gry (strona 4 z 33)

Marka Wolfenstein to legenda i chociaż przez kilka dekad obecności na rynku zaliczała wzloty oraz upadki, ostatnimi czasy szybuje mocno w górę. W zeszłe wakacje otrzymaliśmy The New Order, produkcję wspaniale oddającą to, co było najlepszego w starych grach z serii. Zdobyła ona uznanie krytyków, wiec należało szykować się na kontynuację. Na razie, tak na przeczekanie, dostaliśmy jednak samodzielny dodatek. Twórcy z MachineGames cofnęli się w czasie, by ukazać w The Old Blood wydarzenia przed tymi z zeszłorocznego cichego hitu. Więcej więc tutaj klimatu II Wojny Światowej, niż fikcyjnego futurystycznego neonazizmu. Całość sprzedawana jest w dobrej cenie.

Prawie 18 lat temu firma Bullfrog, którą kierował Petera Molyneux, stworzyła świetny symulator władcy podziemi. Dungeon Keeper długo był uznawany za największe dzieło studia oraz pewien wyznacznik w grach. Wkrótce dorobił się także części drugiej, mniej jednak popularnej. Od tego momentu na rynku raz na jakiś czas pojawiały się tytuły oparte na schemacie zarządzania lochami lub oferujące nieco tylko inne podejście do rozgrywki, dodając przykładowo tryb pierwszoosobowy lub oferując rozwój bohatera. Niedawno swoją premierę miała kolejna pozycja czerpiąca garściami z klasyki. Sfinansowane w 2012 roku na Kickstarterze War for the Overworld znów daje nam pobawić się w wielkiego złego, zarządzającego liczną kadrą różnych swoich sługusów.

Żyjemy w czasach, w których gry robione są na szybko i często wypuszcza się je na siłę, mimo sporych braków w zawartości. Obok hitów, spotykamy się dlatego również z tytułami złymi lub tak bardzo niedorobionymi, że aż odechciewa się śledzić ich losów po premierze. Tak było z Lords of Xulima, który to projekt miał swoją zagraniczną premierę latem ubiegłego roku. W kwietniu trafił w zlokalizowanej, poprawionej wersji do Polski, prosząc jednak o szansę. Warto tej niedrogiej grze ją dać, bo pozornie nie mająca nic do zaoferowania produkcja, po głębszym poznaniu zapewnia dużo frajdy.

Gry z wybijaniem zombiaków to takie dzieła, które nie mają prawa się za szybko znudzić, jeśli zostaną dobrze zrealizowane. Posiadacze Xboksów One szczególnie miło pewnie wspominają Dead Rising 3, więc możliwe, że również usprawnionego graficznie State of Decay wypatrywali. Tytuł wyszedł jakiś czas temu na poprzedniej konsoli Microsoftu, a teraz został poddany graficznemu szlifowi oraz wzbogacony o dwa rozszerzenia i na nowo pojawił się na rynku. Co ciekawe, to nie tylko gra akcji, lecz w pewnym sensie również strategia. Niecodzienne podejście do tematu może by nawet i na długie godziny wciągało, ale twórcy z Undead Labs przez ostatnie miesiące po prostu się lenili. Dość powiedzieć, że dawno nie miałem do czynienia z tak źle zoptymalizowanym, pełnym błędów, a do tego po prostu brzydkim projektem. W żadnym wypadku nie pokazuje on mocy obecnych konsol, ani tym bardziej PC.

Tak jak w rzeczywistym świecie, tak i w świecie gier mody przychodzą i odchodzą. 17 lat temu Baldur's Gate tchnął nowe życie w pogrążony w stagnacji gatunek projektów RPG na PC i w rezultacie dostaliśmy całą serię znakomitych przygód w Zapomnianych Krainach. Kilka lat później znów nastąpiła zapaść – nastąpił wysyp gier akcji, w których mogliśmy w jakiś ograniczony sposób rozwijać postać, jednak daleko im było do klasyków rozgrywanych w znanym systemie Dungeons & Dragons. Niedawno dopiero popularyzacja tzw. crowdfundingu pokazała, że są chętni na bardziej niszowe dzieła. W ten właśnie sposób zebrano na Pillars of Eternity. Tytuł tworzony przez Obsidian Entertainment miał połączyć głównego bohatera, niezapomnianych kompanów i poznawanie krain z Baldurów z radosną i intensywną walką oraz zwiedzaniem podziemi z Icewind Dale, a to wszystko przyprawić pełną emocji narracją i dojrzałą tematyką jak w Planescape: Torment. Grę reklamowały takie nazwiska jak Cain, Sawyer czy Everts. Po premierze okazało się, iż warto było im oto zaufać. Jest udana, wciąga jak diabli.

Mortal Kombat X jest kontynuacją restartu całej serii z 2011 roku, która pokazała, że Ed Boon ze swoim zespołem NetherRealm Studios ciągle wie, jak się tak zwane bijatyki robi. Napędzana mocno zmodyfikowaną technologią Unreal Engine 3 produkcja nie tylko świetnie wygląda, lecz przede wszystkim oferuje fantastyczną rozrywkę dla dojrzałych graczy. Krew leje się tutaj strumieniami, a ciosy wykańczające są niekiedy po prostu obrzydliwe, ale o dziwo twórcom udało się pozostać w granicach dobrego smaku, równocześnie dając fanom to, czego się spodziewali. Zero ugrzecznień, sama brudna zabawa, a w dodatku tytuł posiada tę nieopisaną iskrę, charakterystyczną dla odsłon 2D marki przed laty. To gra dla wszystkich dorosłych, ale jeśli ktoś pamięta wyrywanie kręgosłupa Sub-Zero dawno temu, tym bardziej przypadnie mu do gustu.

Kiedy Grand Theft Auto V ukazało się pod koniec zeszłego roku na konsolach obecnej generacji, gracze komputerowi musieli wciąż jeszcze obejść się smakiem, gdyż potwierdzona w końcu wersja PC tytułu zaliczała kolejne poślizgi. W tym tygodniu wreszcie, wraz ze słońcem za oknem, doczekali się jednak swojego wydania wielkiego hitu. Premiery na tyle ważnej i wypatrywanej przez rzesze fanów przed monitorami, że firma Rockstar postanowiła rozszerzyć możliwości tytułu o dodatkowe opcje tylko dla nich. Tym samym miłośnicy myszki oraz klawiatury dostali zwyczajnie najpełniejszą, najpiękniejszą i najbardziej rozbudowaną gangsterską przygodę wielu ostatnich lat.

Wbrew temu, co wciąż myśli o grach spora część społeczeństwa, to nie wyłącznie zło i destrukcja. Z tego schematu doskonale wyłamują się wszelkie symulatory budowania miast. Nie tylko możemy dzięki nim sprawdzić, jak w praktyce wyglądałaby metropolia naszych marzeń, ale też czy pomysły gracza w roli wielkiego burmistrza spotkałyby się z akceptacją mieszkańców. Takie możliwości daje wydane niedawno w cyfrowej formie Cities: Skylines. Gra została zrobiona przez programistów z Colossal Order, którzy wcześniej uraczyli nas przyzwoitą serią symulacji transportu publicznego Cities in Motion i po porażce SimCity postanowili spróbować swych sił w większym projekcie.

Bloodborne, kolejnego dzieła japońskiego FromSoftware, odpowiedzialnego wcześniej za utrzymane w tym samym stylu Demon’s Souls oraz Dark Souls, fanom ostatnich produkcji firmy nie trzeba polecać. Zakupią je z automatu, będąc pewnymi świetnej zabawy, chociaż kilka rzeczy u podstaw rozgrywki zmodyfikowano. Absolutnie nie ma wątpliwości, że zakochani w poziomie trudności dotychczasowych dokonań studia odnajdą tutaj coś dla siebie i nawet rozważą pewnie nabycie PlayStation 4, na której to konsoli gra jest wyłącznie dostępna — o ile jej dotąd oczywiście już nie mieli. Nie zawiodą się. Inna bajka to gracze jakoś nie za bardzo kojarzący poprzednie dokonania deweloperów. Tutaj dobra wiadomość jest taka, ze Bloodborne doskonale sprawdza się jako pierwsza propozycja z całego już cyklu nie dających wytchnienia projektów, bo za zmianą realiów poszły też kolejne, między innymi w temacie dostępnego oręża, a także systemu prowadzenia walki. Jeśli ktoś wcześniej odpuszczał, niech spróbuje na nowo.

Zapewne do czasu, kiedy Capcom zdecyduje się zrestartować serię Resident Evil, nie doczekamy się większych zmian w formule rozgrywki. Co ciekawe, wydane niedawno Revelations 2 wcale nie próbuje za wiele modyfikować czy być zbytnio odkrywczym, a to wychodzi produktowi tylko o dziwo na dobre. Gra w żadnym wypadku nie jest horrorem. Reprezentuje strzelanki TPP, podszyto ją prostym, lecz przez to zjadliwym scenariuszem, a na dokładkę stanowi świetną propozycję dla lubiących grać razem z kolegą przed jednym telewizorem. Po ukończeniu głównego wątku jest co robić dalej, a do tego czysto zręcznościowy tryb Szturmu długo nie pozwoli odłożyć produktu na półkę, by się kurzył.

W sklepach pojawiła się gra Battlefield Hardline i wieloletni fani serii zaczęli kręcić nosem. Nie bez powodu. Jeżeli coś w końcu ma w nazwie (cyfrowe) pole bitwy, po którym przez lata biegała cała masa graczy, przyzwyczajając się do pewnych wojennych rozwiązań, samo dolepienie podtytułu absolutnie nie uzasadnia zmian założeń rozgrywki. Tutaj zrezygnowano oto z typowo militarnych klimatów, w kampanii oraz zabawie multiplayer koncentrując się na zmaganiach policjantów z przestępcami. Nie ma tragedii, bo w przypadku obu trybów produkt zapewnia wiele godzin dobrej rozrywki, jednak ilekroć tylko spojrzy się na tytuł i przypomni sobie poprzednie dokonania twórców w temacie, mina człowiekowi rzednie. Ten projekt należało po prostu wydać jako osobne dzieło, no ale wtedy przecież, bez Battlefielda w tle, sprzedawałoby się gorzej, prawda?

Obecnym konsolom w dalszym ciągu brakuje porządnych gier akcji, a zwłaszcza takich, z których zasłynęły sprzęty poprzednich generacji. Powoli zapominamy już chyba o tytułach, w których chodziło o efektowne rozprawianie się z przeciwnikami z bliska, przy równoczesnym dążeniu do uzyskania jak najdłuższego łańcuszka ciosów. Seria Devil May Cry stała się niegdyś ikoną tego nurtu, który potem próbowano w początkach 2013 roku przywrócić do łask za sprawą restartu marki sprowadzonego do trzech literek – DmC. Choć projekt sprzedał się słabo, zebrał dobre noty, więc kontynuacja wydawała się możliwa. Póki co, Capcom wyłącznie odgrzewa smaczny kotlet w wydaniu na Xboksa One i PS4. Główną zmianą jest oczywiście obraz w Full HD przy 60 klatkach na sekundę.

Twórcy gier lubią zaskakiwać, tylko niestety nie zawsze tak, jak byśmy chcieli. W czasach, kiedy kolejne projekty coraz częściej mają hollywoodzkie budżety, niektórzy próbują zarobić na nas w prosty i coraz bardziej kreatywny sposób. Nikogo nie dziwi już wydawanie DLC, szanowane serie wzbogacane są o mikrotransakcje, a niektórzy po prostu każą płacić sobie abonament. Sid Meier w swym Starships postanowił wymyślić coś nowego: stworzył mini-grę towarzyszącą Civilization: Beyond Earth, która z jednej strony ma być samodzielnym tytułem, a z drugiej granie w oba dzieła odblokowuje tu i tam przeróżne bonusy. Pomysł jest na pierwszy rzut oka dość ciekawy, jednak (jak to często bywa), jego wykonaniu naprawdę daleko do doskonałości.

Gry Ori and the Blind Forest wypatrywało wielu fanów platformówek. Prezentująca się w materiałach prasowych niczym ruchome malowidło produkcja miała być jednym z tych projektów, które nakłoniłyby do zakupu Xboksa (z nastawieniem na One), chociaż więcej tutaj obiektów 2D, niż świetnie oteksturowanych trójwymiarowych. Z początku oprawa oszałamia, wkrótce jednak okazuje się, że cały ten przepych graficzny miejscami utrudnia zabawę, zaś przy bliższym przyjrzeniu się sprawie znajdzie się też kilka wyraźnych niedoróbek. Czar po części pryska więc, zaś fascynacja ustępuje pola irytacji, ponieważ dzieło jest zarazem tytułem na starą modłę, gdzie precyzyjne skoki oraz wykorzystanie wszystkich dostępnych w danym momencie umiejętności to podstawa.

Co jest lepsze od zwykłego zombiaka? Nazi zombiak. Dowcip słaby, ale tak w skrócie by można podsumować Zombie Army Trilogy, czyli zestaw trzech gier, które stworzono jako odskocznię od krycia się w ruinach oraz ściągania celów z odległości w serii Sniper Elite. Nie ma się co doszukiwać tutaj nie wiadomo jakiej fabuły, zastosowania rewolucyjnych nowoczesnych technologii czy czegokolwiek przełomowego. Zebrany do kupy pakiet wydanych już raz dwóch części wzbogacono teraz o trzecią, zapakowano w jedno pudełko i posłano do sklepów, ku uciesze fanów rozwalania głów nieumarłym, którzy dodatkowo mają pewien sentyment do burzliwego okresu II Wojny Światowej. Jednym się produkt niesamowicie spodoba, drudzy na ten relikt machną tylko ręką.

Ostatnie lata to nie był najlepszy okres dla gier strategicznych. Znane serie zostały zepchnięte na margines przez kolejne tytuły typu MOBA, w e-sporcie liczy się tylko drugi StarCraft, a miłośnikom poważnych zmagań pozostał w zasadzie jeden wydawca, Matrix Games, produkujący gry dla największych hardkorowców. W zestawieniu z konkurencją, znana seria Total War stara się być gdzieś pośrodku. Z jednej strony mamy realistyczne od strony taktycznej bitwy i dążenie do odtworzenia realiów historycznych, z drugiej mechanikę rozgrywki, która choć nie trywialna, nie powinna przerosnąć domorosłych generałów. Ten świetny przepis Creative Assembly stosuje też w swoim najnowszym dziecku, Total War: Attila. Trzeba przyznać, że nadal robi swoje bardzo skutecznie.

Obok wielkich hitów oraz gier na dziesiątki godzin, istnieje pewna kategoria produktów rozrywkowych, które stanowią rozwiązanie na chwilową nudę. Sprawdzają się, gdy nie za bardzo ma się ochotę na ratowania świata w jakimś znanym tytule, a jest potrzeba odstresowania się. Konsolowe Screamride idealnie się tutaj sprawdza. Chociaż dzieło przygotowane na oba Xboksy zapowiadało się jako symulator lunaparku, tak naprawdę to właśnie coś dla zabieganych oraz znudzonych, chcących przez moment oderwać się od rzeczywistości. Projekt pozwoli im wybrać czy pragną akurat coś rozwalić, zbudować, a może zwyczajnie przejechać się futurystyczną kolejką górską i nabawić nudności.

Nikomu rozsądnemu chyba nie trzeba tłumaczyć, jak istotnymi działami w wojnach międzysystemowych są gry wytaczane wyłącznie w wydaniach na określone platformy. Szczególne ważne stały się one w przypadku konsol nowej generacji, korzystających z podzespołów wziętych z PC i dlatego niedocenianych oraz otwarcie wyśmiewanych przez komputerowców. The Order: 1886 to kolejna próba przekonania wszystkich, że PS4 może jednak pokazać pazur, a pod względem graficznym niesamowicie zadziwić. Faktycznie, dzieło to najpiękniejszy obecnie konsolowy twór, szkoda tylko, że aby to osiągnąć producenci tytułu zaserwowali nam w sumie interaktywny film z okazjonalnym podążaniem wąskimi korytarzami od strzelnicy do strzelnicy. Do tego w wąskim oknie.

Strzelanka wieloosobowa, w której naprzeciw siebie wcale nie staje równa liczba zawodników z dwóch drużyn, to rzecz nieczęsto spotykana. Po niemałym sukcesie obu odsłon Left 4 Dead, Turtle Rock Studios nie bało się jednak zaryzykować i obmyśliło kolejną niecodzienną produkcję. Evolve opiera się na sieciowej rywalizacji jednego wielkiego potwora z grupką kosmicznych łowców, uzupełniających się świetnie umiejętnościami. Wielkość oraz siła mierzy się tutaj z potężnymi broniami, pułapkami oraz gadżetami umożliwiającymi przeżycie ludziom, co przy wczuciu się w poszczególne role i umiejętnie rozgrywanych meczach daje potwornie dużo radości. Problem w tym, że bez zgranej paczki przyjaciół cała ta układanka szybko się rozsypuje, znacznie irytując.

Kiedy Techland zapowiedział Dying Light, wielu graczy zapewne po prostu zobaczyło w nadchodzącym projekcie kolejne Dead Island, chociaż w nieco innych klimatach. Nie da się ukryć, że nowe dzieło rodaków czerpie sporo z ich poprzednich dokonań i nie chodzi tutaj tylko o następną wersję autorskiej technologii Chrome Engine. Miłośnik wybijania zombie, wprawiony w dotychczasowych produktach firmy, zauważy podobne zachowania czy typy nieumarlaków (z szarżującym wielkoludem na czele), a nawet będzie mógł upierać się, iż ponownie użyto gdzieniegdzie fragmentów niektórych lokacji. Czepialscy jednak znajdą się zawsze. Dla przeciętnego fana świata elektronicznej rozgrywki najważniejsze będzie w tym wszystkim to, ile zabawy z produktu można wyciągnąć. Cóż, bardzo dużo, choć w pewnych przypadkach wiele godzin zajmie, zanim poczujecie się jak prawdziwy mistrz skakania po dachach. Początki są lekko nudnawe.

Patrzenie na Saints Row IV jako na rozbudowany dodatek (którym w sumie tytuł z początków był, zanim nie postanowiono zrobić z niego pełnoprawnej odsłony serii), może przynieść rozczarowanie przy obcowaniu z właśnie wydanym pociągnięciem historii gangu Świętych w Gat Out of Hell. Dlaczego? To samodzielne rozszerzenie promowane było szumnie też jako diabelnie dobra zabawa, warta swojej ceny, choć oferująca mniej od standardowych części kryminalnej sagi z przymrużeniem oka. Producenci poszli jednak na takie ustępstwa, że gdy w pewnym momencie sami wyśmiewają brak rozbudowanego wątku fabularnego i złożonych misji, zwyczajnie człowiek czuje się przez nich oszukany, zwłaszcza na tle wspomnianego poprzedniego wydania gry. Do tego ani przeciwnicy, ani zestaw fikcyjnych broni, które stanowiły dotąd główny punkt programu, nie zachwycają, a wirtualne piekło jest ciasnawe i monotonne…

LittleBigPlanet to była gra, której sensu robienia kontynuacji kiedyś nie widziałem, z uwagi na spore możliwości edytora do tworzenia nowych, rządzących się własnymi prawami rozgrywki etapów. W części drugiej Media Molecule pokazało jednak, że studio sporo ciekawych pomysłów miało jeszcze w zapasie, co też przełożyło się na rozbudzenie wyobraźni posiadaczy PS3 oraz masę zaawansowanych mini-gier albo eksperymentów, mających za zadanie pokazać, co takiego z systemu da się jeszcze wycisnąć przy odrobinie samozaparcia. Liczne dodatki utrzymały zainteresowanie społeczności. Odsłona trzecia, wydana niedawno w wersjach na nową i starą generację konsol Sony, niestety rewolucji żadnej nie wprowadza. Tak na dobrą sprawę to tylko podsumowanie dotychczasowego dorobku, wzbogacone o kilka gadżetów i bohaterów.

Rok temu przyglądałem się Grand Theft Auto V na konsolach starej generacji. Nie byłem do końca zadowolony z produktu, chociaż na pewno należał on do wybitnych, toteż wieści o usprawnionym wydaniu wielkiego hitu na Xboksa One, PlayStation 4 oraz PC przyjąłem ze spokojem. Wznowienia HD to w obecnych czasach rzecz normalna, zaś samo podbijanie rozdzielczości, jak to się na ogół po linii najmniejszego oporu robi w takich przypadkach, niekoniecznie motywuje do ponownego zakupu tej samej gry. Ekipa Rockstar jednak niesamowicie mnie zaskoczyła. Nie tylko bardzo konkretnie podeszła do tematu odświeżenia oprawy, ale też dorzuciła masę nowych rzeczy, które skutecznie odciągają uwagę od wpadek charakterystycznych dla serii, typu niespodziewane zgony.

Obecny rynek gier momentami wydaje się naprawdę nudny. Sami producenci nie kryją się z tym, że często wypuszczają coś, co już było, tylko w nieco nowszej odsłonie. Ten czas to najlepsza okazja dla projektów nietypowych, a właśnie do takich można zaliczyć polskie This War of Mine. Choć zetkniecie się tutaj z wojną, w przeciwieństwie do setek strzelanek, nikt nie będzie wielkim bohaterem, który z uśmiechem na twarzy morduje zastępy przeciwników i ratuje świat. Dzięki tej pozycji przekonacie się, że tak naprawdę czasami wybór między dobrem a złem nie istnieje, bowiem te pojęcia zacierają się w tragicznych realiach. Wystarczy postawić się w sytuacji osób, które od lat wojna dotyka znacznie bardziej, niż żołnierzy którejkolwiek ze stron – wystarczy wcielić się w rolę cywila starającego się po prostu przeżyć.

Z serią Assassin's Creed wielu graczy związanych jest od pierwszej części. Pierwowzór ogólnie uważa się za naprawdę udany i unikalny produkt Ubisoftu, z uwagi na ciekawą fabułę oraz powiew świeżości w rozgrywce. Firma pokazała, że można stworzyć coś nowego, technologicznie niesamowitego, a zarazem bardzo rozrywkowego. Dalej była świetna kontynuacja, dla niektórych jeszcze lepsza, a potem już regularnie, praktycznie co roku, kolejne wydania gry. Zapatrzono się chyba w Call of Duty, co mogło się nie podobać, ale ja wciąż byłem wciągany w zabawę dobrze poprowadzoną historią oraz grafiką na wysokim poziomie. Nic dziwnego, że wypatrywałem Unity, skrupulatnie śledząc postępy nad produkcją, wyglądając wirtualnie odtworzonego Paryża oraz nowych możliwości głównego bohatera. Wiedziałem, że to będzie kolejna pozycja, którą kupię. Nie wiedziałem natomiast, iż będę miał aż tak wielkie problemy z zagraniem w nią.