gaming (strona 228 z 235)

Na wstępy sięgające początków serii o Ryu Hayabusie, bogate w epitety własne wynurzenia oraz wyjaśnienie szowinistycznej zagadki Itagakiego przyjdzie czas. I to nie tylko przy okazji recenzji, ale także na moim blogu. Dlatego z miejsca skupmy się na sednie. Dzięki uprzejmości Microsoft Polska mieliśmy oto okazję pograć w bardzo zaawansowaną wersję Ninja Gaiden II i tylko na Gamikaze przeczytacie wciąż gorące wrażenia z kilkugodzinnej sesji z Ryu.

Gdy chodziłem do podstawówki to większość chłopaków marzyła o tym, by zostać wojownikiem ninja. Ba, nawet niektóre dziewczyny pragnęły być jak legendarni już skrytobójcy, tylko że wtedy nikt nie chciał się z nimi bawić. To się z czasem zmieniło, odeszło w cień, jednak chęć na bieganie z mieczem i rzucanie shurikenami czekała cały czas mocno uśpiona. Panowie, po latach możemy dać wreszcie upust tym zakurzonym już nieco żądzom, w dodatku gdzie tylko chcemy, oto bowiem na DS-a wydano Ninja Gaiden: Dragon Sword. Gra dostarcza równie dużo satysfakcji jak niegdyś bieganie po lesie z kumplami i okładanie się kijami udającymi katany. Główną różnicą jest tutaj to, że jedyna kontuzja, którą podczas odgrywania roli ninjasa może się teraz przytrafić, czeka nie nas, a ewentualnie delikatny ekranik konsolki.

Mam nadzieję, że lubicie wykręcone rankingi, bo właśnie niniejszym na Gamikaze startują mniej lub bardziej regularne, niecodzienne zestawienia. W odsłonie pierwszej zajmiemy się uwielbianymi bohaterami, takimi którzy nie uznają żadnych reguł. Bezkompromisowymi, brutalnymi, nieco stukniętymi. Zabijającymi z zimną krwią. Albo grymasem ekstazy na ustach. Totalnymi świrami, czasem skrytymi, czasem dającymi się rozpoznać na pierwszy rzut oka. Oto przed Wami dziesięciu największych twardzieli z gier wideo!

Wyobraźcie sobie Fight Club, ale z użyciem broni. W takiej podziemnej organizacji spotykaliby się nie zmęczeni życiem schizofreniczni urzędnicy, lecz ktoś pochodzący ze zgoła innego środowiska - najgorsi przestępcy, najwięksi maniacy oraz ci, którzy za pieniądze z przyjemnością będą zabijać. Dodajmy do tego żądnych wrażeń bogaczy, setki przeciwników do ubicia i różne tryby rozgrywki. Z tej mieszanki powstanie nam oto The Club.

Prosto z mostu: God of War: Chains of Olympus jest w tej chwili najlepszą grą akcji na Playstation Portable na rynku, a w dodatku także najbardziej zaawansowaną pod względem technicznym. Co więcej – kieszonkowa odsłona przygód rzeźnika Kratosa nie odstaje od wersji na duże konsole i pięknie wpisuje się w klimat oraz grywalność charakterystyczne dla całej serii.

„Nie oceniaj gry po tytule”, powinno się powiedzieć na samym początku tej recenzji, bo w sumie fraza, którą dzieło się sygnuje jest chyba najlepszym elementem całości. Imperium Romanum to kolejna produkcja traktująca o budowaniu miasta, tym razem - jak łatwo można zgadnąć - w realiach starożytnego Rzymu. Niestety, rozpoczynając rozgrywkę mamy wrażenie, że przenosimy się w zupełnie inny świat. Świat średniej jakości gier końca XX wieku.

Mam nadzieję, że nie skreślicie na wstępie Professora Laytona za to, że jest grą logiczną – na szczęście całkiem nieźle się kamufluje, zaś zabawy dostarcza więcej niż kilka znanych, typowo zręcznościowych tytułów. Gra jest zbiorem 135 zagadek wzorowanych na wielkich księgach z łamigłówkami wydawanymi w Japonii od 12 lat. Akihiro Hino, szef firmy Level-5 znanej z całkiem niezłej Jeanne d'Arc na PSP, zaczytywał się w tych dalekowschodnich odpowiednikach Mensy i postanowił wcielić coś takiego w życie w branży gier. W samej Japonii gra błyskawicznie osiągnęła status franczyzy sprzedając się w liczbie niemalże miliona egzemplarzy. Oznaczało to dwie rzeczy: będą następne części i zostaną wydane po angielsku. Z korzyścią dla nas, DS-owych graczy.

Zbyt rzadko producenci gier dostarczają nam mrocznych oraz odważnych produkcji. Tytułów, które poruszają tą ciemną stronę naszej świadomości. Strasznie długo przyszło nam wyglądać utrzymanego w tym tonie najnowszego dzieła Digital Extremes. Wygląda jednak na to, że cierpliwość mogła się opłacić, prawdopodobnie dostarczono nam bowiem tytuł o wiele lepszy, niż pierwotnie zakładano...

Nie wiem, czemu tak wielu ludzi dziwi się sukcesowi, jaki odniósł Assassin's Creed stając się oto najszybciej znikającym z półek nowym tytułem w historii Ameryki. Przecież od momentu obwieszczenia światu mechaniki AC i ujawnienie trailera na E3, oczy każdego posiadacza obecnej generacji konsol były zwrócone w stronę Jade Raymond i Patrice'a Desilets, developerów tejże gry. Dużo większym szokiem – i to dosłownie podwójnym – była zapowiedź dotarcia Altaira Ibn Al-Ahada na system przenośny, w dodatku ten słabszy technicznie, bo od Nintendo. DS w końcu nie za dobrze radził sobie z wyświetlaniem scenerii w pełnym 3D. Właśnie – tutaj czas przeszły.

Faktem jest, że LOST zapoczątkował modę na seriale łączące kilka gatunków, a do tego zbudowane na Wielkiej Tajemnicy, która trzyma widza w napięciu przed telewizorem. Nie zdziwiło więc chyba nikogo, iż ktoś połasił się stworzyć grę na podstawie tej uwielbianej przez wiele osób licencji. Za produkcję wzięło się Ubisoft Montreal i wyszła z tego produkcja raczej niestandardowa. Mimo bycia ewidentnym skokiem na kasę fanów serialu to gra ta jest zwyczajnie zaskakująca. Szkoda tylko, że tak pozytywnie, jak i negatywnie.

Ponownie uderza tytuł sygnowany nazwiskiem Toma Clancy’ego. Wiszące Black Hawki, błyszczące M4, a wszystko na tle święcącego Las Vegas. Czy grupa najlepszych oddziałów antyterrorystycznych po raz kolejny jest w stanie porwać serca ogromnej liczby zagorzałych fanów? Oceńmy.

Prawdziwa historia dziejów ludzkości powoli się nudzi, przynajmniej producentom gier. Często zaczynają oni więc tworzyć własną czaso-przestrzeń, z różnym efektem naturalnie. Naziści w Nowym Jorku? Tak, to zdecydowanie jeden z tych bardziej oryginalnych pomysłów…

Większość z nas ma chyba jeszcze swoje dziecięce marzenia. Uratować świat, lub np. odnaleźć magiczne wrota prowadzące do innego wymiaru. Nieważne ile mamy lat – wszystko opiera się na naszej wyobraźni. Z nią się rodzimy i z niej korzystamy do końca swych dni: rysujemy piękne krainy, śnimy o przerażających stworach, później częstujemy nasze dzieci opowieściami o legendarnych bohaterach. The Chronicles of Spiderwick to jedna z takich przygód...

Stało się. Jedna z lepszych strategii czasu rzeczywistego rodem z roku 2004 (tak, tak) doczekała się już trzeciego dodatku. W gruncie rzeczy nie musiałby to być add-on ostatni, wszak uniwersum Warhammera 40K pełne jest ras przez grę jeszcze nie pokazanych, ale na całe szczęście ostatnie dni przyniosły informecję, że Relic od jakiegoś czasu pracuje nad częścią drugą hitowego RTS-a. Przyjrzyjmy się więc tymczasem co zaoferuje nam Soulstorm, który stworzony został dla odmiany przez znaną chociażby z hack’n’slasha Titan Quest firmę Iron Lore.

Electronic Arts od lat dostarcza nam dobre, sprawdzone marki. Czasami jednak jesteśmy świadkami narodzin czegoś zupełnie nowego. Jakiegoś eksperymentu, który może zapoczątkować zupełnie świeżą jakość rozgrywki. Czy jesteś chętny na kolejną przejażdżkę?

Czym kuszą artystów gry tak mocno, że patrząc na ich osiągnięcia, najzwyczajniej w świecie tracą oni zdrowy rozum? Bo próbowało wielu. Będący u samego źródła Japończycy, bogaci w technologię Amerykanie, a tu dopiero nasi sąsiedzi Francuzi osiągnęli poziom zadowalający krytyków oraz znawców filmowego dzieła. Czy mógł w tym im pomóc status jednych z najlepszych na świecie montażystów oraz oświetleniowców? Na pewno, ale być może przypadkiem akurat przy realizacji filmu Silent Hill Christophera Gansa odkryto coś jeszcze?

Sport to, również zabawa. Ekipa Electronic Arts wie to najlepiej oferując nam już od kilku lat dynamiczną i niczym nieskrępowaną zabawę uliczną piłeczką. Czy i tym razem fani freestyle’owej „gały” będą usatysfakcjonowani?

Jak dynamicznie zmienia się rynek gier, i również sama ich zawartość, widać dokładnie porównując nowe produkcje nawet z tymi wydanymi w początkach obecnego tysiąclecia. Coraz rzadziej pojawiają się tytuły-niespodzianki, robione przez mniej znane, garażowe studia. Nie ma jednak prawie na co narzekać skoro kolejne ogromne projekty dużych firm porywają spore tłumy, a nam osobiście nie pozwalają ani na chwilę zerwać kontaktu wzrokowego z monitorem. Tylko właśnie - "prawie". Bo naprawdę nietrudno o to, żeby gdzieś tam w tej całej potężnej machinie do zarabiania miliardów nie zwrócić uwagi na drobiazgi, które załamią fanów tych trochę mniej topowych gier.

Dlaczego czekamy na nowe generacje konsol, by po premierze tychże sprzętów z nieukrywaną radością je nabyć? Nie wiem jak Wy, ale ja mam przeczucie, że głównym powodem takiego stanu rzeczy są zwyczajnie gry. Wielkie kontynuacje ukochanych tytułów, które na dobre wpisały się w historię naszej świadomości. A czy przypadkiem Devil May Cry nie jest właśnie taką produkcją?

Tytułowa Klątwa smoka to najwyraźniej jakaś ogromna mielizna na którą wpadł galeon Anno 1701, bo dodatek jest niesamowicie płytki i w zasadzie jednym, jedynym jego atutem jest fabularna kampania.

Najszybszy dinozaur osiągał prędkość 80 km/h, najcięższy ważył nawet 220 ton, a najdłuższy miał 40 metrów. Taki Joseph Turok to mierząca 187 cm, 108 kilogramowa i poruszająca się z szybkością 36 km/h maszyna do zabijania. Jak myślicie, kto ma większą szansę na przeżycie w bezpośrednim starciu?

No i stało się. Po miesiącach karmienia nas fantastycznymi zwiastunami nowego Burnout Paradise w końcu osobiście możemy sprawdzić co tym razem zmajstrowało dla nas Criterion Studios. Czy wreszcie ujrzymy te realistyczne, wymarzone „dzwony” w jakości HD w akompaniamencie dającego po uszach piskiem wgniatanej blachy przestrzennego dźwięku Dolby Digital? Przy zestawie wielka plazma plus pięć głośników efekt jest przerażająco wiarygodny...

Wszyscy ci, co psioczyli na niskobudżetówki od City Interactive powinni teraz swoje odszczekać. Zagłębianie się w epizody, o których pisać mógł tylko Wołoszański, i klimat niczym z Metal Slugów, jest gratką dla fanów alternatywnych wizji historii. Resztę przyciągnie naprawdę niezła akcja, tony ołowiu oraz całkiem dobra grafika.

Zazwyczaj jest tak, że gry o długiej tradycji, takie które przeżyły już sporą liczbę odsłon, napotykają nagle wyjątkową grupę problemów obcych produkcjom jednoczęściowym. Ace Combat, najnowsze dzieło Namco, mimo pewnych początkowych obaw o jakość „kolejnego” tytułu lotniczej sagi udowadnia jednak, że zdolnym ludziom nic nie jest w stanie stanąć na przeszkodzie w taśmowym tworzeniu interesujących kontynuacji.

Playstation 3 w pierwszym roku swojej obecności na rynku nie dostała system sellera, czyli tytułu, który popchnąłby drastycznie sprzedaż samego sprzętu. Nie udało się to Heavenly Sword, opisywane Uncharted chyba też nie powtórzy oszołamiającego sukcesu Gears of War z konkurencyjnej platformy Microsoftu. Słupki sprzedaży zostawmy jednak na boku, ponieważ Naughty Dog ponownie uderzyli z nowym IP na kolejnej już konsoli Sony i jakość ich nowego dzieła tradycyjnie wyznacza teraz trend rozwoju developingu na PS3. Uncharted jest przepiękne, grywalne i spełnia wszystkie rzucone wcześniej obietnice z nawiązką.