gaming (strona 204 z 235)

Double Fine spodobał się najwyraźniej pomysł Microsoftu z Kinect Fun Labs, bo sami postanowili pokombinować trochę z sensorem i zafundować nam zestaw mini gierek imprezowych w pakiecie Happy Action Theater. Wielu zastanawiało się, co też ekipa genialnego Tima Schafera zmajstruje, a oczekiwania były w większości raczej całkiem wygórowane. Ostatecznie otrzymaliśmy produkt, który powinien zadowolić najmłodszych konsolowców. Ci dorośli też włączą pozycję tę od czasu do czasu, żeby zademonstrować możliwości technologii.

Miło wspominam The Darkness od Starbreeze Studios. Ekipie odpowiedzialnej za niezapomniane cyfrowe przygody Riddicka udało się zrobić też dobrą grę opartą na komiksie, co wobec zalewu średniej jakości pozycji na licencji było nie lada wyczynem. Rzecz oczywista, że kiedy ogłoszono prace nad kontynuacją zacząłem jej wypatrywać. Gdy okazało się, iż nad nowym tytułem czuwa Digital Extremes podniecenie nieco opadło – według mnie deweloper ma zwyczajnie lata świetności za sobą. Acz obiecywano nieprzeciętnej jakości fabułę, nastawienie na przekazanie emocji w całym morzu krwi wyciekającej z ran postrzałowych i szarpanych u przeciwników, więc projekt nie zniknął z mojego radaru. Ostatecznie oczekiwań mych jednak pozycja nie spełniła.

Lata czekania, wojny słowne między posiadaczami różnych konsol o tytuł, a ostatecznie jednak premiera tak na Xboksa 360, jak i PlayStation 3 - czy z tego kojarzymy Final Fantasy XIII? Niekoniecznie. Najbardziej w pamięci zapadło chyba rozczarowanie, że uznaną serię japońskich gier RPG spłycono niemal do poziomu liniowej przygodówki, zaś fabularnie człowiek zwyczajnie mógł się wynudzić. Wiara fanów w zdolności Square Enix została mocno zachwiana. Co powinniśmy podziwiać jednak, firma nie schowała głowy w piasek, lecz spróbowała raz jeszcze. Wypuszczając na rynek pełnoprawną kontynuację „trzynastki” deweloperzy udowadniają, że jeśli się tylko chce, to naprawdę da się wiele zdziałać. I do tego jeszcze w relatywnie krótkim czasie.

Soul Blade zadebiutowało w domowych zaciszach miłośników bijatyk w 1997 roku, potem w 1999 dla SoulCalibura masa z nich zakupiła świętej pamięci Dreamcasta. W sumie popularna marka od Namco Bandai, ciągnięta dalej pod nazewnictwem zapoczątkowanym na konsoli firmy SEGA, dorobiła się przez lata garści odsłon głównych, jak również kilku projektów pobocznych. Przy okazji prac nad piątą pełnoprawną odsłoną historii o przeklętych ostrzach, nagle okazało się, że producent ma do czynienia z zupełnie innym pokoleniem graczy. Starzy fani są, ale co z nowymi odbiorcami? Znalazło to swoje odzwierciedlenie w wielu aspektach gry – wyraźne są inspiracje ostatnimi Street Fighterami, czy chociażby zrestartowanym Mortal Kombat.

Przed nami kolejny, suto zakrapiany mocnymi pozycjami growy rok. Tym razem patrzymy głownie w stronę strzelanek FPP oraz TPP, często z elementami RPG, a niekiedy podszytych dodatkowo cienką warstewką horroru. Źle nie będzie, ale śledzący tytuły, które pojawiały się na przestrzeni ostatnich lat zauważą raz dwa pewien schemat. Nie wiadomo czy niepokojący, dopóki poszczególne projekty nie ukażą się na rynku, lecz gdyby zacząć frywolnie prorokować...

Przeludnienie Ziemi, powodzie, głód – idealne tło dla gier wydawanych w okolicach domniemanego wielkiego kataklizmu Anno Domini 2012. Możemy się spodziewać, że jeszcze niejeden deweloper będzie chciał zarobić na atmosferze strachu oraz pobawi się w kreślenie apokaliptycznych wizji przyszłości... Ale nawet jeśli fabuła jest średnio udanym przerysowaniem hollywoodzkich filmów to nie oznacza jeszcze słabej produkcji - zresztą kto wie, być może najbliższe lata rzeczywiście będą prawdziwą próbą dla ludzkości? Porzućmy jednak te rozważania, aby skupić się na wypuszczonym niedawno na PC projekcie Hydrophobia Prophecy. W najnowszej pozycji studio Dark Energy, dotychczas mające na swoim koncie głównie przeciętne symulatory sportowe, poszło w innym kierunku i proponuje odbiorcom dynamiczne TPP. O tyle nietypowe, że główną rolę odgrywa w nim woda.

Nowy rok za pasem, więc zgadliście świetnie - czas oto najwyższy na growe podsumowanie minionych 12 miesięcy. Aby jednak urozmaicić nieco nasze tradycyjne zestawienie, tym razem zamiast standardowo typować dziesięć hitów, tak jak dotychczas, liczbę tę przycinamy do pięciu, "zaoszczędzone" w ten sposób miejsce (oraz Waszą uwagę) koncentrując na takiej samej ilości zgrzytów - czyli gier, które w sumie nie spełniły pokładanych w nich nadziei, tudzież stanowiły skok na kasę. Czemu zawsze mamy wyłącznie chwalić?

Joe Danger, ponad rok po debiucie gry na PlayStation Network, uderza w poszerzonej edycji specjalnej na Xbox Live Arcade. Teoretycznie kogo obchodziłaby jakaś leciwa produkcja, najwyraźniej wypuszczona na nowo wyłącznie w celu spulchnienia kurczącej się szybko kupki kasy, ale odpalając przygody dzielnego zmotoryzowanego bohatera z miejsca wszelkie złe emocje znikają - niczym śnieg na masce świeżo zgaszonego samochodu. Mamy do czynienia z jedną z tych niezależnych pozycji, które natychmiast chwytająca za serce czystą frajdą zabawy, przynosząc równocześnie pewien powiew sympatycznej tęsknoty do starych, dobrych czasów.

O Węgrach w naszym kraju ostatnio dosyć głośno, acz głównie w polityce. Niemniej warto przyjrzeć się, co słychać w Budapeszcie także w branży gier - niedawno chociażby mało znana ekipa Nemesys Games wprowadziła na rynek pozycję wyścigową Ignite, która jest ich pierwszym dziełem dystrybuowanym w Polsce. Co prawda wszelkiej maści „ścigałek” nam nie brakuje, jednak deweloper twierdzi, iż tym razem dostajemy coś nieczęstego. Postanowiono zerwać z modą na wszechobecny realizm i zaoferować odbiorcom produkcję od początku do końca zręcznościową - lecz również z naciskiem na taktyczne planowanie każdego starcia. Brzmi oryginalnie? Pomimo tego, że w praktyce okazuje się, iż to w dużej mierze zwykłe przechwałki, projekt niesie ze sobą sporo zabawy, więc warto poświęcić mu trochę naszego czasu.

Halo: Combat Evolved Anniversary stanowi ukłon w stronę fanów serii, która ma już oto ponad dziesięć lat na karku i nie należy produktu tego stawiać absolutnie w szranki z hitami ostatnich miesięcy – bo nie taka była jego rola. Postanowiono po prostu przypomnieć nam pewne piękne, zamierzchłe czasy, kiedy pierwszy Xbox dopiero nieśmiało raczkował, zaś przygody Master Chiefa zbierały na całym świecie noty niemal wyłącznie w okolicach dziesiątki… Łakomy to też kąsek dla osób zainteresowanych chociaż troszkę bardziej historią gier, albo tytułów FPP w ogóle, gdyż Halo: CE zwyczajnie wyznaczyło w 2001 roku nowe standardy. Jak dzieło ogólnie wypada całą dekadę później?

Uwielbiam Uncharted 2: Among Thieves, tym bardziej więc spore nadzieje wiązałem z kontynuacją przygód Nathaniela Drake’a. Kiedy na rynku wysyp potencjalnych hitów, specjalnie wręcz przedkładałem inne gry ostatnimi czasy ponad odnalezienie legendarnej Atlantydy Pustyni – żeby móc w spokoju zagłębić się w przygodę. Po części jednak również (nie ma co ukrywać) bałem się trochę, czy seria nie zaliczy tendencji spadkowej, a wizja ewentualnego wielkiego rozczarowania nie dawała mi spać po nocach. Ostatecznie mogę powiedzieć już z całą stanowczością, iż nie wszystko w Oszustwie Drake’a zagrało, chociaż tytuł wciąż gwarantuje przeżycia wysokich lotów.

Prince of Persia, Assassin’s Creed, God of War – te serie nie są chyba obce żadnemu fanowi elektronicznej rozrywki. Wszystkie trzy łączy świetna grywalność, a także niezwykle charyzmatyczni bohaterowie, którymi kierujemy z perspektywy trzeciej osoby. Podobnych herosów nie brakuje też w mitologii bliskowschodniej, co ostatnio postanowili udowodnić Irańczycy. Nieznane u nas studio Dead Mage przygotowało dzieło akcji o nazwie Garshasp. Pozycja nie miała ambicji mierzyć się z jej europejsko-amerykańskimi odpowiednikami, bo po pierwsze ekipa dysponowała niskim budżetem, po drugie zaś (co się wiąże z poprzednim) korzysta tylko z wolnego oprogramowania – ale znowu według producentów, wszelkie wady produkt nadrabia klimatem. Ile w tym prawdy?

Jako nieźle już „wyrośnięty” facet nie boję się mówić, że kocham gry LEGO od Tt Games - wprawdzie kierowane są one do o wiele młodszego odbiorcy, lecz oferują na tyle złożoną mechanikę oraz różnorodność, połączone z czystą frajdą zbieractwa, że przy premierze każdego kolejnego dzieła ekipy wszelkie dorosłe strzelanki czy pozycje RPG chociaż na chwilę, ale muszą ustąpić pola klockowemu szaleństwu. Przyszła oto jednak kolej na Harry Potter: Years 5-7 i w głowie zaczęła mi świtać myśl, iż chyba formuła sprawdzająca się nieźle od lat idzie nie w tym kierunku. Niepotrzebnie komplikuje się miejscami sprawy, odchodząc też od kanciastości na rzecz dużo bardziej realistycznej oprawy.

Gears of War 3 dawno na wszystkie sposoby ukończone. Czas był najwyższy, żeby Epic Games wydało jakieś rozszerzenie kampanii w formie DLC, aby podtrzymać zainteresowanie graczy produktem przynajmniej jeśli o przeżycia dla samotników chodzi. Przy nowym dodatku postanowiono cofnąć się w czasie i opowiedzieć historię rozgrywającą się przed wydarzeniami z pierwszej odsłony serii - zagrywka stara, ale często stosowana. Udana przy okazji przynajmniej pod kątem reklamowym, bowiem głównym magnesem przyciągającym fanów do RAAM's Shadow jest powrót charyzmatycznego bossa z pierwowzoru, w którego także przyjdzie nam się tutaj wcielić.

Ci, którzy liczyli, że serii Call of Duty przy okazji Modern Warfare 3 powinie się noga (szczególnie w obliczu głośnego niedawno zamieszania z domniemanymi machlojkami byłych pracowników Infinity Ward) niestety nie będą zadowoleni. Pewnie sporo prawdy byłoby w teorii, że najnowsza gra w ramach cyfrowej wojenki sprzedaje się najlepiej w swej historii wyłącznie z uwagi na renomę marki, jednak na szczęście to nie do końca tak. Połączone siły ekip podległych Activision dały graczom pozycję naładowaną adrenaliną, dynamiczną akcją i niezapomnianymi momentami, które będziecie z uśmiechem demonstrować wciąż z dopiero co wydanym produktem niezapoznanym kumplom, obserwując ich rozemocjonowane reakcje. Oczywiście niezłej kampanii dopełnia lepiej przemyślana zabawa po sieci, także w formie współpracy.

Wystarczyła raptem krótka filmowa zapowiedź The Elder Scrolls V: Skyrim, żeby tytuł, o którym nie wiadomo było w momencie ogłoszenia jego powstawanie praktycznie nic, szybko znalazł się w czołówce list najbardziej oczekiwanych produkcji tego roku u graczy – niechaj to świadczy o sile marki. Czy Bethesda podźwignęła temat, nie zabiła przekombinowaniem serii? Twórcy dokonali absolutnie rzeczy wielkich, prezentując nam po raz kolejny rozległy, wiarygodny świat, wypełniony miejscami do zwiedzania oraz rzeczami do roboty. Co możliwe, dzieło to zapadnie w publicznej świadomości nie tylko jako świetna pozycja RPG, ale również niezwykle wciągająca „zabawka”…

Książkowy i filmowy świat Władcy Pierścieni stał się inspiracją do powstania niejednej growej produkcji - od tytułów akcji, po strategie. Niedawno za popularną markę wzięło się Snowblind Studios, ekipa relatywnie słabo kojarzona w branży, która garść pozycji wypuściła jeszcze na konsole starej generacji. Decyzja o osadzeniu nowego projektu w tolkienowskim Śródziemiu wydawała się najwyraźniej doskonałą okazją do głośnego powrotu na rynek i tak sprezentowano nam kolejne RPG. Wojna na Północy świetnie oddaje realia fantastycznego uniwersum, wprowadzając pewien powiew świeżości, ale też oferując nowe spojrzenie na walkę z zastępami Saurona. Gra pełna jest potknięć, przez co wielkiego sukcesu pewnie nie odniesie, lecz jest warta uwagi, szczególnie jeśli ktoś zalicza się do fanów angielskiego pisarza.

Chociaż Capcom znane jest z udostępniania w relatywnie krótkich odstępach czasu nowych, ulepszonych wersji w sumie całkiem niedawno wydanych gier (tak było chociażby w przypadku Street Fightera IV), kiedy człowiek dostaje na przestrzeni kilku miesięcy kolejną odsłonę jakiejś produkcji to zastanawia się, czy aby nie za szybko… Jeszcze przecież nie przestało się w napędach konsol kręcić wypuszczone w początkach roku Marvel Vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds, a już otrzymujemy edycję Ultimate produktu. Rozprowadzana jest na świecie co prawda po obniżonej cenie, niemniej jaki jest sens inwestowania w na pierwszy rzut oka wyłącznie lekko zmodyfikowaną bijatykę?

Kilkanaście miesięcy temu, kiedy uważano, że z serii Need for Speed od Electronic Arts nic już dobrego nie będzie, pojawiły się plotki o odsłonie marki w klimatach GTA - chodziło o możliwość opuszczenia pojazdu oraz przesiadania się do lepszych aut. Czemu o tym wspominam? O niepotwierdzonym projekcie słuch zaginął, wyścigowa saga zdołała na nowo zyskać zaufanie fanów kolejnymi wyśmienitymi odsłonami i nagle ujawniono The Run - grę o dziwnie znajomo brzmiących założeniach… Wyraźny powrót do dawnego pomysłu zaowocował produkcją w starym, denerwującym i pełnym błędów stylu.

SingStara pokochały miliony i Sony wypuszczając DanceStar Party zapewne bardzo chciałoby choć po części powtórzyć sukces imprezowej serii, aby w przyszłości móc wydawać kolejne rozszerzenia pod przykrywką zupełnie nowych gier. Kontrolery ruchowe stają się coraz popularniejsze, więc teoretycznie przyśpiewywanie sobie do różnorakich wygibasów powinno stanowić niezłą atrakcję na domówkach, czy nawet przy wymachiwaniu Move samemu. Niestety, o ile drąc się gromko do mikrofonu przełamywaliśmy w jakiś magiczny sposób bariery międzyludzkie na prywatkach, tak tutaj twórcy wymagają chyba zbytniego jednak przyzwolenia na ogromną umowność…

Twórcy Deus Ex: Human Revolution na krótko po premierze gry zwierzyli się fanom, że niestety wiele pomysłów, które zaczęli gdzieś tam w pewnej fazie powstawania projektu realizować, nie znalazło się ostatecznie w produkcie końcowym – co naturalnie należało odczytać jako zapowiedź różnorakich paczek DLC. Pierwszą z nich jest pokaźnych rozmiarów rozszerzenie The Missing Link do pobrania, przedstawiające wydarzenia mające miejsce między wyruszeniem głównego bohatera z Heng-Sha „na gapę” w komorze kriogenicznej, a dotarciem do Singapuru. Czy dodatek oferuje tyle, żeby ze spokojnym sercem wysupłać na niego 1200 Microsoft Points?

Ace Combat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek Namco Bandai i może trudno uwierzyć, lecz mało brakowało, a pożegnalibyśmy się z nią na zawsze. Nie widzący sensu w ciągnięciu tematu, z ekipy trzymającej nad nią pieczę odszedł główny producent Kazutoki Kono – doszczętnie wypalony kreatywnie. Powrócił, kiedy podjęto odważną decyzję, żeby wprowadzić daleko posunięte zmiany. Z radością informuję, iż „łamanie” oraz składanie na nowo szkieletu lotniczej sagi udało się naprawdę nieźle. Assault Horizon spodobać powinno się nie tylko fanom, ale odnajdą tu emocjonującą, dynamiczną zabawę również Ci, którzy nie mieli z długoletnią serią dotąd nigdy do czynienia.

Czasem to jednak dobrze z negatywnym nastawieniem podejść do jakiejś produkcji – po Ratchet & Clank: 4 za Jednego spodziewałem się oto niczego więcej, jak multiplayerowych popłuczyn, niewiele wnoszącej odskoczni od regularnych przygód znanych bohaterów. Pozycji do przejścia wyłącznie z dziennikarskiego obowiązku. W miarę zagłębiania się niemniej w przygodę, okazało się, że mamy do czynienia ze zręcznie skrojonym na imprezową miarę, różnorodnym projektem, pełnym humoru, dynamicznej akcji i niezapomnianych starć z ciekawie zaprojektowanymi wrogami. Plus oczywiście całą masą cennych śrubek, poupychanych we wszelkie możliwe zakamarki.

Turn 10 na szczęście nie zwalnia zbytnio na zakręcie, chociaż za moment wystartuje w lidze nowej generacji sprzętów do grania. Forza Motorsport 4 pokazuje, że udaną serię dało się usprawnić, upiększyć oraz urozmaicić o nowe, nie dorzucane wyłącznie na doczepkę elementy jeszcze na Xboksie 360. I chociaż widać, podobnie jak niedawno w przypadku Gears of War 3, iż moc sprzętu ogranicza już w pewien sposób deweloperów, czapki z głów dla twórców. Otrzymaliśmy produkt dopracowany tak graficznie i grywalnościowo, jak także pod kątem społecznościowym. Niestety nie ustrzeżono się kilku zastanawiających wpadek, co niemniej nie zmienia obecnie nic w tabeli lidera konsolowych projektów wyścigowych – na pierwszym miejscu wciąż umiejętnie zajeżdża drogę rywalom Forza…

Nieczęsto pojawiają się takie gry, które budzą gorące emocje w sercach nie tylko fanów elektronicznej rozgrywki, ale również zagorzałych „komiksiarzy”. W Batman: Arkham City pokładałem spore nadzieje - chociaż Rocksteady Studios nie trzymało się przecież za blisko materiału źródłowego w wydanych dwa lata temu przygodach Mrocznego Rycerza w azylu dla szaleńców, tak podeszli do postaci zamaskowanego Wayne’a z rzadko spotykanym, należytym jej szacunkiem i czcią, równocześnie popisując się znajomością tematu. Bezpośrednia kontynuacja przebija pierwowzór niemal w każdym względzie, stanowiąc tak potrzebny pomnik dla prawdziwego Batmana, którego DC Comics pożegnało we wrześniu tego roku…