gaming (strona 234 z 237)

Prawdziwe remake’i w świecie gier komputerowych są nieczęsto spotykane – jak już, to na świat wychodzi na ogół info o projektach tworzonych przez fanów danej gry, które jednak najczęściej nigdy nie ulegają ukończeniu. Tomb Raider: Anniversary udowadnia, że w materii dobrych „przeróbek” mogłoby być zupełnie inaczej, gdyż tytuł ten w idealny proporcjach łączy „stare z nowym”. Klimat powrotu do klasycznych przygód panny Croft, w nowej jednakże oprawie i z nienachalnie dorzuconymi nowinkami sprawia, iż momentalnie można polubić tą produkcję niezależnie od tego czy byliśmy fanami pierwszej odsłony serii, czy też przygodę z nią dopiero zaczynamy.

Singstar Legends jest jedną z ostatnich, o ile nie ostatnią próbą Sony na wyciągnięcie od graczy kasy za odgórnie przygotowany zestaw songów. Potem będzie już tylko wersja na Playstation 3, która pozwoli ściągać z sieci dowolne kawałki.

Powiem krótko: poprzednie części Gothica nie należały w moim odczuciu do gier megadopracowanych, czy głębokich. Oferowały jednak całkiem przyjemną zabawę, choć w wielu miejscach bardziej przypominającą grę zręcznościową, niż produkcję z półki RPG-ów. Mimo to długa, wciągająca historia jakoś zdołała przekonać do siebie dość dużą grupę, teraz już wiernych, fanów. Część trzecia wybrała sobie na premierę lekko niefortunny czas. Światek gier fabularnych skupia się na najlepszych produkcjach odrobinkę dłużej, niż ma to miejsce w przypadku innych gatunków, a w tej chwili niepodzielnie króluje The Elder Scrolls IV: Oblivion wraz z wicekrólem Neverwinter Nights 2. Czy Gothic III dołączy do tego grona, tworząc wielki triumwirat role playing games?

Wiele, wiele lat temu nikt nie wyobrażał sobie gry, która mogłaby pokazywać losy całej cywilizacji w czasie rzeczywistym. Większość z nas uważało, że szczytowym osiągnięciem w tej dziedzinie jest druga część genialnego, ale wciąż turowego, Civilization. Jakże się myliliśmy, ktoś bowiem wpadł na bardzo prosty pomysł. Dlaczego by nie połączyć wspomnianego już dzieła Sida Meiera z bijącym rekordy popularności Age of Empires II? Tak właśnie powstało Empire Earth. Podczas gdy na światło dzienne powoli wychodzą obrazki z trzeciej już odsłony serii, my przyjrzyjmy się Złotej Edycji pierwszej części gry wydanej przez CD Projekt.

Świat Might and Magic jest światem niewdzięcznym dla nowości. Ustalona już seria gier, która w owym settingu się rozgrywa, czyli legendarne Heroes of Might and Magic, świeci tryumfy na rynkach mimo wielu, niekoniecznie na lepsze, zmian wprowadzanych przez kolejne zespoły twórców. Dark Messiah of Might and Magic jest próbą odrobinkę innego podejścia do cudownej krainy fantasy i pozwala nam spojrzeć nań oczami jednego z jej mieszkańców. Nie oszukujcie się jednak, nie jest to bohater szary, przeciętny i bezimienny, niczym w Gothicu. Dark Messiah of Might and Magic jest grą FPP, która pozwala nam wcielić się w Saretha, młodego wojownika o niezwykłym przeznaczeniu.

Zarządzanie średniowieczną gildią brzmi kusząco, prawda? Te tony złota płynące do skarbca, najemnicy oddani naszej dyspozycji oraz stanowiska, które tylko czekają na obsadzenie i nadmierne wykorzystanie władzy. Całkiem pięknie, ale czy to wszystko było kiedyś naprawdę takie łatwe? Jakiś czas temu twórcy z 4Head Studios postanowili zaoferować nam możliwość sprawdzenia się jako średniowieczny biznesman, tworząc The Guild. Eksperyment tamten może nie udał się w stu procentach, lecz nie zrażeni tym programiści uraczyli nas drugą częścią gry łączącej w sobie kilka gatunków. Spójrzmy, co oferuje nam ta produkcja wraz z niedawno wydanym pod wielce groźnym tytułem dodatkiem Piraci Starego Świata.

Faktem ogólnie przyjętym jest, że gry na licencji filmów rzadko się udają. Nie marzymy już nawet o tym, żeby osiągały poziomy tytułów oryginalnych w swojej materii, wystarczy nam, jeśli są choć trochę dobre. Czasem zdarza się jednak, że za robotę zabiera się firma, która zna się na rzeczy, a za taką można by przecież uznać nienarzekające na brak funduszy studio Disney. Bywa, iż film jest na tyle fajny, że w zasadzie grę zrobić z niego łatwo, bo pomysły same cisną się do głowy – tak sprawa ma się z trzema częściami Piratów z Karaibów. Z ich połączonych w grze mocy nie powstało niestety nic szczególnego, ot, bardzo średni tytuł, który zarobi krocie na samej tylko licencji.

Powiem wprost, bardzo podoba mi się klimat tej gry. Wielkie parowe maszyny kroczące, ogromne miasta pełne dymu i wystających wszędzie rur, steampunk pełną gębą. Po drugiej strony barykady, unoszące się w powietrzu struktury, tworzące hordy pustynnych wojowników rodem z baśni arabskich, nie można wyobrazić sobie bardziej standardowego fantasy. Łącząc te dwie dość odległe dziedziny, można stworzyć albo coś na bardzo wysokim poziomie, albo totalną szmirę. Na całe szczęście Rise of Legends z przyjemnością mogę zakwalifikować do tej pierwszej kategorii.

Od dawna panuje pogląd, że dodatek do gry jest tylko tak zwanym „skokiem na kasę”. I nie ma się co takiej opinii dziwić, producenci gier przyzwyczaili nas przecież do add-onów, dodających jedynie kilka nowych jednostek, map i fabułę skreśloną gdzieś na kolanie podczas podróży metrem z pracy do domu. Od dawna pokładamy zaufanie w nasze ulubione firmy, a te co rusz nas zawodzą. Od dawna, ale w przypadku Dark Crusade z przyjemnością stwierdzić muszę, że nie jest to prawda.

Andersen jest bez wątpienia jednym z najbardziej znanych autorów baśni, więc powstanie gry dla dzieci w oparciu o jego twórczość wydaje się być czymś zupełnie naturalnym. Czy oznacza to jednak, że znając losy bohaterów jego utworów, gra nazwiskiem bajkopisarza w tytule niczym nas nie zaskoczy? Nic bardziej mylnego. Już samym głównym bohaterem Brzydkiego Książątka bowiem nie jest żadna ze znanych z baśni postaci, a sam ich autor. Tak, sterujemy tutaj poczynaniami nikogo innego jak Hansa Chrystiana Andersena.

„Czekać – 1. przebywać w jakimś miejscu, spodziewając się kogoś lub czegoś, 2. być w pogotowiu, 3. spodziewać się, z pewnym napięciem uczuciowym, że coś nastąpi. Arcydzieło - wybitne osiągnięcie w czymś; też: rzecz umiejętnie, kunsztownie przeprowadzona.” (za Słownikiem Języka Polskiego, PWN)

Każdy sport ma w sobie coś wyjątkowego. I nie staram się tu wyprowadzać banalnych stwierdzeń o rozwoju fizycznym, zdrowej rywalizacji, czy nawet zdobywaniu pewności psychicznej, ale o szlachetnym oraz ocierającym się o pewne standardy honoru kodeksie. Oczywiście nie można być ślepym idealistą i ignorować ludzkiej natury, tak w imię „fair play” często jesteśmy świadkami pięknej oraz ujmującej walki człowieka z samym sobą. Podając do partnera, serwując, czy nawet faulując przeciwnika w rzeczywistości potyczka toczy się jedynie między nami i naszym umysłem – wystawiając często na próbę nie tylko organizm, ale przede wszystkim upór, odwagę i zdrowy rozsądek. Każdy zatem, kto kiedykolwiek poświęcił czas na kształcenie ciała dłużej niż pojedyncza przyjemna wycieczka rowerowa, wie że sport w istocie posiada ogromne pokłady nie odkrytej materii. Czy zatem cyfrowe i nadal mocno ograniczone wizje twórców gier mogą choć w ułamku ukazać nam, graczom zalążek tej pierwotnej magii?

Niesamowita szybkość, refleks i siła uderzenia - podobno tym powinien charakteryzować się dobry tenisista. Prawdziwy mecz na profesjonalnym poziomie jest niezwykle agresywny i przede wszystkim widowiskowy. Gracze na PC nie mieli dotąd zbyt wielu okazji, aby doznać chociażby namiastki tego sportowego fenomenu na własnym blaszaku. Szansę na sprawdzenie się na kortach całego świata daje im teraz firma SEGA, która właśnie przerzuciła z konsol na komputery osobiste jeden ze swoich miodnych tytułów, czyli Virtua Tennis 3.

Wszyscy znacie się na starożytnych, nordyckich wierzeniach, prawda? Tak myślałem. Otóż, w dawnym przekonaniu Norwegów, ludzie byli tylko mało ważnymi pionkami, którymi wesoło sterowała sobie liczna grupa bogów. Ludzie zamieszkiwali Midgard, a bogowie Asgard i w ten sposób nikt nikomu nie wchodził w drogę. W Asgardzie mieściło się biuro szefa szefów, Odyna, który wraz z duszami zmarłych wojowników przygotowywał się na nadejście Ragnaroku – krachu ostatecznego, czasu, w którym na Ziemi zapanuje chaos, a bogowie zetrą się z armią demonów i pierun wie, jak dalej potoczą się ich losy. Oczywiście Odyn był to gość zbyt ważny na to, żeby brudzić sobie łapki zabawą w sprowadzanie do siebie owych dusz, toteż tym aspektem zajmowały się jego córki – Walkirie.

Dziwny to tytuł gry, w którym jedno słowo pozostawiono w języku oryginału, drugie zaś zostało przetłumaczone na piękny nasz język ojczysty. I brzmi to nazbyt młodzieżowo, i wygląda na okładce odrobinkę dziwnie. Ale nic to, jak każdy porządny gracz wiem, że nie można oceniać gry po jej okładce, instaluję to dzieło po czym zagłębiam się w świecie plemion, w rozgrywce, która jest czystą radością i chwilą relaksu w stresujących realiach dwudziestego pierwszego wieku, i to zarówno dla grającego samotnie, jak i dla uwielbiającego potyczki przez Internet.

Dawno, dawno temu istniały na komputerach gry typu arcade, w które zagrywali się po prostu wszyscy. Tytułom takim nie dane było jednak przez lata święcić sukcesów na PC, albowiem bardziej skomplikowane, celujące w coś więcej niż tylko „bezmózgą rozrywkę” produkcje wypchnęły je z tego rynku pozostawiając pustkę w sercach osób używających komputerów „dla zabawy”. Niekiedy pojawia się jednakże produkt przypominający nam o starych dobrych czasach, pozwalający zagłębić się na kilka godzin w zręcznościowej rozrywce, pouśmiechać się, pobawić, odstawić grę na półkę i o niej zapomnieć. Tak właśnie jest w przypadku Rebel Raiders: Operation Nighthawk.

Kiedy wyszedł pierwszy dodatek do Obliviona, Knights of the Nine wszyscy byli co najmniej zaskoczeni. Bethesda co prawda nazwała ten pakiet zbiorem płatnych modów, ale odrobinkę wstyd, że jedna z wybitniejszych gier fabularnych wszechczasów otrzymała zamiast czegoś nowego zestaw usprawnień, co prawda zmieniających całkiem sporo, ale niekoniecznie na lepsze. Firma postanowiła naprawić ten błąd właśnie za pomocą Shivering Isles, add-ona, który, krótko mówiąc, jest po prostu świetny.

Piąta część „hirołsów” zaskoczyła wszystkich genialnym poziomem dopracowania oraz niesamowitym klimatem, nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do jednej rzeczy: Rosjanie z Nival nie dali plamy i stworzyli piękny, growy obraz. Wydawało się, że możemy im również spokojnie zaufać co do poziomu pierwszego dodatku. Cynicy przypominali bez przerwy o długiej historii bardzo kiepskich add-onów do części poprzednich, ale zasiana w sercach miłośników „hirołsów” nadzieja kazała od razu odrzucić tą złośliwą propagandę. Niestety, tak jak piąteczka zaskoczyła nas pozytywnie, tak Kuźnia Przeznaczenia oferuje nam mimo wszystko o wiele mniej, niż w rzeczywistości powinna.

Mógłbym zacząć tą recenzję tak: „Mało jest gier tak zasłużonych dla gatunku RTS, jak seria Age of Empires”. Ale tego nie zrobię. Zamiast tego, opiszę może moje pierwsze wrażenie, gdy po latach czekania w końcu mogę postawić przy nazwie AoE cyfrę 3. Spędziłem przy poprzedniczkach mnóstwo czasu, tak jako gracz samotny walczący w kampaniach, jak i uczestnik wielu potyczek multiplayerowych (nie cierpię zabudowywania wieżyczkami). Wróćmy jednak do tematu. CD Projekt wydał grę iście po królewsku, piękne pudełko, zamieszczona tylko w polskiej wersji językowej płyta audio z muzyką i wydany prześwietnie „poradnik gracza”. To wszystko składa się na bardzo pozytywny odbiór przy pierwszym spotkaniu z trzecim Czasem Imperiów. I podnosi oczekiwania.

Niewiele można było usłyszeć o grze Joint Task Force (w skrócie JTF) przed jej premierą. Nie towarzyszyła jej zakrojona na szeroką skalę akcja marketingowa w postaci fali irytujących pop-upów, nie zamieszczano wywiadów z jej twórcami, pojawiające się screeny nie wywoływały wojen na forach internetowych. Sporadycznie pojawiające się informacje o przygotowywanym tytule dawały raczej pożywkę dla myśli typu: „Następny, nudny RTS, który nie wniesie niczego nowego, strata czasu”. Na pierwszy rzut oka Joint Task Force przypomina znane wszystkim Command and Conquer: Generals, nie tylko jeśli chodzi o wygląd, ale i tematykę. Po chwili obcowania z nią jednak okazuje się, że ta odsłona serii C&C zostaje za JTF w tyle. Podstawowa różnica między megaprodukcją od EA i dzieckiem skromnej firmy Most Wanted Entertainment tkwi, tam gdzie diabeł, czyli w szczegółach.

Wiele osób narzeka na fakt, iż na PlayStation Portable pojawia się zbyt dużo konwersji gier z dużych konsol. Często wytyka się brak świeżości, oryginalności i bazowanie na znanych już - choć niekoniecznie dobrze wpasowujących się w specyfikę przenośnej konsoli - tytułach. I coś w tym jest, ale na szczęście pojawiają się też pozycje, które na przenośnej konsoli Sony zyskują jakby innego wymiaru. Bo o ile zagłębianie się w skomplikowaną fabułę nie ma raczej nic wspólnego z pojęciem szybkiej, niezobowiązującej partyjki, tak już Pro Evolution Soccer 6 idealnie nadaje się do rozegrania krótkiego meczu w autobusie. I to nawet, jeśli zajdzie taka potrzeba, ze współpasażerem, ale może lepiej zacznijmy od początku.

Każda nowa część serii Pro Evolution Soccer, na tle innych tego typu pozycji dostępnych na konsolowym rynku, wyróżnia się przede wszystkim wprowadzeniem nowych założeń gameplayu w taki sposób, by gracz musiał niejako uczyć się całej gry od nowa. Pomijam już fakt dodawania mniej lub bardziej istotnych bajerów, mających na celu sprawienie jedynie wrażenia, że „ciągle coś się dzieje”. Trzeba jednak przyznać, że programistom z Konami sztuka przyciągania do siebie fanów piłki nożnej z całej Europy cały czas wychodzi nad wyraz dobrze, przez co ich wieloletnia pozycja lidera wydaje się być nadal niezagrożona, mimo iż z flanki coraz groźniej atakuje najgroźniejszy – bądź co bądź – konkurent w postaci serii FIFA. Jak więc wypadła w tym roku szósta już część i czy zaprowadzone zmiany okazały się być zmianami nie przynoszącymi większej szkody? Odpowiedź między innymi na te pytania znajdziecie w poniższej recenzji. A o to, czy PES nadal bawi miliony graczy na całym świecie

GTA: Vice City, pojawiając się swego czasu na PlayStation 2, sprawiło, że z konsol milionów graczy na całym świecie uderzył klimat, jakiego wcześniej jeszcze w serii nie było. Bijąca wówczas zewsząd atmosfera lat 80, w połączeniu z cudownie dobranym soundtrackiem, sprawiała, że - mimo, iż za oknem bywało nieraz minus 10 stopni - każdy grający odczuwał na własnej skórze tamtejszy szelest hawajskich koszul. Rockstar, kontynuując swoją politykę sprzedawania (na pozór) tego samego produktu po dwa razy, uderzyło z kolejną częścią serii na PSP, „Opowieści...” tym razem umiejscawiając z Vice City właśnie. Jak zatem wypadły przenosiny tego klimatycznego geniuszu na mały ekran PlayStation Portable?

Fani hack’n’slashów należą do najwierniejszych graczy, czy to przez relatywnie niewielką ilość produkcji z tego działu, czy też bardzo wysoki poziom ich wykonania. Swego czasu totalnemu panowaniu Diablo sprzeciwiło się Microsoft Game Studios, wydając dopracowaną gierę action RPG Dungeon Siege. Produkcja ta była bardzo udana i odniosła spory sukces, zaskarbiając sobie uwagę fanów na długie miesiące. Mimo wszystko jednak tron Diablo pozostał nienaruszony. Druga część, Dungeon Siege II prosto ze stajni Gas Powered Games postanowiła naprawić błędy młodszej siostry i tym razem pokazać rogatemu, gdzie jego miejsce.

To już stereotyp pory roku – marzec zawsze coś „przeplata”, kojarząc się nam z negatywnymi skutkami zimna, deszczu i bezczelnego wiatru. Rok 2007 zmienił jednak diametralnie moje odczucia w tej materii – oto bowiem w okresie topienia Marzanny otrzymałem na klatę dwa najpotężniejsze ciosy mojego skromnego żywota: film 300-tu Spartan oraz grę God of War 2. Szczycąc się pasją do jednego oraz drugiego gatunku dzisiejszej kultury, a także uwielbiając okres mitologicznych frazesów, zostałem na zawsze porwany przez ten wizualny i niespotykane mocno powiązany duet. Kratos z pewnością by dodał – „Tonight I dine in hell...”