gry (strona 2 z 33)

Najbardziej wyczekiwaną grą polskiego studia Jujubee jest bez wątpienia budzący sporo kontrowersji Kursk. Nie oznacza to jednak, że Jujubee nie ma do zaoferowania nic ponad to: lada dzień premiera produkcji Realpolitiks, rozbudowanej strategii czasu rzeczywistego. Gracz rządzi w niej państwem na współczesnej, pozbawionej wartości i idei arenie międzynarodowej, gdzie nadrzędny jest zysk i zimna kalkulacja.

Wybierając konsole kierujemy się między innymi listą dostępnych gier, a często po zakupie wybranego urządzenia, gracze wymieniają ekskluzywne produkcje jako główną zaletę. Do tych gier na Xboksie z pewnością należy zaliczyć serię Forza. Wyścigi dobrze znane każdemu posiadaczowi konsoli Microsoftu, a Ci którzy mieli przyjemność zagrania w ten tytuł, często wspominają, że mieli do czynienia z jedynymi z najlepszych wyścigów.

Nie spodziewałem się, że kultowy Doom może po ponad dwóch dekadach od premiery dostać identycznie zatytułowaną grę, lecz stanowiącą niesamowity hołd dla klasyka, a zarazem będącą wciągającą pozycją samą w sobie. Pod podszewką tak naprawdę bardzo prostą, ale niebezpiecznie wręcz zajmującą. Kiedy po odejściu z id Software kluczowych osób mocno osłabiony zespół postanowił wyrzucić do śmieci projekt Doom 4, który był w bardzo zaawansowanym stadium produkcji, wielu żegnało się z już powrotem marki. Tymczasem chodziło o odnalezienie esencji zabawy sprzed lat, przyjrzenie się korzeniom, co udało się wyśmienicie. Stary model rozgrywki wzbogacono w przepiękny sposób o nowoczesne elementy, popychające w akcję.

Lubię, kiedy gry, które są teoretycznie pewnymi hitami, po drodze do sklepów dorabiają się nieciekawej prasy. O Uncharted 4: Kres Złodzieja mówiło się wiele, niekoniecznie w samych superlatywach. Wskazywało się problemy przy produkcji, bo projekt porzuciło wiele kluczowych dla rozwoju całej serii osób, a potem były także obsuwy z premierą. Po kilku pierwszych prezentacjach tytułu marudziło się otwarcie, że graficznie wcale nie pokaże on też mocy PlayStation 4. W takiej atmosferze na spokojnie wyczekiwałem nowych przygód Nathana Drake’a, nastawiając się na produkt na poziomie zaledwie porządnym. Ostatecznie ukończone dzieło zwaliło mnie tym bardziej z nóg, wzbudzając emocje, o które klonu Tomb Raidera bym nie podejrzewał. Nie boję się napisać, że mamy do czynienia z przełomem i wyznacznikiem dla nadchodzących gier, nie tylko z tego gatunku. Osłabione niby mocno studio Naughty Dog zabiera fanów sprzętów Sony w niezapomnianą podróż po krajobrazach niczym żywe. Pakujcie plecaki, droga długa.

Pamiętam doskonale, gdy dekadę temu po raz pierwszy uruchomiłem Hitmana 2. Gra miała już wtedy co prawda cztery lata, a ja i tak wsiąkłem w nią, jak nigdy. Całe ferie wykorzystałem, by przemierzyć świat od słonecznej Italii, przez mroźną Rosję, po Bliski Wschód, wykonując kolejne zlecenia Agencji. W tym samym roku udało mi się zaliczyć pozostałe części serii z łysym zabójcą. Miałem ochotę na więcej. Na kolejne spotkanie musiałem czekać aż do 2012 roku i niestety było ono bardzo rozczarowujące. Z gry, będącej doskonałym niemal symulatorem mordercy, zrobiono liniową produkcję, stawiającą na krycie się w cieniu. Frustrująca sztuczna inteligencja była w stanie przejrzeć każde przebranie i na najwyższym poziomie trudności zabawa sprowadzała się do długiego wyczekiwania na sprzyjające ustawienie strażników. Wydany niedawno w niepełnej formie Hitman obiecywał powrót do korzeni, chociaż aż w siedmiu małych częściach. Mamy teraz dwa odcinki pełnego produktu na rynku. Czy warto go już kupić?

Trochę to ironiczne, że ktoś taki jak studio Remedy, które raczej nie śpieszy się z wypuszczaniem gier, w najnowszym swym dziele porusza kwestię zabaw z czasem. Lata całe czekaliśmy na debiutanckiego Maksa Payne’a, a potem wyglądaliśmy jego kontynuacji. Alan Wake też się spóźnił i podobnie było z projektem Quantum Break, mającym rozsławić Xboksa One. Od razu warto być jednak szczerym i napisać, że tytuł udał się wyśmienicie. Nagłą decyzję o jego uwolnieniu w wersji dla Windowsa 10 także należy przy tym niemniej zrozumieć. To mimo wszystko nie taka produkcja, która sprzedawałaby konsole, na tyle jednak dobra i inna, że szkoda byłoby zawężać krąg jej odbiorców. Nie ma więc co tutaj przesadnie marudzić, tylko bierzcie się zaraz za granie.

Jeśli należałoby wskazać gry, których wydawcy obiecywali nam w ostatnim czasie prawdziwą rewolucję, to nowy Need for Speed znalazłby się w pierwszej trójce. Po raz kolejny mieliśmy dostać produkt przywracający chwałę znanej serii. By go dopracować, EA zdecydowało się nawet przedłużyć prace nad dziełem, co sprawiło, że rok 2014 był pierwszym od trzynastu lat bez zaspokajania żądzy prędkości. Szumnie zapowiadano restart oraz powrót do korzeni, także na PC. Po wielu godzinach zabawy z wersją komputerową NfS okazuje się jednak, że Ghost Games ponownie nie odrobiło lekcji.

Ubisoft wypuścił w ostatnim czasie dwa ważne dla siebie tytuły, ale choć Far Cry Primal wprowadzał nieco świeżości do serii, gracze z utęsknieniem wyczekiwali raczej premiery Tom Clancy’s The Division. Gra ta stanowi hybrydę kilku gatunków, świetny miks strzelanki z kamerą umieszczoną za plecami bohatera, opartej na systemie osłon, a także RPG i trochę MMO. Po bardzo ciepło przyjętych testach beta, w których każdy mógł spróbować swoich sił, produkt zapowiadał się na hit. Ostatecznie rozgrywka wciąga, przy czym pod względem poprowadzenia fabuły i rozgrywki nie jest idealnie.

Marki Far Cry raczej żadnemu szanującemu się graczowi obecnie przedstawiać nie trzeba. Pierwszą część, która wyciskała soki z PC, wyprodukowała firma Crytek, potem prawa do hitu trafiły w ręce Ubisoftu i ten poszedł w tasiemca. Postawił na otwarty świat w różnych klimatach, od tropikalnych po tybetański, a przy tym mieliśmy też futurystyczny skok w bok z Blood Dragon, odłamem Far Cry 3. Far Cry Primal można traktować w podobnych, pobocznych kategoriach, gdyż tytuł pod pewnymi względami niedaleko padł od czwartej części. Dla urozmaicenia planu wydawniczego akcję cofnięto tu jednak do ery kamienia łupanego. Odważne to i dosyć ciekawe zagranie.

Miło wspominam Plants vs. Zombies: Garden Warfare, ale powiedzmy sobie szczerze, że na kontynuację gry nie liczyłem. W gruncie rzeczy chodziło przecież o sieciową strzelankę skierowaną głównie do młodszych odbiorców. Jak się jednak okazało, projekt zyskał tak duże zainteresowanie także tych dużo starszych fanów świata elektronicznej rozrywki, iż EA dało zielone światło produkcji części drugiej. Po raz kolejny mamy więc roślinki walczące z zombiakami, przy czym teraz te pierwsze ukazywane są w nieco gorszym świetle, gdyż jako agresorzy. Niby to tylko lekkie pociągnięcie tematu, z identycznie wyglądającymi starciami czy mechaniką, ale jednak pod podszewką zmieniło się tyle, by wydać dzieło faktycznie jako osobny tytuł.

Niektórym graczom znana będzie inicjatywa 7DFPS. Programiści z całego świata mają tydzień na zrobienie gry FPS, by później za darmo udostępnić ją w sieci. Tak właśnie w roku 2013 narodził się niezwykły prototyp SUPERHOT. Internet się ucieszył, informacje o projekcie rozchodziły się w kanałach społecznościowych. Choć propozycja była bardzo krótka, miała do zaoferowania świetny pomysł. Akcja toczyła się tylko wtedy, kiedy się poruszaliśmy. Innowacyjne podejście do sprawy bardzo spodobało się graczom, więc trochę pokombinowano i uzbierano od chętnych fundatorów środki na realizację pełnej wizji zdolnych polskich twórców. Minęło kilka lat, podczas których pokaz technologiczny przerodził się w dzieło naprawdę warte poznania oraz polecenia.

Światek bijatyk jest dosyć hermetyczny. Na kilku palcach da się policzyć marki, które zyskały popularność i będą to tak naprawdę serie ciągnące się od lat. W lutym 2016 roku doczekaliśmy się Street Fightera V, który miał być najlepszą odsłoną znanej sagi od czasów kultowej dwójki, nawet z późniejszą odmianą Super Turbo. Faktycznie, produkcja ta ma w sobie iskrę, a poprzez pewne uproszczenia wreszcie na nowo w rozgrywkę wciągną się też nowicjusze. Problem w tym, że nie można sprzedawać w pełnej cenie projektu w wersji beta, nawet jeżeli dąży się do zrobienia z niego całej platformy do walk, rozwijanej za pośrednictwem regularnego strumienia aktualizacji.

Świat zaczął niedawno bać się Polaków, a to za sprawą projektu grozy Layers of Fear, który krakowskie studio Bloober Team wypuściło w ramach programu Early Access. Wielu miało okazję zainwestować w jeszcze nieukończony produkt, ale podobało im się to, co dostali. Wreszcie pełna wersja trafiła do sklepów. Dzieło reprezentuje nurt gier z gatunku tak zwanych eksploracyjnych horrorów. Wcielamy się w postać tajemniczego artysty, przemierzając pewne mroczne domostwo oraz obserwując wydarzenia oczyma postaci. Akcja nie pędzi, straszenie oparto na odpowiednim budowaniu atmosfery. Klimat jest tu bardzo gęsty i gwarantuję, że podskoczycie na krześle czy fotelu nie raz.

To już doskonale znana praktyka wydawców, że kilkanaście miesięcy po premierze jakiejś całkiem udanej gry na rynku pojawia się jej edycja tzw. GOTY, czyli wersja podstawowa tytułu w pakiecie ze wszystkimi wypuszczonymi po drodze zestawami dodatków. Dying Light: The Following Enhanced Edition skrótu Game of the Year w nazwie nie ma, niemniej zasadniczo pełni identyczną funkcję, jakkolwiek twórcy by się od tego nie odcinali. Prawie równo rok po debiucie pierwowzoru doczekaliśmy się atrakcyjnego cenowo, pełnego wznowienia. Oczywiście głównym punktem programu jest tu konkretnie rozbudowane, najnowsze rozszerzenie, ale po drodze tytuł dorobił się również wielu szlifów programistycznych i graficznych. Nie ma się zbytnio co nad nimi na wstępie rozwodzić. Dość powiedzieć, że jeśli kochacie projekty z zombie, nasz polski nie zawodził, a teraz zabawy wśród zgnilców jest jeszcze dużo więcej. Warto poznać.

Electronic Arts nieczęsto daje szansę całkiem świeżym pomysłom i markom, kiedy więc dorosły mężczyzna z lalką z włóczki w dłoni zapowiadał swoje nowe dzieło pod skrzydłami wydawcy, można było nastawiać się na coś wyjątkowego. Unravel nie jest hitem. W grze irytują przede wszystkim źle przemyślane zagadki, zmuszające do powtarzania krótkich fragmentów przygody nawet po kilkadziesiąt razy i pozwalające przeoczyć wyjście bokiem. Z tego powodu, wbrew temu, że w roli bohatera występuje tutaj sympatyczna czerwona maskotka, wychodząca z okładki gry pozornie do najmłodszych, mamy do czynienia z produktem niezbyt przyjaznym dzieciom w temacie radości płynącej z rozgrywki. Kiedy w zamieci śnieżnej włóczykij dociera jednak do końca wędrówki, da się wybaczyć wszystko… Niestety, opowieść poruszy według mnie najbardziej dorosłych o wysokim poziomie empatii i lubiących skandynawskie klimaty.

Pierwszy kontakt z projektem XCOM 2 nakazuje zachować dystans. Z pudełka patrzy na gracza obcy, którego głowę złożono z olbrzymiej liczby ludzkich czaszek. To widoczny znak, że wydarzyło się coś niedobrego. Niestety, 20 lat po najechaniu Ziemi przez przybyszów z kosmosu, stara niebieska planeta została zupełnie opanowana przez nieproszonych gości. Agresor sprawuje rządy za pomocą podległej mu organizacji ADVENT, której to, dzięki populistycznym pomysłom, udało się podporządkować sobie większość społeczeństwa. Z kolei samo dotąd waleczne XCOM, doskonale wcześniej wyszkolone, lata świetności ma dawno za sobą. Skupia się głównie na działaniach partyzanckich i budowaniu ruchu oporu. Będziemy musieli mądrze zarządzać naszymi ograniczonymi zasobami, aby w końcu ostatecznie rozprawić się z najeźdźcami.

LEGO Marvel’s Avengers jest pod wieloma względami nie lada zaskoczeniem, ale w negatywnym sensie. Gra oparta na obrazach kinowych, z których pierwszy miał premierę w 2013, zaś drugi w 2015 roku, bez większej pompy pojawia się na rynku po prostu spóźniona. Do tego zdecydowano się jeszcze skupić czysto na stworzeniu tytułu na licencji. Jeśli ktoś pamięta słabe produkcje sprzed lat, czerpiące garściami z filmów, naciągające po prostu na kupno dzieła samą marką, nagle na nowo poczuje się nieswojo. Humor, tak w końcu charakterystyczny dla gier z klocków od Tt Games, gdzieś się zapodział. Zamiast skoncentrować się radośnie na rozwalaniu otoczenia dla plastikowych monet, gracz grzęźnie szybko pośród przypadkowo uruchamianych animacji walki, bo wrogowie pojawiają się często, gęsto i za blisko. Ponadto fabuła to zlepek niepowiązanych ze sobą scenek. Chyba formuła w końcu się wyczerpała.

U+1F430 Rosnąca popularność serii Just Cause była chyba zaskoczeniem nawet dla samych jej ojców. Wpierw ciepło przyjęty pierwowzór, potem kontynuacja, którą fani rozbudowali o oficjalnie nieobsługiwany tryb multiplayer i już statek nabrał wiatru w żagle. Nic dziwnego więc, że równocześnie z projektem Mad Max rozwijano trzecią część gry z twardym najemnikiem piromaniakiem. Szkoda, że twórcom nie udało się na premierę wypracować kompromisu pomiędzy jakością, wydajnością gry, fabułą, rozległym otwartym światem, a po prostu frajdą czerpaną z rozgrywki. Za każdym razem, gdy człowiek zaczyna uśmiechać się szeroko, bo tu coś wybucha, a tam trzeba przelecieć, za moment jakiś element tak go zdenerwuje, że nawet wyłączy konsolę czy swego PC.

Kiedy w 2010 roku Blizzard oddał w ręce graczy StarCrafta II, sporo kontrowersji wzbudził fakt, że kampanię mogliśmy rozegrać tylko rasą terran. By wydłużyć życie produktu, firma postanowiła wydać go w trzech odcinkach. Dwa lata temu do Wings of Liberty dołączyło Heart of the Swarm, prezentujące historię zergów, a od niedawna możemy śledzić losy protosów w zamykającym trylogię Legacy of the Void. Mimo początkowych trudności, drugiemu StarCraftowi udało się osiągnąć w eSporcie sukces na miarę pierwszej części, ale czy po pięciu latach od wydania gra może nadal budzić entuzjazm, gdy cały świat porzucił strategie dla MOBA? I czy nowa zawartość naprawdę uzasadnia konieczność wyłożenia pieniędzy po raz trzeci? Raczej nie ma wątpliwości...

Szum wokół Gwiezdnych wojen powrócił, nasilając się wraz z odliczaniem kolejnych dni do pojawienia się części siódmej filmowego cyklu, która w grudniu wejdzie do kin. To było oczywiste, że w okolicach jej debiutu dostaniemy jakąś grę na licencji i to nie kolejne wydanie serii LEGO dla dzieci. Starsi gracze pamiętają zapewne niegdyś cenioną markę Star Wars: Battlefront, zachęcającą do wieloosobowego szaleństwa na dawnych konsolach. Po latach wraca do niej EA, zaprzęgając do pracy producentów Battlefielda i odkładając na moment na bok realistyczne wojenne klimaty. Co dobre, studio DICE wyniosło naukę z okołopremierowych problemów poprzednich tytułów, serwując bardziej dopracowaną, wciągającą oraz stabilnie działającą produkcję.

Zastanawiające, że gra, która traktuje o zmianie i potrzebie odnalezienia się w realiach zupełnie innego świata, wielce różniącego się od tego sprzed ponad dwóch wieków, boi się zrobić poważne kroki naprzód pod kątem użytej technologii czy fabuły. Teoretycznie bardzo usprawnionego graficznie Fallouta 4 można na pierwszy rzut oka pomylić nie tylko z New Vegas, ale nawet z trzecią częścią, zaś w temacie wątku głównego jest tu nawet gorzej. Ponadto zamiast skoncentrować się na pogłębieniu elementów RPG, bo przecież z nich zasłynęła marka, producenci obrali kierunek na strzelankę zmieszaną z Minecraftem. Pojawia się tutaj opcja rozbudowywania wiosek oraz zarządzania nimi. Ostatecznie gra z otwartym światem wyszła z projektu wciągająca. Można, a nawet trzeba się w niej zatracić, nie śpiesząc z wypełnieniem misji głównej. Jednak poza tym, że to Fallout promowany głośno w sumie wyłącznie z nazwy i otoczki, produkt jako taki wyszedł deweloperom tylko w porządku. W dodatku z powtórzoną znów masą błędów.

Niewielkie są szanse, że seria Call of Duty poddana zostanie dramatycznym zmianom, dzięki którym uzyskamy zupełnie nową jakość oraz dużo lepsze wrażenia z rozgrywki. Activision cieszy się z przeszło pół miliarda dolarów zysku w pierwszych dniach po premierze Black Ops III, poprawiających wyniki Advanced Warfare oraz wcześniejszego Ghosts, przy których już nawoływano o przemyślenie skostniałej marki, a nie wyłącznie odcinanie kuponów. Najnowsza jej odsłona idzie ponownie dobrze wydeptaną ścieżką, w futurystyczne szaty po raz kolejny przyoblekając niemal identyczny styl gry. Tam, gdzie naprawdę zaskakuje, dosłownie cofa się do pamiętnych korzeni, w sposób psychodeliczny wykrzywiając świat. Tylko że przez dwie trzecie opowieści tytuł nudzi.

Kiedy Microsoft ogłosił, że kontynuacja przygód Lary Croft ze zrestartowanego w 2013 roku Tomb Raidera pojawi się na Xboksie One oraz Xboksie 360 na mocy umowy na wyłączność ze Square Enix, nie spodziewałem się wielkiego hitu. Dołożono do tego jeszcze zwiastun ukazujący młodą morderczynię, która szuka rozgrzeszenia u psychologa, nie potrafiąc zapomnieć traumatycznych wydarzeń z pierwszej części nowego cyklu. Całe szczęście to był zarys fabuły, który potem został wyrzucony do kosza, a ostatecznie produkt opowiada historię bardziej rodzinną, sięgającą wspomnieniem do ojca bohaterki. W ogóle rodzina jest także motorem napędowym głównego złego charakteru, fanatycznie dążącego do celu. Chociaż tę tragiczną postać powinno moim zdaniem nakreślić się bardziej szczegółowo, na pewno zapadnie ona w pamięć graczom. Ona oraz tony gruzu sypiącego się zewsząd. Gruz Raider robi ogromne wrażenie w temacie oprawy graficznej, ale to nie jedyna jego zaleta, choć tylko dla realizmu świata przedstawionego warto byłoby tę grę obowiązkowo kupić.

Szkoda, że wyścigów WRC 5 nie wypuszczono po prostu bez numeracji, jasno oznaczając, że zrywa się z dokonaniami dwóch poprzednich głównych ekip odpowiedzialnych za rozwój serii. Ile razy jednak można wszystko restartować? Początki grom tej marki dał zespół Evolution Studios w 2001 roku, robiąc kilka kontynuacji. Niemal dekadę później pojawiło się odświeżone WRC z dopiskiem FIA World Rally Championship od studia Milestone i następne odsłony. Teraz zaś ponownie zaczynamy od blisko zera, z deweloperem Kylotonn Games oraz napisanym całkiem od początku kodem. Jak na debiut, zwłaszcza na konsolach obecnej generacji, produkt należy uznać za przyjemny. Nie oczekujcie tylko po nim następcy kultowego Colina…

Na ile trzeba odłożyć markę w cień, aby nabrała mocy? Activision kisiło muzyczny fenomen Guitar Hero ponad pięć lat, zanim w wydaniu Live pozwoliło serii powrócić na konsole. Zła sława produktów wyrzucanych na rynek w regularnych, mniej niż rocznych odstępach widać trochę przeminęła, ale też w przeciwieństwie do bezpośredniej konkurencji w postaci Rock Band 4, producenci o dziwo spróbowali wypłynąć na nowe wody. Rozgrywka teoretycznie nie zmieniła się za bardzo od czasu debiutu pierwszej części jeszcze na PlayStation 2, jednak kontroler dostajemy odświeżony. Chodzi oczywiście ponownie o plastikową gitarę, za to z przemodelowanym gryfem. Zabawa z Guitar Hero to jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina. Są niemniej nowe ścieżki.