gaming (strona 237 z 237)

Do gier powstających w oparciu o licencje filmowe podchodzę ostrożnie, gdyż jakość filmu rzadko kiedy przekłada się na jakość ich elektronicznych interpretacji. W większości podobnych przypadków otrzymujemy całkowicie niegrywalne produkty, których jedynym wspólnym mianownikiem z oryginałem jest tytuł i bohaterowie. Do Scarface: The World is Yours podchodziłem z jeszcze większymi obawami. Raz, że Scarface jest to film wyjątkowy, a jego siła leży głównie w stworzonej przez Ala Pacino kreacji. Dwa, że w inspiracji tym filmem powstała już jedna, skądinąd bardzo dobra, gra czyli GTA: Vice City. Po trzecie, (wszyscy Ci którzy nie widzieli jeszcze filmu proszeni są o jak najszybsze nadrobienie zaległości przed dalszą lekturą, żebym nie dostawał mejli z wyzwiskami za to, że zdradziłem zakończenie filmu… Czy czytają to tylko Ci którzy zapoznali się z oryginalnym Scarface, bądź Ci którym spojlery niestraszne? Tak? W takim razie kontynuujemy…) jak wszyscy wiemy w końcowej scenie

Ile razy zdarzyło się, że sąsiad zamknął Wam drzwi od klatki schodowej tuz przed nosem? Ile razy zajął Wasze miejsce do parkowania? I ile to razy przyłapaliście go na tym, że zamiast wyprowadzić psy na spacer stoi pod klatką i bezmyślnie patrzy jak jego pupile załatwiają swe potrzeby na chodniku pod blokiem? Jeśli niezbyt często to macie szczęście, w innym jednak przypadku na pewno chcielibyście się za te i inne czynności sąsiadowi odpłacić. Możecie na jego wycieraczce położyć papierową torbę z fekaliami, następnie ją podpalić, zadzwonić do drzwi i uciec. W przypadku, gdy jednak gardzicie takimi metodami, rozwiązaniem może być wyładowanie się na wirtualnym sąsiedzie dzięki wydanemu zestawowi Sąsiedzi z Piekła rodem 1 + 2.

Juliusz Verne zawsze kojarzyć się będzie z niesamowitymi podróżami, nic więc dziwnego, że gra komputerowa z jego nazwiskiem przy tytule traktuje o wyprawie – i to nie byle jakiej, bo w końcu lot na powierzchnię Księżyca to nie spacer po bułki do spożywczaka. Luźna interpretacja, a raczej rozwinięcie wątków z powieści Z Ziemi na Księżyc, jaką jest przygodówka Journey to the Moon, wyszła chłopakom ze studia Kheops bardzo ciekawie i klimatycznie, ale zarazem dość ciężkostrawnie za sprawą kilku nieprzemyślanych rozwiązań. Dla miłośników gatunku obdarzonych wielką cierpliwością, będzie to tytuł idealny, jednak wszyscy Ci, którzy oczekują lekkiej zabawy pewnie prędzej dostaną nerwicy niż skończą tą grę.

Wario jest bezapelacyjnie moją ulubioną postacią z panteonu tych stworzonych przez Nintendo. Tłusty antybohater, do bólu samolubny oraz egoistyczny, ma w poważaniu wszystko i wszystkich. O ile nie są w stanie mu dostarczyć gotówki. WarioWare: Smooth Moves to piąta już odsłona serii party games sygnowana jego imieniem, ale dopiero druga na konsolach stacjonarnych.

Byliśmy w siedzibie MS Polska i sprawdziliśmy w akcji niemal finalną wersję Crackdowna. Możemy wreszcie odpowiedzieć Wam na pewne podstawowe, ważne pytanie pytanie, czyli - jak się w to gra?

Seria Fallout jest z graczami już od dziewięciu lat i niewątpliwie w tym czasie zapracowała sobie na tytuł serii kultowej. W pełni słusznie, należy dodać, gdyż mało który tytuł RPG może pochwalić się tak liczną grupą oddanych fanów tworzących wciąż nowe mody, a nawet nieoficjalne patche. Fallout nadal żyje i choć dzieje się to głównie za sprawą samych graczy to fakt ten postanowili wykorzystać i wydawcy, wypuszczając na rynek reedycje i kompilacje tytułów z serii. Jedną z nich jest wydana przez CD Projekt Saga Fallout, która pojawiła się w serii Extra Klasyka w składzie: Fallout, Fallout2 i Fallout Tactics: Brotherhood of Steel, czyli całym komplecie gier wydanych na PC.

Gry oparte na filmach pojawiają się na rynku od dawna a ich liczba stale rośnie. Poziom tych produkcji jest jednak bardzo różny – od całkiem udanych, po tytuły wręcz żenujące. Reservoir Dogs niestety znacznie bliżej do tej drugiej grupy.

Punisher to jedna z moich ulubionych postaci komiksowych. Choć pozbawiony jest specjalnych mocy - nie umie latać, ani też nie strzela laserem z oczu - radzi sobie z bandziorami skuteczniej niż większość przebierańców w lateksowych rajtuzach. To twardziel, jakich mało, a za sprawą CD Projektu i serii Extra Klasyka Next będziemy mogli się poczuć jak sam Frank Castle i to za całkiem małe pieniądze. Warto spróbować, gra okazała się bowiem całkiem udanym produktem, a zabawa przy niej ani na chwilę nie powinna nużyć. Sami powiedzcie: czy produkcja przesiąknięta przemocą może być nudna? Może niewychowawcza, może nie dla każdego, ale na pewno nie nudna…

Tak to już bywa, że gdy próbujemy się skupić na kilku rzeczach na raz, osiągamy nieco inny skutek niż byśmy chcieli – zamiast zrobić mniej a lepiej, pewnikiem spaprzemy wszystko za co się wzięliśmy. Zdarzają się wyjątki od tej reguły, co potwierdzała choćby postać Napoleona, który to słynny był ze swojej podzielności uwagi. Twórcom Moto Racera 3 niestety trochę brakuje do tego pana, co drastycznie odbiło się na jakości produktu dostarczonego graczom.

Na dziesięć ścigałek samochodowych przypada może jedna gra wyścigowa traktująca o motocyklach – fakt, są one mimo wszystko mniej popularne niż auta, lecz na pewno nie mniej atrakcyjne. W takim razie powodem tej dysproporcji może jest to, że podczas przygotowywania gier motocyklowych cały urok jednośladów gdzieś ucieka i zwyczajnie nie da się zrobić dobrej gry w tym nurcie? Bzdura – MotoGP 3 jest idealnym dowodem na to, że wyścigi motocykli na ekranie monitora mogą być ciekawe, miodne i uzależniające jak narkotyk.

Jaki jest zazwyczaj idealny przepis na grę-średniaka? Wystarczy licencja filmowa, w oparciu o którą ma powstać dany produkt i danie studiu developerskiemu nieprzekraczalnego limitu czasowego na jego produkcję. Działa niemal zawsze, a Eragon niestety nie jest odstępstwem od reguły. Na każdym kroku widać pośpiech, jaki musiał towarzyszyć procesowi powstawania tego tytułu, zaś licencja, która zwykle przyciąga najwięcej osób wydaje się w tym przypadku niczego nie poprawiać. Eragon wypadłby nieźle jako darmowy gadżet dodawany do kilku kupionych biletów na seans w kinie, lecz jako pełnoprawny produkt raczej nie jest w stanie wyróżnić się czymkolwiek.

W wielu sklepach muzycznych płyty artystów, którzy odnieśli znaczący sukces artystyczny bądź komercyjny nie stoją na regałach anonimowo, lecz mają wydzielone miejsce z nazwą danego zespołu czy wykonawcy. Gdyby podobne rozwiązanie zastosować w sklepach sprzedających gry komputerowe to możemy być pewni jednego – Bratz: Rock Angelz nigdy by swojego stojaka nie dostało. Nie znaczy to od razu, że tytuł ten mógłby pretendować o tytuł najgorszej gry wszechczasów, ale jest to bardzo przeciętny produkt i nawet wielkie czerwone pudlo, które przykuwa uwagę, nie jest w stanie tego zmienić.