gaming (strona 220 z 237)

Początkowo platforma Xbox Live Arcade miała stanowić tą docelową dla wszelakich przeróbek starszych, mniej lub bardziej znanych tytułów, naturalnie z odświeżoną grafiką i poprawioną względem pierwowzoru rozgrywką. Szybko zaczął być jednak widoczny zupełnie inny kierunek rozwoju, pozwalający graczom na delektowanie się perełkami pokroju Shadow Complex, Braida, Castle Crashers czy 'Splosion Mana. Przykładem kolejnej gry oryginalnej, świeżej, a jednocześnie cieszącej wszystkie zmysły jest również Axel & Pixel. Pozycji tej trzeba pozwolić się oczarować, bowiem nie jest oczywiście doskonała, jednakże swoje wady, o których mowa będzie w dalszej części recenzji, nadrabia urokiem, niepowtarzalnym stylem oraz kompletnym oderwaniem od schematów.

Kiedy zasiadam do produkcji pokroju Venetica, za każdym razem zadaję sobie pytanie po co w ogóle takie gry się robi. Nie ma tu nic, czego nie doświadczylibyśmy w innych tytułach, nawet tych sprzed dobrych kilku lat. Zakończenie głównego wątku fabularnego przeciętnie inteligentna osoba jest w stanie przewidzieć po dwudziestu minutach zabawy. No, taki Forrest Gump dałby radę rozgryźć całą sprawę pewnie w pół godziny z hakiem – ale może bez dygresji. To jeszcze da się przeżyć, niemniej „zbugowanie” produkcji niekoniecznie. Drobnych błędów skutecznie utrudniających rozgrywkę jest tyle, że głowa mała. Cóż, jeśli ktoś na nowe dzieło Deck 13 Interactive wyczekiwał z zapartym tchem raczej srogo się zawiedzie.

Czy kiedykolwiek pragnęliście zostać dyktatorem na małej tropikalnej wysepce, gdzieś na środku oceanu? Sprawować silne rządy, rozwijać gospodarkę, tłumić opozycję, jednocześnie dbając o swój lud i wychodząc naprzeciw jego oczekiwaniom. To by było życie, mimo że zarządzanie taką połacią terenu nie stanowiłoby łatwego kawałka chleba... Życzenie pozostaje niemniej w sferze marzeń. Ale od czego mamy gry komputerowe? Wszyscy domorośli władcy śniący o wielkości będą oto mieli okazję sprawdzić swoje umiejętności za sprawą tandemu wydawniczo - deweloperskiego Kalypso z Haemimont. Światło dzienne ujrzało niedawno Tropico 3.

Główna wyspa Japonii - Honshu. Era Genroku, czasy szoguna Tokugawy Tsunayoshi. Narasta konflikt wokół przeklętych demonicznych ostrzy, które w konsekwencji przyniosą nie wielką władzę, ale tragedię, szaleństwo i śmierć oraz stwory z zaświatów - tak mniej więcej prezentuje się wstęp do całej zabawy w Muramasa: The Demon Blade. Już na pierwszy rzut oka człowiek zauważa, że produkcja to na wskroś japońska. Przy spotkaniu z tytułem oczy dosłownie wypadają z orbit - całość prezentuje się tak fantastycznie. Naprawdę trudno przejść obok oprawy wizualnej Muramasy obojętnie.

Miłośnicy rozrywki elektronicznej spod znaku cRPG dzielą się na dwa obozy. Jeden z nich tworzą ci, którzy ubóstwiają serię Gothic, nazywając ją najlepszymi grami fabularnymi wszech czasów. Ten drugi zaś składa się wyłącznie z prychających z pogardą na myśl o dziełach Piranha Bytes, określających je mianem „RPG akcji dla ubogich”, tudzież zwąc „zręcznościówkami z kilkoma cyferkami”. Ale nie jest ważne po której stronie barykady się stoi - ważne, że nie można przejść obok tych gier obojętnie. Twórcy „gotyckiej” sagi po rozstaniu się z JoWood oraz utracie praw do stworzonej przez siebie marki na szczęście nie złożyli broni. Wzięli się z miejsca do pracy nad kolejnym tytułem utrzymanym w stylistyce, którą tak dobrze do tej pory zgłębili. W rezultacie dostaliśmy Risen, produkt kontynuujący tradycję rozpoczętą przez niemieckiego dewelopera jeszcze w 2001 roku.

Nie ma raczej wątpliwości, że praktycznie każdy produkt wychodzący spod palców programistów z Valve, twórców serii Half Life, szybko staje się niekwestionowanym hitem. Nie inaczej było w przypadku Left 4 Dead - sieciowej strzelanki, w której całą fabułę z powodzeniem mogliśmy przejść w trybie kooperacji z graczami zasiadającymi przed komputerami po drugiej stronie globu, plus oczywiście zmierzyć się z nimi w innych trybach potyczek sieciowych. Amerykańskie studio po raz kolejny poszło za ciosem i oto ledwie rok po premierze pierwowzoru dostajemy kontynuację. Jakie zmiany w drugiej odsłonie? Nowi bohaterowie, więcej kampanii, uzbrojenia, no i zombiaków!

Rzadko trafia się gra, która z tak niezwykłym powodzeniem łączy ze sobą klimaty europejskiej mitologii oraz siekania demonów z bezlitośnie wyżyłowanym poziomem trudności bliskim japońskim produkcjom. FromSoftware stworzyło prawdziwego potwora, gdzie każdy skrawek planszy wręcz domaga się naszej krwi, a pomyłka staje się równoznaczna z wyzionięciem ducha. Koniec z nieletnimi bohaterami o bujnych czuprynach, którzy aby ratować swoją krainę muszą pokonać hordę kolorowych żelków - w Demon's Souls jesteśmy zwyczajnym śmiertelnikiem z kawałkiem żelastwa w dłoni marzącym o tym, żeby kolejny wróg nie zrobił mu z zadka jesieni średniowiecza. Tylko śmierć tutaj jest tak satysfakcjonująca, że będziecie się ścigać po dokładki...

Przyznam się bez bicia, że kiedy usłyszałem od redaktora naczelnego, iż przyjdzie mi sprawdzać najnowsze dzieło niemieckich programistów z GIANTS Software wydane u nas pod swojskim tytułem Symulator Farmy ogarnął mnie lekki niepokój. Cały czas zastanawiałem się, czy będę w stanie napisać recenzję utrzymaną w poważnym tonie, a jednocześnie dotyczącą produkcji, której tematyka wywołuje szeroki uśmiech na twarzy niemal każdego gracza. Jednak w momencie rozpoczęcia zabawy niepochlebne komentarze, jakie przez ostatnich kilkadziesiąt godzin zdążyłem sobie w głowie ułożyć, okazały się częściowo bezpodstawne. Uśmiechałem się nie z powodu odczuwania pewnej litości w stosunku do produktu, lecz z czystej satysfakcji z udanych zbiorów oraz wciąż rosnącej liczby pieniędzy na wirtualnym, farmerskim koncie. Szkoda tylko, że była to radość raczej krótkotrwała...

„Gry platformowe” - z tym hasłem powracają wspomnienia długich wieczorów spędzonych na pocinaniu w klasyki. Od razu przychodzą mi na myśl takie perełki jak Contra, Metal Slug, Jazz Jackrabbit, Prince of Persia czy Earthworm Jim, a to tylko czubek góry lodowej. Pozycje te mają nienaruszalną reputację, wielu graczy również darzy i sam gatunek szczerą sympatią, niestety pomimo wszystkich pozytywnych uczuć ze strony odbiorców uznawany jest on obecnie za wymarły. Ostatnie kilka lat to prawdziwa posucha jeśli chodzi o platformery (nie licząc setek tysięcy gier flashowych robionych głównie amatorsko). Pojawiło się jednak światełko na końcu tunelu - na rynek wkroczyła dumnym krokiem produkcja zatytułowana Trine, która jest znakomitą pozycją spod znaku tzw. „side-scrollerów”, a dodatkowo tchnie być może nieco życia w tę lekko skostniałą gałąź elektronicznej rozrywki.

Wyścigowa polityka Electronic Arts potrafi zadziwić. Niejeden miłośnik szybkiej jazdy z rozrzewnieniem wspomina niegdysiejsze hity, które wyszły pod szyldem Need for Speed. Kiedy prawie wszyscy postawili już na serii krzyżyk, na rynku pojawiło się NfS: Shift i z miejsca zaskarbiło sobie rzesze fanów. Choć pozycja ta nie była pozbawiona błędów, a fantastycznie zrealizowany kokpit kontrastował z pozostałymi, zdecydowanie mniej dopracowanymi trybami widoku, tak gracze niewątpliwie dali zielone światło kolejnym odsłonom. Need for Speed powróciło więc w niezłym stylu na najnowocześniejszych sprzętach. Jak wiemy jednak, EA równolegle pracowało także nad produkcją z podtytułem Nitro na Wii - mniej poważnymi, luźniejszymi i zabawniejszymi wyścigami. Czy szybka akcja w takim ujęciu zaskarbi sobie serca fanów sprzętu Nintendo?

Chociaż produkcją był niewątpliwie zacną, tak pierwszy Assassin’s Creed miał te kilka wpadek, przez które niestety tytuł nie zawojował rynku. Nudne i ciągle na nowo powtarzane misje poboczne czy średnio poprowadzony scenariusz to tylko główne przykłady minusów gry. Niemniej do dziś, kiedy akurat chcę pokazać znajomym oszałamiające możliwości graficzne konsol nowej generacji, odpalam właśnie dzieło Ubisoft Montreal. Na rynku ukazuje się wreszcie szumnie zapowiadana kontynuacja - jak pamiętamy Kanadyjczycy ogłaszali, że pojęli wszystkie wady pierwowzoru i obiecali, iż w "dwójce" ich nie doświadczymy. Czy dotrzymali słowa? Otóż jak najbardziej tak.

Od czasu, gdy zaczęłam moją emocjonującą przygodę z grami wideo, każda kolejna generacja konsol umożliwiała mi wskazanie (z reguły jednej) firmy developerskiej, której produkcje na grubo przed premierą wywoływały u mnie przyspieszone bicie serca, drżenie rąk i inne objawy entuzjazmu. Od paru dobrych lat taką firmą pozostaje dla mnie BioWare. Ufam im, bo wiem, że ilekroć pozycja sygnowana ich logiem ukaże się na rynku, będzie to dla mnie znak, iż należy wyłączyć wszelkie telefony, wziąć dwa tygodnie wolnego z pracy i zaszyć się w domowych pieleszach, aby spokojnie i do woli delektować się najnowszym ich dziełem. Tak było z Mass Effect, któremu poświęciłam około 200 godzin mojego młodego (chyba) jeszcze życia, czy tak samo jest w przypadku Dragon Age: Początek? Żeby odpowiedzieć sobie na to pytanie, należy... zacząć od początku właśnie. Albo raczej od początków, bo tych gra oferuje aż sześć - pozwalając na wcielenie się w różnego rodzaju bohaterów.

Granie na Xboksie 360 czy PS3 nie ma już w sobie tej magii, jaką miało młócenie na PSOne, PlayStation 2 czy choćby Dreamcastcie. Teraz pojedynki właściwie rozgrywamy głównie z nieznajomymi po sieci, komunikując się przez mikrofon i słuchawki, a nie jak kiedyś siedząc ramię w ramię na jednej sofie z kumplem. Taki stan rzeczy zawdzięczamy między innymi temu, że dawno tak naprawdę nie pojawił się mocny tytuł, nastawiony głównie pod rozgrywkę typowo „kanapową”. Nie mówię tu rzecz jasna o wszelakich pozycjach z szarpaniem na podzielonym ekranie, bądź też „piłkarzykach” - mam tu na myśli bijatyki, bo w tej generacji konsol raczej nie jesteśmy rozpieszczani grami z tego gatunku. Capcom zafundowało nam niedawno dostosowaną do obecnych standardów czwartą odsłonę „Ulicznego Wojownika”, lecz oczy wszystkich zwrócone były na tworzonego całe lata konsolowego Tekkena 6 od Namco...

Pierwszy dodatek do świetnego Grand Theft Auto IV, czyli wydane na początku roku The Lost and Damned, okazał się być strzałem w dziesiątkę. Choć niektórzy polscy gracze zaraz po premierzy mieli drobne problemy z pobraniem rozszerzenia z Xbox Live, tak koniec końców każdy wspomina ukazane tu przygody gangu motocyklistów bardzo dobrze. Drugim zapowiedzianym, „ekskluzywnym” dla Xboksa 360 DLC do GTA IV miało być The Ballad of Gay Tony. Początkowo poza samym tytułem Rockstar nie udostępniało na jego temat żadnych informacji, stąd spora część rynku uznała to za nic innego jak tylko kiepski żart. Okazało się jednak, że Gay Tony i jego wesoła ballada mają ukazać się naprawdę. Co więcej - wraz z premierą kolejnego dodatku w wersji cyfrowej, twórcy postanowili wydać też pudełkowe Episodes from Liberty City, czyli oficjalną kompilację, na którą składają się oba dostępne rozszerzenia.

Tim Schafer to dla wielu graczy ikona branży elektronicznej rozrywki i trudno się temu dziwić, bo w końcu facet odpowiada między innymi za uznaną serię przygodówek Monkey Island oraz gry Grim Fandango czy Psychonauts. Twórca ten zawdzięcza swój sukces na pewno nowatorskiemu podejściu i pomysłom, które często wykraczały poza ogólnoprzyjęte standardy konkurencji. Te rozwiązania, odrzucane przez gigantyczne studia w obawie przed spadkiem sprzedaży, czy negatywnymi ocenami graczy i prasy sprawiły, że każdy tytuł spod skrzydeł Schafera stawał się z miejsca kultowym i był niezwykle miłą odskocznią od wypuszczanych coraz to na nowo gier z "taśmy". Czy Brütal Legend, czyli najnowsze dzieło studia Double Fine oraz Electronic Arts, podzieli los wcześniejszych produkcji Tima? No cóż - i tak i nie…

Napięcie budowane od kilku miesięcy osiągnęło oto punkt wrzenia - Modern Warfare 2 ukazało się i jest obecnie na ustach wszystkich graczy oraz wszelkich mediów okołogrowych. Konkurencja wydaje się słusznie przesunęła premiery swoich tytułów na przyszły rok, bo doskonale wiedzieli że w początkach listopada absolutnie nie mają co się mierzyć z nowym Call of Duty. Rekordowa ilość zamówień wielką falą zasiliła portfele Activision, które puchną teraz bardziej niż gimnazjaliści próbujący wykonać 10 pompek. Fora internetowe zaroiły się od fanatyków, sceptyków, tak zwanych trolli i „fanbojów” ukazujących wyższość wersji gry akurat na swój sprzęt. Tak, Modern Warfare 2 stało się faktem. Czy kontynuacja sprostała oczekiwaniom?

Od premiery pierwszej odsłony Operation Flashpoint wiele wody w Wiśle upłynęło. Co ciekawe, przez ostatnie osiem lat tytuł ten nie stracił nic na blasku, a jedynie zyskał uroku dzięki licznym modyfikacjom i prężnie działającemu zapleczu fanowskiemu. W tym czasie doszło niemniej do rozstania Bohemia Interactive, studia odpowiedzialnego za grę, z wydawcą Codemasters. Twórcy symulacji wojennej poszli w swoją stronę, rezultatem czego są znakomite dwie części ArmA: Armed Assault - stanowiące według deweloperów prawdziwą kontynuację obsypanego nagrodami OF. Prawa do tytułu Operation Flashpoint pozostały w rękach "mistrzów kodu", którzy w końcu pod tym szyldem postanowili wydać na rynek oficjalną część drugą. Produkcję zapowiedziano tak na PC, jak i konsole, a mierzyć jej się w szrankach przyszło w tym roku ze stricte komputerowym ArmA II. Czy Dragon Rising ma tu jakieś szanse?

Wiosną tego roku na półki sklepowe trafiła kolejna przenośna odsłona kultowej już serii GTA. Wybór padł na sprzętowo najsłabszą platformę, jaką niewątpliwie jest Dual Screen, do tego Rockstar odeszło od formuły zaproponowanej jeszcze w Grand Theft Auto III, kierując Chinatown Wars w stronę raczej dwóch pierwszych odsłon serii. Gra praktycznie z miejsca zebrała świetne recenzje, co niestety nie przełożyło się na wyniki sprzedaży. W rezultacie od niedawna i posiadacze PlayStation Portable zobaczyć mogą znane doskonale miasto, tym razem z perspektywy skośnookiego Huanga Lee. Wielu właścicieli kieszonsolki Sony obawiało się, że producentom m.in. nie uda się przenieść świetnych mini gierek z platformy Nintendo - czy słusznie? Przyjrzyjmy się sprawie bliżej.

Producenci akcesoriów do konsol mają ostatnio bardzo ułatwione życie. Dzięki popularności wszelkiej maści gier muzycznych, typu Guitar Hero czy Rock Band, mogli oni rozszerzyć swoją i tak zazwyczaj przebogatą już ofertę dodatkowo o różnorakie instrumenty. Jedni idą w raczej ekonomiczne rozwiązania, proponując nabywcy niezbyt ładny, ale za to tani, po prostu „działający” produkt, inni chcą przelewać ducha prawdziwych legendarnych „wioseł” w wykonaną z plastiku gitarkę. Tak właśnie postąpiła firma Mad Catz przygotowując niejako dla koneserów kontroler Fender Precision Bass Replica. Przetestowaliśmy sprzęt - niewątpliwie robi on wrażenie, chociaż „w praniu” jest z nim nie do końca wszystko w porządku. To nie urządzenie dla każdego.

Resident Evil - mało kto jest w stanie przejść obok tej marki obojętnie. Jedni zareagują błyskiem w oczach, gdyż uwielbiają klasyczne pierwsze trzy odsłony na konsole poprzednich generacji. Inni raczej ciężko westchną, nazywając gry Capcomu koszmarem graficzno-fabularnym, w którym sterowanie przypomina jeżdżenie kolejką linową do góry nogami. Jeszcze kolejni znają jedynie filmy z Millą Jovovich, a ich opinie tu też mogą być różnorodne – od załamywania rąk i nazywania tego dzieła „niezłą komedią” (przypadkowo należę do tego obozu), po ekstazę. Wszystko jest rzecz jasna kwestią gustu. Tak czy siak, kolejne odsłony interaktywnego horroru z Umbrella Corporation w roli tego złego ukazują się (i śmiem twierdzić, że będą ukazywać długo) dalej. Ostatnia z nich opatrzona jest już numerkiem 5 i niedawno ukazała się oto na PC.

Na grę opisywaną w tej recenzji czekałam z wypiekami na twarzy, śledząc wszelkie pojawiające się w sieci wiadomości na jej temat. Każdy kolejny zwiastun wywoływał u mnie bardzo niezdrowe podekscytowanie. Nie da się ukryć, iż właśnie tego typu pozycji brakowało mi od dawna, a opcja wspólnej zabawy w cztery osoby wzbudzała dodatkowe pozytywne emocje. Odliczanie dni do ukazania się Borderlands na rynku stało się ostatecznie czynnością tak normalną, jak regularne mycie zębów, a dzień premiery jawił mi się w niezwykle kolorowych barwach - choć niecny plan wzięcia dwutygodniowego urlopu w tymże czasie niestety nie wypalił… Wreszcie płytka zakręciła się jednak oto w czytniku mojego wysłużonego Xboksa 360, rozsiadłam się wygodnie i wkroczyłam w ten cyfrowy świat. Aczkolwiek tak naprawdę "wkroczyłam" nie jest odpowiednim określeniem na moje pierwsze spotkanie z pozycją - raczej z miejsca "wsiąkłam".

Być może niektórzy szczęśliwcy, którzy mieli okazję bawić się na automatch do gier, pamiętają o słynnym Bionic Commando. O pozycji tej mogli też słyszeć na przykład posiadacze konsolki Nintendo Entertainment System, u nas znanej jako Pegasus. Lecz nieważne, która z licznych wersji klasyka na sprzęty wszelkie jest akurat lepsza - „Komandos” to bez cienia wątpliwości zwyczajnie kultowa już produkcja. A ponieważ ostatnimi czasy panuje moda na tworzenie kontynuacji lub uwspółcześnianie hitów sprzed lat, podobny los spotkał i przygody super żołnierza z bioniczną ręką. Odświeżony tytuł wydany niedawno na PlayStation 3, Xboksa 360 wychodzi w końcu u nas z poślizgiem również w wersji PC. Nowa gra, ale nazwa się nie zmienia - to wciąż Bionic Commando.

Seria Gran Turismo od zawsze kojarzona była i będzie z marką PlayStation. Polyphony Digital pierwszy raz rzuciło Japonię na kolana swym dziełem z końcem 1997 roku, USA i Europa padły do ich stóp rok później. Kolejne odsłony gry wyznaczały standardy wyścigowych symulatorów konsolowych. Dziś marka GT uważana jest za kultową, a zapowiadana od lat piąta część wywołuje niezdrowe poruszenie wśród wszystkich graczy na świecie. Co ciekawe, twórcy jeszcze w 2004 roku wspomnieli o przenośnej wersji swojego hitu na PSP, obiecując oczywiście coś niesamowitego. Minęło pięć długich lat, zaś ujawniane co jakiś czas obrazki i materiały pozwalały sądzić, że Gran Turismo w wersji na PlayStation Portable będzie przełomem i pokaże możliwości konsoli, jakich nie potrafili odnaleźć dotąd inni programiści. Rzeczywistość okazała się przerosnąć Polyphony Digital. Może oczekiwaliśmy zbyt wiele?

Odwiedzający tegoroczne Poznań Game Arena mogli nie tylko zobaczyć tajemniczą osobę w koszulce Gamikaze zasiadającą na środku kompleksu targowego z padem w garści w wygodnym fotelu i próbującą pobić rekord Guinessa w jak najdłuższym szarpaniu w FPS-a, ale również osobiście jej pomóc. Był to Piotr "Razgriz" Wysocki z zaprzyjaźnionej z nami ekipy PGL, któremu jak wiemy rzecz się udała - ustanowił on nowy rekord. Po prostu musieliśmy wypytać Piotra o kulisy całego przedsięwzięcia, szczególnie po reakcjach, które wzbudziło w czytelnikach doniesienie o sukcesie akcji.

Uniwersum superbohaterów stworzone przez genialnego Stana Lee od wielu już lat z kart komiksów przenoszone jest w interaktywnej formie wprost na odbiorniki naszych telewizorów. W wyniku tego zabiegu często niestety otrzymywaliśmy produkcje wyprane z grywalności, na domiar złego najzwyczajniej w świecie ponadto monotonne. Oczywiście nie dotykało to każdego tytułu - pamiętamy przecież świetnego Spider-Mana 2, czy z nowszych choćby X-Men Origins: Wolverine, które to akurat nie tylko pokazało bardziej dziką i krwawą stronę jednego z moich ulubionych bohaterów, lecz również wyszło z cienia niezwykle słabego filmu o tym samym tytule. Do "cyfrowych" komiksowych perełek dołącza oto na szczęście dumnie i Marvel Ultimate Alliance 2 - to jeden z najlepszych „slasherów” RPG, w jakie szarpałem.