gry (strona 23 z 33)

Gdy Relic ogłosiło prace nad Warhammer 40000: Dawn of War II fani piali z radości. Oto kontynuacja ich ulubionej gry miała zostać zrealizowana na nowszym silniku (tym z Company of Heroes, a dokładnie to jego usprawnionej wersji), ze zniszczalnym otoczeniem oraz fizyką. Dodatkowego smaku robiło pojawienie się rasy Tyranidów, której tak bardzo im brakowało w pierwszej części (plus trzech dodatkach). Dziś niektórzy zarzucają, iż „dwójka” to nie to samo co „jedynka” - na swój sposób słusznie. Bo jest ciekawsza i ładniejsza. A przy tym trzyma poziom poprzedniczki.

Gra muzyczno-strategiczna? Cóż za niecodzienna hybryda. Wydany w 2008 roku Patapon stanowi zarówno protoplastę, a do niedawna i wyłącznego przedstawiciela tego gatunku. Jest przy tym pozycją tak miodną i urokliwą, że powstanie kontynuacji było tylko kwestią czasu. Minął zaledwie rok, a posiadacze PSP już mogą cieszyć się Pataponem opatrzonym cyferką „2”. Cieszyć to dobre słowo, gdyż druga część cyklu przynosi jeszcze więcej frajdy, zapewnia jeszcze więcej wyzwań oraz więcej godzin wyciskającego pot giercowania. Generalnie – więcej wszystkiego. Kilka nowinek też ma tutaj swoje miejsce, lecz założenia pozostają niezmienione.

NecroVisioN, dziewicza produkcja nowego studia The Farm 51, dość szumnie zapowiadane było jako powrót do korzeni i historii niegdysiejszych strzelanek. Wszystko miało wyglądać ślicznie, wciągać głęboko w swoją fabułę oraz dostarczać niesamowitych wrażeń, a to dzięki zdolnościom chłopaków, którzy siedzieli dawniej przy ciepło przyjętym Painkillerze. Ostatecznie do rąk dostajemy grę, w której zastosowano dość proste równanie matematyczne – hordy przeciwników plus potężne zasoby sprzętu do zabijania dają wielką młóckę. Dodano także dość skomplikowany i zakręcony wątek główny oraz nawet kilka nowatorskich pomysłów, ułatwiających i umilających eksterminację przeciwników. Przy całkiem zaawansowanej oprawie graficznej, z porządnym kopem dźwiękowo/muzycznym dodajmy. Tylko dlaczego w czasie grania na moje twarzy częściej gościł wyraz ostrego zdziwienia niż bojowego zacięcia?

Dawno nie miałem okazji wrzucić do czytnika gry i stwierdzić, że to naprawdę konkretna, zwyczajnie dobra produkcja. Taka wiecie – zdrowa. Ani zbytniej podniety, bo wielki hit, ani też ogromnego grymasu na twarzy, gdyż producent zaserwował nam produkt niejadalno-nieoglądalny. The Wheelman, w którym przyjdzie nam pomykać cyfrowo odwzorowanym Vinem Dieselem, należy właśnie do tytułów tzw. „środka”, czyli akurat powinien przypaść do gustu wszystkim tym potrafiącym doceniać fajną, chociaż nie zawsze rewolucyjną rozgrywkę, przy niezłej, aczkolwiek nie przepięknej oprawie graficznej. W dodatku to ostatnia pozycja już bankruta – legendarnej firmy Midway…

Seria Silent Hill jest jedną z najbardziej znanych i rozpoznawanych sag z gatunku horrorów. Do tej pory dorobiła się kilku odsłon, filmu oraz wielu różnych innych produktów, takich jak chociażby komiksy czy książki. Można mówić tu o swojego rodzaju fenomenie kulturowym, który oczywiście wraz ze wzrostem popularności ulegał zmianom mającym na celu poszerzenie widowni. To zaś zawsze kończy się narzekaniem wiernych fanów - zaczynają oni oskarżać producentów o zdradę i spieniężenie jednych z ich ulubionych marek, a przy tym zrobienie z niej dojnej krowy, ciągnąc tyle mleka ile się da. Cóż, prawo rynku jest bezlitosne...

Zachodnia Afryka, rok 2009. Piękny, słoneczny dzień. Przechadzałem się krętymi uliczkami strefy Kijuju. Ciąłem drewniane beczki, plądrowałem domy i zbierałem kolorowe roślinki. Dzień jak co dzień. W jednej z alejek spotkałem kobietę w pięknej, czerwonej sukience. Kucała nad pewnym panem w dość wymownej pozie. Leżący jegomość był martwy. Wykluczyłem uroczą panią z mojego kręgu zaufania, jak każdą inną słynącą z uśmiercania ludzi. Podirytowana moją obecnością wyskoczyła na mnie z łapami. Mając na uwadze jej sposób obchodzenia się z najbliższymi, odepchnąłem ją moim lśniącym bicepsem. Nie chciałem jej krzywdzić, bo być może miała kredyt hipoteczny na karku i dziecko w drodze, ale nie dała mi innej możliwości. Musiałem reagować szybko. Rozpocząłem swoją kilkunastogodzinną walkę. Walkę o podstawowe, rodzinne wartości.

Wii - niepozorna biała konsola Nintendo przyzwyczaiła nas już do produkcji skierowanych raczej do młodszych odbiorców. Wśród tasiemców z imieniem wąsatego hydraulika w tytule, pełnych niekiedy prymitywnej zabawy, czy kolejnych odrestaurowywanych z GameCube’a staroci, z doroślejszych pozycji zawitało tutaj raptem kilka gier z serii Resident Evil. Jakże więc wielkie było moje zdziwienie, gdy na tę właśnie platformę firma SEGA pospołu z Platinum Games zapowiedziały jakiś czas temu specyficzny produkt wprost ociekający krwią oraz flakami... Rodzice pochowajcie lepiej gdzieś swoje pociechy, bowiem na Wii oto ukazało się MadWorld. Tak, wypuszczenie takiej gry na „rodzinną” stacjonarkę Nintendo nie mogło obyć się bez głośnego echa i skandali, przez co w reklamę najnowszego dziecka nie trzeba było pompować gigantycznych pokładów gotówki.

Prawdziwa gra akcji musi być efekciarska i wybuchowa. Nie może męczyć gracza jakimiś smętami ani przestojami. Ma się dużo dziać, ma być rozwałka, ma być tryskająca krew. Najlepiej jakby do tego dochodzili bossowie, przy których główny bohater wygląda jak pestka dyni, a i tak patroszy ich jedną ręką. Zalecana spora domieszka kiczu, żeby nikt nie pomyślał, że to wszystko jest na poważnie. Ninja Blade bardzo zgrabnie łączy te elementy. To nie jest sieka z milionem kombinacji ciosów, wymagająca od gracza jakichś chorych umiejętności. To dzika i dynamiczna produkcja z wojownikami ninja, katanami, motocyklami, rakietami oraz resztą elementów, które od zarania dziejów towarzyszą akcji. Dość szeroko pojętej.

Rynek gier MMO jest dość znaczącym segmentem branży rozrywki elektronicznej, pomimo tego, że składa się zaledwie z paru bardziej istotnych tytułów, których ilość policzyć można na palcach jednej ręki. O ile próby walki z World of Warcraft są według mnie bezcelowe, bo i tak nie uda się zapewne nikomu pokonać magicznej bariery 11,5 miliona abonentów, tak niektóre studia niezrażenie próbują podbić serca fanów tego gatunku. W ten sposób na rynek wkroczył Warhammer Online firmy Mythic oraz Age of Conan norweskiego Funcomu.

Lewym kciukiem mógłbym grać w krykieta, prawym natomiast, z powodzeniem rozgniatać orzechy. Pies już nie szczeka poczciwym „hau”, co rusz wydobywając z siebie soczyste „hadouken”. Nocami śnię o tym jak brutalnie poniewieram Setha moim Ultra Combo. Lepiej radzę sobie w rzucie padem na dystans, wiązanki wulgaryzmów są coraz dłuższe i skomplikowane, a ściana mojego pokoju zyskała parabolicznych kształtów. Street Fighter IV to dla mnie synonim frustracji, irytacji oraz skrajnego załamania nerwowego. Nie mam pojęcia gdzie i jakim sposobem ktoś był tu w stanie przemycić pierwiastek mobilizujący. Po każdej porażce plus definitywnym „to już koniec”, szukam w okolicy czarnego kawałka plastiku ze świecącą złowieszczo czerwoną diodą. Zegar odlicza sekundy do ekranu „Game Over”. Drżącą ręką i ze łzami w oczach mówię sobie po cichu: „ostatni raz, tym razem to ja będę górą”. Wciskam Start, walka trwa dalej. I dalej... i dalej.

Gra Empire: Total War pojawiła się na polskim rynku zaledwie parę dni temu i już osiągnęła sukces, wskakując na czołowe miejsce w ilości sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu od daty premiery. Z radością wzięliśmy tytuł na warsztat i spróbujemy odpowiedzieć, czy faktycznie jest tak rewelacyjny oraz czy warto zainwestować nasze ciężko zarabiane polskie złote w kupno tej produkcji. Przy czym wybraliśmy zgoła odmienne podejście do recenzji – nie spodziewajcie się porównań do poprzednich pozycji z serii Total War. Wyrazimy opinię nieskażoną jakimikolwiek dobrymi lub złymi doświadczeniami z wcześniejszych gier od Creative Assembly.

Szaleni naukowcy charakteryzują się wieloma rzeczami. Chociażby tym, że są szaleni. Poznać ich można też po irracjonalnej chęci zawładnięcia światem. Fakt ten na pewno by ich przerósł gdyby tylko do tego doszło, wszak nasz glob jest zbyt chaotycznym miejscem, aby móc nim rządzić ot tak - po prostu. Często swój cel chcą osiągnąć przez jakąś megapotężną broń ostatecznej zagłady lub za sprawą armii superżołnierzy, posłusznych na każde skinienie. I tu równie często ich plan bierze w łeb, bo zgodnie z prawami Murphy'ego coś zawsze pójdzie "nie teges". Tak się też stało w F.E.A.R., produkcji studia Monolith z roku 2004. Ponieważ zakończenie gry budziło wiele wątpliwości, firma poszła za ciosem i po kilkuletniej przerwie wydała kontynuację noszącą nazwę Project Origin.

Wspaniały świat Władcy Pierścieni. Wojownicy, magowie, mityczne stwory, piękna historia w tle – aż się prosi, żeby te elementy przetworzyć na zero-jedynkowy kod, który jeśli nie dorówna powieściom Tolkiena, to chociaż ich ekranizacjom spod kamery Jacksona. I wychodzi oto The Lord of The Rings: Conquest. Gra z wojownikami, magami, mitycznymi stworami oraz piękną historią w tle. Gra, która mogła być świetna, a w której większość czasu chodzi się ludzikiem i strzela prądem do wszystkich żywych istot. John Ronald Reuel Tolkien musi przewracać się w grobie.

Dawno dawno temu, w odległej krainie, żyły sobie Gluty. Wiodły one prosty i spokojny żywot, bez szczególnych komplikacji czy robienia sobie jazdy pod górę, jak to ma w zwyczaju rodzaj ludzki. Pewnego dnia jednak, zauważywszy pojawienie się tajemniczych rur, postanowiły wyruszyć w ich stronę i zbadać co się w ogóle dzieje. Konsekwencje były bardzo poważne - okazało się bowiem, że odpływy prowadziły do siedziby równie tajemniczej Korporacji, a te wiadomo, z reguły są złe. Albo przynajmniej nie tak dobre jak się wydaje. Ot, i cała bajka.

Wyobraźcie sobie miasto stworzone tylko po to, aby można było się w nim do woli ścigać, wykonywać niebezpieczne akrobacje i bez żadnego skrępowania niszczyć wozy, nie ryzykując przy tym przejścia na tamten świat. Z odsieczą marzycielom przychodzi studio Criterion ze swym najnowszym dzieckiem, które pierwotnie ukazało się na Xboksa 360 oraz PlayStation 3, a teraz szturmuje nasze komputery. Witajcie w Paradise City, w którym każdy żądny adrenaliny wojownik szos poczuje się jak w domu.

Strategia czasu rzeczywistego na konsoli? Ciężka sprawa. RTS-y żyją w idealnej symbiozie z myszką i klawiaturą, przy tym bardzo żrą się z padem. No bo jak tu sprawnie przemieszczać kursor za pomocą gałki analogowej, jak wydawać skomplikowane rozkazy, jak szybko kolejkować budowle do postawienia, a przede wszystkim – jak walczyć? Korzystając z pada, na polu walki jesteśmy jak związani sznurem, ograniczeni ruchowo oraz sprawnościowo. Przecież taka gra kompletnie nie ma sensu. Nie, RTS na konsoli to chyba w ogóle wymysł jakiegoś kretyna...

Nie interesuje Was deskorolka? Odpycha Was subkultura skejtów? Drażni Was cała towarzysząca jej otoczka? Na widok gier firmowanych nazwiskiem Tony'ego Hawka zbiera Wam się na wymioty? Nic nie szkodzi. Jest duża szansa, że Skate 2 i tak się spodoba. Mimo że w pełni koncentruje się wokół jeżdżenia na desce, to jednak potrafi wciągnąć nawet osoby kompletnie niezainteresowane tym sportem. Jestem żywym przykładem potwierdzającym tę tezę.

Luty to miesiąc gry Killzone 2 i to nie ulega żadnej wątpliwości. Tytułu wyczekiwali wszyscy – oczywiście fani produktów spod znaku PlayStation, ale również i posiadacze innych konsol, czy także komputerowcy, bowiem Sony zapowiadało produkt, który miał zostać niekwestionowanym królem strzelanek wszelkich. Czy twórcy z Guerrilla Games taki cel osiągnęli? Jak zwykle kwestia gustu, każdy lubi cos innego. Ja osobiście byłbym daleki, aby określić drugą Strefę Śmierci tym właśnie mianem, niemniej nie można nie wyrazić głośno jednego prostego faktu – przynajmniej księciem Killzone 2 jest na pewno. To pozycja niezwykle emocjonująca, grywalna, rajcująca. Poznając przygotowaną przez deweloperów fabułę, wgryzając się w brudny, zakurzony, wojenny klimat bawiłem sie niesamowicie. A to przecież najważniejsze. Pomniejsze wpadki programistyczne pozostały gdzieś w cieniu i zapomniał o nich świat…

Kiedy tylko pojawiły się zapowiedzi Mirror's Edge, rozbudzone zostały nadzieje. Sporo graczy wypatrywało nowego dziecka DICE licząc na rewolucję w każdym calu. Ta jednak, według Tomisha, nie nadeszła. Te kilka miesięcy, które musieliśmy czekać, by móc ją odpalić na naszych blaszakach, nie zmieniły za wiele w tej materii. Po dostaniu w nasze łapska końcowego efektu prac szwedzkich programistów tylko się w tym przekonaniu można utwierdzić. Co nowego? Jest ciut efektowniej za sprawą implementacji technologii PhysX. Na pewno sterowanie wypada bardziej precyzyjne. Inne innowacje? Nie stwierdzono.

To jedna z tych garażowych produkcji, która najpewniej miała być przeznaczona dla totalnej niszy zapaleńców i maniaków robienia historycznych czy zwariowanych modów. Paradox, obecny mecenas wszelkich strategii, podchwycił pomysł, dostrzegł potencjał i pozwolił grze wypłynąć na bardzo szerokie wody. Nawet średniowieczny silnik graficzny oraz proste animacje nie są wstanie odebrać grze uroku, ani odciągnąć nas od kompa.

DS ma Brain Age, a jako że PlayStation Portable nie lubi być gorsze, to dorobiło się pokrewnego w założeniach Brain Bendera pod szyldem znanej marki Buzz!. Aż dziwne, że dopiero teraz – wszak „mózgołamacze” na konsoli Nintendo przynoszą ogromne zyski i sprzedają się lepiej niż wiele pierwszoligowych szlagierów. Wygląda to tak, jakby ludzie naprawdę wierzyli w podnoszenie ilorazu inteligencji przez takie gry. Ja po przygodzie z Buzz!: Brain Bender absolutnie nie czuję się mądrzejszy. Jak już, to co najwyżej czuję wyraźną potrzebę odłożenia tej pozycji na półkę i nie wracania do niej.

Któż z nas nie marzył w młodości, by tak jak Indiana Jones odkrywać zapomniane grobowce czy świątynie i przeżywać mrożące krew w żyłach przygody? Jeśli nie wszyscy to na pewno zdecydowana większość. Spełnieniem ich (i nie tylko ich) marzeń było pojawienie się serii Tomb Raider, która nie byłaby może tak popularna gdyby nie główna bohaterka, czyli panna Lara Croft. Postać ta jest, jak wiadomo, wiecznie żywa, pomimo prób uśmiercenia jej - Lara zawsze wracała w jednym kawałku. Nie inaczej jest i tym razem. Nasza ulubiona pani archeolog pojawia się w kolejnej (ósmej czy dziewiątej? – osobiście nie wiem, ale kto to zliczy) już części serii.

Wcale nie jest wykluczone, że twórcy serii LocoRoco kilka lat temu szukali inspiracji na polskich bazarach. Bo wygląda na to, jakby pomysł na głównych bohaterów odgapili od jednego ze sprzedawców „glutków”. Pamiętacie je? To były takie obłe stworki z gumy, z narysowaną flamastrem gębą i wypełnione mąką. Kosztowały kilka złotych i pękały po dwóch minutach miętoszenia w rękach. Potem był już tylko krzyk mamy, że połowa mieszkania pokryta jest mąką. Postaci z LocoRoco jak żywo przypominają te tandetne zabawki. Tyle tylko, że nie pękają, do tego raźno skaczą i wesoło śpiewają. No i mają sto razy więcej uroku.

Liverpoolskie studio Sony obok opisywanego właśnie WipEouta HD zapowiedziało "pełnoprawną" edycję serii przygotowaną od zera dla PlayStation 3. Kilkadziesiąt godzin gry sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, czy faktycznie tak postąpią. WHD to opus magnum tej zasłużonej marki i wersja dostępna obecnie plus dodatki do ściągnięcia w przyszłości są wszystkim, o czym może marzyć fan futurystycznych wyścigów z najwyższej półki.

Za wstęp posłuży chyba najlepiej cytat z napisów końcowych po przejściu jednej z godzinnych kampanii, które wspólnie z innymi śmiałkami można przejść w Sieci: „w trakcie realizacji tego filmu zostało zabitych 1747 zombie". Zainteresowani?