internet (strona 323 z 332)

Dobra wiadomość dla wszystkich użytkowników Spotify bez abonamentu — od teraz możecie słuchać swojej ulubionej muzyki bez żadnych limitów, zarówno na komputerze jak i na urządzeniach mobilnych.

Kim Dotcom ma już prawie wszystko — rozgłos, pieniądze, zwolenników i przeciwników. Brakuje jeszcze władzy. We wrześniu ubiegłego roku mówiło się o tym, że mógłby spróbować swoich sił na politycznej arenie Nowej Zelandii. Internetowy celebryta zdradził, że przygotowuje się do kierowania partią. Dotcom nie jest obywatelem Nowej Zelandii, więc nie może sam zasiadać w Parlamencie, ale kierować partią polityczną prawo mu nie zabrania.

Jednym z gorętszych tematów, związanych z Wikipedią, jest edycja artykułów za pieniądze. W oczach niektórych jest to nic innego, jak branie łapówki za zmianę treści artykułu na korzyść osoby bezpośrednio tym zainteresowanej. Zdarza się, że kogoś spotyka za to kara. Z drugiej jednak strony nie brak pracowników naukowych, którzy edytują artykuły w ramach swojej pracy lub dorabiają dzieląc się swoją wiedzą. W społeczności nie brak osób przekonanych, że słusznym byłoby wprowadzenie kolejnych form płatnej edycji. Ostatnio wyszło na jaw, że takiego procederu (czyli przyjęcia gotówki za zmiany w artykułach) dopuściła się osoba znana, aktywna, zatrudniona nawet na stanowisku rezydentnej wikipedystki przez Instytut Smithsona — największy na świecie zespół ośrodków badawczych, archiwów i muzeów. Sprawę opisał na swoim blogu Tomasz Kozłowski, aktywny członek Wikimedia Polska. W dużej części to dzięki niemu fakt ten został ujawniony.

Być może wcale nie będzie potrzeba kontynuowania microsoftowejkampanii reklamowej „Scroogled”, by zniechęcićużytkowników do korzystania z Gmaila. Google coraz skuteczniej robito samo, krok po kroku zwiększając poziom integracji pomiędzy swoimiusługami, ze szczególnym uwzględnieniem sieci społecznościowejGoogle+. Ostatni z tych kroków to dowód, że przymusowe uspołecznienieczeka wszystkich użytkowników usług Google'a.Przymusowa integracja systemukomentarzy YouTube z komentarzami na Google+ wzbudziła wielekrzyku w Sieci. Decyzja o zintegrowaniu książek adresowych Gmaila iGoogle+, jak już widać po wyrażanych przez internautów opiniach wSieci, zostanie przyjęta przynajmniej tak samo entuzjastycznie.Google'owy webmail wzbogacił się oto o mechanizm, który w momencie wpisywania w pole adresowewiadomości nazwy adresata podpowiada nie tylko kontakty z książkiadresowej Gmaila, ale też z kręgów Google+, nawet jeśli nie znamy ichadresu pocztowego. Oznacza to, że każdy, kto ma nas w kontaktach tejsieci społecznościowej, będzie mógł wysłać do nas e-maila, o ile niezmienimy domyślnych ustawień poczty.Ten cudowny dla spamerów wynalazek można bowiem wyłączyć – wustawieniach Gmaila należy w tym celu odwiedzić zakładkę Ogólne,i w polu Wysyłaj e-maile z Google+ wybrać w odpowiedzi napytanie Kto może wysyłać do Ciebie e-maile z Twojego profiluGoogle+ opcję Nikt(domyślnie ustawienie to Każdy w Google+).[img=disablegoogleplus]Warto pamiętać, że zasięg opcjiKażdego na Google+ jest naprawdę spory – ostatecznie jest todziś domyślna platforma komentarzy YouTube, nie sposób też założyćnowego konta na Gmailu bez zakładania profilu w Google+. Wspołecznościowej sieci Google technicznie jest więc znacznie więcejludzi, niż z niej realnie korzysta.To nie pierwszy krok w stronęintegracji Google+ z Gmailem. Zaczęto w 2011 roku, od wprowadzeniaautomatycznej aktualizacji książki adresowej Gmaila danymi kontaktówpobranymi z Google+, a także dodaniu przycisku pozwalającego nadodawanie kontaktów z Gmaila do kręgów sieci społecznościowej ipodglądania ich ostatnich wpisów.Konsekwencją takiego łączeniausług dla większości użytkowników będzie pewnie w najgorszym raziewiększa ilość precyzyjniej targetowanego spamu (czy też, jak się toczasem nazywa, zapytań, które nie sąinformacją handlową, a jedynie zapytaniami o zgodę na przesyłanieinformacji handlowych drogą elektroniczną zgodnie z art. jakiejś tamustawy).Dla niektórych jednak Google+ okazało się czymś znacznie bardziejnieprzyjemnym. Najbardziej chyba ucierpiał z powodu google'owejusługi niejaki Thomas Gagnon, który trafił przez nią do więzienia.Jak donosiamerykańskaprasa, po tym jak Gagnon oświadczył się swojej dziewczynie,wręczając jej tradycyjny w amerykańskiej kulturze pierścionek zbrylantem, ta zdecydowała się z nim zerwać – a po rozstaniu nietylko zaczęła pisaćo nim bardzo nieprzyjemne rzeczy w Internecie, ale też uzyskałasądowy zakaz zbliżania się do niej, wymierzony w eks-chłopaka. Kilkadni później na jej konto na Gmailu przyszło zaproszenie dołączenia dojednego z kręgów Google+ profilu Gagnona. Eks-dziewczyna wydrukowałazaproszenie, pojechała z nim na policję, i 90 minut później Gagnonzostał aresztowany za naruszenie sądowego zakazu.Obrońcaaresztowanego twierdzi oczywiście, że jego klient jest niewinny, ajego zatrzymanie jest całkowicie bezpodstawne. Google+, wprzeciwieństwie do Facebooka, automatycznie generuje i rozsyłazaproszenia do każdego, z kim się kiedykolwiek kontaktowaliśmy przezGmaila. Sędzia okręgowy w Salem przyznał, że nie ma pojęcia jakdziała system zaproszeń w Google+ i wyznaczył dla Gagnona majątkoweporęczenie do czasu rozprawy, nakazując przy tym, by trzymał się zdala od swojej eks. Incydentoczywiście to odosobniony, ale zaciekłość, z jaką Google próbujeinternautom wciskać swoją społecznościową usługę, zauważalna jest jużchyba dla każdego użytkownika usług Google'a. Ile jeszcze trzebabędzie tych integracji, by w końcu internauci zagłosowali nogami?

Dziś w nocy naszego czasu przyznane zostały nagrody CES Hot Stuff, które dostają najbardziej interesujące i najlepiej rokujące urządzenia, które na targach świętują swoją premierę. Nagroda specjalna, symbolicznie przyznawana najciekawszej kategorii urządzeń, powędrowała w kierunku wyginających się na zawołanie telewizorów OLED, których „pierwszy na świecie” model zaprezentowały niemal jednocześnie firmy Samsung i LG.

Operatorzy serwisu The Pirate Bay nie stali w zeszłym rokubezczynnie, gdy cenzorzy z różnych krajów świata obmyślalisposoby, dzięki którym internautów można byłoby uchronić przedpokusą pobrania nielegalnie rozpowszechnianych plików. Ichnajlepszą jak do tej pory bronią okazała się przeglądarkaPirateBrowser, będąca w praktyce Firefoksem z wbudowanymklientem Tora i rozszerzeniami do obsługi proxy. DziękiPirateBrowserowi jedynym sposobem na ocalenie szeregowego internautyprzed piractwem stało się całkowite wyeliminowanie serwisów P2P –rzecz bardzo przecież trudna. W minionym tygodniu licznik pobrańpirackiej przeglądarki przekroczył 2,5 mln, ale deweloperzyzwiązani z The Pirate Bay na tym nie chcą poprzestać. Ujawniliwłaśnie swoje plany, wskutek których zablokowanie dostępu dopiraconych treści stanie się zupełnie niemożliwe (chyba żeinternautów odetnie się zupełnie od Sieci).Pomysł nie jest całkiem nowy: osoby kojarzące ukrytą siećFreenet zapewne dostrzegą tu analogie. Wyglądający jakprzeglądarka klient (hybryda silnika webkit, bibliotek libtorrent imechanizmów obsługi DNS) ma radzić sobie z zagrożeniami takimijak blokowanie i konfiskowanie domen, czy blokowanie IP. Będzie tomożliwe dzięki rozpowszechnianiu wszystkich zindeksowanych danychpirackich serwisów poprzez uruchamianą między klientami sieć P2P.Pobrane pakiety danych będą przeglądane lokalnie, w kliencieużytkownika.[img=piracinamorzach]Kiedy więc użytkownik pierwszy raz uruchomi pirackiego klienta iotworzy za jego pomocą czy to The Pirate Bay, czy inny pirackiserwis, który zdecyduje się korzystać z tej platformy, rozpoczniesię pobieranie z rozproszonej sieci jego zasobów, z którychpowstanie po pobraniu lokalna kopia. W ten sposób pirackie serwisy wogóle nie będą potrzebowały witryn w sieci WWW, będą jedynierozsiewały swój zalążkowy plik w sieci The Pirate Bay. Wszystkieaktualizacje serwisów będą rozpowszechniane oczywiście tylko jakodelty (pliki przyrostowe), tak więc nie ma groźby, by za każdymrazem użytkownik musiał pobierać setki megabajtów czy gigabajtydanych torrentowego indeksu. Piracka przeglądarka zerwie też z zależnością od systemu nazwdomen, zapewniając dostęp do zasobów, identyfikowanych przezwłasny DNS, wykorzystujący domenową końcówkę .p2p. Nazwy wdomenie .p2p będą skrótami do kluczy publicznych, generowanych zapomocą eliptycznej funkcji Curve25519, wykorzystywanej już dziśm.in. w sieciach Tor i GNUnet. Rejestracje identyfikujących pirackiewitryny nazw-aliasów odbywać się będą według zasady „ktopierwszy ten lepszy” i mają być weryfikowane za pomocą podpisówz użyciem sieci Bitcoin.Do wydania systemu pozostało jeszcze kilka miesięcy, ale jakzapewniają deweloperzy, prace są już dość zaawansowane. Dopomocy przydaliby się doświadczeni programiści na Windows,oryginalna wersja powstaje bowiem na Linuksa. Finalna wersjapirackiego klienta będzie dostępna zarówno jako niezależnaprzeglądarka, jak i wtyczki dla Chrome i Firefoksa.

Biblioteka to zazwyczaj spory budynek, albo przynajmniej kilka pomieszczeń, pełne tomów w miarę nowych, starych i bardzo starych w różnym stanie. Wiele egzemplarzy przeszło przez ręce kilku pokoleń czytelników, co widać po zagięciach, wypadających stronach czy fatalnym stanie okładki. Tytuły podaje miła pani, podążając za stereotypem, koniecznie w wielkich okularach… które to zresztą ostatnio wróciły do mody.

Od 2011 roku u wybrzeży Australii odnotowano 6 ataków rekinów, które zakończyły się śmiercią ofiary. To więcej, niż gdziekolwiek indziej na świecie. Aby uratować życie kolejnych potencjalnych ofiar, naukowcy przekonali drapieżne ryby do raportowania obecności na Twitterze.

W miarę jak łącza na całym świecie stają się szybsze i tańsze, zmienia się sposób, w jaki konsumujemy wiele rodzajów treści. Nie ma już miejsca na czytanie prhn czy basha (kto nie pamięta: usenetowa grupa pl.rec.humor.najlepsze oraz bash.org). Świetnym przykładem są przeróżne motta i cytaty, które na Facebooku wypada opublikować w postaci obrazka, nawet jeśli na obrazku będzie tylko czarny tekst na białym tle. Takie warunki umożliwiły również powstanie demotywatorów, LOLcatów, rozwój sieciowych komiksów i wszelkich spokrewnionych z nimi form wyrazu.

Udostępnianie plików to zło, które zabija przemysł fonograficzny, generuje miliardowe straty i odbiera fundusze na kolejne dzieła — można często przeczytać lub usłyszeć. A jednak kolejne badanie zaprzecza temu poglądowi, który głoszą głównie konsorcja skupiające największe wytwórnie. Profesor prawa na Tulane University w Nowym Orleanie, Glynn Lunney, zbadał wpływ piractwa na „płodność” twórców. Z wynikami naprawdę warto się zapoznać.

Na wstępie zaznaczę, że użytkownicy usług Microsoftu nie ucierpieli na skutek akcji zorganizowanej przez grupę Syrian Electronic Army, wspierającej rząd w Damaszku. Wyjątkiem może być Steve Ballmer, który prawdopodobnie dostanie nieco więcej nieprzyjemnych maili, niż zwykle.

Znów nadszedł ten dzień… 1 stycznia kolejnego roku. Człowiek budzi się między balonikami i konfetti, z poranną kawą w dłoni włącza Teleekspres1 i patrząc w fusy2 zastanawia się, co go czeka w nadchodzącym roku i co by tu sobie postanowić3 z tej okazji.

Rok 2013 był bardzo ciekawy dla serwisu The Pirate Bay, intensywnie zwalczanego na przynajmniej dwóch kontynentach. Mimo sześciu zmian domeny, z czego dwie miały miejsce w grudniu, oraz licznych blokad na poziomie operatora w krajach europejskich, Zatoka ma się dobrze. Ostatni raport TorrentFreak twierdzi, że wręcz kwitnie.

Słynna NRD-owska organizacja wywiadowcza Stasi znana była zopanowania do perfekcji sztuki psychicznego łamania swoich ofiar,znanej jako Zersetzung (degradacja, w sensie chemicznym). Zamiastotwartego zastraszania czy przemocy, agenci Stasi krok po krokuwpędzali prześladowanych w paranoję, włamując się do ich domów tylkopo to, by podmienić zdjęcie w ramce na ścianie, przysłać dziwnyprezent członkowi rodziny, czy podmienić lekarstwa w apteczce. To cow ostatnich miesiącach zaczęło się dziać w branży bezpieczeństwa ITpo ucieczce Edwarda Snowdena do Rosji, w coraz większym stopniuprzypomina praktyki operacyjne Stasi, przeprowadzane nie tylko wobecjednostek, ale wobec całej rzeszy internautów. Jeśli nie możesz ufać swojemu dostawcy rozwiązań bezpieczeństwa,to komu możesz ufać? W ostatni piątek Reuters poinformował,że według dopiero co ujawnionego dokumentu z NSA, pochodzącego zezbioru wykradzionego przez Snowdena, należąca dziś do koncernu EMCfirma RSA, od lat oferująca korporacjom oprogramowanie szyfrujące inarzędzia ochrony sieci, miała wśród swoich klientów amerykańskąAgencję Bezpieczeństwa Narodowego. Nie byłoby w tym nicniepokojącego, gdyby NSA było zainteresowane po prostu kupnemoprogramowania, niestety jednak klient miał tu szczególne potrzeby.Miał w 2005 roku zapłacić 10 mln dolarów za wykorzystanie bazującegona krzywych eliptycznych generatora liczb pseudolosowych (Dual ECDRBG) jako domyślnego źródła losowości w produktach RSA. Generatoraopracowanego oczywiście przez matematyków NSA.[img=paranoia]Kwota wydaje się niewielka, szczególnie biorąc pod uwagę wartośćRSA, kupionej w 2006 roku przez EMC za ponad 2 mld dolarów, ale jakReuters twierdzi, w okresie w którym doszło do transakcji, sytuacjafinansowa firmy nie była różowa. Pion firmy odpowiedzialny zabiblioteki szyfrujące BSafe przyniósł w 2005 roku ledwie 27,5 mlndolarów przychodu, więc przyjęcie 10 mln dolarów od federalnejagencji pozwoliło na odczuwalny wzrost przychodów. Czy 10 mln dolarów z budżetu NSA trafiło na konto RSA, czy teżnie, faktem jest że Dual EC DRBG został domyślnym źródłem losowości wproduktach tej firmy. Nie przeszkodziły temu nawet wątpliwościekspertów od bezpieczeństwa: w 2007 roku Dan Shumow i Niels Fergusonz Microsoftu znaleźli sposóbataku na ten generator (podkreślając przy tym, że wcale nietwierdzą, że furtka znalazła się w algorytmie celowo). Zainteresowanidziwną historią DUAL EC DRBG mogą znaleźć więcej wewpisie na blogu Bruce'a Schneiera.Dopiero we wrześniu tego roku RSA powiedziało jednak swoimklientom, że należy zaprzestać korzystania z algorytmu, któremu ufalioni przez 7 lat. Po rewelacjach opublikowanych przez Reutersa firmazareagowała zaś bardzogwałtownie, kategorycznie zaprzeczając pomówieniom,jakoby wiedziała o słabościach w swoim generatorze i przedstawiłacztery mniej lub bardziej wiarygodne powody, dla których DUAL EC DRBGzostał wybrany na standard (m.in. w tamtych czasach NSAcieszyło się zaufaniem społeczności jako organizacja zainteresowanawzmacnianiem, a nie osłabianiem szyfrowania (…) algorytmzostał zaakceptowany jako standard NIST, zgodny z wymogami FIPS[odpowiednio Narodowy InstytutStandardów i Techniki oraz Federalny Standard PrzetwarzaniaInformacji – przyp. red.].W całym blogowym wpisie nieznajdziecie co ciekawe ani słowa na temat 10 mln dolarów, o którychpisze Reuters, podsumowuje go za to zdanie, że RSA jakofirma z branży bezpieczeństwa nigdy nie ujawnia szczegółów swoichinteresów z klientami, ale przy tym kategorycznie podkreśla, że nigdynie zaangażowała się w żaden projekt, którego celem miałoby byćosłabienie produktów RSA czy wprowadzenie do nich potencjalnychfurtek.Co po takiej odpowiedzi powinni sobieteraz myśleć klienci RSA, tego nie wiemy. Być może firma faktyczniejest niewinna, a cała afera służy jedynie wywołaniu ogólnejniepewności co do wartości narzędzi kryptograficznych – w końcuskoro RSA wzięło pieniądze, to kto jeszcze mógł je wziąć? Ogólnaparanoja jest tym, co spotyka ofiary wspomnianego na początku tegotekstu Zersetzung, a skuteczność takich działań powinna dziś skłaniaćagencje wywiadowcze do stosowania ich nie tylko wobec organizacji ispołeczności, ale i pojedynczych, a kluczowych dla bezpieczeństwa ITosób.Coś takiego właśnie spotkało słynnegoJakoba Appelbauma, jednego z deweloperów Tora, człowieka, który mapełen dostęp do kompletu dokumentów wykradzionych z NSA przezSnowdena. Deutsche Welle donosi,że kilka dni temu ktoś pod jego nieobecność włamał się do jegomieszkania w Berlinie, sforsował trzy z czterech zainstalowanych tamsystemów alarmowych i próbował dobrać się do jego komputerów. Zmieszkania oczywiście nic nie zginęło. Można chyba się jednakspodziewać, że Appelbaum już komputerów tych więcej nie użyje. Żyjemy najwyraźniej w bardzo ciekawychczasach.

Żyjemy w czasach cyfryzacji społeczeństwa i wielu elementów życia. Jednym z tego przykładów jest coraz intensywniejsze używanie chmur internetowych. Oczywiście przez afery takie jak ta związana z NSA wielu użytkowników odwróciło się od tego typu rozwiązań, niemniej rozwój rynku pokazuje, że mimo wszystko tendencja jest cały czas wzrostowa. Nie są to już usługi dla wybrańców, bo dostępnych jest wiele darmowych rozwiązań. Warto tu wspomnieć o Dropboksie, czy Google Drive. Również Microsoft ze swoim SkyDrive wprowadził spore zamieszanie i zgarnia sporą część rynku. Firma postanowiła z okazji świat zrobić miły prezent posiadaczom telefonów z systemem Windows Phone i zwiększyć ilość dostępnej przestrzeni.

Chciwość i słaba znajomość ludzkiej psychiki zgubiła dwóchpolskich hakerów, którzy próbując wymusić okup na działającym wManchesterze internetowym kasynie, wpadli podczas policyjnejprowokacji w zasadzkę zastawioną przez funkcjonariuszy zajmującej sięcyberprzestępczością jednostki brytyjskiej policji. Teraz, jakinformuje policyjny serwis gmp.police.uk, po dość złożonym śledztwie,zatrzymani zostali skazani na karę pozbawienia wolności.Piotr Smirnow z Warszawy i Patryk Surmacki ze Szczecina stanęli wtym tygodniu jako oskarżeni przed sądem koronnym do spraw karnych wManchesterze. Sędzia Michael Henshaw wydał dość wysoki, jak na tegotypu sprawę wyrok. Uznając obydwóch Polaków za winnych dwóchprzestępstw: szantażu oraz nielegalnego wykorzystania komputerów, wrozumieniu Computer Misuse Act z 1990 roku, skazał ich na 5 lat i 4miesiące więzienia. Historia Smirnowa i Surmackiego mogłaby być kanwą do scenariuszafilmowego. Mieszkający w Wielkiej Brytanii polscy programiści,zajmujący się tworzeniem gier online, swoje ofiary poznali przezbiznesowe powiązania już cztery lata temu. Jedną z nich byłwłaściciel zatrudniającej 65 osób firmy marketingowej z Manchesteru,drugą szef amerykańskiej firmy hostingowej, która świadczyła swojeusługi licznym projektom internetowym.[img=wiezienie]W lipcu tego roku Smirnow skontaktował się z szefem firmy zManchesteru, twierdząc, że ma dla niego propozycję biznesową i chcesię spotkać, by to omówić. Choć ofiara początkowo nie chciała sięspotkać, ostatecznie uległa, wyrażając zgodę na spotkanie z obydwomaprogramistami na jednym z terminali lotniska Heathrow. Tam Smirnow iSurmacki postawili swojej ofierze propozycję nie do odrzucenia:zażądali 50% udziałów w jego firmie, a w razie niespełnienia ichżądań zagrozili atakiem hakerskim, wymierzonym w platformę, na którejdziałało internetowe kasyno prowadzone przez firmę z Manchesteru.Miał im w tym pomóc pewien słynny haker o pseudonimie „Wapo”,który stosując atak DDoS, uczyniłby serwery kasyna niedostępnymi, wkonsekwencji prowadząc do przejścia graczy do konkurencji. W trakcie rozmowy szef firmy z Manchesteru uruchomił jednak wswoim telefonie aplikację do nagrywania – i by kupić sobiewięcej czasu, wyraził zgodę na spotkanie z mitycznym „Wapo”.Po spotkaniu udał się jednak od razu na policję, by zgłosić próbęszantażu, a to doprowadziło do wszczęcia śledztwa, w którym udziałwzięli też agenci brytyjskiej National Crime Agency.Kilka dni później Smirnow poinformował swoją ofiarę, że spotkaniez hakerem miałoby się odbyć w Kijowie, jednak szantażowany odmówiłwybrania się do stolicy Ukrainy, twierdząc, że boi się tam lecieć.Rozczarowani Polacy przeprowadzili na początku sierpnia atak DDoS, wrezultacie czego kasyno na ponad pięć godzin zniknęło z Sieci. Po ataku Polacy skontaktowali się z szefem platformy hostingowej zUSA, na której hostowane było kasyno, i która również ucierpiałapodczas ataku. Smirnow przyznał się do całej operacji, twierdząc, żepróbował ze swoim kolegą rozwiązać to dyplomatycznie, ale w końcuobydwaj zrozumieli, że w tym świecie tylko siła ma znaczenie –i tylko demonstrując siłę można zdobyć szacunek ludzi. Jako że zagrożenie DDoS-ami wciąż było realne, Amerykanin zgodziłsię spotkać ze Smirnowem i Surmackim w hotelu Sofitel przy lotnisku.7 sierpnia doszło do spotkania w hotelowym pokoju, podczas któregoPolacy ponownie potwierdzili swoją rolę w ataku i zażądali odAmerykanina wydania kodu źródłowego oprogramowania hostowanego przezjego firmę. Gdy szantażowany odmówił, polscy programiścizadeklarowali, że oznacza to wojnę – i wyszli z pokoju.Tam czekali na nich funkcjonariusze policji, NCA i prokuratury.Polacy nie zdawali sobie bowiem sprawy, że całe spotkanie w Sofitelubyło ustawione, a ich rozmowa z ofiarą nagrywana. Prowadzący śledztwo inspektor Chris Mossop stwierdził, że Polakówzgubiła chciwość – nie docenili śmiałości swoich ofiar, którenie uległy w obliczu gróźb. Określił śledztwo jako złożoną idynamiczną operację, która skupiła się na coraz poważniejszymzagrożeniu cyberatakami, mogącymi zniszczyć internetowe biznesy.Przedsiębiorca z Manchesteru podkreślił zaś, że nikt nie powiniennigdy ulegać szantażom, a surowy wyrok należy traktować jakoostrzeżenie dla wszystkich cyberprzestępców, że policja i sądy będąbardzo poważnie traktowały tego typu sprawy.

Niejeden posiadacz smartfonu po powrocie z zagranicy zwściekłością spoglądał na rachunek przysłany mu przez operatoratelekomunikacyjnego, wielokrotnie wyższy od tego, do czegoprzyzwyczaił się płacić. Nic w tym dziwnego, mimo starań KomisjiEuropejskiej koszty roamingu wciąż są bardzo wysokie, i choćnajnowsze regulacje rynku przynieść mają już w lipcu 2014 rokuznaczące obniżenie cen połączeń na obszarze UE (a także prawo wyboruinnych dostawców roamingu), to i tak daleko cenom tym do staweklokalnych. Kluczowe jest tu zastrzeżenie: na obszarze UE – a copoza nim? Roaming czy to w USA, czy na Ukrainie pozostanie znaczącymobciążeniem dla kieszeni. Może więc należy szukać rozwiązania nie nadrodze regulacji rynkowych, a z wykorzystaniem techniki?Takie właśnie techniczne rozwiązanie przygotowuje izraelskistartup o nazwie CellBuddy. Jego inżynierowie pracują nad kartą SIM (ID-SIM) którapozwoli na wykorzystywanie smartfonu w każdym kraju tak, jakby byłurządzeniem z kartą SIM lokalnego operatora. Użytkownik otrzymujewięc lokalny numer telefoniczny, płacąc za połączenia głosowe, SMS-yi transmisję danych według lokalnych stawek. Karta sterowana jestmobilną aplikacją – sklepem, w którym wybieramy usługilokalnych operatorów. Po wyborze aplikacja pobiera z serwera obrazlokalnej karty SIM i uaktywnia go na ID-SIM w telefonie. Co ciekawe, ID SIM nie tylko pozwoli na połączenia po stawkach lokalnych, ale ma też posłużyć jako bezpieczny mechanizm uwierzytelniania w witrynach i usługach internetowych, chroniąc użytkownika przed przejęciem jego cyfrowej tożsamości.[img=cell-buddy-server-technology][join][img=multi-authnetication]Wiceprezes Cell Buddy, Erez Doron, tak wyjaśnia działanieuniwersalnej karty SIM: powiedzmy, że wylądowałeś we Francji,uruchamiasz naszą aplikację, klikasz 'zakup plan'. Aplikacja wie, żejesteś we Francji, więc klikasz 'dalej'. Domyślny plan to jedentydzień, zostajesz więc z domyślnym planem, tutaj zaś możesz zobaczyćdostępnych operatorów i oceny ich usług. Możesz też sam komentować ioceniać ich ofertę. Kiedy klikniesz 'potwierdź', to już wszystko –możesz po prostu korzystać ze swojego telefonu.Koszt usługi ma być faktycznieprzystępny – roczny plan kosztować ma 44 euro, dzienny dostępmożna będzie wykupić już za 3,6 euro. Jak można się domyślać, kartaSIM od Cell Buddy nie będzie działała w telefonach z simlockiem. CellBuddy działa na smartfonach z Androidem i iPhone'ach. Jak podkreślajątwórcy systemu, nie wymaga on podpisywania żadnych umów, i operatorzynie mogą go w żaden sposób zablokować. Szanse na sukces ta technologiama naprawdę spore: w roku 2012 podróżnicy na całym świecie wydaćmieli na połączenia głosowe i transmisję danych 50 mld dolarów.Średni koszt krajowej łączności mobilnej wynieść miał w zeszłym roku50 centów dziennie dla użytkownika, podczas gdy koszt tej łączności wroamingu sięgał 10 dolarów dziennie. Oznacza to dwudziestokrotniewyższe koszty komunikacji za granicą, niż we własnym kraju.Jeśli chcecie już terazwypróbować Cell Buddy, możecie zapisać się dotestów beta. Usługa ruszyć ma w 2014 roku.

Stworzony dziesięć lat temu Skype z całą pewnością zrewolucjonizował kontakt między ludźmi odbywający się drogą elektroniczną. Co prawda istniały już inne rozwiązania a i po jego pojawieniu nadal rozwijały się kolejne, ale to właśnie Skype zdobył niesamowitą popularność i nic nie wskazuje na to, aby miał oddać koronę. Już rok temu za jego pomocą przeprowadzano aż 34% rozmów międzynarodowych, a ilość połączeń ciągle rośnie. Obecnie jest to w zasadzie samonapędzająca się popularność, pomimo pewnych problemów z działaniem na systemach innych niż Windows. Najwyraźniej z okazji zbliżających się świąt Microsoft postanowił dać użytkownikom pewien prezent i jeszcze bardziej zwiększyć popularność tej usługi.

Na początku należy zaznaczyć, że w Stanach Zjednoczonych relatywnie droga telewizja kablowa przeżywa ciężkie chwile i traci grunt na rzecz dużo wygodniejszych dla zabieganych Amerykanów (i tańszych) usług, jak Netflix czy Amazon Prime. Pojawiły się nawet poradniki, jak można odciąć sobie kabel (przez grę słowną utożsamiany z pępowiną) i czym go zastąpić, z drugiej strony zaś uznana za obrzydliwą kampania zachęcająca do pozostania przy telewizji kablowej.

W państwach należących do Unii Europejskiej mija dziś termin uchwalenia i ogłoszenia nowych przepisów, regulujących prawa konsumentów. Zasady, zawarte w unijnej dyrektywie z 2011 roku, są opracowane bardzo szczegółowo i kładą duży nacisk na handel przez Internet. Celem zmian jest ujednolicenie praw nabywców we wszystkich krajach członkowskich oraz zwiększenie zaufania klientów do tego kanału, co powinno z kolei przekonać mieszkańców Starego Kontynentu do zakupów zagranicznych. Nowe prawo powinno wejść w życie za pół roku i tyle właśnie czasu mają sklepy na wprowadzenie zmian w regulaminach, cennikach i platformach.

W dobiegającym końca tygodniu pojawiło się sporo wyników badań, opublikowanych przez firmy monitorujące stan Internetu w naszym kraju oraz podejście Polaków do Sieci. Korzystanie z Internetu z kwartału na kwartał deklaruje coraz więcej osób — pod koniec ubiegłego roku było to 57,5%, wiosną 59,7%, zaś najświeższe wyniki badania NetTrack mówią już o 62,7%. Szacuje się, że online jest prawie 18,9 miliona Polaków, czyli o 1,8 miliona więcej niż przed rokiem. Oznacza to również, że w okresie, w którym zostało przeprowadzone badanie (sierpień-październik 2013) po raz pierwszy penetracja sieci przekroczyła 60%.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podtrzymał kolejną decyzję prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie niesławnego serwisu pobieraczek.pl. Podtrzymana została kara pieniężna wysokości 215 960 złotych za wprowadzanie klientów w błąd. Wyrok nie jest jeszcze prawomocny i właścicielom pobieraczka wciąż przysługuje prawo do apelacji.

Między Google a Microsoftem trwa zażarta walka o użytkowników internetowych pakietów biurowych. Na początku listopada na prowadzenie nieznacznie wysunął się gigant z Redmond, który wprowadził do Office Web Apps wiele zmian podskórnych (w tym możliwość jednoczesnej edycji dokumentu przez kilka osób). Na odpowiedź z Mountain View nie trzeba było długo czekać – Google kilka ostatnich tygodni poświęciło na dopracowanie arkuszy kalkulacyjnych, dodając m.in. możliwość pracy w trybie offline.

2013 rok był niełatwy dla najpopularniejszego na świecietorrentowego serwisu The Pirate Bay. Jego założyciele za kratkami,jego hosting zakazany w macierzystym kraju, jego domeny –usuwane jedna po drugiej. Po tym, gdy szwedzkie władze wyeliminowałyz Sieci thepiratebay.se, na krótko piracki okręt zawinąłna Grenlandię (thepiratebay.gl), by po niecałej dobie zostaćprzegnanym naIslandię (thepiratebay.is). W islandzkim rejestrze też nie udałosię zbyt długo pozostać, piraci przenieśli się więc na Karaiby, naholenderską część wysepki Sint Maarten (thepiratebay.sx). Jednak istamtąd The Pirate Bay zostało przepędzone.Miesiąc temu na adres mailowy Zatoki Piratów przyszedł listo odholenderskiej organizacji antypirackiej BREIN, w którym przeczytaćmożna było, że witryna narusza interesy właścicieli praw autorskich zcałego świata, a jako że domenowy rejestr .SX wykorzystywany jestprzez holenderską część karaibskiej wyspy, to BREIN ma na tymobszarze pełną jurysdykcję. Właściciele Praw Autorskich pozwą wasodszkodowanie za straty, które odnoszą wskutek waszych działań –groził przedstawiciel BREIN w e-mailu, wyznaczając 22 listopada jakoostateczny termin usunięcia Zatoki Piratów z Sieci i grożąc karami wwysokości 25 tysięcy euro dziennie za przekroczenie tego terminu. [img=pirate]Administratorzy TPB, jak to mająw zwyczaju, zignorowali wiadomość. BREIN jednak nie rzucało słów nawiatr – organizacji udało się nakłonić lokalne władze doprzejęcia w tym tygodniu domeny thepiratebay.sx. Wponiedziałek Bez ostrzeżenia domenę usunięto z obsługujących rejestr.SX serwerów nazw. Wkrótce potem BREIN pochwaliłosię sukcesem, pisząc, że Zatoka Piratów jest obecnie blokowana napoziomie IP i nazw domenowych, jeden z jej założycieli odbywa wyrok wszwedzkim więzieniu, a dwóch innych ukrywa się przed organamiścigania. Triumfalny komunikat BREIN o zniknięciu Zatoki Piratów z Sieciokazał się przedwczesny: już po kilku godzinach serwis można byłoodwiedzać pod adresem thepiratebay.ac. To rejestr należącej doWielkiej Brytanii WyspyWniebowstąpienia, zamieszkałej w większości przez personel bazylotniczej RAF. Administratorzy serwisu poinformowali wówczas, żezdają sobie sprawę, że ich pobyt w rejestrze .AC będzie chwilowy –podległość południowoatlantyckiej wyspy pod prawo Wielkiej Brytanii wpraktyce wykluczała szanse wykorzystania tego adresu na dłużej. Jakodocelowy port wskazano na Peru.Tak też się stało. Thepiratebay.ac wczoraj przestało działać, dziśserwis jest za to dostępny pod adresem thepiratebay.pe. Wybór Peru,zubożałego kraju rządzonego przez dość antyzachodnio iantykapitalistycznie nastawioną Peruwiańską Partię Nacjonalistyczną(obecny prezydent tego kraju, Ollanta Humala był bliskim przyjacielemsłynnego prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza), może być najlepszym zmożliwych w tej sytuacji – kraj ten ma większe problemy, niżprzejmowanie się kwestią piractwa internetowego. Do dziś w jegostolicy, Limie, można kupić w normalnych kioskach za grosze (awłaściwie centymy) pirackie wydania filmów i muzyki na DVD.

Jeśli medialna kampania Scroogledprzekonała kogoś, że Google to firma, która interesuje się jegożyciem daleko bardziej, niż pozwala na to zwykła ludzka przyzwoitość,i myśli, by z usług wyszukiwarkowego giganta zrezygnować, to powinienprzyjrzeć się bliżej temu, co właśnie zaoferował Microsoft w swojejdarmowej usłudze poczty elektroniczej Outlook.com.W wyjściu z ekosystemu usług sieciowych Google'a najtrudniejszejest zrezygnowanie wcale nie z wyszukiwarki, lecz z poczty Gmail.Jeśli ktoś przez ostatnie lata wypełnił swoją skrzynkę setkamikontaktów i gigabajtami wiadomości, oznaczonych etykietami,posortowanych w odpowiedni dla siebie sposób automatycznymi filtrami,to przeniesienie się do innej usługi pocztowej jest zadaniemmożliwym, ale ogromnie czasochłonnym.[img=outlookcom]Teraz Microsoft rozpoczął wprowadzanie do Outlook.com mechanizmu,który pozwala na przeniesienie krok po kroku wszystkich wiadomości ikontaktów ze skrzynki Gmaila. Pilotujący ten projekt menedżerMicrosoftu Naoto Sunagawa tak pisze o całym procesie: strukturatwojej skrzynki odbiorczej, włącznie ze statusemprzeczytane/nieprzeczytane twoich wiadomości, zostaje zachowana. Nowenarzędzie nawet samo ustawi adres Gmail tak, byś mógł dalej wysyłaćpocztę z adresu @gmail.com bezpośrednio z Outlook.com, jeśli tylkotego chcesz. Aby przenieść skrzynkę, wystarczyzalogować się pod adresnarzędzia, korzystając ze swoich danych w Windows Live. Następniewystarczy ustawić opcje przenoszenia (np. skopiowanie poczty Gmaila wnowy zestaw folderów) i kliknąć przycisk Start. Teraz czas naprzyznanie microsoftowej aplikacji uprawnień dostępu do Konta Google,a gdy już to zrobimy, poczta zacznie być w całości kopiowana doOutlook.com. W samej skrzynce gmailowej nie zostaną poczynione żadnezmiany. Przekierowanie poczty trzeba już bowiem ustawić sobieręcznie, w gmailowej zakładce Przekazywanie i POP/IMAP –szczegóły, jak to zrobić, zostaną przez Microsoft wysłane pocztą.Redmond twierdzi, że zOutlook.com, usługi znanej niegdyś jako Hotmail, korzysta obecnie 400mln internautów. Dla porównania, w połowie 2012 roku Googleutrzymywało, że z Gmaila aktywnie korzysta (cokolwiek by to miałoznaczyć) 425 mln internautów – i liczba ta ma dynamicznierosnąć, przede wszystkim za sprawą rosnącej liczby aktywacji urządzeńz Androidem, które bez założenia konta w Gmailu nie dadząużytkownikowi dostępu do sklepu z aplikacjami Google Play. Microsoftutrzymuje jednak, powołując się na badania firmy Ipsos, że jednaczwarta użytkowników Gmaila, gdyby tylko mogła, chętnie by zmieniładostawcę poczty.Internauci, według badań Ipsos,szukać mają bowiem poczty, która nie zakłóca reklamamidoświadczenia komunikacji,oferuje zaawansowane filtry antyspamowe, przynosi zrozumiałyinterfejs użytkownika, oraz nie skanuje treści wiadomościby lepiej targetować reklamy.Usługą pocztową, która najlepiej miałaby to wszystko realizować, jestoczywiście Outlook.com, będący naturalnym wyborem dlawszystkich tych, którzy chcieliby zmienić swoją skrzynkę e-mailową.Niestety Microsoft nieprzypomniał, że od skrzynki pocztowej oczekuje się przede wszystkimdostępności i niezawodności, a tymczasem pod tym względem Outlook.comnie sprawdza się aż tak dobrze. W tym roku miał już przynajmniej dwiepoważne awarie, w marcu i w sierpniu, kiedy to usługa nie byładostępna dla części użytkowników nawet przez kilka dni. Do tego niewiadomo, ile jeszcze firma zdoła utrzymywać darmową pocztę bez reklam– w ostatnim raporcie z wyników w pierwszym kwartale rokufinansowego przyznano się do spadku przychodów z reklam o 31% wstosunku rok do roku, wskazując że jest to efekt rezygnacji z reklamw usłudze pocztowej.