felieton (strona 23 z 25)

Zdarzyło mi się niedawno rozmawiać o kwestii prywatności wSieci z grupką starszych osób, emerytów już – i muszęprzyznać, że zaskoczyło mnie, jak bardzo temat obecny wcześniejjedynie w rozmowach nerdów i cyferpunków stał się głośny inośny wśród ludzi nie mających wiele wspólnego z komputerami,ludzi którzy po prostu przeglądają Internet. Ekstrapolować zgrupki sąsiadów na cały naród nie można, ale odniosłemwrażenie, że wróciliśmy do mentalności obecnej za poprzedniegoreżimu, gdy większość Polaków zdawała sobie sprawę z tego, żeich rozmowy telefoniczne mogą być podsłuchiwane, a jednocześniegodziła się z tym, w świadomości że nic nie może zrobić.

1 czerwca, Międzynarodowy Dzień Dziecka, to święto mające wnaszym kraju już 65 lat. W tamtych czasach dzieci były jednakjakieś inne, bawiły się w tym dniu archaicznymi obiektaminiepojętego przeznaczenia, zamiast grać w Minecrafta na ekranikachsmartfonów tak, jak Markus Persson przykazał. Tradycyjnie już ztakiej okazji pisze się artykuły o upadku obyczajów i zmierzaniuku zagładzie – i właściwie to też chciałem porozpaczać nieconad stanem umysłowości dzieci i młodzieży. Problem w tym, żeliteratura przedmiotu kompletnie powodu do dramatyzowania nie daje.Jest wręcz przeciwnie, wygląda na to, że współczesne pokolenia,dzięki nowoczesnej technice, stają się mierzalnie lepsze.

Ten wstępniak miał być o czymś innym, ale nie mogłem siępowstrzymać, podobnie pewnie jak i większość Polski w tychostatnich godzinach. Będzie więc o wyborach, ale bez obaw – niebędzie o polityce. Będzie o technice, w której osadzone sąprocedury demokratyczne, dostępie do informacji i przejrzystościmediów.

Mania bystrych zegarków (czy też jak to z angielska mówią,smartwatchy) trwa wnajlepsze. W Nowym Jorku mogłem zobaczyć dziennikarzy amerykańskichmediów, którzy z lubością dodali bystry zegarek do zbiorudźwiganych na sobie urządzeń, przełączając się międzyMacBookiem, iPadem, iPhonem i Apple Watchem. Ale oczywiście nietylko sprzęt Apple jest w smartzegarkowym obiegu, gadżety innychfirm też dało się dostrzec, a ich właściciele, niczym szpiedzy zkrainy Deszczowców z dumą potrząsali nadgarstkami wcharakterystycznym geście aktywacji – bo przecież z uśpionegosmartzegarka godziny nie odczytasz. Oczywiście też nie tylko wImperium Dobra takie rzeczy się dzieją, także i u nas, międzyOdrą a Bugiem nowe modne gadżety się sprzedają, niektórzy nawetgotowi są jechać po nie do sąsiednich krajów, by mieć je przedwprowadzeniem do oficjalnej sprzedaży. A przecież jeszcze kilka lattemu o żadnych smartzegarkach nikt nie słyszał. Były co prawdazwykłe elektroniczne zegarki z różnymi śmiesznymi funkcjami,noszone przez garstkę nerdów o złym guście, ale nie traktowanotego poważnie. A jak będzie w przyszłości?

Ile powinien, a ile może kosztować komputer osobisty? Oglądającświetny serial „Halt and catch fire” możemy sobie przypomnieć,jak to było na początku lat 80 – wtedy rewolucyjny przenośny PC,konstruowany przez bohaterów serialu, oferowany był za niespełna1000 dolarów (oczywiście ówczesnych, dziś byłoby to 2300dolarów). Cena to naprawdę niska – najtańsza wersja oryginalnegoIBM PC XT w momencie premiery kosztowała ok. 1500 dolarów (dziśok. 3500 dolarów). Trzydzieści lat później zbliżamy się dosytuacji, w której komputer o nazwie CHIP i niemal tysiąckrotniewiększej mocy obliczeniowej chcą nam sprzedać ponad trzysta razytaniej, za 9 dolarów. Czy doczekamy czasów, w których komputery,przynajmniej w jakiejś podstawowej formie, staną się darmowe?

Czy można mówić jeszcze o ewolucji systemu operacyjnego, jeślijego producent otwarcie deklaruje, że wprowadzane zmiany będąjedynie przyrostowe? W Chicago trwa właśnie konferencja MicrosoftIgnite, podczas której padło bardzo ciekawe zdanie,potwierdzające, że mamy do czynienia z kresem realnego rozwojuWindows jako systemu.

Zapowiedzi nowych produktów są dla końcowych użytkownikównajciekawsze, nic więc dziwnego, że to właśnie karty graficzne zpamięciami HBM i rdzenie Zen zdominowały wczorajszy AMD FinancialAnalyst Day w Nowym Jorku. Jednak z perspektywy samej firmy znacznieistotniejsze jest coś innego: wizja, pozwalająca nadać odpowiednikierunek pracy nad technicznymi innowacjami oraz strategia, którapozwoli te innowacje należycie skomercjalizować. Z rozmów, jakieodbyliśmy z dyrektorami AMD jasno wynika, że firma zamierza podążaćwłasną, precyzyjnie wyznaczoną drogą, nie oglądając się nachwilowe rynkowe mody.

Bez większego rozgłosu w naszych mediach przebiegło odsłonięcie1 maja na berlińskim Alexanderplatz rzeźby-pomnika Anything toSay?, dzieła włoskiego artysty Davide Dormino. Trzech ludzistojących na krzesłach, obok czwarte krzesło, puste. Trzech ludzi,ocenianych przez jednych jako bojownicy o wolność, przez innychjako zdrajcy sprawy Zachodu, którzy zapłacili wolnością za swojeczyny. Obok nich miejsce, na którym może stanąć każdy,dopełniając pomnik. Tylko co jeszcze możemy powiedzieć, znająckonsekwencje takich wystąpień? Wszystko zależy od tego, gdzieżyjemy – Zachód jeszcze nigdy wcześniej nie był tak bardzopodzielony w kwestii stosunku do swoich podstawowych wartości.

W minionym tygodniu miałem okazję wziąć udział w organizowanym wKatowicach przez Forum Młodych panelu dyskusyjnym,poświęconym szeroko rozumianym smart-urządzeniom i ich wpływowi nażycie. Nie bardzo wiedziałem, czego należy się spodziewać powspółpanelistach, redaktorze z magazynu Connected Life orazwspółtwórcy startupu Snowcookie – ale założyłem, że będę miałdo czynienia raczej z entuzjastami tych wszystkich nowoczesności. Ajak było faktycznie? Gdyby ocenić to jednym zdaniem, topowiedziałbym: „więcej pytań niż odpowiedzi”. Dyskusjaujawniła, że pod nieobecność krytycznej refleksji nad techniką,wysoko rozwinięte kraje podążają ku radykalnej transformacji życiacodziennego – ale jeśli pominąć marketingowe hasła „lepiej”,„szybciej”, „łatwiej”, to nikt nie wie, co tatransformacja miałaby z nami zrobić. Zastanówcie się, czychcielibyście mieszkać w smart-mieście?

Pięć lat po wielkiej schizmie w świecie wolnych pakietów biurowych środowisko zaczęło przyznawać się do tego, co przez długi czas było skrywane pod kurtyną milczenia. OpenOffice to trup, ofiara swojego młodszego brata.

Kiedy człowiek kończy partyjkę w ulubioną grę i odkładając pada od najnowszej konsoli wygląda przez okno, dostrzegając wszędobylski postęp technologiczny, z ogromnym niedowierzaniem przychodzi mu patrzeć na brednie ciągle publikowane w Internecie. O ile o problemie złego wpływu gier na młode umysły da się wreszcie w sposób rzeczowy podyskutować, podpierając różne tezy nawet konkretnymi badaniami, tak są pewne środowiska na siłę chcące udowadniać, że gry to zło. Nie w przenośni. Tak dosłownie.

Trzymać wszystkie jajka w jednym koszyku to głupota. Takprzynajmniej twierdzi ludowe przysłowie, namawiające nas dodywersyfikacji. Jedno potknięcie, wszystkie jajka zbite. A co robiąci wszyscy, którzy chcieliby całą gamę form telekomunikacjisprowadzić do jednej, cyfrowej? Telegramy w obecnej postaci umarły,telefonia jest już całkowicie spleciona z cyfrową transmisją danych.Dla prasy Internet jest wiodącym medium, zaś przymusowo scyfryzowanatelewizja coraz bardziej musi się liczyć z erą smart-telewizorów ioczekiwań ich użytkowników. Wydawało się jednak, że towarzyszące namod kilkudziesięciu lat radio FM (z modulacją częstotliwości) jestczymś, czego nic nie zastąpi – jego prostota, niski koszt,powszechność i niezawodność do dzisiaj nie mają sobie równych. Ajednak i radio FM będzie musiało ustąpić cyfrowym formom komunikacji.Na początku w Norwegii. Kraj ten jako pierwszy na świecie zdecydowałsię wyłączyć wszystkie działające na jego terenie stacje FM.Nieuchronny postęp, czy zwykła krótkowzroczność entuzjastówcyfryzacji?

50 lat temu niejaki Gordon Moore, szef laboratorium firmyFairchild Semiconductor, opublikował w branżowym elektronicznymperiodyku artykuł, w którym przedstawił wizjonerską prognozę.Stwierdził, że liczba dyskretnychkomponentów możliwych do upakowania w pojedynczym czipiekomputerowym będzie się co rok podwajała, podczas gdy cena tychżeczipów pozostanie stała. Gordon Moore stał się późniejwspółzałożycielem Intela, a jego prognoza stała się zarównonapędzającą firmy ideą postępu w branży półprzewodników, jaki standardem, którego przestrzeganie jest konieczne, by w tej branżyw ogóle przetrwać. Czy jednak to, co niesłusznie nazywa się„prawem Moore'a” (z metodologicznego punktu widzenia należałobymówić raczej o „zasadzie”), może obowiązywać bez końca?Kres obowiązywania prognozy Gordona Moore'a zapowiadano jużniejednokrotnie, a dziś, 50 lat po sformułowaniu jej w pierwszejpostaci, warto ponownie się nad tą kwestią zastanowić.

Wczoraj na łamach Ars Techniki jeden z redaktorów tego lubianegoprzeze mnie portalu przypomniał o sztuce teatralnej „TheNether”, która gdy trafiła w 2013 roku na deski jednego zamerykańskich teatrów, wywołała ogromne poruszenie wśród publicznościi krytyków. Autorka sztuki poruszyła kwestię ucieczki oduporządkowanej rzeczywistości do świata, w którym spełniane sąwszystkie żądze, nawet te najbardziej mroczne i szalone. Postawionepytania, o granice wolności, naturę symulacji i znaczenie zła nie sąniczym nowym, ale z roku na rok, wraz z rozwojem branży gierkomputerowych, nabierają nowego znaczenia.

Licencjonowanie produktów Microsoftu – temat ten regularniepodnosi ciśnienie i to nawet wśród ludzi, którzy z oprogramowaniemz Redmond nie chcą mieć nic wspólnego. Nie inaczej było w zeszłymtygodniu. Informacjao tym, że Microsoft zaoferuje wszystkim, także piratom bezproblemowąaktualizację starszych wersji „okienek” do Windows 10,rozgrzała nam serwery, a Wam klawiatury. Nic dziwnego, to duża sprawa– po raz pierwszy w historii system operacyjny Microsoftu trafido wszystkich za darmo, przez Windows Update, beż żadnych sztuczek zkodami czy aktywacją. Towarzyszące jej emocje i zamieszanieinformacyjne, także w samym Redmond, każe sądzić, że 1) piratów wśródnas jest więcej, niż się oficjalnie twierdzi, 2) w erze „darmowych”systemów operacyjnych konkurencji i Windows nie może sprzedawać sięinaczej jak za „darmo”, 3) osoby odpowiedzialne zalicencjonowanie w Microsofcie niezmiennie do poduszki czytają wzorybizantyjskich pism prawniczych. I tą trzecią kwestią właśniechciałbym się bliżej zająć.

Vlogowanie jest swego rodzaju prowadzeniem bloga w Sieci. Najprostszą formą, od której zaczyna się karierę vlogera, jest założenie kanału w serwisie YouTube na podstawie standardowej licencji. Droga nie jest łatwa, trzeba odnaleźć tematykę, w której czujemy się najlepiej, a kręcone filmy powinny się w nią wpasowywać. Zazwyczaj prowadzący kanały obierają jeden nurt, którego się trzymają, a ich filmy skupiają się na określonym temacie, zdecydowanie rzadko zahaczając o inne sfery życia. Statystycznie najwięcej kanałów prowadzonych na YouTube ma charakter lifestyle’owy, kolejnym rodzajem są kanały beauty, co jest równoznaczne z tym, że najwięcej fanów zdobywają wśród kobiet. Dużą popularność zdobywają również recenzenci hitów kinowych i autorzy kanałów kulinarnych, jakże teraz popularnych w czasach bycia „fit” i propagujących zdrowy styl odżywiania. Nie można zapomnieć również o kanałach pełnych filmów z codziennych wpadek i śmiesznych zdarzeń kręconych ad hoc oraz filmach nastawionych na prześmiewczą prezentację współczesności.

Z badań przeprowadzonych przez Komisję Europejską dla Unii Europejskiej i sondażu Henkla „Polka na rynku pracy 2014”, jasno wynika, że udział kobiet w rynku IT nadal jest niski, a za sześć lat będzie brakować miliona pracowników w branży, powiedzmy to wprost, typowo męskiej. Sytuację w niewielkim stopniu zmieniły prowadzone w ubiegłych latach akcje „Dziewczyny na politechniki!”. Choć wzrosła liczba kobiet kończących studia techniczne, nie uległa jednak zmianie liczba kobiet na stanowiskach team liderów grup. W przeważającej większości nadal są nimi mężczyźni.

Ministerstwo Finansów oraz Urzędy Skarbowe nieprzerwanie przypominają o swoim istnieniu przysłowiowemu Kowalskiemu. Tym razem, już kolejny rok z rzędu robią to przez zapoczątkowaną kilka lat temu akcję „Weź paragon”. Akcja ma swoje zimowe i letnie edycje oraz całkiem przyciągające i wpadające w ucho nazwy, jak choćby tą z początku 2012 roku „Nie bądź jeleń, weź paragon”.

Jeśli jeszcze ktoś nie zna znaczenia słowa selfie, czy jak wolicie samolubki i fenomenu, jakim się stało, to przedstawiam, oto ono – zdjęcie z ręki robione najczęściej aparatem z telefonu. W pojedynkę, z koleżanką, na imprezie, z dziubkiem. Właściwie nie wiadomo do końca, jak to się stało, że ktoś wpadł na ten genialny pomysł zrobienia sobie samemu zdjęcia. Udokumentowanym faktem jest, że pierwsze takie urządzenie weszło na ówczesny rynek w 1900 roku, jako produkt Kodak Brownie. Aparat był ustawiany przed lustrem i stał się wówczas najprostszym sposobem na uchwycenie swojego odbicia.

Cykl życia poprzedniej generacji konsol przeciągnął się na tyle, że chociaż w domach rozgościć się już zdążyło PS4 z Xboksem One, starsze urządzenia rozrywkowe Sony i Microsoftu mają się wciąż świetnie. Są tanie, w dalszym ciągu oferują porządnej jakości grafikę w grach, a do tego biblioteka dostępnych tytułów jest przeogromna. Chociaż oczywiście większość uwagi deweloperów skupia się teraz na tworzeniu projektów zaprzęgających do pracy tylko te wydajniejsze sprzęty, nie oznacza to, że Xbox 360 z PlayStation 3 to już zamknięty rozdział. Starsze systemy także i w tym roku dostaną sporo ciekawych gier.

Polkomtel, operator telefonii komórkowej Plus, planuje wprowadzić dla swoich klientów ulepszenia w jakości rozmów telefonicznych. Pierwszym krokiem w tym kierunku będzie zastosowanie technologii HD Voice, jednak docelowo Plus chce obsługiwać rozmowy z wykorzystaniem sieci LTE. Na ile zapewnienia o rewolucji w jakości połączeń głosowych są hasłem sprzedażowym, a na ile rzeczywistym osiągnięciem?

O tym, jak bardzo Maki nie nadają się do poważnej pracy™ ,pisał już na naszych łamach Tomek Bryja. Nie tak dawno o swoichbojach z Windows 8.x opowiedział Wam bliżej Łukasz Tkacz. Myślęjednak, że ich doświadczenia to nic w porównaniu do moich. Sąsystemy daleko bardziej nienadające się do poważnej pracy niż OSX i znacznie bardziej narowiste niż Windows.

Wczoraj w Warszawie odbyło się spotkanie dla dziennikarzy i blogerów IT, na którym Intel zaprezentował swoje najnowsze nowinki techniczne oraz plany na przyszłość. Miejsce spotkania było dość ciekawie podświetlone, więc nie było żadnego problemu ze znalezieniem obiektu.

Niedawno zmieniliśmy operatoratelefonii komórkowej. Okres zamieszania przeszliśmy w miarębezboleśnie – i w zasadzie gdyby nie jedna sprawa, nie byłoby oczym pisać. Ot nagle, by nas uszczęśliwić, wszystkim włączonobardzo przydatną usługę, polegającą na tym, że podczasoczekiwania na połączenie, dzwoniącemu na nasz numer odtwarzanajest muzyka, czy też wyrób muzykopodobny. Nikt tego nie zamawiał,nikt o to nie prosił, nagle dzwoniący do członków redakcji mogliusłyszeć depresyjne dźwięki kapeli zwanej Myslovitz. Nic, żemogło to urazić uczucia estetyczne abonenta i jego rozmówców,nic, że mogło nawet skompromitować, sugerując zły gustwłaściciela numeru – telekom zrobił swoje. Pierwszy miesiącniechcianej melodyjki za darmo. Drugi – opłatę doliczą dorachunku.

To już 10 lat od wydania linuksowej dystrybucji, o którejpoczątkowo nikt nie sądził, że tak zmieni sytuację tego systemuoperacyjnego na desktopie. Od strony technicznej coś, co otrzymałonazwę Ubuntu 4.10 Warty Warthog nie wyróżniało się bowiem jakośspecjalnie od innych pochodnych dystrybucji Debiana, z któregowzięło początek. Wyróżniało się za to założeniamiideologicznymi. Mottem dystrybucji było Linux dla istot ludzkich.Samo słowo „Ubuntu”, pochodzące z afrykańskich językówbantu, oznaczało zresztą cnotę okazywaniaczłowieczeństwa bliźnim –choć oczywiście złośliwcy szybko znaleźli własne tłumaczenienazwy. Według nich „Ubuntu” znaczyło nie umiemzainstalować Debiana.