gaming (strona 236 z 237)

Burnout - tą serię zna chyba każdy z posiadaczy konsol. To tytuł, który obok dzieł Rockstar spod znaku Grand Theft Auto - numeru jeden na liście wrogów zdrowia publicznego - od lat zapewnia nam niepoprawnej rozrywki najwyższych lotów. Trudno uwierzyć, że pomimo ogromnego oporu ze strony mediów, taka destrukcyjna ścigałka jak „Wypalenie” (we frywolnym tłumaczeniu) doczekała się już piątej odsłony. Dominator ze stajni Electronic Arts po raz kolejny zabiera nas w świat ulicznej destrukcji. Efektowne „dzwony”, dźwięk palonej gumy, walka zderzak w zderzak – a wszystko przy akompaniamencie zachwycających miejscówek i fantazyjnych aut.

Nowe technologie, a zatem kolejne generacje platform domowej rozrywki – czy równocześnie ze świeżymi i przełomowymi rozwiązaniami? Chyba każdy z nas, graczy prędzej, czy później zaczyna się zastanawiać jak mogłaby wyglądać gra idealna, perfekcyjna, przełomowa. Zwłaszcza, kiedy na rynek ląduje kolejna konsola, przepełniona mocą obliczeniową. Motorstorm dla wielu miało właśnie być takim tytułem. Pięknym, dynamicznym, ale przede wszystkim oferującym zupełnie nowy wymiar grania. Jaka powinna być ta nowa jakość w gatunku gier wyścigowych? W rzeczywistości to naprawdę złożone pytanie, ponieważ oprócz rzeczy tak oczywistych jak oprawa A/V na odpowiednim poziomie, trudno jednoznacznie określić elementy, które każdemu przypadłyby do gustu. Wspaniale, że Panowie z Evolution Studios takich wątpliwości nie mieli...

Miało być tak pięknie. Tyle długaśnych zapowiedzi nadchodzącej rewolucji w gatunku. Lata chlubnej tradycji zespołu Bioware, twórców tak legendarnej już giery jak Baldur’s Gate: Wrota Baldura, która to produkcja tchnęła nowe życie w nieco skostniałe tytuły z półki cRPG-ów. Szykowany (i zachwalany), całkiem nowy, piękny silnik graficzny, jeszcze lepiej wprowadzający nas w fascynujący i dobrze wszystkim znany świat Forgotten Realms.

Szmat czasu temu zakochałem się w pewnej grze, która to na wiele lat stała się dla mnie synonimem miodności. Zapewne wielu z Was pamięta produkcję pt. Destruction Derby oraz niesamowitą jej grywalność wynikająca z jednego prostego faktu. DD polegało na totalnej rozwałce, samochody wpadały na siebie, kawały blachy fruwały w powietrzu, podczas gdy twarz gracza powoli zaczynała przypominać minę maniaka. Nikt nie udawał, że tutaj chodzi o jakiś realizm, który częstokroć niepotrzebnie jedynie utrudnia nieskrępowanie rozgrywki. Gra nie miała niesamowitej grafiki, czy muzyki, ale stała się legendą. I właśnie do tej legendy, niezwykle wręcz skutecznie, nawiązuje Flatout 2.

Wszystkim, którym nie chce się zbytnio czytać niech oto wystarczy za całą recenzję tej gry jedno zdanie: Oblivion jest jak dotąd najlepszą, najbardziej dopracowaną, najgłębszą i najbardziej wciągającą produkcją z gatunku cRPG. Jeszcze żaden tytuł nie połączył tak wielu elementów w tak harmonijną całość. W stosunku do najnowszego dziecka Bethesdy nie powinniśmy używać słowa „gra”, gdyż jest to opus, prawdziwe dzieło, jak również i argument za tym, że rozrywka interaktywna zbliża się powoli do prawdziwej sztuki.

W kwestii gier Capcomu zawsze byłem człowiekiem wiary. Niewielu jest developerów na świecie, którym ufam równie mocno. Bez bicia przyznaję jednak, że słysząc o przygodówce prawniczej miałem różne myśli. Wyłączając odcinek z fizjoterapeutą Grzegorzem C., zawsze i wszędzie tępię program o fikcyjnych rozprawach sądowych uparcie nadawany w telewizji. Nie pociągają mnie także perypetie prawników z innego tasiemca o pewnej Magdzie. Dlatego cudem wyrywając się z transu pierwszego dłuższego spotkania z Phoeniksem Wrightem nie mogłem uwierzyć, co się stało. Wciągnęła mnie gra w zasadzie łącząca cechy wymienionych wyżej seriali. Na tym właśnie polega magia gier opatrzonych żółto-niebieskim szyldem Capcomu.

Od razu uspokajam – grucha i wilot nie pełnią roli narciarskich kijków. Sterowanie jest bardziej konwencjonalne, ale nadal świeże i nowatorskie. Wśród panującej posuchy dla europejskich posiadaczy Wii (gdzież to Super Paper Mario?), SSX Blur jest właściwie jedyną pozycją nie wymagającą przymknięcia oczu na oprawę. Miałem względem niej dość zwyczajne oczekiwania: niech mnie bawi i odstresuje. Szkoda, że gra, jako całość, jest pozycją przeciętną, zrobioną na szybko, choć z wieloma unikalnymi patentami.

Gdy środowisko graczy bitewniaka figurkowego Warhammer 40000 (w skrócie WH40K), produkowanego przez brytyjską firmę Games Workshop, usłyszało o planach stworzenia kolejnej gry komputerowej na kanwie ich ulubionego systemu, dało się słyszeć westchnienia. Kilka wcześniejszych prób przeniesienia WH40K zakończyło się „średnim” sukcesem, a ostatnio wydany FPS, Fire Warrior, pozostał raczej niezauważony. Ale gdy do uszu tej właśnie grupy doszła wiadomość, że gra ta będzie się rozgrywać w czasie rzeczywistym, znudzenie przerodziło się w zaskoczenie, szok, wściekłość i wrzask, który odbił się szerokim echem po internetowych forach. Jakiś czas po premierze Dawn of War możemy z całą pewnością stwierdzić, że, na całe szczęście, środowisko to pomyliło się, a sama gra nawet jeśli nie ożywiła odrobinę WH40K, to na pewno zaskarbiła bitewniakowi kilku nowych graczy.

Dobrze zapamiętajcie sobie dzień, kiedy Ubisoft wykupił licencję Heroes of Might and Magic, zapowiadając wydanie czwartej odsłony legendarnej serii. Był to dzień nadziei; część trzecia zapisała się złotymi cyframi rzymskimi w historii komputerowej rozrywki, stając się jedną z najpiękniejszych, najbardziej grywalnych gier, jakie przyszło mi w moim nie tak krótkim życiu oglądać. Był to dzień strachu; według wielu masowo powstające dodatki do wspomnianej wielkiej poprzedniczki zdążyły już rozmienić kultowy tytuł na drobne, nie wnosiły prawie nic do rozgrywki, oferując coraz bardziej bzdurne kampanie. Z niepokojem czekałem na premierę Heroes of Might and Magic IV (HoMM IV). Na całe szczęście nie sprawdził się żaden z bardziej radykalnych scenariuszy, otrzymaliśmy grę niezłą, ale nie dorównującą wielkiej poprzedniczce.

Czy zestaw gierek logicznych o przydługim tytule, firmowany dość nieatrakcyjna postacią ma szansę w ogóle zaistnieć na rynku gier? Pewnie, że tak! Brain Age: Train Your Brain in Minutes a Day! nie tylko udowadnia, iż ten gatunek gier jest jeszcze w niezłej kondycji - tytuł ten otwiera na podobne produkcje graczy, którzy do tej pory nie „hańbili” się produktami wymagającymi większego wysiłku umysłowego. Co więcej, robi to w sposób nienachalny i pomysłowy, także szybko zapominamy o nielicznych, drobnych niedoróbkach programu.

Czy rozpieszczonym przez najnowsze eRPeGi graczom komputerowym, konwersja tytułu konsolowego sprzed dwóch lat może mieć jeszcze cos do zaoferowania? A pewnie, że tak, w końcu to produkcja autorstwa BioWare. Jade Empire nie tylko nie zardzewiało, ale nawet teraz potrafi zadziwić świeżymi rozwiązaniami oraz oryginalnym klimatem, których to coraz mniej ostatnio w kolejnych grach. Szkoda tylko, że po dość długim oczekiwaniu na wersję komputerową dostajemy zabawy zaledwie na niecałe pięćdziesiąt godzin. W tym czasie zdążycie przejść grę dwa razy i poznać wszystkie sekrety tego tytułu.

Nie było niespodzianką to, że kolejna produkcja od Pixara będzie miała swój odpowiednik w postaci gry komputerowej dla dzieci. Zaskoczyć mógł jednak fakt, że zdecydowano się wydać dwa produkty dla małych wielbicieli animowanej motoryzacji: Przygody w Chłodnicy Górskiej przygotowane z myślą o nieco młodszych graczach oraz opisywana niżej gra, czyli po prostu Auta. Kolejna, zdecydowanie przyjemna, niespodzianką jest fakt, że recenzowany tytuł, choć jest produktem opartym na licencji, to mógłby się równie dobrze obronić i bez niej, bo to naprawdę uczciwie przygotowana gra o jakości zdecydowanie przewyższającej średnią.

Playstation 2 odchodzi w iście królewskim stylu. Niczym zasłużony bohater, rycerz pokryty setkami blizn – dostojnie zasiada w „krainie cieni”. Wszystko za sprawą doskonałej i bardzo chwalebnej polityki, jaką od lat wdraża Sony w świecie elektronicznej rozgrywki. W końcu ilość 115 mln sprzedanych konsol do czegoś zobowiązuje? Oprócz nadchodzącego wielkimi krokami God of War 2, czeka nas jeszcze rewelacyjny zestaw w postaci: Medal of Honor Vanguard, Tomb Raider: Anniversary, Persona 3, Hack//G.U. Vol. 2: Reminiscencje, czy choćby Roque Galaxy i Munhunt 2. Tytuły na pewno intrygujące oraz warte wszelkiej uwagi, tak bledną przy największej i najbardziej wyczekiwanej ze stajni japońskiego giganta, Square Enix. „Finał Fantazji” uderza ponownie...

Auta: Przygody w Chłodnicy Górskiej są drugą z gier wydanych przy okazji premiery nowej animki studia Pixar. Tytuł ten jest przeznaczony dla młodszego gracza i daje on możliwość ponownego spotkania z postaciami pamiętanymi z filmowego pierwowzoru. Niestety w tym przypadku licencja nie została wykorzystana w celu stworzenia jak najlepszego produktu, a głównie po to by zamaskować liczne niedoskonałości programu. Przygody w Chłodnicy Górskiej sprawiają wrażenie gry tworzonej w dużym pośpiechu i bez wyrażanego pomysłu.

Będąc dzieckiem, człowiek ma różne marzenia związane z przyszłością. Jeden bardzo chciałby zostać policjantem, drugi strażakiem, trzeci czarnym raperem; jeden chciałby wspiąć się na Mount Everest, drugi pokonać na ringu Andrzeja „Andrzej Gołota” Gołotę, trzeci znaleźć piękną żonę, skończyć studia i wyjechać na Karaiby... Są też takie marzenia, którymi ludzie wolą się nie dzielić ze światem, ale jednak skrywają się one głęboko w psychice i tylko czekają na spełnienie. No, przyznać się – kto z Was nie chciałby, dajmy na to, wymordować 53 594 zombie takimi narzędziami zbrodni jak na przykład piła spalinowa, wielki, średniowieczny miecz skradziony ze sklepu z antykami, czy młot kowalski? Możecie uznać mnie za wariata, ale tak, ja bym chciał. Bardzo.

Jeden z redaktorów serwisu po przeczytaniu okładki recenzowanego poniżej tytułu powiedział: „chwalenie się w dzisiejszych czasach pełnym silnikiem 3D nie zachęca zbytnio do grania”. I rzeczywiście, równie dobrze można by uznać za wyjątkową cechę możliwość sterowania myszką w FPS-ie. Odrzućmy jednak na chwilę wątpliwości i nie oceniajmy gry po okładce, a może okazać się, że Immortal Cities: Children of the Nile (krótki tytuł, prawda?) ma jednak nam coś do zaoferowania. Jedną z tych rzeczy jest widok powolnie powstającej piramidy, która rozsławi imię naszego faraona i choćby na chwilę pozwoli poczuć się nam jak prawdziwy władca starożytnego państwa pustyni.

Kamień, papier, nożyce – ciężko nie kojarzyć tej prostej, ale jakże satysfakcjonującej i poszerzającej horyzonty zabawy. Na pewno każdy z was kiedyś się z nią zetknął, choćby na podwórku przy okazji ustalania kto ma stać na bramce, czy podczas gry pokemonowymi kapslami, które co bystrzejsze jednostki zawsze potrafiły wymacać w paczce chipsów. Ktoś nie zna zasad KPN (kamień, papier, nożyce)? Niech się nie przyznaje (bo to przecież wstyd) – już wyjaśniam. Kamień tępi nożyce, nożyce za to mogą przeciąć papier, a papier nakryć kamień. Jeśli jeden z graczy pokaże papier, a drugi nożyce, to nożyce wygrywają. Jeśli natomiast doszłoby do konfrontacji nożyce-kamień, zwycięzcą poprzez stępienie zostaje kamień, i tak dalej, i tym podobne

Wcielanie się w rolę super-bohatera to ostatnimi czasy bardzo popularne zajęcie. Unikalne zdolności, specjalne moce i idący z tym w parze respekt tłumu - marzenie każdego wychowanego na MTV nastolatka? Bardzo możliwe. Jednak zamiast wyrywania śmietników na imprezach w pobliskich świetlicach, Microsoft za sprawą gry Crackdown proponuje nam zdecydowanie bardziej subtelną rozrywkę. Jesteś gotowy by wcielić się w rolę bezimiennego Agenta w celu oczyszczenia miasta ze zbędnego balastu, jaki stanowią tutaj szefowie trzech bezwzględnych gangów? Przygotuj się zatem, bo skok z 30 piętra może zaboleć...

Trudno nie wpaść w schematy recenzenckie przy opisywaniu tej gry, ale seria Alone in the Dark jest niewątpliwie jedną z najbardziej zasłużonych dla rozwoju wszystkich gier komputerowych. Mroczny scenariusz do pewnego stopnia oparty na prozie H. P. Lovecrafta w połączeniu z klimatyczną grafiką sprawił, że na punkcie „Samotności w ciemności” (brzmi śmiesznie, prawda?) oszalało tysiące graczy z całego świata. Wiele lat później ktoś postanawia odświeżyć ten temat. Tą firmą jest Atari. Zobaczmy, co z tego wyszło.

Zapotrzebowanie na gry traktujące o nielegalnych wyścigach wydaje się nie maleć i korzystając z tego Namco postanowiło wypuścić swoją wariację na temat Szybkich i Wściekłych. Właśnie szybka, bądź jeszcze szybsza akcja, tuning licencjonowanych samochodów, masa wyścigów w kilku trybach oraz dziewczyny do zdobycia i policja do wykiwania. Wszystko, czego miłośnicy pojedynków na wirtualnych szosach mogą pragnąć niby jest a jednak nie ma jednego „drobiazgu”. Nie, nie chodzi to o brak choinek zapachowych wesoło podrygujących przy lusterku, ale o oryginalność, której próżno by szukać w Street Racing Syndicate.

Od pewnego czasu widać, że każdy film animowany pojawiający się w kinach otrzymuje swój odpowiednik w postaci gry komputerowej. To już coś więcej niż korzystanie z licencji, to swoiste połączenie procesu powstawania filmu i gry. Premiery obu tytułów są dzięki temu niemal jednoczesne, a dzieci zauroczone filmem pewnikiem zaczną terroryzować rodziców prośbą o kupno gry. „Tato, tato, ja chcę grę z misiem! Jak mi nie kupisz to z klocków Lego, których zbudowałeś myśliwiec, złożę znów domek dla chomika…” – takie i podobne sceny dantejskie przewidzieli spece od marketingu i postanowili je niecnie wykorzystać. Tytuły te, choć charakteryzują się na ogół przeciętna jakością, to królują na listach najlepiej sprzedających się gier, ku uciesze ich wydawców, dzieci oraz ojców, których konstrukcje z klocków synka ocalały po raz kolejny.

Film Szybcy i Wściekli zapoczątkował modę na gry z cyklu „jesteś młodym, gniewnym kierowcą startującym w kolejnych nielegalnych wyścigach ulicznych, a za sprawą swych umiejętności oraz tandetnie wystrojonego samochodu zdobywasz pieniądze i szacunek Tobie podobnych”. Bardzo trudno zrobić obecnie prawdziwie komercyjny tytuł wyścigowy, jeśli na podstawowym wyposażeniu auta nie ma neonów, czy głośników koncertowych, stąd kolejni developerzy starają się wyprodukować swoją wariację na temat The Fast and The Furious. Podobną próbę podjęło studio Juice Games, ich gra jest jednak tak spóźniona i wręcz wtórna, że nawet dziesięć butli z nitro nie wystarczy jej by dogonić takie NFS: Underground.

Dobro, zło i związane z nim wybory moralne są tematem tak oklepanym i uniwersalnym, że zliczenie wszystkich gier ocierających się o podobna tematykę byłoby absolutnie niemożliwe. Mimo to Peter Molyneux postanowił stworzyć tytuł, którego szkieletem będzie po raz kolejny dobro i zło właśnie. Chociaż zaczął dobrze znanym szlakiem, to zaszedł znacznie dalej niż jego poprzednicy. Fable niestety bardzo daleko to miana gry idealnej, a stało się tak głównie za sprawą niekonsekwencji przy realizacji kolejnych, nierzadko bardzo nowatorskich, pomysłów. Choć gracze komputerowi musieli czekać na grę rok dłużej niż posiadacze Xboksów, to otrzymali poprawiona i rozszerzoną o kilka questów, przedmiotów i potworów grę o podtytule Zapomniane Opowieści (nawiasem mówiąc wersja ta ukazała się i na tą konsolę, ale to już zupełnie bajka).

Władca nie wychodził zbyt dużo na zewnątrz, nie dowodził osobiście swoimi oddziałami. Posiadał oręż potężniejszy niż zwykła fizyczna siła - umysł. Jego wpływ na politykę, gospodarkę, dyplomację i religię sprawiał, że nikt nie mógł naruszyć granic polskiego imperium. Nawet bez ogromnej floty, potężnych armii, czy setki prowincji, Polska była nie do ruszenia. Mimo otwartej wrogości wszystkich sąsiadów naród nasz utrzymywał status-quo, uniemożliwiając przygranicznym nacjom stworzenie jednej silniejszej koalicji. Władca uśmiechnął się na myśl o statkach, które miały pożeglować na zachód, w stronę lepszego świata, pozbawionego starych wrogów. W stronę świata, który można ustawić tak, jak tylko chcemy. Ech, gry.

Kiedy już dość dawno temu po raz pierwszy zagrałem w pierwszą część Wormsów od razu pokochałem tą grę i miłość ta trwała dość długo, a konkretnie do momentu ukazania się kontynuacji serii w pełnym 3D. Przeniesienie robaków w trzeci wymiar się zwyczajnie nie udało, zaś kolejna „zrobaczona” gra z Forts w tytule potwierdza tylko fakt, że zmiana oprawy jedynie zaszkodziła serii. Teraz dzięki Extra Klasyce Next można co prawda zafundować sobie tą wątpliwą przyjemność za niecałe dwadzieścia złotych, radzę jednak dwa razy się zastanowić nim sięgniemy po portfele, bo Worms Forts: Oblężenie to wyjątkowo nieudany tytuł.