gry (strona 5 z 33)

Nie jestem zwolennikiem wznowień HD starych tytułów, ale Master Chief Collection na Xboksa One pokazuje, że nie w każdym przypadku mamy tu do czynienia z prostym wyciąganiem pieniędzy z portfeli fanów. Na Halo 5 jeszcze trochę poczekamy, a w międzyczasie można na konsoli nowej generacji Microsoftu przypomnieć sobie dotychczasowe przygody charakterystycznego bohatera, zakutego w zielony pancerz. Kompilacja głównych odsłon serii, rozprowadzana w sprawiedliwej cenie, już sama w sobie powinna zainteresować szukających okazji, ale pracy w pakiet włożono nie tylko tyle, by w podwyższonej rozdzielczości wypchnąć za drzwi dawne hity, lecz też zebrano je zręcznie do kupy, usprawniono i nawet miejscami upiększono nie do poznania.

Seria Call of Duty z każdym kolejnym rokiem staje się wyraźnie odgrzewanym dorszem, polanym tylko nieco innym sosem, by zmienić smak tego samego kawałka spieczonej ryby. Activision trochę pod publikę zdecydowało się przydzielić popularne danie trzem już kucharzom, na przemian serwującym je we własnej kompozycji przypraw. Studio Sledgehammer Games, które dołączyło niedawno oficjalnie do szefów kuchni wydawcy, niestety sporo naobiecywało, a zagrało na patelniach bardzo bezpiecznie. Chce wmówić nam, że jego wizja przyszłości gwarantuje emocjonującą rozgrywkę, podczas gdy w ramach serii mieliśmy już lepiej zrealizowane niedalekie science-fiction, a do tego widać tu, że zabrakło pomysłów na efektowne, niezapomniane poskryptowane akcje. Jeżeli gracz w nowej strzelance się nudzi, to jeden uznany Kevin Spacey sytuacji nie uratuje.

Lords of the Fallen miało jedno proste zadanie. CI Games, czyli dawne City Interactive, mimo wielu dość dobrych projektów na karku, dalej kojarzone było raczej z przeciętnych gier. Powstająca w bólach strzelanka Enemy Front trąciła myszką, firma potrzebowała tymczasem iść w hity. Wizerunek producenta miał ocieplić więc Tomasz Gop, po części odpowiedzialny za światowy sukces Wiedźminów, który pod nową banderą wziął się za przygotowywanie swojego kolejnego dzieła RPG — oczywiście wspierany przez ekipę zdolnych programistów, projektantów, grafików i innych. Przy grze pracowało ponad 170 osób, a łączny budżet przekroczył 32 miliony złotych. Narodziła się wizja mrocznego świata fantasy w wersjach na komputery oraz od razu konsole nowej generacji, idąca bardziej jednak w stronę japońskiego ducha, niż tego, do czego przyzwyczailiśmy się w ostatnich latach my Słowianie. Rozmach jest, a kiedy pomimo oczywistych, dość uciążliwych błędów, gracz nie może oderwać się od zabawy, to znaczy, że coś zrobiono wyjątkowo dobrze. Gdyby zamiast przyśpieszać premierę, opóźnić ją nieco i doszlifować projekt, więcej osób nie mogłoby przejść obok tego mocnego tytułu obojętnie.

Gry na wyłączność dla określonej platformy budzą nie lada emocje, zwłaszcza w przypadkach, gdy studio znane z tytułów tylko dla konkurencyjnego sprzętu nagle przechodzi do dotąd wrogiego obozu. Insomniac Games, doskonale kojarzone chociażby z serii platformówek Ratchet & Clank na urządzenia PlayStation, w przypadku projektu Sunset Overdrive zdecydowało się na współprace z Microsoftem, aby powołać do życia zupełnie nową markę. W planach jest pociągnięcie tematu w kontynuacji, ale oczywiście najpierw pierwsza część musi się sprzedać. Jeżeli ktoś ma Xboksa One, kocha Crackdown i z zazdrością patrzył w stronę obu pierwszych gier InFamous, produkt dostarczy mu przyjemnej zabawy. Nie jest to dzieło na tyle wybitne, by z miejsca lecieć po nie do sklepu, niemniej warto mieć je na uwadze planując wydatki w przyszłości.

Seria Borderlands rozrosła się naprawdę szybko o kolejny produkt. Nie bez powodu. Trzecia z kolei jej część, przy czym nie chronologicznie, bowiem akcja skupia się tutaj na ukazaniu wydarzeń między pierwowzorem a kontynuacją, jest najzwyczajniej w świecie dopowiadaniem już znanej historii. Dowiadujemy się, czemu doskonale kojarzony fanom Przystojny Jack tak nienawidzi planety Pandora i dlaczego postanowił zgładzić wszystkich poszukiwaczy kosmicznych skarbców. Rzecz jasna powracają nietuzinkowy humor i pokręcone żarty, niejednokrotnie nawiązujące do popkultury, mnogość generowanego losowo śmiercionośnego uzbrojenia czy bardzo ładna komiksowa oprawa wizualna. Czy jednak przypadkiem tego rodzaju projekt nie jest prostym wyciąganiem pieniędzy, który mógłby zostać spokojnie potraktowany za zwykły, chociaż rozbudowany dodatek? Nawet jeśli, to i tak warto tę propozycję Gearbox nabyć.

Od 23 lat gry z serii Cywilizacja pozwalają nam wcielić się we władcę świata. Niejednokrotnie mieliśmy okazję przeprowadzić plemiona od epoki kamienia łupanego aż do niedalekiej przyszłości. Na przestrzeni dekad seria ewoluowała w kierunku coraz bardziej szczegółowej symulacji, niezmienna pozostała jednak idea, że trzeba uczynić naród gracza dominującym na Ziemi – pod względem militarnym, kulturowym czy też dyplomatycznie. Co jednak, gdy czyjeś ambicje sięgają poza ziemski glob? Ten temat twórcy raczej pomijali. Poza projektem Alpha Centauri oraz stworzonym w odpowiedzi na niego na szybko dodatkiem do drugiej części Cywilizacji, nie dane nam było wykazać się za bardzo w tym kierunku. Beyond Earth wychodzi naprzeciw graczom spragnionym zabawy w wersji Sci-Fi, a efekt końcowy jest całkiem zgrabny, choć to nie rewolucja.

Crytek to firma, która wniosła całkiem sporo do świata gier komputerowych. Do tej pory pamiętam szok, jaki kilka lat temu wywołała gra Crysis. Z technologicznego punktu widzenia była ona prawdziwym majstersztykiem, który prezentował przepiękną grafikę i spore możliwości dewastacji otoczenia, o ile oczywiście posiadaliśmy komputer pozwalający na uruchomienie tytułu. Ryse: Son of Rome to kolejny robiący wrażenie projekt studia. Gracze konsolowi mogli go poznać już rok temu, kiedy zadebiutował na Xboksie One. Teraz dostaliśmy również jego wersję PC. Czy warto sięgnąć po podstarzały nieco produkt, żeby poczuć się jak jeden z rzymskich legionistów?

Gdy w lutym 2012 roku legendarny Brian Fargo ogłosił, że wystartuje zbiórka na kontynuację jego hitu pod tytułem Wasteland z lat osiemdziesiątych, pomyślałem, iż w końcu doczekamy się prawdziwego następcy Fallouta. Dwa miesiące i 3 miliony dolarów później, po rekordowej kampanii crowdfundingowej, wszyscy już wiedzieli, że inXile Entertainment musi zakasać rękawy, aby spełnić obietnicę dostarczenia wielkiego, taktycznego RPG w postapokaliptycznym świecie. Zespołowi zajęło to dłużej, niż pierwotnie planował, ale też z początku Wasteland 2 miał być znacznie krótszy. Z entuzjazmem, lecz i obawą, co do efektu, zasiadłem do gry i... pustkowia mnie wchłonęły.

Z każdym kolejnym wydaniem gry FIFA podnoszą się głosy malkontentów, którzy za swój kluczowy argument przeciwko serii podają brak znaczących zmian. Trudno się z nimi (przynajmniej częściowo) nie zgodzić, biorąc pod uwagę, że poprzednie wersje PC nie odstawały od siebie w znaczący sposób, poza oczywiście ulepszeniami graficznymi czy odświeżonymi składami. Wbrew obiegowym opiniom, FIFA 15 jednak niesie szereg istotnych nowinek i modyfikacji, na czele z debiutującym na komputerach silnikiem Ignite EA. To największa zmiana w produkcji, ale oczywiście oferuje ona znacznie więcej.

Fani gier wyścigowych nie mieli za bardzo po co sięgać dotąd po konsolę PlayStation 4. Zapowiadany na zeszłoroczną premierę sprzętu Driveclub, najnowsza propozycja odpowiedzialnego za znaną serię MotorStorm zespołu Evolution Studios, zaliczył wielomiesięczny poślizg, aby twórcy mogli dzieło dopracować. Pojawiły się nawet głosy, że się nie ukaże. Na szczęście projekt w końcu trafił na rynek. Od razu stał się tak popularny, że serwery gry odmówiły posłuszeństwa, więc w tytułowych klubach nie było się jak bawić, o rywalizacji online nie wspominając. Na szczęście tryb dla samotników wciąga na tyle, by przez kilka dni miłośnik wirtualnej motoryzacji mógł zapomnieć o tak szumnie promowanej funkcjonalności sieciowej produkcji i po prostu słuchać silników.

Nie cierpię, kiedy naprawdę dobry projekt psuje w sumie jedna uciążliwa wada, a tak jest w przypadku gry Obcy: Izolacja. SEGA wreszcie dotrzymuje słowa i daje fanom oryginalnego obrazu Ridleya Scotta z 1979 roku produkcję mogącą aspirować do miana interaktywnego przedłużenia wątków oraz tego niezapomnianego niepokoju znanych z pierwszego filmu serii, do tego popisującą się niezwykle realistyczną miejscami oprawą graficzną. Chłonąłem to, co wydawca wraz ze studiem Creative Assembly chcieli mi przekazać, przenosząc się w myślach na odległą stację kosmiczną, którą faktycznie człowiek mógłby wybudować już wiele lat temu, gdyby tylko wiedział jak. Przyszłość, ale w stosunku do naszej teraźniejszości zacofana technologicznie, została tu wspaniale przedstawiona, wypada prawdopodobnie. Nieprawdopodobne jest to, że ktoś uznał system ręcznego zapisywania stanów gry za element mający budować nastrój grozy.

Są takie serie gier, których kolejne odsłony zwykło się kupować w ciemno, bo sama nazwa gwarantowała świetną zabawę i dawała uczucie dobrze wydanych pieniędzy. Do tak dopracowanych pozycji, dostępnych w dodatku wyłącznie na platformy jednej marki, zaliczyć należy niewątpliwie wyścigi Forza Motorsport studia Turn 10, a także ich nieco bardziej swobodną odnogę w postaci Forzy Horizon, za którą odpowiada Playground Games. Xbox One dostał właśnie drugą część dynamicznego szwendania się po wirtualnych drogach i bezdrożach aż po sam horyzont. Szybko do głowy wracają wspomnienia niesamowitej zabawy ze świetnym pierwowzorem z poprzedniej generacji amerykańskiej konsoli, ale równie szybko ustępują one pola poczuciu znużenia.

Bandai Namco i tematyka anime – wiadomo, co z tego wynika. Po wielu różnorakich grach opartych na popularnej kreskówce Dragon Ball, również z Naruto (swoją drogą serią uważaną za następcę kultowej marki Akiry Toriyamy) firma poszła w ilość i bezceremonialnie wydaje kolejne odsłony bijatyki. Efektem tego są projekty o tak intrygującym tytule jak Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm Revolution. Oczywiście to następna gra z serii, czerpiąca garściami z opowieści o młodych wojownikach ninja, a przy okazji wymagająca od gracza emocjonalnego zaangażowania w produkt. Przeciętny konsolowiec, który nie kojarzy kim jest tytułowy bohater, a tym bardziej jego przyjaciół i wrogów, nie ma tu zwyczajnie czego szukać. To dzieło wybitnie dla fanów.

Kiedy zespół Bungie, ojcowie serii Halo, zostawił swoją niezwykle popularną markę w rękach Microsoftu, żeby pod skrzydłami Activision rozwijać przez wiele lat kolejną, gracze oczywiście nie mogli się jej doczekać. W rozpisany na wiele odsłon projekt Destiny wydawca wpompował całe morze pieniędzy, nie tylko finansując podległe sobie studio, lecz także naturalnie rozreklamowując nadchodzący, pewny hit. Produkt sprzedaje się niczym świeże bułeczki, ale jak grzyby po deszczu rośnie też liczba marudzących na niego. Jak zwykle, najbardziej z tytułu ucieszą się ci, którzy z zimną krwią potrafią oceniać gry i po prostu czerpać z nich przyjemność. Rewolucji bowiem nie uświadczyliśmy, a mając w pamięci poprzednie dokonania amerykańskiej ekipy oraz popularne wyczyny Master Chiefa, jej obecne dzieło może faktycznie rozczarowywać.

The Sims to seria, którą się kocha albo nienawidzi. Ponieważ należę do tej pierwszej grupy graczy, wiązałam z czwartą jej odsłoną duże nadzieje. Nie spodziewałam się wcale nowości na skalę drugiej części, niezwykle innowacyjnej w porównaniu z pierwowzorem, wierzyłam jednak, że dostanę tytuł dopracowany, po całej serii rygorystycznych alfa oraz betatestów. Niestety, wygląda na to, że studiu Maxis po zainwestowaniu lwiej części budżetu na rozreklamowanie nowego symulatora życia, zabrakło grosza na porządne sprawdzenie produktu. EA znów będzie się tłumaczyło, bo gracze dostają projekt wybrakowany, pełen błędów utrudniających rozgrywkę tak bardzo, że do gry podchodziłam wielokrotnie, by za każdym razem przygryzać wargi.

Po kilku odsłonach serii King’s Bounty wydawać by się mogło, że nawet najwięksi jej fani będą rozczarowani, kiedy po raz kolejny zwyczajnie zaserwuje im się to samo. Odpowiedzialne za markę rosyjskie studio Katauri Interactive zdaje się mieć na ten temat jednak odmienne zdanie i niedawno dało nam możliwość zmierzenia się z chordami potworów w najnowszej grze o podtytule Dark Side, czyli Mroczna Siła. Dostaliśmy czwarte samodzielne rozszerzenie do sześcioletniej już produkcji, która dotychczas raczej nie rozpieszczała nas nowościami. Twórcy są albo bardzo pewni swojego pomysłu, albo próbują zwyczajnie po raz kolejny zarobić na nas niewielkim kosztem.

Diablo 2 swojego czasu wciągnęło mnie tak, że trzeciej części niezwykle popularnej serii poświęciłem mnóstwo godzin na kilku różnych platformach sprzętowych. Po wersji PC oraz na starsze konsole, przyszła pora na Ultimate Evil Edition, najpełniejsze wydanie produktu, stworzone głównie z myślą o Xboksie One i PlayStation 4 - choć wyszły też jego wersje dla poprzednich platform Microsoftu oraz Sony. W odróżnieniu od komputerowców, fani Xboksów 360, a także PS3 nie dostali rozszerzenia Reaper of Souls w formie dodatku do dokupienia osobno, więc zmuszeni są do nabycia całej kolejnej gry, posiadając już wersję podstawową Diablo III. Warto, bo zmian jest wiele, ale zrozumiałe może być tutaj pewne wahanie. Co innego właściciele sprzętów obecnej generacji – nie dość, że ogólnie na zalew gier nie mogą narzekać, to przecież mają do czynienia z projektem zupełnie nowym i jeszcze bezkonkurencyjnym w swoim gatunku.

Dziwne to uczucie zasiadać do gry, która jest kontynuacją znanej serii, ale tak bliźniaczo podobną do ostatnio wydanej jej części, że do głowy szybko powracają wspomnienia z przechodzenia poprzedniczki. Teoretycznie sprawa prosta, bo skoro to w gruncie rzeczy to samo, ocena nie może być za wysoka. Co jednak, gdy dosłowna powtórka z rozrywki daje niesamowitą frajdę? Sytuacja się komplikuje. Taką właśnie lekko problematyczną propozycją jest najnowsze dzieło twórców Gothica, studia Piranha Bytes. Risen 3: Władcy tytanów to tak naprawdę Mroczne wody w lekko przeprojektowanych szatach, niemniej mało mnie to przez wiele godzin gry obchodziło. Dzieło mocno mnie wciągnęło.

Przyznam, że długo zastanawiałem się jaką konwencję przyjąć przy recenzji Metro Redux. Składające się na interesujący pakiet gry Metro 2033 Redux i Last Light Redux nie są tworami zupełnie nowymi, a wersjami odnowionymi, dostosowanymi do najnowszych komputerów oraz konsol (PS4 z Xboksem One). Zrodziło to pewien problem – jak je opisać, aby zarówno zupełnie nowi gracze, jak i weterani mogli tu znaleźć ciekawe informacje? Uznałem, że najlepszym rozwiązaniem będzie podejście do nich bardziej jak do tytułów zupełnie świeżych. Nie każdy przecież miał okazję grać w którąkolwiek część Metro, choćby ze względu na spore wymagania sprzętowe, jakie cechują tę grę. Wersje Redux mają za zadanie wspomniane już ulepszenie obu tytułów i dopasowanie ich do najnowszego sprzętu przy zastosowaniu odświeżonego silnika 4A Engine. Na szczęście jest tu jednak więcej nowości, niż tylko zmiany związane z oprawą audiowizualną.

Chyba nie odkryję Ameryki stwierdzając, że wielu graczy spodziewało się po Sacred 3 porządnego klona Diablo II lub III. Część miło wspomina drugą część serii wydawanej obecnie przez Deep Silver, a sama firma też narobiła wokół nadchodzącego nowego dzieła nieco szumu. Idąc krok w krok w ślady Blizzarda trudno byłoby coś zepsuć w utartej formule tak zwanych RPG akcji, ale twórcy z Keen Games postawili oczywiście na oryginalność, dziwnie przez siebie rozumianą. Wzięli maczetę i ochoczo zaczęli odcinać wszystko to, co kojarzyło się z grą stanowiącą wielki wzór dla gatunku, w rezultacie czego dostaliśmy nudną, powtarzalną oraz niezwykle drażniącą pozycję zręcznościową.

Rok po debiucie na PlayStation 3 chwytającego za serce The Last of Us, posiadacze PS4 otrzymali ulepszoną graficznie wersję Remastered docenionego przez krytyków dzieła. Krzywo można patrzeć na fakt pojawienia się podobnego wznowienia, ale tak naprawdę taka praktyka nie różni się w sumie za bardzo od wypuszczania równocześnie kilku wersji sprzętowych danego tytułu. Kto chce i ma taką potrzebę to kupi, kto nie – zostanie przy edycji na stojącą od dawna pod telewizorem zabawkę o gorszych możliwościach. Nie widzę sensu w nabywaniu dwóch różniących się nieco rozdzielczością oraz jakością tekstur wydań tego samego produktu, za to posiadaczom najnowszego urządzenia Sony, którzy nie mieli wcześniej do czynienia z przygodami Ellie i Joela, jak najbardziej w grę polecam się wyposażyć. To zdecydowanie jeden z ciekawszych tytułów ostatnich lat.

Obecnie, kiedy gracze przyzwyczajeni są do masowego mordowania wrogów w produkcjach typu Diablo III i naprawdę szybkiego uzyskiwania kilkudziesięciu poziomów dzielnego bohatera, Divinity: Original Sin od Larian Studios w odświeżający sposób katapultuje nas do słodkich czasów cRPG, które minęły. Sfinansowany przez fanów na Kickstarterze projekt, stanowiący kontynuację wątków ze starszych odsłon serii, ale nie wymagający znajomości wydarzeń w nich przedstawionych, nieśpiesznie nagradza punktami doświadczenia, skłaniając komputerowców do skupienia się na poszukiwaniu dodatkowych misji oraz poznawaniu fabuły, by dopiero po wielu godzinach zabawy móc wreszcie w miarę bezpiecznie wyjść poza mury pierwszego miasta. Po to tylko, aby się zorientowali, że w nieprzemyślany sposób dobrali zdolności herosów z grupy i uzbrojeni w naukę ze swoich debiutanckich prób i błędów zaczęli historię porządnie od nowa.

Nowy film Transformers w kinach, kolejna gra Transformers w czytnikach. Rise of the Dark Spark to próba pogodzenia pędu do wypuszczenia produktu towarzyszącego premierze obrazu kinowego, aby szybko zarobić na świeżym jeszcze temacie, z tym, co w całkiem zgrabny sposób udało się z robotami zrobić High Moon Studios w sadze o Cybertronie. Trudno jednak wyglądać na pudełku księżyca, bowiem za nowy projekt odpowiada Edge of Reality, zespół znany z przenoszenia gier pomiędzy platformami czy darmowej strzelanki Loadout. Jeżeli dodać do tego, że wydawcą dzieła jest Activision, szybko zapalają się w głowie czerwone lampki ostrzegawcze… Na szczęście efekt końcowy nie jest taki tragiczny, jak się można było początkowo tego spodziewać i dostaliśmy całkiem przyjemną strzelankę ze znanymi maszynami w rolach głównych.

Chcecie czy nie mili rodzice, wasze dzieciaki zaczną w końcu grać w strzelanki. Nawet jeżeli jeszcze tego nie robią, to tylko kwestia czasu, aż któryś z kolegów z podwórka czy szkoły pokaże im Call of Duty, Killzone’a czy innego Battlefielda i połkną bakcyla. W przypadku młodszych pociech warto znać alternatywę, produkty w sumie w miarę bezpieczne, w których owszem, należy zlikwidować przeciwnika, lecz cała otoczka temu towarzysząca niesie czystą radość, a nie frustrację oraz rządzę mordu. Wydane wreszcie na PC Plants vs. Zombies: Garden Warfare należy do pozycji, które śmiało właśnie można polecać młodym odbiorcom. Kolorowe roślinki biją się tu z sympatycznymi zombiakami o dominację na bardzo ciekawie i z rozsądkiem zaprojektowanych mapach.

Swoje zamiłowanie do używania w strzelankach różnego rodzaju snajperek zdradzałem publicznie już przy okazji recenzji Sniper Elite V2, a po dłuższej przerwie od rozwalania nazistom głów ze sporych odległości, z otwartymi ramionami przywitałem trzecią część serii, która pojawiła się również na konsolach nowej generacji. Ponownie głównym punktem programu jest tutaj radosne dziurawienie organów wewnętrznych wrogów, podczas gdy system ujęć rentegowskich jeszcze piękniej pokazuje, co też po kolei roztrzaskuje przebijająca się przez ciało kula. Po raz kolejny to wystarczy, abyśmy jako strzelec wyborowy zapomnieli o kilku niedoróbkach ze starej gry, które też powtórzono.