internet (strona 337 z 345)

5 lat więzienia dla polskich programistów za próbę szantażu i atak DDoS

Chciwość i słaba znajomość ludzkiej psychiki zgubiła dwóchpolskich hakerów, którzy próbując wymusić okup na działającym wManchesterze internetowym kasynie, wpadli podczas policyjnejprowokacji w zasadzkę zastawioną przez funkcjonariuszy zajmującej sięcyberprzestępczością jednostki brytyjskiej policji. Teraz, jakinformuje policyjny serwis gmp.police.uk, po dość złożonym śledztwie,zatrzymani zostali skazani na karę pozbawienia wolności.Piotr Smirnow z Warszawy i Patryk Surmacki ze Szczecina stanęli wtym tygodniu jako oskarżeni przed sądem koronnym do spraw karnych wManchesterze. Sędzia Michael Henshaw wydał dość wysoki, jak na tegotypu sprawę wyrok. Uznając obydwóch Polaków za winnych dwóchprzestępstw: szantażu oraz nielegalnego wykorzystania komputerów, wrozumieniu Computer Misuse Act z 1990 roku, skazał ich na 5 lat i 4miesiące więzienia. Historia Smirnowa i Surmackiego mogłaby być kanwą do scenariuszafilmowego. Mieszkający w Wielkiej Brytanii polscy programiści,zajmujący się tworzeniem gier online, swoje ofiary poznali przezbiznesowe powiązania już cztery lata temu. Jedną z nich byłwłaściciel zatrudniającej 65 osób firmy marketingowej z Manchesteru,drugą szef amerykańskiej firmy hostingowej, która świadczyła swojeusługi licznym projektom internetowym.[img=wiezienie]W lipcu tego roku Smirnow skontaktował się z szefem firmy zManchesteru, twierdząc, że ma dla niego propozycję biznesową i chcesię spotkać, by to omówić. Choć ofiara początkowo nie chciała sięspotkać, ostatecznie uległa, wyrażając zgodę na spotkanie z obydwomaprogramistami na jednym z terminali lotniska Heathrow. Tam Smirnow iSurmacki postawili swojej ofierze propozycję nie do odrzucenia:zażądali 50% udziałów w jego firmie, a w razie niespełnienia ichżądań zagrozili atakiem hakerskim, wymierzonym w platformę, na którejdziałało internetowe kasyno prowadzone przez firmę z Manchesteru.Miał im w tym pomóc pewien słynny haker o pseudonimie „Wapo”,który stosując atak DDoS, uczyniłby serwery kasyna niedostępnymi, wkonsekwencji prowadząc do przejścia graczy do konkurencji. W trakcie rozmowy szef firmy z Manchesteru uruchomił jednak wswoim telefonie aplikację do nagrywania – i by kupić sobiewięcej czasu, wyraził zgodę na spotkanie z mitycznym „Wapo”.Po spotkaniu udał się jednak od razu na policję, by zgłosić próbęszantażu, a to doprowadziło do wszczęcia śledztwa, w którym udziałwzięli też agenci brytyjskiej National Crime Agency.Kilka dni później Smirnow poinformował swoją ofiarę, że spotkaniez hakerem miałoby się odbyć w Kijowie, jednak szantażowany odmówiłwybrania się do stolicy Ukrainy, twierdząc, że boi się tam lecieć.Rozczarowani Polacy przeprowadzili na początku sierpnia atak DDoS, wrezultacie czego kasyno na ponad pięć godzin zniknęło z Sieci. Po ataku Polacy skontaktowali się z szefem platformy hostingowej zUSA, na której hostowane było kasyno, i która również ucierpiałapodczas ataku. Smirnow przyznał się do całej operacji, twierdząc, żepróbował ze swoim kolegą rozwiązać to dyplomatycznie, ale w końcuobydwaj zrozumieli, że w tym świecie tylko siła ma znaczenie –i tylko demonstrując siłę można zdobyć szacunek ludzi. Jako że zagrożenie DDoS-ami wciąż było realne, Amerykanin zgodziłsię spotkać ze Smirnowem i Surmackim w hotelu Sofitel przy lotnisku.7 sierpnia doszło do spotkania w hotelowym pokoju, podczas któregoPolacy ponownie potwierdzili swoją rolę w ataku i zażądali odAmerykanina wydania kodu źródłowego oprogramowania hostowanego przezjego firmę. Gdy szantażowany odmówił, polscy programiścizadeklarowali, że oznacza to wojnę – i wyszli z pokoju.Tam czekali na nich funkcjonariusze policji, NCA i prokuratury.Polacy nie zdawali sobie bowiem sprawy, że całe spotkanie w Sofitelubyło ustawione, a ich rozmowa z ofiarą nagrywana. Prowadzący śledztwo inspektor Chris Mossop stwierdził, że Polakówzgubiła chciwość – nie docenili śmiałości swoich ofiar, którenie uległy w obliczu gróźb. Określił śledztwo jako złożoną idynamiczną operację, która skupiła się na coraz poważniejszymzagrożeniu cyberatakami, mogącymi zniszczyć internetowe biznesy.Przedsiębiorca z Manchesteru podkreślił zaś, że nikt nie powiniennigdy ulegać szantażom, a surowy wyrok należy traktować jakoostrzeżenie dla wszystkich cyberprzestępców, że policja i sądy będąbardzo poważnie traktowały tego typu sprawy.

A. Golański

Opcje
Cell Buddy: sposób na techniczne zlikwidowanie roamingu
15

Cell Buddy: sposób na techniczne zlikwidowanie roamingu

Niejeden posiadacz smartfonu po powrocie z zagranicy zwściekłością spoglądał na rachunek przysłany mu przez operatoratelekomunikacyjnego, wielokrotnie wyższy od tego, do czegoprzyzwyczaił się płacić. Nic w tym dziwnego, mimo starań KomisjiEuropejskiej koszty roamingu wciąż są bardzo wysokie, i choćnajnowsze regulacje rynku przynieść mają już w lipcu 2014 rokuznaczące obniżenie cen połączeń na obszarze UE (a także prawo wyboruinnych dostawców roamingu), to i tak daleko cenom tym do staweklokalnych. Kluczowe jest tu zastrzeżenie: na obszarze UE – a copoza nim? Roaming czy to w USA, czy na Ukrainie pozostanie znaczącymobciążeniem dla kieszeni. Może więc należy szukać rozwiązania nie nadrodze regulacji rynkowych, a z wykorzystaniem techniki?Takie właśnie techniczne rozwiązanie przygotowuje izraelskistartup o nazwie CellBuddy. Jego inżynierowie pracują nad kartą SIM (ID-SIM) którapozwoli na wykorzystywanie smartfonu w każdym kraju tak, jakby byłurządzeniem z kartą SIM lokalnego operatora. Użytkownik otrzymujewięc lokalny numer telefoniczny, płacąc za połączenia głosowe, SMS-yi transmisję danych według lokalnych stawek. Karta sterowana jestmobilną aplikacją – sklepem, w którym wybieramy usługilokalnych operatorów. Po wyborze aplikacja pobiera z serwera obrazlokalnej karty SIM i uaktywnia go na ID-SIM w telefonie. Co ciekawe, ID SIM nie tylko pozwoli na połączenia po stawkach lokalnych, ale ma też posłużyć jako bezpieczny mechanizm uwierzytelniania w witrynach i usługach internetowych, chroniąc użytkownika przed przejęciem jego cyfrowej tożsamości.[img=cell-buddy-server-technology][join][img=multi-authnetication]Wiceprezes Cell Buddy, Erez Doron, tak wyjaśnia działanieuniwersalnej karty SIM: powiedzmy, że wylądowałeś we Francji,uruchamiasz naszą aplikację, klikasz 'zakup plan'. Aplikacja wie, żejesteś we Francji, więc klikasz 'dalej'. Domyślny plan to jedentydzień, zostajesz więc z domyślnym planem, tutaj zaś możesz zobaczyćdostępnych operatorów i oceny ich usług. Możesz też sam komentować ioceniać ich ofertę. Kiedy klikniesz 'potwierdź', to już wszystko –możesz po prostu korzystać ze swojego telefonu.Koszt usługi ma być faktycznieprzystępny – roczny plan kosztować ma 44 euro, dzienny dostępmożna będzie wykupić już za 3,6 euro. Jak można się domyślać, kartaSIM od Cell Buddy nie będzie działała w telefonach z simlockiem. CellBuddy działa na smartfonach z Androidem i iPhone'ach. Jak podkreślajątwórcy systemu, nie wymaga on podpisywania żadnych umów, i operatorzynie mogą go w żaden sposób zablokować. Szanse na sukces ta technologiama naprawdę spore: w roku 2012 podróżnicy na całym świecie wydaćmieli na połączenia głosowe i transmisję danych 50 mld dolarów.Średni koszt krajowej łączności mobilnej wynieść miał w zeszłym roku50 centów dziennie dla użytkownika, podczas gdy koszt tej łączności wroamingu sięgał 10 dolarów dziennie. Oznacza to dwudziestokrotniewyższe koszty komunikacji za granicą, niż we własnym kraju.Jeśli chcecie już terazwypróbować Cell Buddy, możecie zapisać się dotestów beta. Usługa ruszyć ma w 2014 roku.

A. Golański

Opcje

Domenowe eskapady The Pirate Bay: Peru będzie bezpieczną przystanią?

2013 rok był niełatwy dla najpopularniejszego na świecietorrentowego serwisu The Pirate Bay. Jego założyciele za kratkami,jego hosting zakazany w macierzystym kraju, jego domeny –usuwane jedna po drugiej. Po tym, gdy szwedzkie władze wyeliminowałyz Sieci thepiratebay.se, na krótko piracki okręt zawinąłna Grenlandię (thepiratebay.gl), by po niecałej dobie zostaćprzegnanym naIslandię (thepiratebay.is). W islandzkim rejestrze też nie udałosię zbyt długo pozostać, piraci przenieśli się więc na Karaiby, naholenderską część wysepki Sint Maarten (thepiratebay.sx). Jednak istamtąd The Pirate Bay zostało przepędzone.Miesiąc temu na adres mailowy Zatoki Piratów przyszedł listo odholenderskiej organizacji antypirackiej BREIN, w którym przeczytaćmożna było, że witryna narusza interesy właścicieli praw autorskich zcałego świata, a jako że domenowy rejestr .SX wykorzystywany jestprzez holenderską część karaibskiej wyspy, to BREIN ma na tymobszarze pełną jurysdykcję. Właściciele Praw Autorskich pozwą wasodszkodowanie za straty, które odnoszą wskutek waszych działań –groził przedstawiciel BREIN w e-mailu, wyznaczając 22 listopada jakoostateczny termin usunięcia Zatoki Piratów z Sieci i grożąc karami wwysokości 25 tysięcy euro dziennie za przekroczenie tego terminu. [img=pirate]Administratorzy TPB, jak to mająw zwyczaju, zignorowali wiadomość. BREIN jednak nie rzucało słów nawiatr – organizacji udało się nakłonić lokalne władze doprzejęcia w tym tygodniu domeny thepiratebay.sx. Wponiedziałek Bez ostrzeżenia domenę usunięto z obsługujących rejestr.SX serwerów nazw. Wkrótce potem BREIN pochwaliłosię sukcesem, pisząc, że Zatoka Piratów jest obecnie blokowana napoziomie IP i nazw domenowych, jeden z jej założycieli odbywa wyrok wszwedzkim więzieniu, a dwóch innych ukrywa się przed organamiścigania. Triumfalny komunikat BREIN o zniknięciu Zatoki Piratów z Sieciokazał się przedwczesny: już po kilku godzinach serwis można byłoodwiedzać pod adresem thepiratebay.ac. To rejestr należącej doWielkiej Brytanii WyspyWniebowstąpienia, zamieszkałej w większości przez personel bazylotniczej RAF. Administratorzy serwisu poinformowali wówczas, żezdają sobie sprawę, że ich pobyt w rejestrze .AC będzie chwilowy –podległość południowoatlantyckiej wyspy pod prawo Wielkiej Brytanii wpraktyce wykluczała szanse wykorzystania tego adresu na dłużej. Jakodocelowy port wskazano na Peru.Tak też się stało. Thepiratebay.ac wczoraj przestało działać, dziśserwis jest za to dostępny pod adresem thepiratebay.pe. Wybór Peru,zubożałego kraju rządzonego przez dość antyzachodnio iantykapitalistycznie nastawioną Peruwiańską Partię Nacjonalistyczną(obecny prezydent tego kraju, Ollanta Humala był bliskim przyjacielemsłynnego prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza), może być najlepszym zmożliwych w tej sytuacji – kraj ten ma większe problemy, niżprzejmowanie się kwestią piractwa internetowego. Do dziś w jegostolicy, Limie, można kupić w normalnych kioskach za grosze (awłaściwie centymy) pirackie wydania filmów i muzyki na DVD.

A. Golański

Opcje

Microsoft automatyzuje przenoszenie poczty z Gmaila na Outlook.com

Jeśli medialna kampania Scroogledprzekonała kogoś, że Google to firma, która interesuje się jegożyciem daleko bardziej, niż pozwala na to zwykła ludzka przyzwoitość,i myśli, by z usług wyszukiwarkowego giganta zrezygnować, to powinienprzyjrzeć się bliżej temu, co właśnie zaoferował Microsoft w swojejdarmowej usłudze poczty elektroniczej Outlook.com.W wyjściu z ekosystemu usług sieciowych Google'a najtrudniejszejest zrezygnowanie wcale nie z wyszukiwarki, lecz z poczty Gmail.Jeśli ktoś przez ostatnie lata wypełnił swoją skrzynkę setkamikontaktów i gigabajtami wiadomości, oznaczonych etykietami,posortowanych w odpowiedni dla siebie sposób automatycznymi filtrami,to przeniesienie się do innej usługi pocztowej jest zadaniemmożliwym, ale ogromnie czasochłonnym.[img=outlookcom]Teraz Microsoft rozpoczął wprowadzanie do Outlook.com mechanizmu,który pozwala na przeniesienie krok po kroku wszystkich wiadomości ikontaktów ze skrzynki Gmaila. Pilotujący ten projekt menedżerMicrosoftu Naoto Sunagawa tak pisze o całym procesie: strukturatwojej skrzynki odbiorczej, włącznie ze statusemprzeczytane/nieprzeczytane twoich wiadomości, zostaje zachowana. Nowenarzędzie nawet samo ustawi adres Gmail tak, byś mógł dalej wysyłaćpocztę z adresu @gmail.com bezpośrednio z Outlook.com, jeśli tylkotego chcesz. Aby przenieść skrzynkę, wystarczyzalogować się pod adresnarzędzia, korzystając ze swoich danych w Windows Live. Następniewystarczy ustawić opcje przenoszenia (np. skopiowanie poczty Gmaila wnowy zestaw folderów) i kliknąć przycisk Start. Teraz czas naprzyznanie microsoftowej aplikacji uprawnień dostępu do Konta Google,a gdy już to zrobimy, poczta zacznie być w całości kopiowana doOutlook.com. W samej skrzynce gmailowej nie zostaną poczynione żadnezmiany. Przekierowanie poczty trzeba już bowiem ustawić sobieręcznie, w gmailowej zakładce Przekazywanie i POP/IMAP –szczegóły, jak to zrobić, zostaną przez Microsoft wysłane pocztą.Redmond twierdzi, że zOutlook.com, usługi znanej niegdyś jako Hotmail, korzysta obecnie 400mln internautów. Dla porównania, w połowie 2012 roku Googleutrzymywało, że z Gmaila aktywnie korzysta (cokolwiek by to miałoznaczyć) 425 mln internautów – i liczba ta ma dynamicznierosnąć, przede wszystkim za sprawą rosnącej liczby aktywacji urządzeńz Androidem, które bez założenia konta w Gmailu nie dadząużytkownikowi dostępu do sklepu z aplikacjami Google Play. Microsoftutrzymuje jednak, powołując się na badania firmy Ipsos, że jednaczwarta użytkowników Gmaila, gdyby tylko mogła, chętnie by zmieniładostawcę poczty.Internauci, według badań Ipsos,szukać mają bowiem poczty, która nie zakłóca reklamamidoświadczenia komunikacji,oferuje zaawansowane filtry antyspamowe, przynosi zrozumiałyinterfejs użytkownika, oraz nie skanuje treści wiadomościby lepiej targetować reklamy.Usługą pocztową, która najlepiej miałaby to wszystko realizować, jestoczywiście Outlook.com, będący naturalnym wyborem dlawszystkich tych, którzy chcieliby zmienić swoją skrzynkę e-mailową.Niestety Microsoft nieprzypomniał, że od skrzynki pocztowej oczekuje się przede wszystkimdostępności i niezawodności, a tymczasem pod tym względem Outlook.comnie sprawdza się aż tak dobrze. W tym roku miał już przynajmniej dwiepoważne awarie, w marcu i w sierpniu, kiedy to usługa nie byładostępna dla części użytkowników nawet przez kilka dni. Do tego niewiadomo, ile jeszcze firma zdoła utrzymywać darmową pocztę bez reklam– w ostatnim raporcie z wyników w pierwszym kwartale rokufinansowego przyznano się do spadku przychodów z reklam o 31% wstosunku rok do roku, wskazując że jest to efekt rezygnacji z reklamw usłudze pocztowej.

A. Golański

Opcje

Przyszłość wyszukiwania wg Google: mikrofony w ścianach domów, czipy wbudowane w mózgi

Ludzie z Google'a niejednokrotnie już zaskakiwali nas bardzośmiałymi deklaracjami, które przeciętnego zjadacza chleba mogą tylkozszokować bądź przerazić. Firma najwyraźniej nie ma nic przeciwkotemu – w przeciwnym wypadku nie zatrudniałabyna stanowisku dyrektora inżynierii słynnego transhumanistę RayaKurzweila, nie pozwalałaby też publicznierozpowiadać pracującej wcześniej w DARPA pani Reginie Dugan ologowaniu za pomocą elektronicznych tatuaży umieszczanych naprzedramionach czy „sprytnych” pigułek z wbudowanymiczipami, które zaczynają działać po ich połknięciu, pozwalająckonsumentom na uwierzytelnianie się samym dotknięciem. Teraz do gronatych kontrowersyjnych technofuturystów dołączył Scott Huffman, głównyinżynier Google'a, który nie tylko przedstawił swoje fantazje, ale idał do zrozumienia, że nie zawaha się wprowadzić ich w życie.Samochody z autopilotem, inteligentne okulary czy sieć balonówzapewniających dostęp do Sieci z odizolowanych zakątków świata to jużdla Google'a codzienność. Przyszłość zawiera daleko bardziejzadziwiające (i dla luddystów jeszcze bardziej niepokojące) wizjewykorzystania ubiquitous computing,wszechobecnej komputeryzacji, która niepostrzeżenie przekształcamaterialny świat człowieka. [img=mechbrain]Dla Huffmana, od dawnazajmującego się interfejsami głosowymi, jedną z takich wizji są domynaszpikowane mikrofonami, które nasłuchują naszego głosu, pozwalającmieszkańcom nie tylko wydawać polecenia domowemu sprzętowi, ale też iingerować w nasze rozmowy; niczym najlepsza osobistasekretarka, przerwie ci i powie – musisz już wyjść. Dostarczytych informacji, które potrzebujesz –opowiada Huffman w wywiadzie dla brytyjskiego dziennika TheIndependent. W ten sposób wpisywanie z klawiatury zapytań wformularzu wyszukiwarki miałoby podzielić los kart perforowanych iinnych muzealnych technik komputerowych.Oczywiście cudowna wizja, wktórej w sufitach i ścianach naszych domów jest tak wiele mikrofonówi kamer, że jeszcze jedna, wstawiona tam przez wiadome służby, niebędzie specjalnie rzucała się w oczy, nie budzi żadnych obaw uHuffmana. Wręcz przeciwnie – podkreśla, że jest naprawdępodekscytowany myślą o tych wszystkich urządzeniach, które ze sobąnieustannie „rozmawiają”, prowadząc do sytuacji w którejbędzie można zapytać domu gdzie można znaleźć niedrogąfrancuską restaurację, a domodpowiedź na to przekaże bezpośrednio do auta, które dowieziepytającego na miejsce. Obawy o naruszenie prywatności nie mają sensu– ludzie Google'a bardzo poważnie traktują bowiem kwestiebezpieczeństwa i prywatności.Skoro Google tak dobrze dba onaszą prywatność, to nic nie stoi na przeszkodzie, by macki MountainView sięgnęły głębiej. Mikrofon w toalecie to nic w porównaniu doczipów wszczepionych bezpośrednio w mózgi użytkowników. Postęp wdziedzinie interfejsów mózg maszyna budzi w Google wielkiezainteresowanie. Huffman przyznaje, że jeszcze nie ma czipuw swojej czaszce, kładąc naciskna jeszcze iprzypomina o badaniach, które pozwalają inwalidom sterować w tensposób wózkami elektrycznymi. Jeśli odpowiednio mocnopomyślisz o pewnych słowach, to łatwo mogłyby być one przechwyconeprzez czujniki – ciekawe będzie zobaczyć, co z tego wyjdzie –deklaruje szef inżynieriiGoogle'a.Póki co jego głównym zadaniempozostaje jednak praca nad google'owym Grafem Wiedzy –ustrukturyzowaną bazą, zawierającą 18 miliardów faktów o 60 milionachtematów, której wykorzystanie w wyszukiwarce pozwolić ma na uzyskaniebardziej „ludzkich” odpowiedzi. Ma to znaczenieszczególnie przy zapytaniach głosowych, które są bardziejskomplikowane, niż ciągi dwóch czy trzech słów wpisywanych w pasekwyszukiwania. Huffuman przewiduje, że za pięć lat Google będzie wstanie udzielać w miarę naturalnych odpowiedzi, niczym nieodbiegających od tego, jak odpowiedzieć mógłby inny człowiek.Zastrzega oczywiście, że choć wyszukiwarka będzie „rozumiała”kontekst rozmowy, to nie będzie amatorskim psychiatrą, nie ma coliczyć, że porozmawiamy z Google o swojej matce – dopierobowiem zaczynamy rozumieć, jak funkcjonuje rozumienie” „rzeczy”w świecie.

A. Golański

Opcje

Francuski wywiad przyłapany na fałszowaniu certyfikatów SSL Google'a

Internautom bez końca się wmawia, że „zielona kłódeczka”w pasku przeglądarki to gwarancja bezpiecznego, odpornego na podsłuchpołączenia, a właścicielom serwisów internetowych bez końca sięwmawia, że zakupienie certyfikatu SSL jest jedynym sposobem nazdobycie zaufania internautów. Biznes wokół SSL kręci się nieźle,firmy takie jak VeriSign zarabiają setki milionów dolarów nasprzedaży obietnic bezpieczeństwa, więc nic dziwnego, że ostrzeżeniawhitehatów, co jakiś czas przypominających o słabościach systemu, wktórym zaufanie generowane jest odgórnie, szybko zostają zapomniane.Teraz pewnie też tak będzie, mimo że znów mieliśmy okazję zobaczyć,jak niewiele „zielone kłódeczki” dają.Tym razem na fałszowaniu certyfikatów przyłapano nie byle kogo, bosamą słynną francuską Agence nationale de la sécurité des systèmesd’information (ANSSI), będącą w praktyce odpowiednikiemamerykańskiego NSA. Powiązany z agencją pośredniczący urządcertyfikacyjny wystawił „lewe” certyfikaty dla serwisówGoogle'a, umożliwiając w ten sposób potencjalnym napastnikom atakiphishingowe i przechwytywanie komunikacji z autentycznymi serwisami. [img=masquerade]Aferę odkryto na początku grudnia. Adam Langley, inżynierbezpieczeństwa w Google napisałna łamach korporacyjnego bloga, że natychmiast po odkryciu zagrożeniazaktualizowano odwoławcze metadane certyfikatów w Google Chrome,blokując w ten sposób wszystkie certyfikaty wystawione przezpodejrzanego pośrednika urzędu certyfikacyjnego. O odkryciupoinformowano też ANSSI i innych producentów przeglądarek, dziękiczemu już następnego dnia sfałszowane certyfikaty były zablokowane wFirefoksie i Internet Explorerze.ANSSI tymczasem znalazło szybko wytłumaczenie– wystawiony przez pośredniczące CA certyfikat na google'owedomeny miał być wykorzystywany na komercyjnym urządzeniu, w prywatnejsieci, do inwigilacji zaszyfrowanego ruchu za zgodą użytkowników tejsieci. Jego pojawienie się w Internecie uznano za błądludzki (à une erreur humaine),popełniony w trakcie procesu mającego na celu wzmocnieniezabezpieczeń ministerstwa finansów. Poinformowano, że incydent niemiał żadnych konsekwencji dla bezpieczeństwa ani francuskiejadministracji rządowej, ani zwykłych użytkowników Internetu, ale itak problematyczny certyfikat został odwołany.Google jednak nie jest przekonaneo nieistotności „incydentu”. Langley określił sprawę jakopoważne naruszenie zasad, dowodzące, dlaczego projekt CertificateTransparency ma tak wielkie znaczenie. To otwarty framework domonitorowania i audytu certyfikatów SSL niemal w czasie rzeczywistym,pozwalający na wykrycie certyfikatów wydanych omyłkowo czy teżpozyskanych bez wiedzy urzędów certyfikacyjnych o nieposzlakowanejreputacji.Pomysłów na ulepszeniepodstawowego systemu zabezpieczeń Sieci jest ostatnio wiele. Google wChrome wprowadziło mechanizm przypinania certyfikatów, sprawdzający„odcisk palca” certyfikatu używanego przez witrynę, byupewnić się, że jest on ważny – a jeśli się nie zgadza,odrzucić certfykat, nawet jeśli został wystawiony przez zaufanyurząd. Red Hat promuje koncepcję o nazwie MutuallyEndorsing CA Infrastructure, wktórej przeglądarki łączące się z serwisami odpytują jednego z trzechlosowo wybranych notariuszy (innych CA), czy dany certyfikat jestważny. Najciekawiej jednak (przynajmniejzdaniem autora tego newsa) wygląda rozszerzenie TACK(Trust Assertion for Certificate Keys),opracowane przez słynnych hakerów Moxiego Marlinspike'a i TrevoraPerrina. System ten pozwala witrynom korzystającym z HTTPS napodpisanie ważnego certyfikatu SSL, nazwy domeny i daty jejwygaśnięcia kluczem TACK. Jeśli użytkownik kilka razy odwiedzi danąwitrynę, to obsługująca TACK przeglądarka przypnie jej certyfikat dolisty. Gdyby doszło później do sfałszowania certyfikatu, TACKpowiadomi o tym użytkownika, „odpinając” witrynę z listy,zrywając sesję i wyświetlając użytkownikowi ostrzeżenie. Wprzeciwieństwie do rozwiązania stosowanego w Chrome, działa toautomatycznie (niezależnie od producenta oprogramowania), dobrze sięskaluje i może być bez problemu dodane do każdej przeglądarki.Co jednak najważniejsze, jest tokrok w dobrą stronę, w której bezpieczeństwo ruchu nie jest już całyczas zależne od urzędu certyfikacyjnego. Tutaj zaufać trzeba tylkoraz. Oczywiście idealnym posunięciem byłoby całkowite pozbycie sięurzędów certyfikacyjnych (przyjmując np. rozproszony systemConvergence) –ale łatwo można sobie wyobrazić, jak na tego typu pomysły reagująinternetowe tuzy z branży domenowo-hostingowej.

A. Golański

Opcje

Microsoft uznał władze USA za zagrożenie tej samej klasy co cyberprzestępcy

Z dokumentów NSA, które dzięki Edwardowi Snowdenowi trafiły dowiadomości opinii publicznej, widać było, że relacje Microsoftu i NSAukładały się w swoim czasie bardzo dobrze. Gigant z Redmond miałpomóc amerykańskiej agencji w obejściu zabezpieczeń czatów na portaluOutlook.com, zapewnić dostęp do niezaszyfrowanej poczty w Hotmailu iplików przechowywanych w chmurze SkyDrive i ułatwić przechwytywaniewideokonferencji przez Skype. Na pewno przydatne było też forsowanieużycia szyfrów nie obsługujących Perfect Forward Secrecy, byułatwić NSA deszyfrowanie przechwyconego ruchu SSL. Teraz jednak, gdycała branża IT w oburzeniu odcina się od elektronicznej inwigilacji,a dostawcy usług internetowych na wyścigi wprowadzają coraz to nowezabezpieczenia, Microsoft nie chce być gorszy – ogłasza serięinicjatyw mających zabezpieczyć jego wewnętrzne sieci, jednocześnieprzedstawiając nową strategię bezpieczeństwa, w której federalneagencje USA zostają postawione na równi ze zwykłymicyberprzestępcami.Do końca 2014 roku ruch we wszystkich sieciach Microsoftu, zarównowewnętrznych jak i zewnętrznych, ma być w całości zaszyfrowany. BradSmith, główny doradca firmy i wiceprezes działu prawnegozapowiedział,że choć nie ma żadnych bezpośrednich dowodów na to, że NSAprzechwytywało komunikację użytkowników usług Microsoftu, to jednakfirma zabezpieczy zarówno platformy Software-as-a-Service jak iplatformy deweloperskie, zaszyfruje wszystkie treści użytkownikówprzechowywane na jej serwerach, a także dostarczy narzędzia, którepozwolą na zrobienie tego samego deweloperom piszącym aplikacjehostowane w chmurze Windows Azure. Redmond zadba również ozaszyfrowanie ruchu między jego usługami a innymi dostawcami chmurczy usług, w szczególności poczty elektronicznej, stosując do tegoTransport Layer Security. [img=key-skull]Co jednak najbardziej zaskakuje, Smith ogłosił, że Microsoftzwiększy przejrzystość kodu, aby pozwolić klientomweryfikowanie niewystępowania furtek w oprogramowaniu. Nie oznacza tooczywiście, że nagle Microsoft zacznie publikować swój kod, czy teżudostępniać go do publicznych audytów – tę przejrzystośćzagwarantować mają uruchamiane na całym świecie centraprzejrzystości, działające naanalogicznej zasadzie jak program dla klientów instytucjonalnych.Pozwala on upoważnionym osobom, które podpisały odpowiednie umowy opoufności, przyjrzeć się kodowi źródłowemu licznych produktówMicrosoftu. Nowe centra przejrzystości, uruchomione w Europie, obuAmerykach i Azji mają na takich warunkach zapewnić dostęp doszerszego zakresu produktów, niż było to wcześniej.Działaniom związanym z technikątowarzyszyć mają odpowiednie działania prawne. Brad Smithzapowiedział większe zaangażowanie na rzecz ochrony klientówMicrosoftu, w tym walkę przeciwko nakazom milczenia, jakie częstotowarzyszą sądowym nakazom udostępnienia danych klientów – niepozwalają one przestrzegającym prawa firmom poinformować nawet ofiarinwigilacji o tym, że ich dane zostały wydane odpowiednim służbom. Wtym wszystkim zaskakuje przede wszystkim terminologia, do którejwiceprezes Microsoftu sięgnął, zaliczając działania federalnychagencji USA do tej samej klasy zagrożeń, co zaawansowane złośliweoprogramowanie oraz cyberataki. Są to tzw. advancedpersistent threats (APT) –zorganizowane grupy napastników, których należy uważać za szkodliwychi niebezpiecznych w dłuższym okresie.Do tej pory amerykańskie firmyużywały zwykle tego określenia w odniesieniu do np. sponsorowanychprzez chińskie władze grup hakerskich. Określenie w ten sposób przezjedną z największych amerykańskich firm własnego rządu, jest czymśbez precedensu. Aby nikt nie miał zaś wątpliwości, że chodzi właśnieo decydentów z Waszyngtonu, Smith pisze: chcemy wszyscy żyćw świecie, który jest bezpieczny, ale też chcemy żyć w kraju, któryjest chroniony przez Konstytucję. Chcemy zapewnić, by kwestia dostępuwładzy [do informacji – przyp.red.] była rozstrzygana przezsądy, a nie dyktowana przez techniczną potęgę.Deklaracje te pod lupę wzięłaFree Software Foundation – i jak można się domyślić, nie jestzadowolona. Jej dyrektor wykonawczy John Sullivan stwierdził, żeobietnice Redmond są pozbawione znaczenia – i to nie ze względuna to, że polityka Microsoftu jest taka czy inna, ale dlatego, że kodoprogramowania Microsoftu jest ukryty przed tymi samymiużytkownikami, których Microsoft obiecuje chronić. Tymczasemwstawienie zamka do twojego własnego domu, do którego niedostajesz klucza, to nie jest system zabezpieczeń, to jest więzienie– podkreśliłSullivan.Wyśmiał także obietniceprzejrzystości, wyjaśniając, że definicje furtki dla Microsoftu sąinne, niż dla reszty świata. Przejrzystość w kwestii Windows to wpraktyce zlecane przez Microsoft raporty, lub też oferowanie dostępuludziom z zewnątrz do fragmentów kodu na wyjątkowo restrykcyjnychwarunkach. Nawet jeśli zauważy się wówczas furtkę, to nic to nie da –bo nie masz prawa jej zamknąć.Sullivan przypomina więc radęCaspara Bowdena, pracującego przez dziewięć lat jako doradca ds.bezpieczeństwa dla zagranicznych oddziałów Microsoftu, który wewrześniu tego roku przyznał, że Microsoftowi nie ufa, a terazkorzysta już tylko z oprogramowania o otwartym kodzie źródłowym (atakże od dwóch lat nie korzysta już z telefonów komórkowych).Zaprasza więc wszystkich do uwolnienia swojego komputera w ramachakcji „Closewindows, open doors”.Jak do tej pory ani NSA, aniadministracja federalna USA nie skomentowały uznania ich przezMicrosoft za advanced persistent threats.

A. Golański

Opcje