internet (strona 325 z 335)

Kryptowaluty budzą mieszane uczucia i podczas gdy niektórzy przedsiębiorcy się na nie otwierają, inni starają się od nich odciąć. Apple najwyraźniej należy do tych drugich. Z App Store, jedna po drugiej, usuwane były aplikacje pozwalające na dokonywanie transakcji w bitcoinach i wczoraj znikła ostatnia.

Gdy w 2011 roku Jon von Tetzchner zwolnił fotel szefa OperySoftware, wielu spodziewało się, że tak lubianą przez internautówfirmę czekają poważne zmiany. Nikt jednak chyba wówczas niespodziewał się tego, co nastąpiło później – jeden po drugimkolejne produkty firmy były likwidowane lub drastycznieprzekształcane. Najbardziej spektakularne było oczywiście porzuceniewłasnej przeglądarki internetowej, którą zastąpiła nowa Opera,budowana na bazie google'owego Chromium, ale nie mniej istotne byłopożegnanie się z własną platformą blogową czy usługą poczty elektronicznej. A co się w tym czasie działo z założycielem Opery,von Tetzchnerem?Webowa branża nie byłaby tym samym bez tej spektakularnej iupartej postaci. Założyciel Opery dwa lata po swoim odejściu zfirmy przyciągnął pod swoje skrzydła kilkunastu innych byłychpracowników firmy, by w listopadzie 2013 roku z ich pomocą uruchomićnowy serwis internetowy o nazwie Vivaldi – pomyślany jakoprzystań dla wszystkich tych, którzy korzystali ze skreślonego przezOperę Software serwisu My Opera. Ich liczba nie jest mała, jak vonTetzchner twierdzi, to 10 milionów ludzi, grupa, która pomogła nambudować Operę.[img=vontetzchner]Vivaldi, powstające za osobiste pieniądze założyciela Opery, jestdostępne dla użytkowników za darmo. Umożliwia hostowanie blogów,galerii zdjęć, forów dyskusyjnych i prowadzenie czatów, ale przedewszystkim oferuje całkiem dobrą skrzynkę poczty elektronicznej. Cowięcej, usługa wyróżnia się na tle sobie podobnych wykorzystaniemkryptografii do zabezpieczenia danych użytkowników i gwarancjąnieskanowania zawartości wiadomości e-mail, tak jak to dzieje się wwypadku Gmaila. Von Tetzchner przyznaje, że nikt nie może zagwarantować pełnegobezpieczeństwa danych, ale można się przynajmniej staraćminimalizować zakres inwigilacji obywateli przez władze państwowe ikorporacje. Pod tym względem jego usługa ma być bezpieczniejsza, niżto, co oferuje konkurencja: zapewnić ma to lokalizacja serwerówVivaldi.net na Islandii – kraju, który choć mały, stawia opóroperacjom szpiegowskim NSA i którego prawodawstwo dba o wolność słowai ochronę konsumentów.Nie do końca jasne jest jednak, jak Vivaldi zamierza zarabiać nasiebie. Darmowa, pozbawiona reklam, niszowa usługa, debiutująca wInternecie wypełnionym serwisami i usługami pokroju Gmaila,Wordpressa, Flickra, Twittera, YouTube czy Facebooka, nie będziemiała łatwo, nawet jeśli pozyska te miliony porzuconych wraz z MyOperą internautów. Jej założyciel tłumaczy jednak, że jest zadowolonyz przyrostu liczby użytkowników, a stan obecny Vivaldiego to dopieropoczątek – z czasem pojawią się dodatkowe usługi premium, byćmoże płatne, opracowywane mają być też metody zarabiania naporozumieniach afiliacyjnych z serwisami e-commerce i wyszukiwarkami.Opowiadając o swoim nowym projekcie, założyciel Opery Software nieomieszkał skrytykować jej obecnej polityki. Jego zdaniem norweskafirma jest skupiona za bardzo na mobilnych reklamach, wydała też zadużo pieniędzy na zakup technologii kompresji wideo SkyFire.Najgorsze jest jednak porzucenie silnika Presto, efekt zaniedbań, dojakich doszło po jego odejściu. Von Tetzchner twierdzi, że on samzachowałby Presto, zwiększył inwestycje w silnik, by utrzymać jegokonkurencyjność, co pozwoliłoby zachować innowacyjność przeglądarki –dziś raczej znikomą, jeśli porówna się liczbę nowości wprowadzanychdo Opery kiedyś i obecnie.Sama Opera oczywiście jest innego zdania. Håkon Wium Lie,dyrektor techniczny firmy, twierdzi, że decyzja została podjęta przezsamych inżynierów firmy, przekonanych, że bez Presto będą moglizająć się bardziej znaczącą pracą (czyżby tworzeniem paskazakładek? – przyp. red.). Zmiana silnika ma nie mieć znaczeniadla większości użytkowników, a Presto po prostu nie było żadnąprzewagą konkurencyjną na coraz bardziej wymagającym rynkuprzeglądarek.Nowy projekt von Tetzchnera możecie obejrzeć pod adresemvivaldi.net.

Wielka Brytania nigdy nie była krajem szczególnie słynącym zposzanowania wolności słowa, ale w zasadzie nikt nie negował jejprzynależności do świata zachodnich demokracji. Coraz więcej pojawiasię jednak powodów, by tę przynależność zacząć negować –interwencja funkcjonariuszy GCHQ (brytyjskiego odpowiednika NSA) wredakcji Guardiana, która zakończyła się zniszczeniem przez nichkomputerów wykorzystywanych do przechowywania przekazanych przezEdwarda Snowdena tajnych dokumentów, może okazać się zapowiedziąjeszcze bardziej drakońskich działań przeciwko mediom.Dziś brytyjska Izba Gmin zajęła się ustawą deregulacyjną (TheDeregulation Bill), mającą wyeliminować wiele skomplikowanychprocedur biurokratycznych z istniejącego porządku prawnego. Takiminicjatywom można by było tylko przyklasnąć, gdyby nie jeden szkopuł– w tym konkretnym wypadku rząd premiera Camerona znalazłsposób na „deregulację” procedur, które do tej porychroniły powierzone mediom informacje. Jeśli policja lub służbyspecjalne chciały uzyskać dostęp do notatek, zdjęć czy plikówbędących w posiadaniu dziennikarzy, za każdym razem musiaływnioskować o to w sądzie, w obecności przedstawicieli redakcji. [img=policeUK]Tego typu procedury utrudniają oczywiście pracę służb, więcinicjatywa Olivera Letwina z Partii Konserwatywnej spotkała się zdużym uznaniem brytyjskiego rządu. Idzie ona w stronę wprowadzonego wzeszłym roku w Wielkiej Brytanii ustawy Justiceand Security Act 2013, ustanawiającej system tajnych sądów, wktórych ludzie pozywający władze o porwania czy tortury nie będąmogli nawet zapoznać się z dowodami, jakie władze miałyby w ichsprawach. Ustawa ta, podobno wymuszona przez Stany Zjednoczone,otrzymała monarszy podpis, mimo że np. profesor prawamiędzynarodowego i znany prawnik brytyjski Philippe Sands uznał ją zanaruszającą prawo do uczciwego procesu gwarantowanego przezEuropejską Konwencję Praw Człowieka.Wspomniana ustawa deregulacyjna w podobny sposób upraszczaprocedury uzyskiwania dostępu do materiałów dziennikarskich. Już dziśwydawcy mogą zostać oskarżeni o lekceważenie sądu, gdyby odmówiliwydania posiadanych danych. Po przyjęciu nowego prawa, policja i służby specjalne mogłyby korzystać z tajnych przesłuchań, podczasktórych uzasadniałyby potrzebę uzyskania nakazu zajęciadanych i ich nośników (w praktyce nawet całych komputerów). Do takichprzesłuchań nie byłby dopuszczony żaden przedstawiciel mediów. Jaksugeruje The Guardian, jedynym powodem tej „deregulacji”jest ułatwienie policji pozyskiwania informacji będących w posiadaniudziennikarzy. Pierwszą sprawą, w której deregulacja może znaleźć zastosowanie,jest śledztwo prowadzone przez londyńską policję w sprawie przecieku,którego źródłem miał być oficer Special Air Service, informatordziennikarza Sky News. Na normalnej ścieżce sądowej policja niezdołała uzyskać wszystkich potrzebnych jej informacji, ale jejprzedstawiciele twierdzą teraz, że chcieliby uzyskać nakaz zajęciawysoce wrażliwych informacji bezkonieczności ujawniania szczegółów śledztwa.Oczywiście, gdy informacje są naprawdę cenne, nie trzeba pytać się sądów o zgodę. Belgijski dziennik De Standaard donosi, że agenci amerykańskiego NSA i brytyjskiego GCHQ przeprowadzili wspólną operację wymierzoną w profesora Jeana-Jacquesa Quisquatera, belgijskiego kryptografa zajmującego się mechanizmami uwierzytelnień z wiedzą zerową. Profesor miał paść ofiarą ataku typu spear-phishing: specjalnie spreparowane dla jego komputera malware ukryto pod linkiem prowadzącym do fałszywego zaproszenia z serwisu LinkedIn. Po uaktywnieniu szkodnika, miał on zapewnić służbom pełen wgląd w prace profesora, zarówno naukowe, jak i świadczone dla różnych jego korporacyjnych klientów.

Działające na terenie Unii Europejskie amerykańskie firmy zkonieczności przechowują dane europejskich użytkowników na swoichzlokalizowanych w Stanach Zjednoczonych serwerach, mimo że unijneprawo (dyrektywa 95/46 EC) zakazuje transferu tego typu informacjipoza teren wspólnoty. Wyjątki są dopuszczane na mocy konstrukcjiprawnej znanej jako „bezpieczna przystań” –podmioty z krajów trzecich mogą być wyłączone spod zakazu, jeślidobrowolnie zgodziły się spełniać unijne standardy w zakresie ochronydanych osobowych. W wypadku firm amerykańskich proces ten jestmaksymalnie uproszczony, odbywając się w ramach opracowanego przezDepartament Handlu (przy współudziale Komisji Europejskiej) procesuUS-EU Safe Harbour. Przyszłość może jednak przynieść kompletną zmianętego stanu rzeczy. Niezadowolona ze stanu prawa regulującego ochronędanych użytkowników w USA Bruksela postawiła Waszyngtonowi ultimatum.Viviane Reding, komisarz Unii Europejskiej ds. sprawiedliwości,praw podstawowych i obywatelstwa i wiceprzewodnicząca KomisjiEuropejskiej, podczas swojegowystąpienia w Brukseli w sprawie, jak to ujęto, skandalipodsłuchowych, zagroziła Stanom Zjednoczonym bardzo poważnymikonsekwencjami, jeśli supermocarstwo nie potraktuje poważnie kwestiiochrony danych osobowych. Powiemto prosto: przyjrzeliśmy się sprawie z bliska i widzimy, że potrzebnesą naprawy. By procedura Safe Harbour mogła być dalej wykorzystywana,Stany Zjednoczone będą musiały się tym zająć. Tego lata sprawdzimy,jak im z tym poszło. Safe Harbour musi zostać wzmocnione, albozostanie zawieszone –stwierdziła.[img=vivianereding]Dlakomisarz sprawiedliwości naprawy te są pierwszym krokiem na drodze doodbudowy zaufania między Stanami a Unią i umożliwienia dalszegoprzepływu danych między tymi światowymi potęgami po tym, jakujawniono skalę działalności wywiadowczej NSA, wymierzonej nierzadkow sojuszników z Europy. By Amerykanie wiedzieli, co mają robić,Komisja Europejska przygotowała więc dla nich 13 rekomendacji, 13sposobów, by ulepszyć działanie bezpiecznej przystani– stwierdziła pani Reding.Obecniez procedury prawnej, pozwalającej amerykańskim przedsiębiorstwom naprzetwarzanie danych osobowych obywateli państw Unii Europejskiejkorzysta ponad 3 tysiące firm. Już jednak w listopadzie zeszłego rokukontynuacja tej współpracy stanęła pod znakiem zapytania, gdy KomisjaEuropejska opublikowałaraport o funkcjonowaniu „bezpiecznej przystani”,będący pierwszą oficjalną reakcją UE na rewelacje Edwarda Snowdena.Wspomniane przez komisarz sprawiedliwości 13 rekomendacji pochodziwłaśnie z tego raportu. Mowa w nim m.in. o konieczności informowaniao warunkach ochrony prywatności we wszelkich umowach, jakie podmiot„bezpiecznej przystani” podpisał ze swoimipodwykonawcami, czy ułatwieniu dostępu do metod rozstrzygania sporówdla obywateli UE, by mogli łatwiej przedstawiać swoje zastrzeżenia iskargi w kwestii ochrony ich prywatności. Komisja wezwała tam wówczasdo przebadania polityk prywatności beneficjentów Safe Harbour, podkątem ich realnej zgodności z unijnymi regulacjami.Raportmusiał wywołać jakieś wrażenie w Waszyngtonie, bo już w styczniu tegoroku Federalna Komisja Handlu uznała, że jej priorytetowym zadaniemjest sprawdzenie, czy firmy twierdzące, że przestrzegają reguł„bezpiecznej przystani”, faktycznie ich przestrzegają. Dotej pory kontrole pozwoliły wychwycić 12 amerykańskich firm, którychtwierdzenia o zgodności z europejskim prawem okazały się nieprawdziwelub wygasłe (przedsiębiorstwa korzystające z Safe Harbour muszą coroku przedstawiać deklaracje zgodności Departamentowi Handlu).Federalna Komisja Handlu pracuje teraz nad formą umów, którezagwarantują, że firmom nie będzie wolno zataić skali swojegouczestnictwa w programach związanych z prywatnością czybezpieczeństwem danych, sponsorowanych przez administrację USA lubjakąkolwiek inną organizację.Te reakcjenie mogą zaskakiwać. Do tej pory kary wymierzane za naruszanie zasadochrony danych były dość śmieszne. Przykładowo we Francji Googlezostało ukarane grzywną w wysokości 150 tys. euro., tj. 0,0003%globalnych przychodów giganta. To bardziej odebranie kieszonkowego,niż jakakolwiek realna kara. Znana z zamiłowania do srogiego karaniakorporacji komisarz Reding zamierza z tym skończyć, chce zasad, którenie tylko będąszczekać, ale będą mogły też ugryźć.Przygotowywane zmiany pozwolą wspomniane Google ukarać grzywną wwysokości nawet 2% rocznego przychodu, tj. 731 mln euro. Koniecznejest też stworzenie bardziej zwartej polityki ochrony prywatności idanych osobowych w Europie, uważa wiceprzewodnicząca KE. Politykataka musi opierać się na ośmiu zasadach. Jak wyjaśnia Reding: Reforma przepisów dotyczących ochrony danych osobowych musi znaleźć się w dzienniku ustaw. Chciałabym, żeby w 2014 r. prace nad kwestiami ochrony danych osobowych odbywały się na pełnych obrotach Reforma nie powinna rozróżniać między sektorem prywatnym i państwowym. Obywatele mogliby po prostu nie zrozumieć takiego podziału w czasach, gdy sektor publiczny zbiera, porównuje, a czasem nawet sprzedaje dane osobowe. Poza tym takie rozróżnienie jest bardzo trudne w świetle tego, że samorząd terytorialny może nabyć miejsce do przechowywania danych w prywatnej chmurze. Przepisy określające zasady ochrony danych osobowych lub wpływające na prywatność wymagają publicznej debaty, gdyż odnoszą się do swobód obywatelskich w Internecie. Gromadzenie danych osobowych powinno mieć określony cel i być ograniczone w swoim zasięgu do tego, co proporcjonalne. Nie można akceptować nadzoru ogólnego nad danymi z zakresu łączności elektronicznej. Przepisy muszą być jasne i aktualne. Państwa członkowskie nie mogą polegać na przestarzałych przepisach, opracowanych w innej rzeczywistości technicznej, tworząc zasady dotyczące nowoczesnych systemów nadzoru. Na kwestie bezpieczeństwa narodowego należy powoływać się z umiarem. Praktyka taka powinna być raczej wyjątkiem, a nie zasadą. Prawdziwy nadzór nie może mieć miejsca bez udziału wymiaru sprawiedliwości. Nadzór wykonawczy jest dobry. Nadzór parlamentarny jest konieczny. Nadzór sądowy jest kluczowy. Ostatnia zasada jest przeznaczona przede wszystkim dla USA. Do naszych przyjaciół w Stanach Zjednoczonych. Przepisy dotyczące ochrony danych osobowych powinny mieć zastosowanie bez względu na obywatelstwo danej osoby. Stosowanie różnych standardów wobec obywateli danego państwa i cudzoziemców nie ma uzasadnienia, biorąc pod uwagę otwarty charakter Internetu.Jakskończy się ten spór o ochronę prywatności, w sytuacji gdyadministracja prezydenta Obamy robi co może, by znaleźćusprawiedliwienie dla działań NSA, trudno na razie powiedzieć.Niewątpliwie Waszyngton nie jest monolitem i w Kongresie czy BiałymDomu ścierają się różne opcje polityczne. Reakcja Federalnej KomisjiHandlu pokazuje, że niektórzy amerykańscy urzędnicy rozumieją, jakąkatastrofą dla amerykańskiej branży internetowej byłaby utratanajbogatszego rynku planety. Pozostaje mieć tylko nadzieję, żezrozumie to też prezydent Obama – bo i dla nas w Europiesytuacja zrobiłaby się niezbyt interesująca, gdybyśmy przestali móclegalnie korzystać z amerykańskich usług internetowych.

W poniedziałek dowiedzieliśmy się o zmianienazwy popularnego wirtualnego dysku Microsoftu, SkyDrive. Redmondpoinformowało, że zdecydowało się na taki krok, ponieważ nowa nazwalepiej przedstawia naszą wizję przyszłości(w komunikacie prasowym nie było ani słowa o rzeczywistym powodziezmiany: przegraniu w zeszłym roku przed brytyjskim sądem sprawy onaruszanie przez nazwę SkyDrive znaku towarowego, należącego doBritish Sky Broadcasting Group). Media donoszą tymczasem, że OneDrivejest obecnie wykorzystywane przez wiele innych firm i projektów,często związanych z branżą IT.Pod nazwą ONEDriveprzygotowywane jest za fundusze od amerykańskiej National ScienceFoundation oprogramowanie firmy DataONE. Służy ono do archiwizacjipochodzących z całego świata wyników badań nad stanem środowiskanaturalnego i ma pozwolić uczonym na dostęp do zgromadzonych w nimdanych tak, jakby korzystali ze zdalnego systemu plików. [img=tm]Z nazwy OneDrivekorzysta też otwarty interfejs programowania, pozwalający nawykorzystanie wszystkich usług przechowywania danych w chmurze wujednolicony sposób. Dzięki niemu systemowe klienty mogłyby wprzezroczysty sposób wykorzystywać usługi takie jak (nomen omen)SkyDrive, Dropbox, Google Drive czy Box.Jeszcze kilka dni temu pod nazwąOneDriveoferowała swoją usługę wirtualnego dysku online brazylijska firmaLocaWeb, oferując kilka planów abonamentowych, rozpoczynających sięod 100 GB powierzchni dyskowej za równowartość ok. 30 zł miesięcznie.O tej usłudze Microsoft najwyraźniej dowiedział się w porę, gdyżkilka dni przed ogłoszeniem zmiany nazwy SkyDrive, brazylijska firmazmieniła nazwę swojej usługi na GoDrive. Nie wiadomo, ile Microsoftza tę zmianę zapłacił, ale najwyraźniej nie miał wyjścia – bezwykupienia nazwy byłby zmuszony do nazywania OneDrive w Brazyliizupełnie inaczej.Do tej listy powiązanych z ITprojektów dochodzi pewna liczba OneDrive'ów z innych branż. I tak otopod nazwą OneDriveteksańska firma KLD Energy sprzedaje jednostki napędowe dla pojazdówelektrycznych, jako OneDriveoferowany jest automatyczny wkręt do mebli firmy Zipbolt. NazwyOneDriveużywa też portugalski importer samochodów.Mało jest raczej prawdopodobne byludzie stojący za niszowym projektem software'owym dla biologów, czyhobbystycznie rozwijanym API, mogli zagrozić marketingowym planomMicrosoftu. Rozwiązanie problemu z brazylijskim dostawcą potencjalniekonkurencyjnej usługi pozwoliło Microsoftowi usunąć przeszkody nadrodze do lepszego przedstawienia swojej wizji przyszłości. Czyjednak nowa nazwa faktycznie robi to lepiej, niż poprzednia?

Prawo autorskie jest powodem wojny na wielu frontach. Ścierają się w domyśle praworządne organizacje antypirackie z internautami, internauci z artystami, artyści z organizacjami i nawet między sobą. Podczas gdy jedni dobrowolnie udostępniają swoje materiały do oglądania, słuchania, a czasami nawet remiksowania (Moby udostępnił tak album innocents, wraz z filmami, grafikami, ścieżkami bonusowymi i samplami), inni domagają się, aby dzieci stawiać przed sądem, a piratów zamykać w obozach pracy (tak wyraża się Gene Simmons, gitarzysta kultowej grupy KISS).

Neutralność sieci, czyli zasada, zgodnie z którą operatorzypunktów wymiany ruchu i sieci szkieletowych, jak również dostawcyInternetu nie mogą w uprzywilejowany sposób traktować wybranychserwisów czy usług, przyznając ich pakietom priorytetowe traktowanie,była od samego początku jednym z fundamentów globalnej Sieci.Sytuacja zaczęła się zmieniać, gdy w Internecie pojawiły się większepieniądze – stała pokusa dla operatorów sieciowejinfrastruktury. Za pieniędzmi przyszło jednak zainteresowanieregulatorów rynku, a temat neutralności sieci stał się istotnymaspektem sporu o politykę telekomunikacyjną. Stanowiska samychuczestników debaty ulegały zmianom, w zależności od ich aktualnejpozycji rynkowej – przykładowo Google, które gorąco lobbowałona rzecz neutralności sieci, gdy podpisało umowę partnerską zVerizonem, nagle zaczęło usprawiedliwiać możliwość rezygnacji zneutralności w sieciach 3G. Trudno powiedzieć jak potoczą się losytej zasady w Stanach Zjednoczonych. Plany Federalnej KomisjiŁączności, zamierzającej administracyjnie narzucić neutralność sieci,spełzły na niczym, po tym jak sąd w Waszyngtonie DC uznał, że nie maona władzy w tej kwestii. W Unii Europejskiej sprawa rozstrzygnie sięjednak na pewno na drodze prawnej, a nie rynkowej.Po raz pierwszy Komisja Europejska wspomniała o neutralności sieciw 2007 roku, podczas prac nad nowelizacją dyrektywy ramowej idyrektyw szczegółowych dotyczących regulacji usług i siecikomunikacyjnych w UE. Wtedy to uznano, że uprzywilejowanie ruchusieciowego może być korzystne dla rynku, o ile użytkownicy mająmożliwość swobodnego wyboru dostawców sieci i usług, z których chcąkorzystać, jednak zakazane jest naruszanie zasad uczciwej konkurencjiprzez dominujące na rynku podmioty. Komisja zauważyła jednak, że namocy ówcześnie obowiązującego prawa nie ma żadnych metod zakazaniaoperatorom sieci pogarszania jakości świadczonych usług, więckonieczne by było wprowadzenie możliwości narzucenia minimalnegogwarantowanego poziomu świadczenia usług, jak również ograniczenieswobody operatorów w ograniczaniu dostępu użytkowników do legalnychtreści i usług.Postanowienia te trafiły w 2009 roku do słynnego PakietuTelekomunikacyjnego, zmuszając operatorów do informowania swoichprzyszłych klientów o minimalnym gwarantowanym poziomie transferu,stosowanych technicznych środkach zarządzania ruchem i ich wpływie najakość świadczonych usług i innych możliwych ograniczeniach. Pakietprzyniósł też powołanie organizacji BEREC(Body of European Regulators of Electronic Communications), którastała się główną instytucją regulacyjną dla komunikacjielektronicznej w UE.[img=earthEU]Dyrektywy, które państwa członkowskie skończyły wdrażać w 2011roku, niekoniecznie jednak rozwiązały problem. Stosowanie narzędzi dogłębokiej inspekcji pakietów (DPI) pozwalało operatorom naograniczanie, a nawet blokowanie usług, z których ich zdaniemużytkownicy korzystać nie powinni (w szczególności dotyczyło to sieciP2P). Wieści o tym spływały do deputowanych Parlamentu Europejskiego,którzy są obecnie przekonani, że konieczne jest zaostrzenieregulacji, jakie będą obowiązywały operatorów w świetle prac nadstworzeniem ram prawnych dla ujednolicenia europejskiego rynkukomunikacji elektronicznej. Propozycje nowelizacji, opublikowane poraz pierwszy we wrześniu zeszłego roku, zakładały, że dostawcyInternetu będą zmuszeni do przestrzegania zasady neutralności sieci,rozumianej jako ciągła dostępność, bez różnicowania, usługpołączenia z Internetem o jakości odpowiadającej postępowitechnicznemu, które nie są ograniczane przez specjalistyczneurządzenia.Nowe regulacje dopuszczałybypodpisywanie dodatkowych umów między klientami, dostawcami Internetui dostawcami usług internetowych, umożliwiających dostarczanieokreślonych treści poprzez specjalizowane usługi o podwyższonympoziomie jakości. Takie specjalizowane usługi nie mogłyby jednak wżaden sposób pogarszać jakości standardowo świadczonych usług. Komisja wolności obywatelskich,sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (LIBE) Parlamentu Europejskiegonie jest jednak z tych zapisów zadowolona i forsuje własne, znaczniebardziej ograniczające możliwość stosowania tych „specjalnychusług”. W przedstawionych poprawkach można przeczytać, że takiuprzywilejowany dostęp mógłby być oferowany tylko w zamkniętychsieciach komunikacyjnych, a specjalizowane usługi musiałyby byćpoddane określonym wymogom jakości czy przyznanej im pojemności. Cowięcej, nie mogłyby one mieć identycznych funkcji, co normalne usługidostępne w publicznej Sieci.LIBE chce dodatkowo, by wsformułowaniach zastrzec, by wprowadzający takie usługi ISP musielizagwarantować, że nie pogorszą one jakości standardowego dostępu doSieci, zgodnie z zasadą neutralności sieci. Uniemożliwiłoby to im blokowanie, spowalnianie, pogarszanie jakości czy też dyskryminowanie określonych treści, aplikacji czy usług, chyba że konieczne jest zastowanie rozsądnych środków zarządzania ruchem sieciowym.Przez te rozsądne środki należałoby rozumieć zarówno aktywności mające na celu przeciwdziałanie poważnym przestępstwom, ochronę integralności i bezpieczeństwa infrastruktury sieciowej, jak również ochronę użytkowników przed niechcianą komunikacją (czytaj: spamem), o ile zgodzili się na takie działania. W sytuacjach nagłego przeciążenia sieci dopuszczalne zarządzanie ruchem byłoby również dopuszczalne, o ile równoważne sobie typy ruchu byłyby traktowane jednakowo.Przyjęcie takich poprawek dla europejskiego rynku telekomunikacyjnego może mieć daleko idące konsekwencje, szczególnie dla umów między dostawcami usług, a telekomami. Często spotykaną praktyką rynkową, stosowaną przez sieci telefonii komórkowej, jest oferowanie darmowego, uprzywilejowanego dostępu do określonych serwisów internetowych (np. Facebooka), czy oferowanie darmowego ruchu sieciowego dla określonej aplikacji (np. komunikatora GG). Proponowane przez LIBE zaostrzenie regulacji mogłoby doprowadzić do wycofania się przez telekomy z takich ofert, niezbyt zgodnych z zasadą neutralności sieci.

Cebulowy router Tor potwierdził swoją wartość w ciągu ostatniegodziesięciolecia, stając się największym publicznie dostępnymdarknetem, pozwalającym milionom użytkowników z całego świata, w tymkrajów aktywnie zwalczających wolność słowa, na bezpiecznekorzystanie z Internetu i anonimową komunikację. To, że samwykorzystywany w Torze model komunikacji okazał się na tylebezpieczny, że skorzystał z niego nawet Edward Snowden, przesyłającsekretne dokumenty NSA do redakcji The Guardian i Washington Post,nie oznacza oczywiście, że niemożliwe są ataki przeciwko samymużytkownikom Tora. W zeszłym roku FBI zdołało przejąć kontrolę naddostawcą anonimowego hostingu Freedom Hosting, wstrzykując wserwowane przez niego strony złośliwy kod, wykorzystujący lukę wFirefoksie do zdemaskowania internautów. Nie jest to jedyny rodzajmożliwych ataków – interesujące realne zagrożenie opisaliostatnio badacze Philipp Winter i Stefan Lindskog z grupy PrivSec wKarlstadt University.W styczniu 2014 w Sieci działało około tysiąca węzłów wyjściowychTora – komputerów, z których ruch sieciowy trasowany przezwewnętrzne węzły-przekaźniki zostaje wyprowadzony na zewnątrz, dopublicznego Internetu. Wewnątrz samego Tora ruch sieciowy jestoczywiście szyfrowany, jednak opuszczając węzeł wyjściowy, wraca dooryginalnego stanu. Oznacza to, że jeśli anonimowo przeglądanawitryna nie stosuje szyfrowanego transportu, np. TLS, węzeł wyjściowymoże przeprowadzić inspekcję pakietów, by ustalić, czym interesująsię użytkownicy Tora.[img=tor-opener]Z tego też powodu deweloperzy Tora zalecają łączenie się zdocelowymi witrynami po HTTPS. Domyślna przeglądarka pakietu TorBundle – Firefox ESR – zawiera preinstalowanerozszerzenie HTTPS Everywhere, wymuszające nawiązywanie szyfrowanychpołączeń. Nawet to jednak nie może zagwarantować, że węzeł wychodzącynie uzyska dostępu do opuszczających router cebulowy pakietów. Znanesą techniki ataków typu man-in-the-middle, pozwalających namanipulowanie połączeniami HTTPS, zerwanie szyfrowania czypodszywanie się pod wyjściową witrynę z wykorzystaniem sfałszowanychcertyfikatów SSL. Co gorsza, to nie tylko akademickie rozważania –w 2007 roku niezależny ekspert od bezpieczeństwa Ryan Paulopublikował listę 100 haseł do skrzynek pocztowych używanych przezurzędników amerykańskiej administracji federalnej, przejętych nakontrolowanym przez niego węźle wyjściowym Tora.Badacze z Karlstadt University postanowili więc przyjrzeć siębliżej temu, co dziś robią wyjściowe węzły Tora. Opracowali w tymcelu szybki, modularny skaner o nazwie exitmap, który zostałwykorzystany do testowania wszystkich wyjściowych węzłów cebulowegoroutera przez cztery miesiące. W ten sposób udało im sięzidentyfikować 25 węzłów, których zachowanie było wyraźnie złowrogie.I tak 14 zidentyfikowanych węzłów wykorzystywało atakiman-in-the-middle do przejęcia ruchu HTTPS z wykorzystaniemsfałszowanych certyfikatów, cztery węzły sniffowały zarównopołączenia HTTPS jak i SSH, jeden robił to tylko z połączeniami SSH.Dwa węzły przeprowadzały ataksslstrip przeciwko połączeniom HTTPS, jeden wstrzykiwałJavaScript w ruch HTTP, a trzy zajmowały się blokowaniem dostępu dookreślonych witryn na poziomie DNS. O ile w wypadku blokowaniadostępu winą można obarczyć błędną konfigurację wyjściowego węzła, tow pozostałych wypadkach na pewno mieliśmy do czynienia z wrogąwzględem Tora aktywnością. Badacze uważają, że za wyjściowymi węzłami przechwytującymi ruchHTTPS i SSH stać musi ta sama osoba lub grupa osób, gdyż wszystkieone stosowały tę samą przestarzałą wersję oprogramowania Tora,wszystkie znajdowały się na wirtualnych serwerach u rosyjskichhosterów i wszystkie korzystały z samodzielnie podpisanychcertyfikatów, przeprowadzając swoje ataki tylko względem częściprzechodzącego przez nie ruchu sieciowego, w szczególności połączeń zFacebookiem. Winter i Lindskog przekonani są, że efektywność tychataków nie mogła być zbyt duża – Firefox ostrzega przedsamodzielnie podpisanymi certyfikatami, więc większość użytkownikówpowinna zauważyć, że coś nie jest w porządku. Stworzenie exitmapera w znaczący sposób zwiększyło bezpieczeństwoTora – wszystkie niewłaściwie zachowujące się węzły wyjściowezostały wciągnięte na czarną listę cebulowego routera. Skanowanie zużyciem tego narzędzia odbywać się będzie regularnie. Dodatkowobadacze stworzyli rozszerzenie dla przeglądarki, które alarmujeużytkownika w sytuacji, w której zachodzi podejrzenie, żeprzeprowadzany jest atak man-in-the-middle. W razie wykryciaproblemów z certyfikatem otwiera ono alternatywny obwód do docelowejwitryny i porównuje ze sobą otrzymane certyfikaty. Wówczas użytkownikmoże przerwać sesję i opcjonalnie wysłać zgłoszenie do deweloperówTora. Cały kod zostałopublikowany na wolnej licencji GPLv3.Więcej informacji o problemie, konstrukcji exitmapa i wynikachbadania możecie znaleźć w artykulept. Spoiled Onions: Exposing Malicious Tor Exit Relays.

Z każdym kolejnym rokiem Internet staje się coraz bardziejscentralizowany, a efekty tego odczuwają wszyscy internauci. Możemysię dziwić – jak do tego doszło, że sieć, która w swoichzałożeniach miała bazować na rozproszonym przetwarzaniu danych,trasowaniu i połączeniach między równymi węzłami dziścharakteryzowana jest przez kilkanaście kluczowych punktów, którychpodsłuchiwanie daje napastnikom pokroju agentów NSA dostęp dowszystkiego, co dla nich ważne? Wyjaśnienie nie jest trudne, tokwestia zarówno gospodarcza jak i techniczna. Dla internetowychgigantów transfer w obrębie własnych sieci jest nieporównywalnietańszy – sieć Tier 1 może po kosztach przekazać dane gdziechce, zarabiając przy tym na mniejszych sieciach, których ruchtransportuje. Stąd też koncentracja największych routerów wgłównych ośrodkach światowej gospodarki, gdzie i klientówwięcej, i infrastruktura lepsza. Do tego dochodzi twierdzenieBrewera, zgodnie z którym niemożliwe jest, by rozproszony systemkomputerowy jednocześnie był spójny (te same dane w tym samymczasie na wszystkich węzłach), dostępny (każde żądanie otrzymaodpowiedź) i wykazujący tolerancję partycji (działa pomimouszkodzenia części swoich węzłów).Najwyraźniej, choćzagrożenia związane z centralizacją sieci są ogromne, to jej samatopologia cenralizację taką wymusza.A mimo to znaleźć można spiskowców, którym marzy siędziałanie pod prąd, stworzenie sieci, która przyniesie większąprywatność i bezpieczeństwo, zlikwiduje cenzurę w Internecie iktóra finalnie stanie się siecią kratową w całości zastępującąInternet. O tym śmiałym planie internetowa społeczność zostałapowiadomiona tydzień temu, na łamachreddita. Autorzy tak pisali o protokole Bitcloud, który miałbypozwolić na zrealizowanie ich wizji – chcemy zastąpićYouTube, Dropboksa, Facebooka, Spotify, dostawców Internetu i nietylko za pomocą zdecentralizowanej aplikacji, bazującej na dowodziepasma transferu. Deklaracjawywołała duże zainteresowanie i szybko trafiła na głównąstronę reddita. Wkrótce po tym zaczęły pisać o niejmainstreamowe media, mimo że w zasadzie poza obietnicą „zastąpieniaInternetu” żadnych szczegółów technicznych nie było. Tymczasemw toku dyskusji wyłaniały się kolejne szczegóły projektu.[img=worldnetwork]Dowód pasma transferu (Proof of Bandwith)? Skojarzenia zBitcoinem i jego dowodem pracy (Proof of Work) są nieuchronne i jaknajbardziej na miejscu. Bitcloud ma być bowiem nie tylko protokołemsieciowym, ale przede wszystkim rozproszoną autonomicznąkorporacją, której węzły sązachęcane do udziału w Sieci perspektywą zarobku, otrzymującwynagrodzenie za trasowanie ruchu w ramach nowej sieci,przechowywanie danych i ich przetwarzanie. Dla świadczących teusługi węzłów płatności miałyby być dokonywane za pomocąspecjalnej waluty – cloudcoinów (podobnie jak płatności w sieciBitcoin dokonywane są za pomocą bitcoinów). Przykładowo, jeśli ktośchciałby wyświetlić reklamę na publicznie dostępnym wideostrumieniowanym z węzła Bitcloud, musiałby za taką usługęzapłacić. Już w gestii operatora węzła pozostaje, czy takąreklamę chciałby przyjąć, ryzykując że użytkownicy przerzucąsię na inny, bezreklamowy węzeł. W ten sposób otrzymywalibyśmysamoutrzymującą się, wolnorynkową sieć komunikacyjną, któramoże działać bez żadnych zewnętrznych dotacji. Sieć dzieli swoich uczestnikówna trzy klasy: użytkowników, wydawców i węzły. Ci pierwsi niemuszą stosować specjalnego oprogramowania. Podstawowy interfejsBitclouda, Wetube, to zbiór skryptów działających w przeglądarce.Rola użytkowników jest oczywista, głównym zadaniem wydawców mabyć z kolei akceptowanie treści dostarczanych przez użytkowników,kategoryzacja tych treści i emisja reklam kierowanych do nich przezreklamodawców.Podstawą Bitclouda są węzły.Uczestnicy chcący działać w tej roli muszą uruchomić specjalneoprogramowanie, pozwalające na przechowywanie bufora z wskaźnikamido serwowanych plików, zapewniające niezbędny transfer dodziałania aplikacji klienckich i ewentualnie przechowywanie treściwydawców. Co istotne, wydawcy nie mogą sobie wybierać węzłów,podczas gdy węzły mają swobodę przyjęcia lub odrzucenia wydawcy.Dzięki temu węzły mogą zarabiać nie musząc się do nikogozwracać, a wydawcy mogą uniknąć cenzury, gdyż dowolny węzełmoże przechowywać dowolną treść. Węzły dostarczają teżDowodów Pasma Transferu, umożliwiających generowanie pieniędzy zaświadczenie usług dla uczestników. Podobnie jak z Bitcoinem, blok,zawierający wszystkie nowe transakcje między uczestnikami sieci,generowany jest raz na 10 minut i dołączany do istniejącegołańcucha bloków.Cały system ma byćprogramowalny w czasie rzeczywistym, tak że zaawansowani użytkownicybędą mogli niemal dowolnie modyfikować sposób swojej interakcji zBitcloudem. Niemal dowolnie, nie będą mogli bowiem zmienić zbiorupraw kryptograficznych Bitclouda (Bitcloud Cryptographic Law) –zasad, względem których uczestnicy sieci oceniają się nawzajem,wygłaszając następnie „werdykty”, przechowywane w łańcuchubloków i wprowadzane w życie przez system nagród i kar. Takieprawa to np. prawo transferu, które zapewnia, że węzły trasująruch od użytkowników pobierających i publikujących treści,otrzymując za to wynagrodzenie, prawo rozproszenia, któreuniemożliwia obchodzenie zasad poprzez rozpraszanie połączeńmiędzy użytkownikami i węzłami oraz samymi węzłami, prawoprzechowywania danych, dzięki któremu węzły muszą przechowywaćto, co otrzymały od wydawców czy prawo usług, zapewniające, żewęzły nie będą odmawiały świadczenia usług. Ten system prawny,modyfikowany w miarę ewolucji Bitclouda, ma wyeliminować z sieciszkodników i samolubnych uczestników.Starsi internauci być może wtym momencie przypomną sobie MojoNation, gorący temat z przełomustuleci, gdy jeszcze nie mieliśmy BitTorrenta, a większośćinternautów wciąż łączyła się z Siecią za pomocą modemówanalogowych. MojoNation bazował na ogólnego zastosowania protokolekomunikacyjnym P2P o nazwie Evil Geniuses Transport Protocol (EGTP),zapewniającym stałe tożsamości węzłów, szyfrowanie,przekierowywanie wiadomości przez zapory sieciowe i dynamicznąkompresję danych. Na EGTP można było budować protokoły i usługiwyższego rzędu, a najważniejszym z nich był systemmikropłatności, który pozwalał węzłom MojoNation na wzajemnerozliczenia za świadczone sobie usługi w jednostkach pieniężnychzwanych Mojo, a także licytowanie się o dostęp do tych usług.Mojo doczekało się jednak tylko jednej aplikacji – rozproszonegosystemu publikacji plików, których fragmenty przechowywane były nawęzłach Mojo, podobnie jak to jest dziś w sieci Freenet. Systemunikatowych identyfikatorów pozwalał na odnalezienie pliku izłożenie go z dostępnych części.MojoNation najwyraźniejwyprzedziło swoje czasy – firma, która stała za projektemzamknęła swoją działalność (a jeden z jej pracowników, niejakiBram Cohen, po odejściu zajął się wymyślaniem BitTorrenta). Zprojektu ostało się otwarte oprogramowanie klienckie o nazwie Mnet,do dziś hostowanena Sourceforge, ale raczej niewiele się przy nim dzieje. CzyBitcloud sprawdzi się tam, gdzie MojoNation nie dało rady?Niewykluczone, że tak: autorzy projektu nie mają zbyt wielezaufania do czynnika ludzkiego, budując Bitclouda tak, by napędzałago chęć zysku, a zabezpieczała matematyka. A to przecieżpowielenie modelu znanego z Bitcoina, który pokazał, że w Siecimogą wciąż pojawiać się technologie trudne do wyobrażeniajeszcze kilka lat temu, gwałtownie przemieniające internetowągospodarkę i kulturę. Więcej na temat Bitcloudaznajdziecie w białej księdze projektu, dostępnej na GitHubie.

Bardzo lubię wycieczki w niedaleką przeszłość, zwłaszcza jeśli obejmują one słuchanie muzyki z danego okresu. Dlatego też spodobał mi się nowy projekt Google Research — Music Timeline. Na osi czasu zaprezentowane są popularne gatunki muzyczne, które można szczegółowo analizować.

Facebook stracił już ten powab, jaki miał jeszcze kilka lattemu. Choć pozostaje największym serwisem społecznościowymświata, z ponad 1,2 miliarda aktywnych użytkowników, to jego tempowzrostu odczuwalnie spadło, a co gorsza, nastolatki i młodzidorośli coraz częściej z serwisu się wypisują. Wynikiopublikowanego w grudniu badania nad zachowaniami internautów zEuropy świadczą, że młodzi przenoszą się na nowe platformyspołecznościowe, uciekając w ten sposób przed rosnącąobecnością swoich rodziców w serwisie Zuckerberga. Prowadzącybadania prof. Daniel Miller pisał wówczas o tym strasznym dniu wżyciu nastolatka, kiedy otrzymuje od swojej matki zaproszenie dogrona znajomych. Wymiana pokoleńnie uratuje jednak Facebooka przed odejściem w niepamięć –według badaczy z Princeton University, którzy przestudiowalidynamikę sieci społecznościowych z wykorzystaniem modelistosowanych w epidemiologii, Facebook już w 2017 roku opustoszeje.John Cannarella i Joshua Spechlerz wydziału mechaniki i inżynierii lotniczej stawiają wpracy pt. Epidemiological modeling of online socialnetwork dynamics śmiałetwierdzenie: jeśli można potraktować Facebooka jak epidemię, takąjak np. dżuma, to w ciągu następnych trzech lat serwis straci 80%swoich użytkowników, za sprawą rosnącej odporności swoich„nosicieli” – użytkowników. Idee, niczym choroby,rozpowszechniają się zaraźliwie między ludźmi, a potem wygasają,i były z powodzeniem opisywane za pomocą modeli epidemiologicznych(…) rozpowszechniają się w drodze komunikacji między różnymiludźmi, dzielącymi się ze sobą swoimi myślami. Z czasem jednaknosiciele idei tracą nimi zainteresowanie i przestają je roznosić– można to rozumieć jako uzyskanie odporności na ideę –piszą autorzy.[img=facebook]Do badań chciano początkowowykorzystać epidemiologiczny model SIR (susceptible, infectious,removed – podatni, zarażeni, usunięci). Pozwala on na symulowaniewielu zaraźliwych chorób, takich jak odra, świnka czy różyczka,uwzględniając fluktuacje liczebności poszczególnych gruppopulacji dotkniętej zarazą. Podczas epidemii, liczba podatnychosobników gwałtownie spada, w miarę jak zostają zarażeni, zczasem przechodząc do grupy usuniętych (w praktyce wyleczonych lubmartwych). Ponowny wybuch epidemiii jest niemożliwy do czasu, ażodbuduje się populacja podatnych – najczęściej dopiero wnastępnym pokoleniu.Jak ten model się ma do siecispołecznościowych? Według autorów podatna populacja, to wszyscy,którzy do serwisu mogliby dołączyć. Zarażona populacja toaktywni użytkownicy – potencjalny użytkownik może zostaćzarażony przez kontakt z aktywnym użytkownikiem. Usuniętymi sąci, którzy nie chcą dołączyć do sieci, zarówno opierający sięjej od początku jak i ci, którzy sieć opuścili z postanowieniem,że już więcej nie będą na nią poświęcali czasu. Model ten jednaknie jest zbyt adekwatny do opisu problemu. O ile dla chorób znanyjest średni czas rekonwalescencji, to typowy użytkownik niezapisuje się do serwisu społecznościowego z myślą o tym, że np.po trzech latach się wypisze – spodziewa się, że będzie w nimzawsze. Tymczasem w sieciach społecznościowych użytkownicyzaczynają się nudzić, spędzać coraz mniej w nich czasu, a towpływa na ich znajomych, zarażanych rekonwalescencją. Model więcwzbogacono o dodatkowe równania różniczkowe, uwzględniającedynamikę rekonwalescencji, tworząc model irSIR.[img=trends-fb-ms]Źródłem danych opopularności sieci społecznościowych na potrzeby badania miał byćserwis Google Trends (i to chyba najbardziej dyskusyjny aspektzastosowanej metodyki) – liczba wyszukiwań nazwy serwisu miaławskazywać na jego realną popularność. Badacze zajęli się w tensposób nie tylko Facebookiem, ale też poprzednią wielką siecąspołecznościową: MySpace. I tak oto MySpace, które powstało w2003 roku, osiągnęło swój szczytowy moment w 2007 roku,zdobywając 300 mln użytkowników (i wycenę na poziomie 1,2 mldUSD), by zostać niemal całkiem zapomniane w 2011 roku i sprzedaneza raptem 35 mln dolarów. Krzywa na wykresie demonstruje to samo:wzrost w 2005 roku, szczytowanie między 2007 a 2008 i ciągłyspadek między 2009 a 2011. Co ciekawe, gdy nałożyć ją na krzywąFacebooka, to widać, ze ich przecięcie zachodzi gdzieś w kwietniu2008 roku – wtedy gdy Facebook przerósł MySpace pod względemglobalnego ruchu. Jak widać więc, jakaś korelacja między danymihistorycznymi, a wynikami z Google Trends występuje.Po przyłożeniutych danych do modeli SIR i irSIR, okazało się, że ten druginiemal idealnie oddaje to, co się stało z MySpace. Gdy zrobić tosamo dla Facebooka, okazuje się, że szczyt rozwoju serwisuZuckerberga przypadł na 2013 roku, a dalej... jest już tylkootchłań. W najlepszym dla Facebooka razie zostanie zapomniany około2020 roku. [img=myspace-sirirsir][join][img=fb-irsir]OczywiścieCannarella i Spechler jasnowidzami nie są i nie są w stanieprzewidzieć przełomów technologicznych, biznesowych imarketingowych, które mogłyby ocalić Facebooka przed podległościąmodelowi irSIR. Niemniej jednak te ostatnie informacje o zachowaniachnastolatków przerażonych wizją ich matek oglądających wrzuconedo serwisu fotki z imprez u znajomych kładą się cieniem naprzyszłości społecznościowego giganta. Nawet dyrektor finansowyserwisu, David Ebersman przyznał ostatnio, że odnotowano malejącąliczbę aktywnych użytkowników, szczególnie wśród młodszychosób.A co w świeciemożliwym bez Facebooka? Natura nie znosi próżni, więc zastąpiągo pewnie inne serwisy, może bardziej sprofilowane, mniejpowszechne. Ludzkość nie ucierpi, bo w zasadzie trudno wskazać,poza kompilatorem PHP i standardem tanich serwerów x86, jakikolwiekwiększy pożytek z tego serwisu.

Minister cyfryzacji, Rafał Trzaskowski, oficjalnie wypowiedział to, co mierzi coraz więcej internautów (w tym autorkę tego tekstu) — Facebook i Twitter nie są oficjalnymi kanałami komunikacji. O działaniach władzy i administracji obywatele powinni dowiadywać się z ogólnodostępnego Biuletynu Informacji Publicznej, a nie serwisu społecznościowego.

Opodatkowanie kabli znajdujących się w studzienkach kanalizacyjncyh, w tym światłowodów, jest od lat kością niezgody miedzy firmami telekomunikacyjnymi a samorządami. Warto zaznaczyć, że podstawą podatku jest wartość budowli brutto, bez uwzględnienia amortyzacji, więc nie maleje on z czasem. Jak zwykle, jedni nie chcą płacić podwójnego podatku (od studzienki i od samych przewodów), drudzy więcej zyskać. Wprowadzona w 2010 roku megaustawa telekomunikacyjna, której celem było miedzy innymi ułatwienie inwestycji i zachęcanie do rozbudowy sieci telekomunikacyjnych, na jakiś czas rozwiązała tę kwestię. Opracowujący ją poszli na rękę firmom i uznali, że studzienka z kablami nie jest budowlą i nie są na nią nałożone takie podatki, jak na inne nieruchomości.

Amerykańskie serwisy słusznie twierdzą, że usługi muzyczne czują na karku oddech konkurencji w osobie mającej wystartować jutro usługi Beats Music, zapowiedzianej podczas tegorocznych targów CES. Jimmy Iovine i Dr. Dre skutecznie przekonali wiele osób, że prawdziwie wartościowe sugestie dotyczące muzyki zapewnić mogą jedynie żywi, wykwalifikowani i zorientowani w temacie DJ-e. Spotify wydaje się obawiać konkurencji i nie tylko zmieniło ofertę na nieco korzystniejszą dla użytkowników nie płacących abonamentu, ale też stara się wyjść naprzeciw wykonawcom.

O tym, że każde urządzenie podłączone do Internetu może paść ofiarą ataku hakerów, najlepiej przekonać się na przykładzie... lodówki, która jako jedno z wielu urządzeń, została wykorzystana do ataku spammerskiego.