gaming (strona 203 z 237)

Traveller’s Tales wreszcie wzięło się za zrobienie gry LEGO na motywach filmowego Władcy Pierścieni w reżyserii Petera Jacksona. Co skłoniło ekipę, aby po latach powrócić do niezapomnianej, przynajmniej wizualnie opowieści? Miłość do Legolasa. A na poważnie – oczywiście do wejścia na srebrny ekran szykuje się Hobbit, więc okazja była w sam raz, żeby zanim poznamy początek całej wysnutej przez mistrza Tolkiena opowieści o pewnej przeklętej błyskotce, przypomnieć nam jej burzliwy koniec. Tak jak do tej pory często spotkać można się z organizacją nocnych maratonów, kiedy to pod rząd puszczane są w kinach wszystkie części trylogii, tak nastawić należy się i w grze na spędzenie wielu radosnych godzin przed konsolą - albo komputerem.

Można chyba powiedzieć, że Bracia Philip i Andrew Oliver po latach znowu postanowili porobić sobie z graczami niezłe jaja... Podstarzali już mocno bliźniacy zdecydowali się powrócić do marki, która przyniosła im w latach 80-tych ubiegłego wieku nie lada popularność i uruchomili zbiórkę pieniędzy na projekt Dizzy Returns w serwisie Kickstarter. Liczą na to, że ludzie pamiętają serię na tyle, by udało uzbierać się na nową grę 350 tysięcy funtów.

Firma Rockstar na jesień co prawda planowała pierwotnie wydanie specjalnej wersji gry Grand Theft Auto: Vice City na urządzenia przenośne pod kontrolą systemów iOS oraz Android, ale proces przepisywania tytułu jej się jednak nieoczekiwanie przedłużył — na szczęście nie za bardzo. Odświeżona z okazji 10 rocznicy rynkowego debiutu pierwowzoru produkcja pojawi się w App Store oraz w sklepie Play 6 grudnia, w cenie niecałych 5 dolarów.

Są takie gry, którym gdyby się dobrze przyjrzeć to ich istnienie jest w gruncie rzeczy, przynajmniej z punktu widzenia zagorzałego fana świata elektronicznej rozrywki, nieuzasadnione. Do takich pozycji zaliczyć można było dwa lata temu chociażby Medal of Honor, produkt stanowiący próbę przywrócenia blasku pokrytej grubą warstwą kurzu serii, szykowany jako konkurencja dla Call of Duty, ale ostatecznie w sumie nijaki. Swoje jednak zarobił, co pozwoliło Electronic Arts odłożyć tyle gotówki, żeby zacząć pracować nad kontynuacją o podtytule Warfighter. Technologia Frostbite 2, na której przygotowano przecież Battlefielda 3, Linkin Park ponownie na ścieżce dźwiękowej, konsultacje z zawodowcami z grup uderzeniowych z całego globu, w tym z Polski – to rozbudzało wyobraźnię. Tymczasem część druga współczesnej odnogi klasyka poszła w ślady poprzedniej. Ot, jest sobie oto niezobowiązująca strzelanka.

Double Fine, studio założone przez twórcę serii The Secret of Monkey Island Tima Schafera, raz w roku na moment rzuca wszystko, nad czym akurat pracuje i poświęca czas na wymyślanie pomysłów na nowe gry. Ten proces znany jest jako Amnesia Fortnight, bo przez dwa tygodnie ekipa kombinuje, a potem wiele z tego zostaje zapomniane — choć czasem coś fajnego oczywiście pójdzie do realizacji. Owocami podobnych narad były chociażby takie produkcje jak Costume Quest czy Stacking. Po głośnym sukcesie na Kickstarterze, studio chce otworzyć się przy tym wszystkim na graczy i w ramach kolejnego zestawu Humble Bundle zaoferować im coś specjalnego.

Liść opadł, pora na kolejne Call of Duty… Pałeczka w sztafecie stworzenia nowej odsłony serii przeszła w ręce ekipy Treyarch, która zrobiwszy produkt na silniku graficznym wykorzystywanym dzielnie od kilku długich lat usiłuje przekonać fanów strzelanek, że jest jeszcze w stanie ich czymś zaskoczyć. Nie można deweloperom Black Ops II na pewno odmówić tego, że próbowali wprowadzić pewne świeże motywy do rozgrywki, aby dzieło nie zostało odebrane jako kopiowanie schematów. Niestety pogubili się ciut w szczegółach i przy planowaniu kampanii, w rezultacie czego dostajemy co prawda tytuł porządny, ale niekiedy otwarcie wywołujący pusty śmiech oraz rozkręcający się późno, bo dopiero pod koniec dosyć zawiłego trybu fabularnego. Co innego, że z zombiakami oraz zabawą po sieci mamy w sumie niezły pakiet 3 w 1.

Adidas po wielu trudach wypuścił nie tak dawno swój program do ćwiczeń z wykorzystaniem sensora Kinect, a Nike nie mogło pozostać dłużne, szczególnie, że także na „oprzyrządowanie” dla sportowców obie firmy ostro rywalizują. Współpracowników jednak ta druga marka wybrała sobie do przygotowania konsolowego projektu lepszych - Sumo Digital ma na koncie spore doświadczenie w produkcji gier, a Microsoftowi też na jakości dzieła finalnego musiało zależeć. Nie ujrzymy tutaj co prawda wybitnych sportowców, demonstrujących poszczególne elementy całych zestawów treningowych, ale Nike+ Kinect Training ma nad bezpośrednim konkurentem kilka przewag, które mogą zadecydować o tym, że tę właśnie grę kupimy dla siebie.

W długoletniej historii tak zwanego wrestlingu, doczekaliśmy się niejednego cyfrowego dzieła, w którym wcielaliśmy się w najpopularniejsze (często zamaskowane) twarze z potężnych ringów, „wyklepujące” z siebie ostatnie siły ku uciesze rozbawionej publiczności. Wydawana przez THQ seria WWE studia Yuke’s cieszy się powszechnie sporym uznaniem, ale gdyby podpytać o nią przeciętnych rodzimych fanów świata elektronicznej rozrywki, pewnie wielu nie bardzo by ją kojarzyło, z „zapasów” wspominając z rozrzewnieniem wyłącznie WrestleManię z 1995 roku – która to gra, jak pamiętamy, zyskała na popularności po sukcesie kultowego Mortal Kombat. Ewentualnie by dodali, że coś tam kiedyś oglądali w telewizji w podobnych latach. Oni (poza zagorzałymi fanami sportu oczywiście) powinni sięgnąć po WWE’13, bo historyczna kampania gwarantuje słodką wycieczkę po zakurzonych wspomnieniach…

Patrząc na historię gier, można dojść do wniosku, że twórcy strategii turowych nie przepadają za osadzaniem swoich dzieł w światach fantasy. Najczęściej cofamy się w czasie, by rozegrać wielkie bitwy, w których uczestniczyli nasi przodkowie, albo podróżujemy w przyszłość, gdzie miejsca na Ziemi brakuje i zabieramy się za podbój kosmosu. Warlock: Master of the Arcane łamie ten stereotyp, bo wysyła nas, jako potężnych magów, do Ardanii - znanej z ciepło przyjętego Majesty (oraz nieco mniej docenionej kontynuacji). Czy gra, aspirująca do bycia klonem Cywilizacji w wersji z książek Tolkiena, jest tak dobra, aby powtórzyć sukces niezapomnianego Master of Magic sprzed lat?

W parze z wielką mocą idzie wielka odpowiedzialność, jak to mawiają. Kiedy Bungie zdecydowało się zostawić serię Halo, która od lat oddziałuje w nieprzeciętnym przecież stopniu na umysły i wyobraźnię fanów Xboksów (plus ich portfele), w zdolnych rękach powołanego specjalnie do tego celu sztabu deweloperów z 343 Industries, modliłem się po prostu o udaną kolejną odsłonę sagi. Niezbyt „przebajerzoną”, przede wszystkim przemyślaną, a przy okazji piękną oraz dającą może powody do rozmyślań. Microsoft nie szczędził środków (to najdroższy projekt wydany pod skrzydłami giganta), aby na rynek trafiło coś naprawdę wartego uwagi konsolowców, nowa historia w starym uniwersum, godna pierwszej trylogii. Chociaż nie wszystko wyszło idealnie, miło mi ogłosić, że premierowy rozdział świeżych przygód Johna-117 narobi niejednemu graczowi apetytu na więcej… Czyli można odetchnąć z ulgą.

"Po raz pierwszy w historii Dunwall monarcha został zabity przez własnego ochroniarza. W czasie, gdy pisane są te słowa, gdy Dunwall tkwi w uścisku najgorszej zarazy, jaką kiedykolwiek odnotowano, nasza dobra Cesarzowa Jessamine Kaldwin właśnie została zamordowana. Czynu tego dokonał jej były Cesarski Obrońca, który stał się skrytobójcą. To Corvo Attano, który wciąż siedzi w Więzieniu w Coldridge, oczekując na swoją zasłużoną egzekucję" - tak nieciekawą sytuację głównego bohatera Dishonored opisuje historyczny spis tytułów i rang rządowych Wyspy Gristol. Niewiele jest w nim prawdy i naszym zadaniem będzie oczywiście oczyszczenie zhańbionego imienia, wykorzystując nabyte nadprzyrodzone zdolności. Nim sprawy jednak wyjaśnimy, będziemy musieli rozprawić się z grupą, która przejęła po zamachu władzę…

Kiedy jest się twórcą gry, która zaczęła wyznaczać standardy danego gatunku, bardzo łatwo stracić perspektywę i przy okazji kolejnej odsłony serii coś strasznie zepsuć, szczególnie chcąc zakombinować. Turn 10 zdawało się mieć tego pełną świadomość, prace nad mniej symulacyjnym Forza Horizon powierzając ekipie Playground Games. Nazwa zespołu pewnie wielu nic nie powie, lecz wyścigówki to dla tych ludzi nie pierwszyzna – pracowali wcześniej w końcu w Criterion, Slightly Mad Sudios, Codemasters czy Bizarre Creations. Obaw było trochę, ale ich rynkowy debiut zaliczyć należy do bardzo udanych.

Pamiętam jak jeszcze dwa lata temu, mając w pamięci sukces Wii, wieściłem w telewizji spory wzrost popularności rozwiązań bezpośredniej konkurencji Nintendo, a w tym sensora Kinect dla konsoli Xbox 360. Cóż, mylić się rzeczą ludzką... Kamerka Microsoftu nie jest obecnie „doceniana”, bo biblioteka ruchowych tytułów, które warto posiadać w kolekcji, to tak naprawdę kilka dzieł w ramach uznanych serii, uruchamianych w dodatku najczęściej na imprezach. Do tego grona zalicza się niewątpliwie Dance Central, czyli taneczny zawrót głowy niegdysiejszych twórców Guitar Hero. Na rynek trafiła dopiero co trzecia część udanego produktu i jak zwykle to zakup obowiązkowy.

Ach, Lionhead Studios. Ambitne zapewnienia, nie idące w parze z rzeczywistością. Jeszcze kiedy na czele ekipy stał Peter Molyneux, roztaczający wizje niesamowitych przeżyć, jakaś cząstka dziecka we mnie chciała wierzyć w te wszystkie bajki, którymi ostatecznie okazywały się produkcje z serii Fable. Kiedy odszedł, przysłowiowe klapki z oczu mi w końcu spadły. Wbrew zapewnieniom twórców, po przygotowanym z myślą o sensorze Kinect The Journey nie spodziewałem się więc za wiele. Zapowiadanie niezwykłych interakcji z realistycznie przedstawioną szkapą rozpatrywałem w kategoriach bujdy, zaś „niespotykana” płynność rzucania czarów przed telewizorem budziła obawy w sercu. Oczywiście wyszło, jak wyszło.

Jak tylko 2K Games ogłosiło początek prac nad strzelanką FPP o nazwie XCOM, bazującej na popularnej marce z przeszłości, od razu pojawiły się głosy fanów, że powinno się kontynuować serię w taktycznym, a nie zręcznościowym nurcie. Co ciekawe, szybciej dostaliśmy nowe, acz „staroszkolne” Enemy Unknown, niż tamtą grę, której nie wiadomo czy w ogóle nie skasowano. Kolejne dzieło Firaxis trafiło tak na komputery, jak też konsole i powiem szczerze, że zapewniło mi naprawdę słodki powrót do przeszłości - do czasów, kiedy za pomocą edytora heksadecymalnego dodawałem sobie fundusze, aby skutecznie walczyć z UFO…

Jeżeli wierzyć informacjom podawanym przez Riot Games, ich uwielbiana przez masy graczy produkcja League of Legends jest najpopularniejszym tytułem sieciowym, jeśli nawet nie najpopularniejszym w ogóle. W systemie zarejestrowanych jest już przeszło 70 milionów osób, z czego każdego dnia loguje się ponad 12 milionów. Miesięcznie gra ma 32 miliony aktywnych użytkowników (chodzi o przynajmniej jedno logowanie na 30 dni).

Seria NBA 2K od kilku już lat nie ma zwyczajnie na rynku konkurencji. 2K Games spokojnie mogłoby wprowadzać kosmetyczne tylko poprawki w kolejnych odsłonach wirtualnej koszykówki oraz robić na tym łatwą kasę, ekipa nie spoczywała jednak na laurach i z roku na rok dostawaliśmy projekt jeszcze bardziej dopakowany, pod wieloma względami. Cóż, kiedyś dobra passa musiała się wreszcie skończyć. Najlepszy symulator sportu na parkiecie zalicza spadek formy, chociaż pozostaje niekwestionowanym liderem w swojej dziedzinie. Próbując dotrzeć do szerszego grona odbiorców, zdecydowano się związać zbyt blisko grę z popkulturą. W efekcie tego, zamiast ciekawych akcji w wykonaniu znanych legend parkietu już w filmiku otwierającym, na pierwszy plan wychodzi tu popisujący się rymami Shawn Corey Carter…

Resident Evil 6 zmusiło mnie do zadumy nad tym, na ile potrzebne zmiany w serii, wykonanie jakiegoś naprawdę milowego kroku ku zdecydowanie lepszej jakości, blokowane jest przez jej miłośników. Wiecie, osoby mające w głowie wzrok tego zombie z opuszczonego domostwa z 1996 roku… Minęła kupa czasu, a Capcom stanęło w niewygodnym rozkroku między tym, co z uwagi na obecne trendy w branży rozrywkowej to już zamierzchła przeszłości, lecz „należy” się fanom, a obowiązkowymi elementami wprowadzonymi wyraźnie pod młodego odbiorcę, wychowanego na strzelankach, nie zaś horrorach. W rezultacie gra akcji wyszła Japończykom niezła, dynamiczna oraz pełna przekolorowanych, filmowych momentów, ale starego, dobrego, „rezydentnego zła” w tym wszystkim tyle, co umarlak napłakał… A czego oczekiwaliście?

Lara Croft nie miała łatwego życia. Jej "ojciec", Toby Gard, opuścił dziewczynę po wydaniu legendarnej pierwszej części Tomb Raidera. Zaowocowało to tasiemcem, w którym bohaterce przybywało centymetrów w biuście, lecz niestety przyjemność płynąca z plądrowania przez nią grobowców malała odwrotnie proporcjonalne do ilości kolejnych odsłon serii. Gdy po Angel of Darkness firma Eidos straciła cierpliwość i przekazał rozwijanie marki ekipie Crystal Dynamics, tej udało im się z powrotem zatrudnić Garda, więc seksowna postać odżyła. Dziś panowie z kalifornijskiego studia zdani są jednak tylko na siebie i po prezentacji nowej gry mam wątpliwości, czy idą w dobrą stronę.

Cierpliwość Agenta 47 po raz kolejny została wystawiona próbę. Od czasu, gdy udało mu się uciec z własnego pogrzebu, minęło już ponad sześć lat i prawie zapomniał, jak błyszczy się w słońcu jego ulubiona para pistoletów. Wyzwanie snajpera było przyjemne, ale to zaledwie przystawka przed daniem głównym - na szczęście już niedługo, bo w listopadzie, dzięki ciężkiej pracy ekipy IO Interactive, łysemu zabójcy dane będzie przyjąć kolejne zlecenia. O tym, co go czeka, mieliśmy okazję dowiedzieć na pokazie przygotowanym przez Cenegę.

Gearbox Software kilka lat temu zdecydowało się nieśmiało połączyć strzelanie w ujęciu FPP z elementami RPG i tak (po wielu opóźnieniach z premierą tytułu) otrzymaliśmy całkiem niezłe Borderlands, dla niektórych nawet cichy hit 2009 roku. Studio postanowiło oczywiście pójść za ciosem, starając się naprawić, co było w pierwowzorze zepsute, dodać to, czego brakowało, a przede wszystkim nie zmarnować poprzez swe zapędy twórcze niczego dobrego. Udało się świetnie. Wystarczy raz uruchomić „dwójkę”, aby na nowo (czy też po raz pierwszy) zakochać się w klimacie bardziej kolorowego Mad Maksa, a także zapomnieć zupełnie o fiasku Duke Nukem Forever czy wkurzeniu wynikającym z robionego „wiecznie” Aliens: Colonial Marines…

Nie zabija się kur znoszących złote jajka, ale czasem warto je przesadzić na inną grzędę. Namco Bandai chyba doskonale zdawało sobie sprawę, że wypuszczenie kolejnego „po prostu” Tekkena nie leży obecnie za bardzo w interesie firmy, aby czasem nie postrzegano jej jako drugiego Capcomu, co to ostatnio do bólu wyciskał wszystkie soki z ostatnich trójwymiarowych odsłon serii Street Fighter. Zdecydowano się więc na kontynuację drużynowej odnogi bijatykowej sagi, która zadebiutowała na PS2 dawno, bo w 2000 roku. Z uwagi na „tandemowe” podejście do rozgrywki w Tekken Tag Tournament 2, fani Turnieju Żelaznej Pięści mają zdecydowanie powód, aby doinwestować w nową produkcję pomimo posiadania „szóstki” na półce, a chcący zacząć szkolić się w klepaniu kombosów zawodowo dostali dobrą okazję, by dołączyć do zabawy.

Ekipa High Moon Studios z Transformers: War of Cybertron pokazała, że roboty wykreowane przez firmę Hasbro są ponadczasowe. Temat walki Autobotów z Deceptikonami, doskonale znany graczom wychowanym na kultowych kreskówkach, plastikowych ludkach zmieniających formy oraz wydawanych również w Polsce komiksach, także u młodych odbiorców okazało się wywołuje dalej niesłabnące zainteresowanie. O wielkim hicie nie było jeszcze co mówić, niemniej w 2010 roku dostaliśmy porządny produkt ukazujący podstawy odwiecznego konfliktu maszyn. Dwa lata później poznajemy ciąg dalszy wydarzeń, które sprowadziły ostatecznie Transformery na Ziemię. Twórcy zagrali w Fall of Cybertron bezpiecznie, nie celując w rewolucję - co jedni odbiorą jako w sumie plus, inni wezmą zaś pewnie za minus, gdyż otrzymujemy jeszcze więcej praktycznie tego samego (dobrego)…

Fanom przygodówek komputerowych zapewne Rona Gilberta nie trzeba przedstawiać — legendarny twórca gier dzieciom dał sympatyczną serię Putt-Putt, a starszym chociażby sagę o pewnym fajtłapowatym piracie, czyli The Secret of Monkey Island. Przygotowujący obecnie swoje kolejne dzieło The Cave, zmierzające na komputery i konsole, a opowiadające perypetie grupki osób zapuszczających się w głąb magicznej jaskini, zdradza, że spadku zainteresowania tego rodzaju rozrywką należy upatrywać w sukcesie takiego hitu jak… Doom.

Co ma tworzenie świata z klocków w grze Minecraft z angażowaniem ludzi w sprawy środowiskowe oraz wpływanie na swoje bezpośrednie otoczenie? Okazuje się, że wiele. Mojang, czyli twórcy tytułu, wraz z Organizacją Narodów Zjednoczonych ruszają z programem Block by Block. Ma on na celu skłonienie młodzieży do pokazywania, jak wyobraża sobie miejskie tereny, obecnie zaniedbane lub po prostu jeszcze nieistniejące. Start w Kiberze w Nairobi.