internet (strona 336 z 345)

Jeszcze więcej Google+ w Gmailu, teraz każdy wyśle e-maile do każdego
73

Jeszcze więcej Google+ w Gmailu, teraz każdy wyśle e-maile do każdego

Być może wcale nie będzie potrzeba kontynuowania microsoftowejkampanii reklamowej „Scroogled”, by zniechęcićużytkowników do korzystania z Gmaila. Google coraz skuteczniej robito samo, krok po kroku zwiększając poziom integracji pomiędzy swoimiusługami, ze szczególnym uwzględnieniem sieci społecznościowejGoogle+. Ostatni z tych kroków to dowód, że przymusowe uspołecznienieczeka wszystkich użytkowników usług Google'a.Przymusowa integracja systemukomentarzy YouTube z komentarzami na Google+ wzbudziła wielekrzyku w Sieci. Decyzja o zintegrowaniu książek adresowych Gmaila iGoogle+, jak już widać po wyrażanych przez internautów opiniach wSieci, zostanie przyjęta przynajmniej tak samo entuzjastycznie.Google'owy webmail wzbogacił się oto o mechanizm, który w momencie wpisywania w pole adresowewiadomości nazwy adresata podpowiada nie tylko kontakty z książkiadresowej Gmaila, ale też z kręgów Google+, nawet jeśli nie znamy ichadresu pocztowego. Oznacza to, że każdy, kto ma nas w kontaktach tejsieci społecznościowej, będzie mógł wysłać do nas e-maila, o ile niezmienimy domyślnych ustawień poczty.Ten cudowny dla spamerów wynalazek można bowiem wyłączyć – wustawieniach Gmaila należy w tym celu odwiedzić zakładkę Ogólne,i w polu Wysyłaj e-maile z Google+ wybrać w odpowiedzi napytanie Kto może wysyłać do Ciebie e-maile z Twojego profiluGoogle+ opcję Nikt(domyślnie ustawienie to Każdy w Google+).[img=disablegoogleplus]Warto pamiętać, że zasięg opcjiKażdego na Google+ jest naprawdę spory – ostatecznie jest todziś domyślna platforma komentarzy YouTube, nie sposób też założyćnowego konta na Gmailu bez zakładania profilu w Google+. Wspołecznościowej sieci Google technicznie jest więc znacznie więcejludzi, niż z niej realnie korzysta.To nie pierwszy krok w stronęintegracji Google+ z Gmailem. Zaczęto w 2011 roku, od wprowadzeniaautomatycznej aktualizacji książki adresowej Gmaila danymi kontaktówpobranymi z Google+, a także dodaniu przycisku pozwalającego nadodawanie kontaktów z Gmaila do kręgów sieci społecznościowej ipodglądania ich ostatnich wpisów.Konsekwencją takiego łączeniausług dla większości użytkowników będzie pewnie w najgorszym raziewiększa ilość precyzyjniej targetowanego spamu (czy też, jak się toczasem nazywa, zapytań, które nie sąinformacją handlową, a jedynie zapytaniami o zgodę na przesyłanieinformacji handlowych drogą elektroniczną zgodnie z art. jakiejś tamustawy).Dla niektórych jednak Google+ okazało się czymś znacznie bardziejnieprzyjemnym. Najbardziej chyba ucierpiał z powodu google'owejusługi niejaki Thomas Gagnon, który trafił przez nią do więzienia.Jak donosiamerykańskaprasa, po tym jak Gagnon oświadczył się swojej dziewczynie,wręczając jej tradycyjny w amerykańskiej kulturze pierścionek zbrylantem, ta zdecydowała się z nim zerwać – a po rozstaniu nietylko zaczęła pisaćo nim bardzo nieprzyjemne rzeczy w Internecie, ale też uzyskałasądowy zakaz zbliżania się do niej, wymierzony w eks-chłopaka. Kilkadni później na jej konto na Gmailu przyszło zaproszenie dołączenia dojednego z kręgów Google+ profilu Gagnona. Eks-dziewczyna wydrukowałazaproszenie, pojechała z nim na policję, i 90 minut później Gagnonzostał aresztowany za naruszenie sądowego zakazu.Obrońcaaresztowanego twierdzi oczywiście, że jego klient jest niewinny, ajego zatrzymanie jest całkowicie bezpodstawne. Google+, wprzeciwieństwie do Facebooka, automatycznie generuje i rozsyłazaproszenia do każdego, z kim się kiedykolwiek kontaktowaliśmy przezGmaila. Sędzia okręgowy w Salem przyznał, że nie ma pojęcia jakdziała system zaproszeń w Google+ i wyznaczył dla Gagnona majątkoweporęczenie do czasu rozprawy, nakazując przy tym, by trzymał się zdala od swojej eks. Incydentoczywiście to odosobniony, ale zaciekłość, z jaką Google próbujeinternautom wciskać swoją społecznościową usługę, zauważalna jest jużchyba dla każdego użytkownika usług Google'a. Ile jeszcze trzebabędzie tych integracji, by w końcu internauci zagłosowali nogami?

A. Golański

Opcje

Piracki system P2P z własnym DNS i lokalnymi indeksami receptą na blokady domen

Operatorzy serwisu The Pirate Bay nie stali w zeszłym rokubezczynnie, gdy cenzorzy z różnych krajów świata obmyślalisposoby, dzięki którym internautów można byłoby uchronić przedpokusą pobrania nielegalnie rozpowszechnianych plików. Ichnajlepszą jak do tej pory bronią okazała się przeglądarkaPirateBrowser, będąca w praktyce Firefoksem z wbudowanymklientem Tora i rozszerzeniami do obsługi proxy. DziękiPirateBrowserowi jedynym sposobem na ocalenie szeregowego internautyprzed piractwem stało się całkowite wyeliminowanie serwisów P2P –rzecz bardzo przecież trudna. W minionym tygodniu licznik pobrańpirackiej przeglądarki przekroczył 2,5 mln, ale deweloperzyzwiązani z The Pirate Bay na tym nie chcą poprzestać. Ujawniliwłaśnie swoje plany, wskutek których zablokowanie dostępu dopiraconych treści stanie się zupełnie niemożliwe (chyba żeinternautów odetnie się zupełnie od Sieci).Pomysł nie jest całkiem nowy: osoby kojarzące ukrytą siećFreenet zapewne dostrzegą tu analogie. Wyglądający jakprzeglądarka klient (hybryda silnika webkit, bibliotek libtorrent imechanizmów obsługi DNS) ma radzić sobie z zagrożeniami takimijak blokowanie i konfiskowanie domen, czy blokowanie IP. Będzie tomożliwe dzięki rozpowszechnianiu wszystkich zindeksowanych danychpirackich serwisów poprzez uruchamianą między klientami sieć P2P.Pobrane pakiety danych będą przeglądane lokalnie, w kliencieużytkownika.[img=piracinamorzach]Kiedy więc użytkownik pierwszy raz uruchomi pirackiego klienta iotworzy za jego pomocą czy to The Pirate Bay, czy inny pirackiserwis, który zdecyduje się korzystać z tej platformy, rozpoczniesię pobieranie z rozproszonej sieci jego zasobów, z którychpowstanie po pobraniu lokalna kopia. W ten sposób pirackie serwisy wogóle nie będą potrzebowały witryn w sieci WWW, będą jedynierozsiewały swój zalążkowy plik w sieci The Pirate Bay. Wszystkieaktualizacje serwisów będą rozpowszechniane oczywiście tylko jakodelty (pliki przyrostowe), tak więc nie ma groźby, by za każdymrazem użytkownik musiał pobierać setki megabajtów czy gigabajtydanych torrentowego indeksu. Piracka przeglądarka zerwie też z zależnością od systemu nazwdomen, zapewniając dostęp do zasobów, identyfikowanych przezwłasny DNS, wykorzystujący domenową końcówkę .p2p. Nazwy wdomenie .p2p będą skrótami do kluczy publicznych, generowanych zapomocą eliptycznej funkcji Curve25519, wykorzystywanej już dziśm.in. w sieciach Tor i GNUnet. Rejestracje identyfikujących pirackiewitryny nazw-aliasów odbywać się będą według zasady „ktopierwszy ten lepszy” i mają być weryfikowane za pomocą podpisówz użyciem sieci Bitcoin.Do wydania systemu pozostało jeszcze kilka miesięcy, ale jakzapewniają deweloperzy, prace są już dość zaawansowane. Dopomocy przydaliby się doświadczeni programiści na Windows,oryginalna wersja powstaje bowiem na Linuksa. Finalna wersjapirackiego klienta będzie dostępna zarówno jako niezależnaprzeglądarka, jak i wtyczki dla Chrome i Firefoksa.

A. Golański

Opcje

Zersetzung: NSA wpędza świat IT w paranoję?

Słynna NRD-owska organizacja wywiadowcza Stasi znana była zopanowania do perfekcji sztuki psychicznego łamania swoich ofiar,znanej jako Zersetzung (degradacja, w sensie chemicznym). Zamiastotwartego zastraszania czy przemocy, agenci Stasi krok po krokuwpędzali prześladowanych w paranoję, włamując się do ich domów tylkopo to, by podmienić zdjęcie w ramce na ścianie, przysłać dziwnyprezent członkowi rodziny, czy podmienić lekarstwa w apteczce. To cow ostatnich miesiącach zaczęło się dziać w branży bezpieczeństwa ITpo ucieczce Edwarda Snowdena do Rosji, w coraz większym stopniuprzypomina praktyki operacyjne Stasi, przeprowadzane nie tylko wobecjednostek, ale wobec całej rzeszy internautów. Jeśli nie możesz ufać swojemu dostawcy rozwiązań bezpieczeństwa,to komu możesz ufać? W ostatni piątek Reuters poinformował,że według dopiero co ujawnionego dokumentu z NSA, pochodzącego zezbioru wykradzionego przez Snowdena, należąca dziś do koncernu EMCfirma RSA, od lat oferująca korporacjom oprogramowanie szyfrujące inarzędzia ochrony sieci, miała wśród swoich klientów amerykańskąAgencję Bezpieczeństwa Narodowego. Nie byłoby w tym nicniepokojącego, gdyby NSA było zainteresowane po prostu kupnemoprogramowania, niestety jednak klient miał tu szczególne potrzeby.Miał w 2005 roku zapłacić 10 mln dolarów za wykorzystanie bazującegona krzywych eliptycznych generatora liczb pseudolosowych (Dual ECDRBG) jako domyślnego źródła losowości w produktach RSA. Generatoraopracowanego oczywiście przez matematyków NSA.[img=paranoia]Kwota wydaje się niewielka, szczególnie biorąc pod uwagę wartośćRSA, kupionej w 2006 roku przez EMC za ponad 2 mld dolarów, ale jakReuters twierdzi, w okresie w którym doszło do transakcji, sytuacjafinansowa firmy nie była różowa. Pion firmy odpowiedzialny zabiblioteki szyfrujące BSafe przyniósł w 2005 roku ledwie 27,5 mlndolarów przychodu, więc przyjęcie 10 mln dolarów od federalnejagencji pozwoliło na odczuwalny wzrost przychodów. Czy 10 mln dolarów z budżetu NSA trafiło na konto RSA, czy teżnie, faktem jest że Dual EC DRBG został domyślnym źródłem losowości wproduktach tej firmy. Nie przeszkodziły temu nawet wątpliwościekspertów od bezpieczeństwa: w 2007 roku Dan Shumow i Niels Fergusonz Microsoftu znaleźli sposóbataku na ten generator (podkreślając przy tym, że wcale nietwierdzą, że furtka znalazła się w algorytmie celowo). Zainteresowanidziwną historią DUAL EC DRBG mogą znaleźć więcej wewpisie na blogu Bruce'a Schneiera.Dopiero we wrześniu tego roku RSA powiedziało jednak swoimklientom, że należy zaprzestać korzystania z algorytmu, któremu ufalioni przez 7 lat. Po rewelacjach opublikowanych przez Reutersa firmazareagowała zaś bardzogwałtownie, kategorycznie zaprzeczając pomówieniom,jakoby wiedziała o słabościach w swoim generatorze i przedstawiłacztery mniej lub bardziej wiarygodne powody, dla których DUAL EC DRBGzostał wybrany na standard (m.in. w tamtych czasach NSAcieszyło się zaufaniem społeczności jako organizacja zainteresowanawzmacnianiem, a nie osłabianiem szyfrowania (…) algorytmzostał zaakceptowany jako standard NIST, zgodny z wymogami FIPS[odpowiednio Narodowy InstytutStandardów i Techniki oraz Federalny Standard PrzetwarzaniaInformacji – przyp. red.].W całym blogowym wpisie nieznajdziecie co ciekawe ani słowa na temat 10 mln dolarów, o którychpisze Reuters, podsumowuje go za to zdanie, że RSA jakofirma z branży bezpieczeństwa nigdy nie ujawnia szczegółów swoichinteresów z klientami, ale przy tym kategorycznie podkreśla, że nigdynie zaangażowała się w żaden projekt, którego celem miałoby byćosłabienie produktów RSA czy wprowadzenie do nich potencjalnychfurtek.Co po takiej odpowiedzi powinni sobieteraz myśleć klienci RSA, tego nie wiemy. Być może firma faktyczniejest niewinna, a cała afera służy jedynie wywołaniu ogólnejniepewności co do wartości narzędzi kryptograficznych – w końcuskoro RSA wzięło pieniądze, to kto jeszcze mógł je wziąć? Ogólnaparanoja jest tym, co spotyka ofiary wspomnianego na początku tegotekstu Zersetzung, a skuteczność takich działań powinna dziś skłaniaćagencje wywiadowcze do stosowania ich nie tylko wobec organizacji ispołeczności, ale i pojedynczych, a kluczowych dla bezpieczeństwa ITosób.Coś takiego właśnie spotkało słynnegoJakoba Appelbauma, jednego z deweloperów Tora, człowieka, który mapełen dostęp do kompletu dokumentów wykradzionych z NSA przezSnowdena. Deutsche Welle donosi,że kilka dni temu ktoś pod jego nieobecność włamał się do jegomieszkania w Berlinie, sforsował trzy z czterech zainstalowanych tamsystemów alarmowych i próbował dobrać się do jego komputerów. Zmieszkania oczywiście nic nie zginęło. Można chyba się jednakspodziewać, że Appelbaum już komputerów tych więcej nie użyje. Żyjemy najwyraźniej w bardzo ciekawychczasach.

A. Golański

Opcje