gaming (strona 219 z 235)

Od lat powstają gry o tematyce wojennej, mniej lub bardziej udane. Wśród ogromu tych produktów szczególne miejsce zajmuje nieco zapomniane już dzisiaj, wydane w 2001 roku Operation Flashpoint. Tytuł wyznaczył nowe standardy symulacji współczesnego żołnierza, zgarniając masę nagród branżowych, pomimo technicznych niedoróbek. Scena „flashpointowców” działa do dziś, chociaż składa się na nią dość wąskie grono zagorzałych wielbicieli. Należy dobitnie zaznaczyć, że Flashpoint nie było produkcją przeznaczoną dla każdego, a taką celowo toporną i złożoną, trudną. Mierzyła ona w prawdziwych miłośników tematów militarnych, którym kolejne zręcznościówki pokroju Medal of Honor po prostu nie wystarczały. Od tamtego czasu minęła prawie dekada, zdawało się, że skomplikowane taktyczne FPS-y nie mają obecnie racji bytu. Ale jak się okazuje, ekipa Bohemia Interactive nie powiedziała jeszcze ostatniego zdania w temacie wirtualnej zabawy w wojnę.

Chociaż na przestrzeni ostatnich lat słowo „ekskluzywny” straciło mocno na znaczeniu, tak nadal poszczególne konsole obecne na rynku mają tą swoją przynajmniej garstkę wybitnych tytułów kojarzonych wyłącznie z daną marką. Ze strzelanek Halo oraz Killzone z miejsca wprawny gracz przypisze do konkurujących ze sobą obozów, nie inaczej sprawa się ma z Forza Motorsport i Gran Turismo - tych gier zwyczajnie nie wypada nie mieć na półce. Podczas gdy europejscy miłośnicy sprzętów Sony wciąż czekają na kolejną odsłonę flagowej serii od Polyphony Digital (i nie wiedzą, kiedy się doczekają), Turn 10 już teraz uderza na Xboksie 360 z trzecią Forzą. I cóż - produkcja zwyczajnie „pozamiatała” na polu konsolowych wyścigówek, chociaż tradycyjnie (jak to w grach) kilku błędów się nie ustrzegła.

Wydane w grudniu ubiegłego roku w Japonii Dissidia Final Fantasy z miejsca wzbudziło niezdrowe zainteresowanie europejskich fanów tak znanej serii gier RPG od Square Enix, jak i konwencjonalnych bijatyk. Niektórzy sprowadzali sobie to dzieło, by po spędzenia kilkudziesięciu minut z zupełnie nieprzystępną dla nich jednak językowo wersją ich oczekiwania urosły do pokaźniejszych rozmiarów. Tytuł wreszcie zawitał do nas niedawno, a te kilka miesięcy różnicy w dacie premiery na kontynentach akurat pokryło się z okresem największego wypatrywania nadchodzących hitów, które przywrócić mają blask przenośnej konsoli Sony. Z lepszym lub gorszym skutkiem plan giganta elektronicznej rozrywki zdaje się sprawdzać, zaś Dissidia także jest w pewien sposób za ten stan rzeczy odpowiedzialna. Japończycy szybko pokochali niecodzienna bijatykę od SE, czy jest szansa, że Europejczycy wezmą z nich przykład?

Czy zdarza się Wam raz na jakiś czas dorwać tytuł, który po prostu musicie przejść od początku do końca bez odchodzenia od konsoli? Kiedy to tak "prymitywne" potrzeby, jak jedzenie, spanie czy kontakt z innymi ludźmi schodzą na dalszy plan i liczy się tylko to, co dzieje się na ekranie. Z roku na rok chyba coraz trudniej o wywołujące takie reakcje pozycje - w końcu rynek jest na bieżąco zasypywany kolosalną ilością gier, z czego większość wpada do szufladki z etykietką „średniak”. Więc niemałe zaskoczenie - po raz pierwszy od dawien dawna mnie "wessało", a to za sprawą studia Naughty Dog i ich głośnej kontynuacji przygód nieokiełznanego łowcy skarbów Nathana Drake'a.

Firma AMD przed premierą swoich najnowszych kart Radeon HD 5850 oraz Radeon HD 5870 chwaliła się, że stworzyła najszybszy pojedynczy układ graficzny na rynku. Czy sprzęty z nowej serii HD 5800 przełamią trwającą od kilku lat hegemonię NVIDII w dziedzinie wydajności kart graficznych? Dzięki uprzejmości znanego już naszym czytelnikom doskonale Sapphire mieliśmy okazję przyjrzeć się z bliska pierwszemu z wymienionych na wstępie świeżych modeli Radeonów, który to nie był typowym egzemplarzem testowym, lecz w pełni kompletną wersją handlową produktu. Zapraszamy do lektury.

Tegoroczne Poznań Game Arena to szósta już z kolei edycja targów znanych i uznanych przez polskich graczy, nie dziwi więc fakt, że spodziewać się wypadało imprezy większej oraz atrakcyjniejszej niż to, czego doświadczyliśmy do tej pory. Zapowiedzi były huczne – ogromna powierzchnia wystawiennicza, program rozłożony aż na trzy dni (wliczając jeden wyłącznie biznesowy), sporo premierowych prezentacji gier. Organizatorzy chwalą się, że PGA 2009 odwiedziło blisko 30 tysięcy żądnych wrażeń miłośników rozrywki (nie tylko) wirtualnej, którą to frekwencję naturalnie należy odczytywać za spory sukces. Niestety - tak jak w zeszłym roku praktycznie nie mieliśmy negatywnych uwag co do poziomu wydarzenia, w tym już bez szeregu niekoniecznie pochlebnych komentarzy się nie obędzie.

Starcie, jakiego jesteśmy świadkami już od dłuższego czasu między Konami i Electronic Arts prawdę mówiąc działa jedynie na naszą korzyść. Póki te dwa mocarstwa elektronicznej rozrywki wypruwają sobie żyły, aby dostarczyć jak najlepszy sportowy produkt, póty możemy być spokojni o ukazywanie się kolejnych odsłon zarówno serii Pro Evolution Soccer, jak i FIFA. Z początku w wyścigu o miano najlepszej cyfrowej piłeczki footballu prowadzili Japończycy, jednak wraz z pojawianiem się coraz nowszych "fif" to deweloperzy spoza Kraju Kwitnącej Wiśni według wielu graczy w sprawny sposób przejęli pałeczkę. Patrząc na najnowsze ich dzieło widać, że kanadyjski oddział EA nie zamierza w najbliższym czasie tego zmienić.

Są serie gier, których przenośnych adaptacji posiadacze Playstation Portable najzwyczajniej w świecie domagają się od lat. Kilka marzeń, jak chociażby Gran Turismo, deweloperzy spełnili, inne - typu kieszonkowy Devil May Cry, wciąż pozostają wyłącznie w sferze marzeń. O ile w sieci znaleźć można było swego czasu petycję właścicieli PSP dotyczącą wydania przygód Dantego na UMD, tak na szczęście przy SoulCalibur obeszło się bez tego. Po fantastycznym Tekken: Dark Resurrection gracze z zapartym tchem wyglądali Broken Destiny - w końcu Namco pokazało, że można zrobić na mały sprzęt bijatykę z górnej półki. Ich prośby zostały wysłuchane i gra w dużej mierze jest tym, czego oczekiwaliśmy. Chociaż niestety nie wszystko jest tak kolorowe, jak mogłoby się wydawać…

Dawno temu istniała sobie firma SI Games, która przy współpracy z Eidosem tworzyła gry z cyklu Championship Manager. Nagle w 2004 roku nastąpił rozwód obu tych instytucji, czego rezultatem było powstanie nowej konkurencji dla wciąż wydawanego przez Eidos CM-a - czyli Football Managera. Minęło już kilka lat od tamtych wydarzeń, można więc wreszcie przestać patrzeć na „nowego-starego” menadżera piłkarskiego wydawanego przez Eidos pobłażliwie i oceniać go równie bezlitośnie, jak jego równoprawnego rywala. Czy panowie z Beautiful Game Studios poradzili sobie z trudnym projektem dobrego tytułu tego typu i doskoczyli do wielce doświadczonych rywali?

Po miesiącach oczekiwania, szumnych zapowiedzi i umiejętnego podsycania atmosfery ze strony Eidos ukazał się - Batman: Arkham Asylum na PC. Czekałem na ten tytuł z niecierpliwością, zresztą jak i rzesza innych miłośników elektronicznej rozrywki, Batman jest wszak jedną z popularniejszych postaci ze świata komiksu (łezka w oku się kręci jak się przypomni zeszyty wydawane przez TM-Semic), ostatnio szczególnie modną głównie dzięki znakomitemu powrotowi bohatera na ekrany kin. Komputerowe Arkham Asylum niedawno wylądowało na półkach sklepowych, a wraz z debiutem z marszu uzyskało bardzo dobre noty i opinie w prasie branżowej. Cóż, o ile rzadko mam okazję się zgodzić co do wysokich ocen przyznawanych współczesnym grom, tak w tym przypadku zdecydowana większość peanów zachwytu jest uzasadniona.

Trudno jednoznacznie ocenić rewolucyjność obecnej generacji sprzętów, nie można mieć jednak wątpliwości co do destrukcyjno-kreatywnych zapędów dzisiejszych konsol. Z jednej strony mamy oto wzrost popularności strzelanek FPP, z drugiej zaś śmierć klasycznych podgatunków. Pamiętacie, jak niegdyś zagrywaliśmy się w tzw. ”celowniczki”, produkcje, w których osią zabawy było całkowita eksterminacja hord wrogów przy użyciu pistoletu i z pomocą celnego oka? Dziś tego typu rozrywki uświadczycie już tylko na Wii… Kontroler Nintendo świetnie wywiązuje się z funkcji wskaźnika broni, więc co jeśli połączymy ideę staroszkolnego „celowniczka” z niezwykle udaną marką, jaką okazało się być Dead Space? Przy zapowiedziach Extraction kręciliśmy nieco nosem - dziś wiemy, że zupełnie niesłusznie.

Tytuły z odzianym w zieloną zbroję Master Chiefem, jak również niedawno wypuszczone Halo 3: ODST z zupełnie nowymi bohaterami, z miejsca zyskały sobie pokaźną ilość wielbicieli, a co za tym idzie (także marketingowo) pojawiło się mnóstwo książek oraz komiksów, które opisywały to, co działo się przed i po kolejnych odsłonach gry. Niestety na zapowiedziane niedawno Reach - najnowszą część sagi Halo, przyjdzie nam jeszcze długo poczekać, a do tego od zaprezentowania krótkiej zapowiedzi tytułu na tegorocznym Electronic Entertainment Expo, Bungie nie zdradziło odnośnie niej żadnych szczegółów. Oj, szkoda… ale nie do końca. Pogdybamy sobie. W tym materiale podzielę się z Wami moimi przypuszczeniami, co do fabuły, jak i głównych bohaterów nadchodzącego hitu. Jednak może od początku - czym jest tytułowe Reach?

Nie sposób było nie zwrócić uwagi na Shadow Complex długo przed premierą gry. Sprytne zabiegi marketingowe, reklamowanie pozycji z Xbox Live Arcade jako pierwszego takiego tytułu w pełni wykorzystującego możliwości graficzne - i nie tylko - silnika Unreal Engine 3, Cliff Bleszinski oraz panowie z Epic Games sypiący słowami uznania przy wszelkich możliwych okazjach... To wszystko miało sprawić wrażenie, iż będziemy mieć do czynienia z pozycją wyjątkową, wybitną, wyznaczającą nowe standardy na rynku tak zwanych "arkadówek". Wrażenie to wkrótce znacznie się pogłębiło, w miarę jak pojawiały się kolejne filmiki z samej gry. Apogeum "podjarki" nastąpiło po E3 2009, gdzie Shadow Complex zgarnęło niesamowitą jak na podobny produkt ilość nagród od najpoważniejszych serwisów growych. Zasłużenie?

Nintendo DS to samodzielny lider na rynku konsol przenośnych, liczba sprzedanych egzemplarzy tego sprzętu pewnie doprowadza konkurencję z Sony do czarnej rozpaczy. Nic dziwnego, że w stosunku do PSP na tę platformę ukazało się niemal 3 razy więcej tytułów. W zalewie średniaków oraz gier miernych, których producenci wychodzą z założenia "skoro jest tyle milionów kieszonsolki, to kilka tysięcy osób i tak kupi nasz produkt", raz na jakiś czas pojawia się pozycja wybitna. Produkcja kolejny raz udowadniająca, że tutaj nie chodzi tylko o oprawę, lecz o przyjemność z grania samego w sobie. Oczekiwania w stosunku do Scribblenauts były bardzo wysokie, zważywszy na fakt, że jest to pierwsza gra na kieszonsolki, która na targach E3 otrzymała prestiżowe wyróżnienie "Best of Show". Czy dzieło studia 5th Cell, odpowiedzialnego wcześniej za Drawn to Life, zdołało sprostać oczekiwaniom?

Firma Apple ze swoimi produktami wielkim butem odcisnęła piętno na obliczu przenośnej rozrywki, pokazując chociażby takiej Nokii, która jak pamiętamy z NGAGE nieśmiało chciała przepchnąć pomysł zaawansowanych gier na urządzeniu mobilnym typu telefon komórkowy, że jednak się da… Tak, iPhone oraz iPod Touch to sprzęty obecnie ogromnie popularne i to nie tylko wśród młodzieży, czego dowodem niech będą chociażby preferencje naszej redakcji w tej kwestii – większość z nas ma jedno, albo drugie. Ostatnio wypuszczona odsłona 3GS słuchawki oraz bazująca na jej bebechach nowa edycja Toucha tylko potwierdzają, że „jabłkowcy” ugruntowali swą pozycję w tym segmencie rynku. Do testów trafiła do nas oto trzecia generacja dotykowego kieszonkowego odtwarzacza iPod cechującego się możliwością odpalania gier. Może wielu wciąż trudno w to uwierzyć, ale z tego już zrobiła się pełnoprawna kieszonsolka, która pewnie śni się po nocy tuzom rynku pokroju Sony…

Niemal co roku ze stajni Electronic Arts wypuszczany był na rynekkolejny tytuł z serii Need for Speed. Wedle zapewnieńspeców od marketingu miało być zawsze lepiej, szybciej, ładnieji co jeszcze tam tylko użytkownik sobie wymarzył. Niestety mijało się to zprawdą, a mi ze łzami w oczach pozostawało obserwować, jak każda nowaodsłona tego tasiemca pogrążała niegdyś przecież największą markę ze ścigałek. Odłóżmy jednak bolesne wspomnienia na bok, gdyż najwyraźniej "elektronicy" poszli po rozum do głowy i otworzyli uszy na łkania wiernych fanów NFS-a. Tym samym na półkach sklepowych lądujeShift, który odrzuca mocno "dresiarsko-gangsterskie"podejście do wyścigów i serwuje nam tytuł całkiem godny swoich wielkichpoprzedników.

Początki sagi Command & Conquer sięgają roku 1995, kiedy to światu ukazała się pierwsza odsłona gry - i natychmiast zagarnęła sobie rzesze wiernych fanów. Piętnaście lat po tym wydarzeniu nadejdzie oto czwarta, ostatnia już część strategii czasu rzeczywistego opowiadającej historię walk o surowiec Tiberium. Zadanie stworzenia Command & Conquer 4: Tiberian Twilight przypadło studio Electronic Arts Los Angeles, które już miało okazję pracować nad poprzednimi grami serii, w tym Command & Conquer: Generals - Zero Hour, Command & Conquer: Red Alert 3, Command & Conquer 3: Tiberium Wars oraz Command & Conquer 3: Kane's Wrath. Twórcy zapewniają, że tę finalną odsłonę tytułu zapamiętamy na długo...

Chyba każdy miał kiedyś do czynienia z obrazem trójwymiarowym. Pamiętam jak po raz pierwszy gdzieś w początkach lat dziewięćdziesiątych, nastolatkiem jeszcze będąc, byłem na specjalnym pokazie filmowym w oszałamiającej wtedy technice 3D. Głównym akcesorium tu były papierowe okulary, w których zamiast szkieł użyto kolorowej folii - na jednym oku niebieska, na drugim czerwona. I to robiło ogromne wrażenie (gdybym teraz coś takiego zobaczył na usta cisnąłby się uśmiech politowania). Wtedy to też po raz pierwszy zetknąłem się z pojęciem stereoskopii. Po co to wprowadzenie? Do naszego laboratorium trafiło urządzenie, które rozwinęło tą technologię do naprawdę interesującego poziomu. Zapraszam do testu okularów NVIDIA GeForce 3D Vision.

„Gry są zbyt drogie”, „spadek cen przyczyni się korzystnie na wzrost popytu”, „dlaczego ceny rosną tak szybko?” - podobne stwierdzenia i pytania pojawiają się co jakiś czas w różnych konfiguracjach na łamach forów internetowych, komentarzy, czy prasy branżowej, nie uchodząc uwadze nawet średnio zainteresowanych czytelników. A często elektryzując ich do zawierania doraźnych sojuszy przeciwko krwiożerczym producentom i wydawcom hańbiącym się nieuczciwymi praktykami... Czy w rzeczywistości zarzuty wystosowywane przez graczy mają zasadność, a narzuty przemysłu są za wysokie? Przyjrzyjmy się bliżej metodom kreacji cen gier wideo na przestrzeni niemal 30 letniej, zinstytucjonalizowanej historii rynku elektronicznej rozrywki.

EA szykuje nam na przyszły rok sporo smakowitych kąsków, w tym nową odsłonę jednego z najlepszych symulatorów wojennych Battlefield - Bad Company 2. Tworzeniem kolejnych części serii od 2002 roku, gdy zadebiutował Battlefield 1942, zajmuje się szwedzkie studio Digital Illusions Creative Entertainment (DICE). Najbardziej charakterystycznymi cechami produkcji zawsze były ogromne otwarte mapy, bardzo dynamiczna rozgrywka oraz pojazdy dzięki, którym zdecydowanie łatwiej było się przemieszczać, jak i organizować ataki desantowe. Czy tu jest podobnie? Byliśmy na prezentacji gry, a nawet udało nam się w "złym towarzystwie" szarpnąć i najnowsze dzieło twórców Mirror's Edge zdecydowanie podtrzymuje tradycję.

Wspominam z uśmiechem, jak to niegdyś młodzianem jeszcze będąc wszedłem do sklepu elektronicznego w największym centrum handlowym w mieście, aby tam za kosmiczną jak na jedną grę cenę dokonać zakupu ogromnego pudła (wraz z zawartością oczywiście), z którym w glorii i chwale przemaszerowałem cała galerię wywołując niemałe zamieszanie wśród obecnych tam zakupoholików. Grą tą było Guitar Hero II. Do dzisiejszego dnia nie żałuję blisko czterech stówek na nią wydanych, bo wciąż doskonale się przy tytule tym bawię. Było to ostatnie dzieło Harmonix zanim przerzucili się na Rock Banda - potem ich jak wiemy markę przejęło Neversoft. Cóż, panowie od „jastrzębia deski” nigdy im nie dorównali w układaniu nutek. Seria podupadła w moich oczach. Z nadzieją jednak odpalałem do Guitar Hero: Greatest Hits, bo miała to być reinkarnacja właśnie starych, dobrych części.

Wejście kolejnych odsłon serii Halo na rynek w kilku przypadkach było krokiem naprzód dla całej branży gier wideo i o ile trudno te wydarzenia porównać do wymyślenia oscyloskopu przez Edisona, bezapelacyjnie jest to jedna z najbardziej innowacyjnych serii w historii. Pierwsza część dostarczyła pojazd z niezwykłą mechaniką prowadzenia oraz zapoczątkowała modę na odnawialną energię - nie trzeba było długo czekać, by motyw ten zastąpił tak popularne łykanie apteczek w tytułach FPP. Następnie pojawiło się Halo 2 i świat znowu oniemiał, gdyż ekipie Bungie udało się stworzyć jeden z najbardziej miodnych trybów multiplayer, w który zagrywały się miliony graczy na całym świecie. I choć Halo 3, to już niestety mały spadek formy oraz kopiowanie pomysłów z poprzedniczek, tak Halo 3: ODST stanowi już niezły powiew świeżości…

Seria gier Hitman należy do jednych z moich ulubionych i cieszy fakt, że wcielanie się w skrytobójców coraz częściej staje się dobrym tematem na cyfrową produkcję. Szczególnie takiego maniaka jak ja, bo nie ma to jak zakraść się do ofiary od tyłu i po cichu ją ściągnąć. Jednak odstawmy na boczny tor mojego ulubionego łysego speca od brudnej roboty. W ogóle po co o nim wspominam? Bo w ręce wpadła mi najnowsza produkcja ojców postaci, czyli IO Interactive. Co ciekawe, Mini Ninjas nie do końca podąża ścieżką innych gier studia, jak choćby Kane & Lynch czy Freedom Fighters. Dlaczego?

Zamknięty pokaz gry Aliens Vs. Predator nie był niestety w pełni tym, czego oczekiwałem. Tytuł prezentuje się graficznie świetnie w obecnej formie, niemniej z miejsca dostrzegalnych jest kilka problemów przy mechanizmach rozgrywki, a także brak motywów, które być tutaj obecne zwyczajnie powinny (bo od strony technologicznej zdecydowanie są do zrobienia), lecz ich nie ma. Jasne, szykuje się bardzo brutalna, klimatyczna produkcja, acz obawiam się, że nie wszystkie marzenia, czy wyobrażenia fanów kosmicznych robali oraz galaktycznych łowców znajdą w grze odzwierciedlenie. No ale taki to już chyba los tytułów na legendarnych, fimowo-komiksowych licencjach… Szczególnie tych z wybitnymi komputerowymi przodkami.

Jestem zagorzałym konsolowcem i o ile śmiało mogę wskazać wiele pozytywnych aspektów moich ulubionych platform, o tyle trudno nie przyznać racji, że nie wszystkie gry nadają się na tego typu sprzęt. Nie mówię tu o ograniczeniach technicznych, bo w końcu deweloperzy znajdują sposoby, aby cudowny tytuł z blaszaka wyglądał również przepięknie na przykładowo PlayStation 3. Lecz są takie gatunki, które do obsługi potrzebują zdecydowanie więcej klawiszy, niż jest wstanie pomieścić typowy pad. Mowa tu o strategiach czy symulatorach. Na szczęście tak jak UbiSoft znalazło na ten problem rozwiązanie przy Tom Clancy's EndWar, tak 1C i Gaijin Entertainment również podołali dostarczając nam wyśmienite IL-2 Sturmovik: Birds of Prey.