gry (strona 13 z 33)

Powołana do życia w 2004 roku seria Warhammera 40,000: Dawn of War po raz kolejny zaprasza przed komputery. Wcześniej mieliśmy już do czynienia z kilkoma grami wideo na licencji popularnej strategii planszowej, ale dopiero współpraca firm Relic Entertainment oraz THQ doprowadziła do stworzenia dzieła na miarę oryginału. Przez te kilka lat doczekaliśmy się wielu ciekawych produktów w ramach sagi na PC, twórcy nie bali się eksperymentować z różnymi rozwiązaniami, dzięki czemu każda edycja wnosiła jakiś powiew świeżości. Swoistym przełomem było Dawn of War II, a także dodatek Chaos Rising, przez jednych uznane za arcydzieło, przez innych przyjęte z lekko skwaszoną miną. Nowe rozszerzenie „dwójki” trafia na rynek niemal dokładnie rok później. Jest jeszcze bardziej brutalnie - poznajcie DoW II – Retribution.

Na rynku ostatnio nie brakuje różnej maści symulatorów samochodowych – od taksówki, po śmieciarkę. A gdyby tak pobawić się w kierowcę radiowozu? Właściwie ten ostatni pomysł od kilku lat realizuje niemiecka ekipa Synetic w swojej serii Alarm for Cobra 11, która bazuje na popularnym u naszych sąsiadów (i nie tylko) serialu o tym samym tytule. Produkcja jest co prawda reklamowana jako odwzorowująca życie policjantów, lecz w praktyce skupia się na zmotoryzowanych akcjach. Dotychczas ukazało się jej kilka części, ale zostały odebrane przez graczy raczej chłodno. Niedawno premierę miała najnowsza odsłona, czyli (u nas) Crash Time IV: The Syndicate. Jak wypada?

Pewne sportówki od EA mają się od lat bardzo dobrze. Takiej ostatniej piłce nożnej „elektroników” ponownie udało się ustawić poprzeczkę wyżej i choć na pierwszy rzut oka zmian wprowadzono niewiele, tak po kilku meczach da się odczuć, iż FIFA 11 poszła oto bardziej w symulację. Inną popularną, idącą do przodu serią jest Fight Night. Round 4 dało nam realistyczny wgląd w sytuację panującą na ringu podczas walki - krew, pot oraz zachowanie się legend otrzymujących raz za razem potężne ciosy oszałamiały nawet osoby boksem na co dzień niezainteresowane. Czy Champion znowu je znokautuje?

Powoli zaczynam się zastanawiać, czy istnieje na świecie taka dyscyplina (tudzież zawód) której nie podołałby wąsaty hydraulik Nintendo? Lekarz, piłkarz, rajdowiec, golfista, tenisista, wszechstronny olimpijczyk, a i zdarzyło mu się nawet zarządzać hotelami. Istny człowiek renesansu, powracający na platformę Wii z czterema kolejnymi sportami, żeby zająć niewyżyte ręce imprezowej gawiedzi - tym razem maskotka „Wielkiego N” ponownie wyfrunęła z siedziby Square Enix. Japońscy giganci jRPG po zrobieniu koszykówki Mario Hoops 3-on-3 zabrali się oto za bardziej „kanapowe” przedsięwzięcie.

Od samego początku widać, że Bulletstorm ma rodzime korzenie. Jaka inna gra zaczynałaby się sceną pijackiej zabawy w „butelkę”, a następnie pokazem typowej, ułańskiej fantazji? Oczywiście wszystko kończy się w myśl przysłowia „mądry Polak po szkodzie”, ale za to możemy poznać nieprzyjazne środowisko planety Stygia... Ekipa People Can Fly, „nasz” deweloper stojący za tym produktem i działający pod skrzydłami Epic, stworzyła dzieło, które spokojnie powalczy na listach przebojów z nowymi hitami. Do tego wnosi ono ten pożądany powiew świeżości do oklepanych zasad rządzących strzelaninami.

Fani projektów na modłę wyśmienitego Diablo, a posiadający konsolę Xbox 360, nie byli zbytnio rozpieszczani przez producentów gier. Zauważyła to ekipa Runic Games, zapowiadając przeniesienie pod Xbox Live Arcade ich udanego komputerowego Torchlight. Wielu twierdzi, że przepisanie tego typu rozgrywki na pada w wygodny sposób nie jest możliwe, ale deweloperom całkiem znośnie udało się pozbyć klawiatury i myszki na rzecz zaciętego krojenia maszkar wszelakich w sposób bezprzewodowy, prosto z zacisza własnej kanapy.

Od zawsze miałem wyjątkowo „niedzielne” podejście do gatunku bijatyk – aby świetnie się bawić wystarczyło mi opanować podstawy danego systemu, co zazwyczaj było dostatecznym wymogiem do imprezowego obijania sobie cyfrowych facjat. Stąd też od niepamiętnych czasów wzdrygałem się na samą myśl o „mordoklepkach” 2D, które w większości wypadków oczekiwały większego zagłębienia się w meandry bezlitosnej mechaniki, wraz z makabrycznym kręceniem kół, zygzaków oraz całej reszty akrobacji na przeklętym kontrolerze. A Marvel Vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds niczym za dotknięciem magicznego kopniaka w splot wyleczyło mnie z tej nienawiści, czy nawet uzależniło od dziennej porcji rozpaczliwego machania arcade stickiem.

Test Drive Unlimited 2 w wersji beta miałem okazję wypróbować jakiś czas temu. Choć odniosłem wrażenie, iż testowany materiał jest dla serii w pewien sposób przełomowy, wolałem się wstrzymać z jego entuzjastyczną oceną - a to dlatego, że o ile poprzednio stawiało się na rewolucję pod sztandarami realizmu, „dwójka” zdecydowanie od tego odchodzi, wprowadzając istotne zmiany w modelu rozgrywki. Ekipa Eden Studios dała się zwieść panującym od kilku lat społecznościowym trendom i znalazła dla nich ważne miejsce w swoim najnowszym tytule. W efekcie, same wyścigi zostały paradoksalnie tylko jednym z jego elementów… Tak, nowe oblicze serii niekoniecznie ucieszy oddanych fanów. Ale też z pewnością przyciągnie do siebie kilku nowych.

Rok 2011 będzie kolejnym okresem, kiedy to PlayStation 3 zaleje fala tytułów tworzonych z myślą wyłącznie o platformie Sony i choć większość z nich jest kontynuacjami, zapowiadają się niesamowicie. Trzecie Uncharted, czy drugie InFamous pojawią się dopiero za kilka miesięcy, ale oficjalna premiera najnowszego dzieła Guerrilla Games już za rogiem. W wypowiedziach panowie z holenderskiego studia nagminnie starają się nam udowodnić, że zdają sobie sprawę ze wszystkich wpadek Killzone 2. Czy w takim razie trzecia odsłona serii faktycznie okazała się produktem pod każdym względem dopracowanym?

Gdy pierwszy raz ujrzałem oryginalne LittleBigPlanet wiedziałem, że Media Molecule w przebłysku geniuszu wręczyło Sony maskotkę z prawdziwego zdarzenia, którą firma mogłaby spokojnie przez następne lata reklamować swoje konsole. Uroczy projekt zabawkowego świata Sackboy’ów wielu zachwycił magią ukrytą pod powłoką niebywałej przystępności i prostoty - aczkolwiek gra mimo wszystko dosyć szybko ujawniała prawdziwe oblicze, w postaci warsztatu dla domorosłych deweloperów. Twórcy, wbrew własnym obietnicom, zadecydowali, że podołają zadaniu dostarczenia pełnoprawnej kontynuacji przygód szmacianych ludzików. Dostaliśmy produkt sprawiający wrażenie przerośniętej „łatki”, nie do końca zasługujący na dumne „2” w tytule.

Przenośne platformy to istny raj dla zatwardziałych zwolenników wszelakich tworów typu „wskaż i klikaj”, gdzie gatunek daleki jest od wyzionięcia ducha. Tym bardziej niezmiernie cieszy mnie świadomość, że nawet z nieuchronnie zbliżającą się premierą 3DS-a, twórcy z uporem maniaka mają jeszcze ochotę zasilać garściami naprawdę całkiem porywających pozycji usuwającego się z wolna w cień Dual Screena. Co z tego, że Ghost Trick: Phantom Detective zadebiutowało w Kraju Kwitnącej Wiśni w lipcu ubiegłego roku – liczy się to, iż u nas od niedawna jest czym troszkę złagodzić nieuchronną posuchę dobrych przygodówek, która na początku dopadnie nadchodzący sprzęt Nintendo...

Choć mierzi mnie kupowanie gier za pośrednictwem cyfrowej dystrybucji - ze względu na brak możliwości inhalowania zapachu świeżo nabytej pozycji, to nie umiem odwrócić się od bezkresu nietuzinkowych pomysłów zalegających na PSN i Xbox Live. Mięsne ludziki ratujące ukochaną od złowieszczych płodów z wąsem, drób-kamikaze toczący wojnę z pozbawionymi kończyn wieprzami, czy wydłużający się Noby Noby, zwiększający tym sposobem rozmiary galaktycznej dziewczynki - ech... Magicy z nieskażonego zbytnio popularną"papką" Double Fine też dołożyli swoją cegiełkę do tego muru bezcennego absurdu, dając nam projekt o gadających matrioszkach, żyjących w Wiktoriańskiej erze rozkwitu przemysłu. Z obowiązkowym wyzyskiem dzieci przerzucających hałdy węgla.

Kiedy Two Worlds trafiło na półki sklepowe, mieliśmy co do produktu spore oczekiwania - wynikały one z przepięknych obrazków udostępnianych przez Reality Pump oraz całego stosu obietnic. Niestety szybko okazało się, że przy kadrach dłubali jednak graficy, a tytuł nie oferował wielu z zapowiedzianych elementów. Na domiar złego, odegranie postaci powierzono wyjątkowo słabym aktorom, którzy "głosowo" wypadli koszmarnie. Mimo to znaleźli się gracze, którzy zdecydowali się wejść w ten świat i bardzo się im się on podobał. To zmobilizowało polskie studio do zakasania rękawów i stworzenia... dodatku.

Chociaż po Mirror's Edge oraz Dead Space myśleliśmy już, że Electronic Arts pójdzie bardziej w stronę oryginalnych produkcji, sukces dzieła EA Redwood Shores zapalił światełko w skarbcu firmy i tak wrócili do pierwotnego planu wykorzystywania udanej licencji do granic możliwości. Obok pierwszej części kosmicznego koszmaru, pojawiła się ogromna ilość gadżetów w postaci figurek, książek, komiksów, a nawet filmów animowanych. Wkrótce na konsolę Nintendo Wii zawitało Dead Space: Extraction – przedstawiciel gatunku strzelanek na szynach. Następnie było jeszcze Ignition, acz raczej nie warto o tej pozycji wspominać... Teraz, dwa lata od czasu pojawienia się na półkach sklepowych „jedynki”, mamy wreszcie zaś okazję poznać dalsze losy Isaaca...

Bomberman - czy istnieje na świecie zaprawiony w bojach gracz nie kojarzący nazwy? Nie znający sympatycznego ludzika z wielką głową oraz zamiłowaniem do kryminału? Tak, White Bomber bliski jest założenia pasiaka i oglądania świata zza żelaznych firanek… Cytując za kodeksem karnym, artykuł 164 paragraf 1: „Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi, albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów, podlega karze aresztu, grzywny lub karze nagany.” Hudson najwidoczniej za nic ma obowiązujące przepisy, bo w mniej więcej rocznych odstępach raczy nas kolejnymi pozycjami spod znaku B jak Bomba. Na Xboksie 360 Bomberman Live zadebiutowało w roku 2007, szybko podbijając serca wielbicieli eksplozji. Teraz przyszedł czas na Battlefest - czy warto sprawdzić?

Pamiętacie salony gier? Niepowtarzalną atmosferę rywalizacji, powietrze gęste od emocji, grzechot żetonów, charakterystyczne hałasy oraz gapiów leżących szarpiącym na plecach, rzucających wskazówki, co do przejścia kolejnego etapu? Ostatnio często wracam pamięcią do przeszłości, więc też coraz bardziej lubię wszelkiego rodzaju „odświeżanki” - o ile tylko odgrzewany kotlet charakteryzuje się równie dobrą jakością, jak oryginał... Splatterhouse po raz pierwszy ukazało się na automatach w 1988 roku, dając początek całej serii produkcji. Połączenie chodzonej bijatyki z krwistymi elementami horroru świetnie sprawdziło się w „grajbudach”, ale wysiłki zmierzające do przeniesienia tego na domowe systemy z reguły nie wychodziły marce na dobre. Mamy XXI wiek, a Namco Bandai, chcąc zapewne zdążyć przed niedalekim końcem swiata, decyduje się na jeszcze jedną próbę. Czy prosta nawalanka sprawdza się w dzisiejszym świecie zaawansowanej techniki?

Po hurtowo wykupywanym przez graczy, dwuwymiarowym występie wąsatego hydraulika w postaci New Super Mario Bros., ze sporym niesmakiem obserwowałem zapowiedzi kolejnego zalewu „płaskich” owoców bezlitosnego dojenia znanych marek Nintendo. Wierni fani, zamiast godnych podziwu rewolucji w poszczególnych seriach, zostali skarmieni tanimi wyciskaczami pieniędzy, do których podchodzę ostatnimi czasy ze sporą dozą rezerwy. Tym większe okazało się moje zaskoczenie, gdy jeden growy rodzynek niedawno zakręcił się u mnie w czytniku, momentalnie przywracając wspomnienia najwspanialszych chwil spędzonych jako smarkacz z padem od SNES-a w dłoni. Donkey Kong Country Returns to żywy dowód na to, że „Wielkie eN” autentycznie wie, jak przywracać do życia kilkunastoletnie „truchła”, żeby nie zalatywało od nich wyłącznie zmurszałą ziemią oraz łatwym zarobkiem.

Seria Total War pozostaje niekwestionowanym liderem strategii taktycznych, połączonych z bitwami w czasie rzeczywistym, lecz co jakiś czas pojawia się tytuł próbujący zbliżyć się do poziomu dzieł sygnowanych przez Creative Assembly. Studio Neocore Games raz już stanęło na wysokości zadania przy okazji niezłego Króla Artura i równie udanego dodatku Sasi. Ekipa ma też jednak na koncie przeciętną pozycję RTS o nazwie Crusaders z 2008 roku. Niedawno w jej portfolio pojawiła się kolejna strategiczna produkcja, czyli Lionheart: Wyprawy Krzyżowe. Gra miała być z zamierzeniu ulepszoną wersją ich uznanego dzieła, choć osadzoną w zupełnie innych realiach - tym razem mamy do czynienia z projektem bazującym na wydarzeniach historycznych.

Techland to jeden z polskich deweloperów, którym udało się wybić na rynku światowym. Ekipa tworzy już projekty najwyższej klasy, trafiające w gusta nie tylko wybrednych rodzimych graczy, ale również tych na zachodzie. Xpand Rally czy Call of Juarez to tylko przykładowe ważniejsze z produktów, jakimi firma może się pochwalić. Na swoim najnowszym silniku, czyli olśniewającym Chrome Engine 4, studio postanowiło zafundować nam powrót do wyścigów. Czy Nail'd zdoła "przygwoździć" nabywców do foteli na całe długie godziny?

Zawitał u nas niedawno nowy domownik. Niewielki, puchaty, z miłym usposobieniem. Nie linieje, nie wymaga regularnego karmienia czy pojenia. Nie trzeba po nim sprzątać, ani wyprowadzać go na spacer. Jedyne, czego potrzebuje, to dużo miłości, czułości i czasu na zabawę, zaś w zamian zaoferuje wirtualną przyjaźń aż po grób. Tudzież do momentu przejścia gry czy znudzenia nią, chociaż tego ostatniego nie przewiduję - przynajmniej w przypadku młodszych smyków. Tak, „futrzane” Kinectimals to był przede wszystkim prezent dla córeczki. Symulator puchatych zwierzaczków stanowi wymarzony podarunek dla dziecka. Nigdy byście nie uwierzyli, że dwulatek sam potrafi się zalogować, włączyć grę i czerpać z niej mnóstwo przyjemności.

Zombiaki to pocieszne zwierzaki. Ta kupa mięsa, poruszająca się często koślawo i wydająca z siebie dziwaczne jęki, na pierwszy rzut oka wcale nie jest godnym nas przeciwnikiem. Zlikwidowanie "zarażonego" też specjalnie trudne nie jest - wystarczy uszkodzić jego zgniły mózg. Problemy zaczynają się jednak, gdy maszkary są w grupie, a my nie mamy za bardzo gdzie się przed nimi schować. Właśnie taki scenariusz funduje nam Rockstar w najnowszym, płatnym dodatku do Red Dead Redemption - czyli Undead Nightmare.

Nie wyobrażałem sobie nigdy Kinecta, jako narzędzia dobrego do wyścigów samochodowych. W porządku – zmyśloną kierownicą można wirtualnie kręcić na boki, ale co z gazem oraz hamulcem? Kinect Joy Ride nie odpowie na to pytanie, bo po pierwsze nie uświadczycie tu ani hamowania, ani przyśpieszania innego niż "turbo", zaś po drugie to przeprosta zręcznościówka, nastawiona niby na zabawę na imprezach. Mamy kolejny tytuł startowy na „kamerkę” Microsoftu, za którym stoi tym razem nieznane studio BigPark, stworzone rzecz jasna specjalnie do wykonania gry. Czy warto zainwestować w nią czas i pieniądze? Postarajmy się jak najbardziej krytycznie podejść do sprawy...

"W końcu!" - tylko to przyszło mi na myśl, gdy Gran Turismo 5 znalazło się w moich rękach. Nie dlatego, że jakoś specjalnie wyczekiwałem tej pozycji, wręcz przeciwnie – spodziewałem się, iż Polyphony Digital będzie opóźniało datę premiery w nieskończoność, więc była ona dla mnie pewnym zaskoczeniem. Piąta odsłona, przez nieudolny marketing, od lat lądowała na językach graczy, a Kazunori Yamauchi ze swoimi obietnicami działał na wszystkich, jak płachta na byka. Przy starcie PS3 dano ciała na całej linii, więc by zapewnić, iż prace nad produktem w ogóle trwają, wypuszczono Prologue - płatną wersje "demo". Rzecz jasna spotkała się ona z krytyką. Czy twórcy wyciągnęli z tego wnioski?

Nie rozumiem, skąd u twórców ostatnimi czasy bierze się ta mania spowijania niektórych marek w ponurości, niczym Edgara Allan Poe starający się napisać własną wersję Kubusia Puchatka. Batman z kreskówkowego dziwaka w kalesonach zamienia się w charczącego twardziela, nowy SSX najwyraźniej porzuca radosną atmosferę na rzecz markotnej wizji Granic Wytrzymałości, a niezadługo każda baśniowa sielanka zachoruje na syndrom Tima Burtona. Nie żebym miał coś przeciwko takim działaniom – wręcz przeciwnie! Już pierwsza zapowiedź Epic Mickey była dla mnie niczym długo wyczekiwana ewolucja myszy w czerwonych portkach pod dojrzałych wyjadaczy animacji. Niestety, świetnie wyglądająca na papierze mroczna wizja pana Spectora okazała się „Małym Miki”, przy co najwyżej smutnym efekcie końcowym...

Dawno, dawno temu - kiedy Bobby Kotick i inni magnaci nie trzęśli światkiem twórców gier, gdy niezależne studia deweloperskie miały szansę przebicia się na rynku z innowacyjnymi tytułami... Wtedy pojawiały się czasami pozycje określane mianem magicznych. Dzisiaj takie rodzynki, nastawione nie na strzelanie, efektowną rozwałkę czy wybuchy, jeśli się pokażą, to najczęściej giną w gąszczu innych produkcji. Niezauważone, niedocenione, nieznane. Tęskno mi za przeszłością, a Majin and the Forsaken Kingdom od Game Republic i Namco-Bandai w założeniach miało zauroczyć takich właśnie nostalgicznych odbiorców. Czy się udało? Po części owszem, ale niedociągnięcia przyćmiły wewnętrzne piękno tego dzieła bardzo skutecznie.