystkich urządzeniach, tak online jak ioffline – wyjaśniają twórcy Platformy Dropbox.[img=dropbox1_opener]Oznacza to, że Dropbox posłużyćmiałby do przechowywania np. szkiców dokumentów, stanów gier czyustawień aplikacji. Grając w swoją ulubioną grę na tablecie, mógłbypóźniej dokończyć ją na telefonie, od tego samego momentu, w którymzakończył rozgrywkę na wcześniej używanym urządzeniu. Dosynchronizacji wykorzystywane byłoby dropboksowe konto użytkownika, awięc deweloper aplikacji nie ponosiłby żadnych kosztów hostingu tychwszystkich danych. Użytkownik mógłby mieć zaś pewność, że poza nim (izapewne NSA), nikt do danych aplikacji zapisanych w chmurze niebędzie miał dostępu bez jego zgody.Pomysł twórców Dropboksa nie jestniczym wcześniej niespotykanym, ale ich Datastore API przynosi do gryprzede wszystkim ogromne doświadczenie firmy w dziedziniesynchronizacji danych między bardzo różnymi klientami, oraz łatwośćkorzystania z interfejsu przez zewnętrznych deweloperów. Pierwszepróby integracji Dropboksa ze swoją aplikacją podjęło Yahoo!,wprowadzając do webowego klienta poczty przyciski pozwalające nazapis załącznika e-maila na wirtualny dysk użytkownika jak i dodaniedo e-maila pliku z wirtualnego dysku jako załącznika. Teraz twórcystron internetowych dostają dostęp do gotowego kodu takichprzycisków, nazwanych Chooser i Saver – kilka linijek JavaScriptu i ich serwis będzie mógł zapisywaći pobierać dane bez pośrednictwa lokalnego dysku.Wśród pierwszych, którzyzdecydowali się na taką integrację z Dropboksem znaleźć można m.in.popularny serwis z fotografią stockową Shutterstock, galerię skórekdla CMS-ów WooThemes, serwis muzyczny Loudr i innowacyjny systeme-commerce Chec. Dzięki nowemuSDK, Chooser i Saver trafiły też do kilkunastu aplikacjimobilnych na Androida i iOS-a.Jak widać, plan Dropboksa jestcałkiem oczywisty: znaleźć się w samym centrum ekosystemu webowych imobilnych aplikacji, jako system synchronizacji ich danych. W tensposób przestałaby być to jedna z wielu podobnych sobie usług, którąw każdej chwili można zastąpić czymś innym – Dropbox stałby sięjednym z kluczowych elementów infrastruktury Sieci, tak jak jest todziś np. z wyszukiwarką Google'a. W sytuacji, gdy mowa o usłudze,której liczba użytkowników w ciągu pół roku wzrosła o jakieś 70 mln,nie wygląda to zupełnie nierealnie.

Afera, jaka rozpętała się po ujawnieniu amerykańskiego programu PRISM, uświadomiła wielu internautom fakt, że w ten czy inny sposób większość z nas znajduje się „na podsłuchu”. Nie tylko bowiem Stany Zjednoczone sprawowały nadzór nad komunikacją — według niepotwierdzonych informacji podobne kroki mogły podjąć rządy Francji i Niemiec, a to pewnie jeszcze nie koniec listy. Nic więc dziwnego, że pojawiła się potrzeba opracowania bezpiecznej i w pełni prywatnej metody porozumiewania się. Rozwiązaniem tego problemu zajął się Peter Sunde, współzałożyciel The Pirate Bay, razem ze swoimi kolegami — Linusem Olssonem i Leifem Högbergiem.

Historia Europy Środkowo-Wschodniej w latach osiemdziesiątych XX wieku była wyjątkowo burzliwa i ciekawi wiele osób z całego świata. Aby przybliżyć te czasy i ten region szerszemu gronu odbiorców europejska biblioteka, muzeum i archiwum cyfrowe Europeana rozpoczęła budowę zbiorów Europeana1989.eu. Znajdą się tam zdjęcia, nagrania dźwiękowe i filmowe oraz skany dokumentów pochodzące z tamtego okresu, między innymi z Polski, głównie upamiętniające wydarzenia z 1989.

Groźba odcięcia od Internetu jako kary za ściąganie nielegalnych plików przez lata wisiała nad Francuzami. Od samego początku nie brakowało też kontrowersji wokół projektu, którego działanie co roku kosztowało podatników 12 mln euro i tylko raz (na dodatek całkiem niedawno) poskutkowało odłączeniem użytkownika od Sieci. Dlatego dziś rano Ministerstwo Kultury i Komunikacji podjęło decyzję o rezygnacji ze stosowania tej kary. Nie oznacza to porzucenia walki z piractwem — zgodnie z przeciekami, Francja wprowadzi system automatycznego nakładania grzywien do wysokości 1500 euro na osoby udostępniające nielegalne pliki. W tym celu rząd zobligował dostawców usług do przekazywania danych osobowych, które pozwolą wcielić pomysł w życie.

Przetargi ten proces skutecznie opóźniają, ale warto pamiętać, że w Polsce wciąż trwa proces cyfryzacji powiadamiania ratunkowego. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji przy współpracy z Telewizją Polską buduje regionalne systemy ostrzegania przed katastrofami, na początku roku w całym kraju będzie już działał numer alarmowy 112, w połowie roku zaś ruszą elektroniczne wojewódzkie centra powiadamiania ratunkowego.

Niepokoje związane z programem PRISM i udostępnianiem danych NSA przez prywatne firmy będą nam towarzyszyć jeszcze długo. Do dyskusji w tej sprawie przyłączają się kolejne kraje, przy czym często przewija się oczywiste rozwiązanie tego problemu — odejście od amerykańskich usług. Oficjalnego komentarza ze strony Białego Domu na razie brak. Komunikacja z zaniepokojonymi państwami odbywa się w tej chwili tylko kanałami dyplomatycznymi.

Unia Europejska i Stany Zjednoczone rozpoczęły dziś negocjacje w sprawie Trans-Atlantic Trade and Investment Partnership (TIPP). Porozumienie zostało zaprojektowane, aby znieść bariery handlowe, co ma dać zastrzyk energii ekonomii po obu stronach Atlantyku. W piątek przedstawiciele Unii Europejskiej zapowiedzieli, że jednocześnie prowadzone będą rozmowy na temat ochrony danych i prywatności.