gaming (strona 203 z 235)

W strzelankach wszelkiej maści lubię sobie pobiegać ze snajperką. Jeżeli mam wybór między bezpośrednią wymianą ognia, a rozwaleniem kogoś z odległości, zazwyczaj decyduję się na tę drugą opcję. Ekipa Rebellion zainteresowała mnie dlatego ogromnie próbą powrotu do swej nieco zapomnianej już marki o strzelcach wyborowych. Komputerowcy jeszcze na Sniper Elite V2 czekają, lecz konsolowcy mogą już od jakiegoś czasu z dachów zrujnowanych kamienic przez lunetę zdejmować wrogie siły. Żadna niestety z produkcji tej „elita” gatunku, ale gra zapewnia mimo wszystko całkiem przyzwoitą zabawę.

W przypadkach takich jak Datura, konsolowiec powinien cieszyć się, że twórcy nie postanowili tłumaczyć tytułu na język polski… Sami przyznacie chyba, iż nazwa Bieluń dziędzierzawa zbytnio by nie zachęcał do wypróbowania produktu. Nasza krajowa ekipa Plastic Studios rozsiała trujący biały kwiat na przestrzeni całego psychodelicznego cyfrowego świata, co rusz skłaniając zanurzonego w nim gracza do zastanawiania się nad własną poczytalnością. Jako projekt eksperymentalny dzieło faktycznie zaskakuje i skłania do rozmyślań, blisko mu jednak mimo wszystko wciąż bardziej owocom działalności tak zwanych demoscenowców, aniżeli pełnoprawnej grze.

Posiadacze Xboksów 360 sporo czasu musieli czekać na swoją wersję growego fenomenu, jakim jest Minecraft, ale od niedawna wreszcie sami mogą już powrócić z padem w ręku do tego, za czym tęsknili w większości od lat – klocków. Każdy kiedyś jakieś przecież miał. Dzieło studia Mojang pozwala dać ujście budowlanym zapędom, wywodzącym się z czasów otrzymania w dzieciństwie pierwszej paczki LEGO i siedzącym gdzieś w środku każdego z nas chyba przez całe życie. Prosty pomysł doprawiono szeregiem zależności, zaczerpniętych ze świata rzeczywistego. Chociaż w stosunku do edycji PC dostaliśmy na konsoli mocno upośledzoną wersję produktu, tak nie ma co płakać. Nie jest on przecież skierowany do komputerowców.

Risen 2: Mroczne wody, kolejne dzieło ekipy Piranha Bytes, która dała nam niegdyś serię Gothic, należy do grona bardzo specyficznych gier. Nie chodzi o reprezentowany gatunek czy wysublimowaną fabułę, lecz to, że mamy tu do czynienia z produktem pełnym błędów, w wielu aspektach strasznie archaicznym, potrafiącym niesamowicie miejscami wkurzyć, a jednocześnie niezwykle wciągającym. Niekoniecznie z uczuciem dobrze wykonanej roboty przychodzi śledzić napisy końcowe, ale wspominając wszystkie pomniejsze przygody po drodze do nieuchronnego finału, gracz uśmiecha się pod nosem.

W materiałach prasowych Fable Heroes gdzieniegdzie zapowiadane było jako sympatyczne RPG akcji. Po dogłębnym zapoznaniu się z najnowszym dziełem Lionhead Studios zachodzę w głowę dlaczego – do czynienia bowiem mamy z czystą nawalanką „automatową”, w klasycznym niemal stylu. Czterech bohaterów przemierza kolejne krainy Albionu, wyrzynając oto po drodze wszystko, co stanie im na drodze. Z napotykanych poczwar wypadają całe stosy złotych monet, które naturalnie należy czym prędzej pozbierać. Pojawia się wątek rywalizacji między graczami, serwowany jest też zestaw mini gierek imprezowych. Niestety wszystko wypada nijako. Zabrakło iskry, nie ma zapału.

Radical Entertainment nie jest studiem znanym z olbrzymich hitów growych, ale w mym sercu nieco miłości do ekipy się zawsze znajdzie z uwagi na świetne moim zdaniem podejście do tematyki super bohaterów, tudzież złoczyńców w kilku dziełach. Ich produkcje tego typu zawsze mnie wciągały i Prototype 2, kontynuacja projektu z 2009 roku, także przyniosła mi wiele radości. Człowiek nadzwyczaj dobrze czuje się tutaj w skórze postaci, mającej po prostu rozwalić wszystkich oraz wszystko, co fabularnie rzuci jej się pod nogi. Bawi się doskonale, przymykając oko na niedociągnięcia i wątpliwej jakości scenariusz.

Climax Studios zapowiadając Bloodforge nie ukrywało, z jakiego rodzaju produkcją będziemy mieli do czynienia. Od razu dało się zorientować, że na rozbudowany wątek fabularny nie ma co liczyć, kiedy kolorem dominującym w graficznych materiałach prasowych była szkarłatna czerwień przelewanej krwi… Tytuł ten, stanowiący ukłon w stronę miłośników dawnych bijatyk z automatów arcade, oferować miał słodką, brutalną zabawę, w sam raz na odstresowanie po ciężkim dniu pełnym problemów. Szkoda, że zbyt wiele rzeczy nie zagrało, by faktycznie móc czerpać większą radość z ubijania oraz miażdżenia kolejnych fal ustrojonych w kości przeciwników.

Niemalże rok po pojawieniu się na komputerach gry Wiedźmin 2: Zabójcy Królów, po raz kolejny przyszło mi powrócić do świata potworów, uprzedzeń rasowych, niesprawiedliwości społecznej, machinacji władców oraz zadufanych w sobie czarodziejów – tym razem jeno na Xboksie 360. Nie będę ukrywał, że znając doskonale pierwowzór nastawiałem się na pobieżne sprawdzenie tytułu i szybkie spisanie wrażeń, ale naprawdę niespodziewanie dzieło wojów z CD Projekt RED na nowo mnie wciągnęło. Niczym utopiec gładkolicą dziewicę pod taflę jeziora. W dodatku mocniej niż dotąd, bo dzieje Geralta o wiele lepiej jednak odbiera się na dużym ekranie telewizora, z poziomu sofy i z miodem pitnym oraz padem w rękach, aniżeli gdy człowiek zgarbiony nad myszą biedną odprawia wielogodzinne modły…

Przeciętny użytkownik konsoli Xbox 360 posiada w swojej bibliotece gier kilka wydań pudełkowych najlepszych tytułów plus na dysku twardym zestaw produkcji, które zakupił (zazwyczaj okazyjnie) w wersji cyfrowej. Teoretycznie jest więc w co szarpać, ale czasem zwyczajnie człowieka dopada ochota na szybko coś odpalić, jednak w zbiorach nie znajduje nic, na co w danym momencie miałby chęć. Trails Evolution to remedium na tego rodzaju sytuacje. Produkt nie tak dawno przejętej przez Ubisoft ekipy RedLynx stanowi idealną pozycję dla niezdecydowanych czy znudzonych, który spokojnie mógłby być sprzedawany w sklepie, nie zaś za pośrednictwem rynku Xbox Live.

Nie zawsze człowiek ma ochotę na strzelankę, wyścigi, czy rozbudowane RPG. Czasem po prostu chciałby odprężyć się uruchamiając na kilka minut jakiś tytuł, przy którym się pobawi chwilkę, najlepiej przy okazji uśmieje, a w ogóle to jeszcze rekord znajomego przebije. The Splatters od niewielkiego studia SpikySnail jest w stanie w ciekawy sposób zaspokoić „podstawowe” wymogi takiego znudzonego samymi hitami gracza, zapewniając mu przyzwoitej jakości rozrywkę zręcznościową. Jeżeli w dodatku macie hopla na punkcie tytułów czerpiących garściami z nurtu „fizycznej” zabawy, być może jest to właśnie propozycja jak najbardziej dla Was. Co dokładnie oferuje?

Lata całe czeka się na hity wielkich producentów, w które wpompowano morze kasy, ale żeby wypatrywać dzieła skromnego, niezależnego dewelopera? Cóż, w przypadku gry Fez tak właśnie było. Po raz pierwszy z projektem ekipy Polytron zetknąłem się w 2007 roku, jak zwykle rutynowo przeglądając informacje zamieszczane w serwisach poświęconym tak zwanej scenie Indie. Ujął mnie za serce niecodziennym pomysłem oraz oczywiście sympatycznym głównym bohaterem. Produkcja miała się ukazać na komputerach, potem były różnorakie turbulencje, opóźnienia i ogłoszenie edycji pod Xbox Live Arcade. Aż w końcu dzieło pojawiło się wyłącznie na konsoli Microsoftu. Kupujcie. Warto wydać 800 Microsoft Points, bo to jedna gier z tych, których się nie zapomina…

Naprawdę lubię Kinecta, czasem jednak pojawiają się na niego gry, które skutecznie zniechęcają mnie od używania sensora i skłaniają do powrotu do bardziej standardowych tytułów wykorzystujących pada. Wiele nadziei pokładałem w mocno zakręconym Diabolical Pitch, bo ekipa Grasshopper Manufacture raczej dotąd nie zawodziła. Pomysł z baseballistą uwięzionym pośród diabelskich pluszaków, walczącym z kolejnymi falami przeciwników rzucając w nich piłkami oraz używając sprzętu odpowiedniego dla „miotanego” sportu, wydawał mi się tak przedziwny, że aż interesujący. Niestety rzeczywistość boleśnie zrewidowała zapowiedzi. Większość graczy nową propozycję Sudy51 pod Xbox Live Arcade uzna pewnie zwyczajnie za bubel.

Seria Devil May Cry ma za sobą długą historię, ale sporo konsolowców kojarzy ją wyłącznie z wydanej na domowe sprzęty do grania obecnej generacji części czwartej. Szczególnie „w plecy” są w ogóle fani Xboksa 360, bowiem nigdy nie mieli okazji uświadczyć poprzednich odsłon – ukazały się na PlayStation 2. Chociaż z drugiej strony PS3 wyzbyło się kompatybilności wstecznej, więc posiadacze wyłącznie tej stacjonarki stoją na podobnej pozycji. A tymczasem restart marki zatytułowany skrótowo DmC na horyzoncie... Co robi Capcom? Zgodnie z najnowszymi trendami prezentuje nam trylogię podciągniętą do standardów HD, z zestawem szeregu zmian ioraz garścią bonusów.

Jesienią dane nam będzie spotkać się z nowym oficjalnym wcieleniem legendy gier komputerowych - za sprawą Firaxis Games, znanych z ostatnich odsłon Cywilizacji, powróci oto XCOM. Ten jak najbardziej strategiczny, bo jak wiemy w ramach marki powstaje również strzelanka FPP. Pamiętacie? W 1994 roku premierę miała pozycja, przez którą wiele osób spędziło przed swoimi kompami 486 czy Amigami znacznie więcej czasu, niż powinno... UFO: Enemy Unknown oddawało w nasze ręce dowództwo nad X-COM (Extraterestial Combat Unit), jednostką bojową do walki z istotami pozaziemskimi. Połączenie zarządzania całą organizacją, z taktyczną walką w systemie turowym, okazało się strzałem w dziesiątkę i przyciągnęło do siebie morze fanów. Były też kontynuacje pomysłu. Jak pokazała nam demonstracja kolejnej z rzędu, nadchodzącego Enemy Unknown, relatywnie niedaleko padło jabłko od jabłoni.

Podczas gdy uważam się za fana anime, tak jakoś niezbyt przychylnie patrzę na wszelkie produkcje growe oparte o japońskie kreskówki, a w szczególności te robione taśmowo. Mieliśmy całą masę różnej jakości tytułów z Dragon Ball w nazwie, a w sumie bliźniacze tematycznie tej świetnej serii Akiry Toriyamy Naruto powoli, ale wyraźnie idzie w ślady protoplasty – przynajmniej jeśli o ilość gier chodzi. Tym samym Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm Generations, stanowiące już kolejną odsłonę popularnej marki bijatyk, nie skłaniało mnie do okazania zbytniego zainteresowania dziełem CyberConnect 2. Po włożeniu DVD do czytnika szybko jednak zaangażowałem się w szalone bitwy ninjasów…

Dawno temu pierwszy Max Payne podbił serca graczy, serwując im wciągającą historię, charyzmatycznego bohatera i efektowną walkę dzięki zastosowaniu przełomowego systemu bullet-time. Niestety kontynuacja nie stanowiła już hitu pod względem sprzedaży i to zapewne jeden z powodów, dla których przyszło nam tak długo czekać na część trzecią. Na podtrzymanie nadszarpniętej cierpliwości, najwierniejsi fani postaci dostali jeszcze w 2008 roku film na kanwie serii, niemniej jego jakość pozostawiała wiele do życzenia – w głowie przewijał się głównie obraz pięknej Mili Kunis jako Mony Sax. Cóż, w maju Rockstar uraczy nas wreszcie kolejnymi przygodami gliny po przejściach. Była niedawno okazja zobaczyć tytuł przedpremierowo na żywo w akcji.

2K Games postanowiło w tym roku zająć się odświeżaniem historycznych hitów. Już za dwa miesiące, po 10 latach przerwy, dostaniemy w nasze ręce chociażby nową część serii Spec Ops. Jak niewielu pewnie pamięta, pierwsze odsłony wojskowej sagi były taktycznymi, realistycznymi grami FPS na PC, które konkurowały z takimi legendami jak Delta Force czy Rainbow Six. Kolejne wydania, zrealizowane już jako strzelanki z perspektywy trzeciej osoby, pojawiły się na "szaraka" i "makarona", ale nie odniosły większego sukcesu. Wskrzeszenia pomysłu podjęło się teraz ambitne niemieckie studio Yager Development. Na co się nastawiać? Niedawno była okazja zapoznać się z najświeższą porcją kodu nieukończonego jeszcze The Line. Oto wrażenia.

Z Ridge Racera zrobiła się już tak skostniała seria, że nie dziwi mnie fakt, iż Namco postanowiło dać zewnętrznemu studiu szansę sprezentowania fanom czegoś świeższego. Wybór padł nieoczekiwanie na Bugbear Entertainment, ojców marki FlatOut. Oczywiście lata rozrywkowej „praktyki” ekipy znalazły przełożenie na nowe dzieło, bo zamiast w miarę bezstresowej rywalizacji na barwnych torach dostaliśmy bezwzględne starcia na ulicach, połączone z rozwałką wielkiej metropolii. Ridge Racer Unbounded nie jest niestety tak bardzo udanym, czy niezwykle ciekawym skokiem w bok, jakiego byśmy wszyscy chcieli, ale można przy tytule tym spędzić kilka miłych chwil. O ile nie zacznie drażnić powielanie najczęściej wkurzających błędów całego gatunku…

W ramach cotygodniowej rozrywki weekendowej proponujemy World of Tanks - rewelacyjną grę MMO przedstawiającą walki czołgów z okresu pierwszej połowy ubiegłego wieku.

Ekipa Slightly Mad Studios, znana głównie z serii wyścigów Shift dla Electronic Arts, zajmuje się ostatnio przede wszystkim rozwijaniem wraz ze społecznością fanów swojego nowego symulatora Project CARS. Do jego premiery pozostał niemniej co najmniej rok… W międzyczasie dane nam będzie jednak zagrać w opartą na tym samym silniku nową odsłonę długowiecznej serii Test Drive - Ferrari Racing Legends. Jak można się domyślić po tytule, zasiądziemy tutaj za kierownicą wielu samochodów słynnej włoskiej marki, aby przetestować nasze umiejętności w środowisku, do którego zostały stworzone - na torze. Dane mi było sprawdzić roboczą wersję tej produkcji na konsoli Xbox 360. Postaram się możliwie szczegółowo podzielić swymi wrażeniami.

Pamiętam dokładnie swoje pierwsze kroki jako twarda Komandor Shepard w pierwszym Mass Effect. Stopniowe zyskiwanie szacunku kosmicznych ras wszelakich i pakiet niezwykłych emocji związanych z wydarzeniami ukazanymi w kontynuacji gry. Nie żałuję ani sekundy z czasu, który poświęciłem na poznanie obu odsłon serii. Dostałem coś niezapomnianego. Przygodę niemal na miarę kultowej kinowej sagi Gwiezdnych Wojen George’a Lucasa. Gdy BioWare przekładało termin debiutu zwieńczenia galaktycznej trylogii, mnie to zupełnie nie ruszało – wierzyłem, że trzeba dołożyć wszelkich starań, by kiedy „trójka” pojawi się na rynku, nic nie mogło jej przez lata „podskoczyć”. Cóż, spotkał mnie w jednej ważnej kwestii spory zawód. O ile Mass Effect 3 należy do gier udanych i stanowi nawet niezłe podsumowanie przeszłych wątków, zamiast obiecywanych fajerwerków na wielki finał, dostaliśmy kilka wielobarwnych rac.

Namco Bandai i Capcom w jednym stali domku – ziszczenie się takiej lekko przeinaczonej frazy z wiersza Aleksandra Fredry do niedawna było nie do pomyślenia. Szczególnie, jeśli o wizję połączenie najznamienitszych bijatyk chodzi. A jednak ojcowie flagowych serii obu firm, Yoshinori Ono oraz Katsuhiro Harada, dogadali się jakoś, w efekcie czego gracze skorzystają. Zaplanowano dwie produkcje, każda spod ręki innej ekipy. Na bardziej techniczne Tekken X Street Fighter jeszcze poczekamy, a tymczasem na rynku zadebiutowało dynamiczne Street Fighter X Tekken. Czy zespół Capcom podołał zadaniu?

Kultowa gra ekonomiczna dzieciństwa wielu obecnie dorosłych już graczy powróci w 2013 roku — Maxis oraz Electronic Arts przygotowują nowe SimCity. Napędzana autorską technologią GlassBox produkcja pojawi się przynajmniej na PC i ma być najbardziej rozbudowaną symulacją w swoim rodzaju.

Produkcja opowiadająca losy wkurzonego na wszystko, przepakowanego zabijaki, który zwyczajnie niszczy kolejne zastępy różnej wielkości wrogów, napataczających mu się pod nogi – świetny temat na chodzoną bijatykę, szczególnie, że Capcom wprawę w tym ma. Przypomnijmy chociażby God Hand z PlayStation 2. Jednak kiedy światu pokazano premierowe materiały z Asura’s Wrath nie wiadomo było, co tak naprawdę o tworze CyberConnect2 myśleć. Obiecywano nam umiejętne połączenie filmu akcji z nieustającą demolką na ekranie, kontrolowaną przy użyciu pada. Koniec końców otrzymaliśmy robiące miejscami naprawdę piorunujące wrażenie… interaktywne anime.

Jeżeli pamiętacie moją recenzję gry Alan Wake, zapewne szybko przypomnicie sobie, że jednym z niewielu problemów tytułu, o których wspomniałem, były fragmenty czysto zręcznościowe. Bohater zwyczajnie musiał niekiedy przeżyć starcia z kolejnymi falami przeciwników, co psuło dramaturgię opowieści. Tym samym zdziwiło mnie, że Remedy, po drodze do nieuchronnego wypuszczenia pełnoprawnej kontynuacji przygód pisarza, zdecydowało się na strzelankę z jego udziałem stworzoną pod Xbox Live Arcade. American Nightmare na szczęście jednak pozytywnie zaskakuje, także pod kątem skrawka historii.