felieton (strona 11 z 25)

Po kilku miesiącach batalii, wreszcie udało się wydać końcową wersję wydania 1809 systemu Windows 10. Poważne, acz ograniczone w swoim oddziaływaniu problemy związane z utratą danych doprowadziły do szeregu opóźnień i sporej draki wizerunkowej. Co gorsza, to kolejna wpadka z opóźnieniami premiery wydania Windows 10: wersję 1803, czyli "kwietniową", udało się ukończyć dopiero w maju. Coraz więcej osób zadaje sobie pytanie - co takiego strasznego dzieje się w procesie wydawniczym Microsoftu, że aż tak trudno jest im ukończyć kolejne kompilacje? Za wzór do naśladowania przytacza się między innymi program Google Chrome, który niemal do perfekcji opanował politykę "ciągłej integracji". Dzięki temu nawet kanał Canary, w którym publikowany jest ostatni kompilujący się stan głównej gałęzi, dostarcza program wystarczająco stabilny do codziennej pracy. Wielu komentatorów bezlitośnie konstatuje, że Microsoft jest dziś najwyraźniej niezdolny do dostarczenia oprogramowania spełniającego elementarne normy jakości. Złośliwi dodają, że być może nigdy nie był... Zapominają oni jednak o pewnym przykładzie sprawnie działającej Ciągłej Integracji rodem z Microsoftu: pakiecie Office 365. Gdzie nawet kanał Insider Fast, aktualizujący się ciężkimi paczkami mniej więcej co tydzień, zapewnia bezpieczne i stabilne oprogramowanie. Więc jak to jest? Dlaczego Office może, a Windows nie?

Nie będę ukrywać, że po wersji beta nie oczekiwałem od Battlefielda V zbyt wiele. Deweloper gry, szwedzkie studio EA DICE, wyraźnie pokazał kierunek, w jakim podąża. Już wydana w 2013 r. „czwórka” okazała się równią pochyłą dla quasi-symulacyjnego charakteru serii, a jej pierwszowojenna następczyni tylko zintensyfikowała arcade’owe naleciałości, ostatecznie budując doświadczenie z pogranicza Call of Duty i Star Wars: Battlefront.

Zaraz po premierze tegorocznej odsłony iPhone’ów na łamach dobrychprogramów ukazał się przegląd najważniejszych nowości iOS-a 12. Zdecydowanie nie było to wydanie rewolucyjne, niemniej posiada kilka przydatnych nowości godnych odnotowania. Do nich bez wątpienia należy Czas przed ekranem – program, który ma za zadanie śledzić zwyczaje użytkownika, raportować, a w końcu utrudniać nadużywanie smartfonu.

Wydaje się, że z biegiem lat złośliwe oprogramowanie ewoluuje. Że dzisiejsze antywirusy są niezwykle złożonymi programami, które muszą naprawdę ciężko pracować, by z akceptowalną skutecznością łapać coraz bardziej przebiegłe szkodniki. Owszem, złożoność malware’u rośnie. Ale jednocześnie wciąż w obiegu znajdują się wirusy bazujące na zupełnej naiwności i ślepocie użytkowników. W tej materii jest dziś niemal tak samo, jak przed wiekami: jedyne, co się zmieniło, to spadek popularności i zniknięcie programu Outlook Express. Pytanie „jakim cudem ktokolwiek się na to nabiera?” było aktualne w roku 2000 i można je z powodzeniem zadawać dalej, osiemnaście lat później. Zapraszamy na przegląd wirusów z redakcyjnej poczty.

Niemal równo piętnaście lat temu wydano system Fedora Core 1. Nowa wtedy dystrybucja, o głupawej nazwie i poważnej przeszłości, była nowym rozdziałem w procesie rozwoju systemu Red Hat Linux. Przed wydaniem Fedory, system od Red Hata był dostępny do pobrania za darmo. Posiadacze płatnych licencji mogli dodatkowo skonfigurować z nim Menedżera Subskrypcji, by otrzymywać aktualizacje oraz obsługę techniczną. Poza tym, system nie różnił się niczym od produktu sprzedawanego w pudełkach za ciężkie pieniądze.

Przyznam, zawsze intrygowały mnie wypowiedzi rozentuzjazmowanych użytkowników Maca, rozpływających się wręcz, jak to Apple uratowało ich przed Microsoftem i jego ślamazarnym, niezoptymalizowanym Windowsem, i jak to na nowo pojęli definicję komputera osobistego. Siłą rzeczy chciałem doświadczyć tego wszystkiego na własnej skórze, tylko brakowało dobrej okazji. Ale co się odwlecze, to nie uciecze, prawda? I oto zupełnym przypadkiem udało mi się spędzić dwie doby z nowym Makiem mini, model 2018, wykorzystując go w pracy...

Na przełomie października i listopada 1988, do siedziby Microsoftu przyjechał Dave Cutler, zatrudniony w sierpniu i wynajęty do rozpoczęcia prac nad systemem operacyjnym nowej generacji. Ten osobliwy nabytek od samego początku nie pasował do klimatu firmy-właściciela MS-DOS. Członkowie zespołu Cutlera – bo zażądał on zatrudnienia również swoich znajomych z legendarnej firmy Digital – uparcie odmawiali integracji z procedurami, priorytetami i duchem nowego pracodawcy. Przez długi czas wydawało się, że cokolwiek stworzy Cutler, będzie drastycznie odmienne od wszystkich pozostałych produktów, „płacących rachunki za prąd” w Microsofcie: MS-DOS, Windows, Word i Excel oraz Xenix. Od niektórych z kolei miało być odmienne z założenia. Przede wszystkim mowa tu o OS/2.

Odpowiadam: zero. Tak, dokładnie wczoraj, 3 listopada 2018 r., minął 45. dzień od premiery pierwszej karty graficznej bieżącej generacji, GeForce'a RTX 2080, po czym zdążyły się ukazać jeszcze modele RTX 2080 Ti oraz RTX 2070, a nadrzędną funkcję w portfolio „zielonych”, raytracing, w dalszym ciągu podziwiać możemy jedynie w demach technologicznych... Dlaczego?

Niedawno, do znudzenia już niemal, powróciła kwestia inkorporowania do kodu Linuksa dokumentu „Code of Conduct”, czyli umownego kodeksu postępowania, regulującego przede wszystkim zasady interakcji międzyludzkiej, a nie sam proces tworzenia i wprowadzania kodu. Podniósł się z tej okazji niezły wrzask i raban, co w przypadku tematów społeczno-politycznych jest ostatnimi czasy (a może od zawsze…?) nieuniknione. Nie wdając się w debatę na temat słuszności owego kroku w wykonaniu Linuksa, na podobny kodeks zdecydowała się w tym tygodniu Fundacja FSF, a w praktyce jej główny projekt, czyli GNU.

Podczas wtorkowej konferencji firmy Apple, gdy mogliśmy zobaczyć prezentację między innymi nowego iPada Pro, Tim Cook określił go dość nietypowo. Jego zdaniem iPad to najpopularniejszy komputer na świecie. Zjawisko jest o tyle ciekawe, że inne tablety nie budzą emocji, a ten z jabłkiem na obudowie z jakiegoś powodu ma się bardzo dobrze. W ciągu ostatniego roku sprzedanych zostało 44,2 mln iPadów – więcej niż laptopów HP, Lenovo, Della, Asusa czy Acera.

Pod koniec lipca, najprawdopodobniej w rezultacie pomyłki, Google podzieliło się ze światem wizją nowych interfejsów swoich aplikacji na Androida. Jasnym stało się wówczas, że język Material Design 2 będzie się starał odrzucać nieco infantylne barwy swojego poprzednika i skupi się na tym, by podawać wszystko dosłownie czarno na białym.

Ostatnie lata doprowadziły do powolnego, acz konsekwentnego „spuchnięcia” wielu stron internetowych. Liczba powodów jest duża. Część z nowych elementów na stronach wynika z regulacji prawnych, jak ostrzeżenia o plikach cookie i informacje GDPR o właścicielach przetwarzanych danych. Pozostałe wynikają z coraz cięższych frameworków do tworzenia stron internetowych, które w imię łatwości pisania kodu i wszechstronności narzędzi, skazują nas na coraz bardziej szkodliwe dawki JavaScriptu. Jest również inny zbiór dodatków dla niegdyś statycznych stron WWW: odtwarzacze wideo. Przez niektórych są uważane wręcz za plagę i konsekwentnie wyłączane. Ich obecność nie wynika jednak z postrzelonych pomysłów właścicieli portali (co jest dość powszechną opinią – zwłaszcza, gdy pojawiają się po przejęciu przez większego gracza… &#x1F914), bo ich skuteczność jest potwierdzona wynikami. A przynajmniej była, jak się okazuje.

Wydanie najnowszej wersji Windows 10, oznaczonej numerem 1809 wywołało w branży IT chwilowy skandal. Wersja okazała się mocno nieprzetestowana, zawierała błędy znane i opisane kilka tygodni wcześniej, a podczas instalacji w pewnych warunkach usuwała pliki użytkowników, o czym oni sami również ostrzegali od wielu poprzednich wydań testowych. Sprawę pogarszało również kilka mniej znanych detali – jak to, że wersja 1809 jest bazą dla systemu Windows Server 2019, najwyraźniej opublikowanego z wadliwym Menedżerem Zadań (komu to potrzebne na serwerze, prawda…?). Albo to, że całkowicie ominięto testowanie owej wersji w kręgu „Release Preview”, przeznaczonym do instalowania wersji beta aktualizacji i który otrzymuje nowe wersje systemu wyłącznie wtedy, gdy są one kandydatem do wersji finalnej, a nie wydaniem przejściowym. Innymi słowy, nie skorzystano z kanału aktualizacji przeznaczonego dokładnie dla realizowanego scenariusza. Program Windows Insider działa zatem wysoce nieprawidłowo i, jak zwykle w IT, problemy nie wynikają z niedoróbek implementacji ani trudności technicznych, a z psychologii i błędnej postawy decydentów.

System Windows, wbrew pozorom, rozwija się bardzo szybko i na wielu polach. Zmiany ogłoszone dla przeklętej, wycofanej chwilowo wersji 1809 dotyczą również wbudowanego antywirusa. Windows wzbogaca się o ochronę na najpopularniejszych polach: przeglądarek internetowych i bezpieczeństwa w kwestii ransomware. Jednak aby poznać prawdziwe trendy w przemyśle złośliwego oprogramowania, trzeba szukać gdzie indziej, niż w optymistycznych ogłoszeniach Microsoftu. Kampanie reklamowe wymyślane dla luk w zabezpieczeniach (jak Meltdown i Spectre), bogate w logotypy i diagramy, oraz „modne” tematy typu ransomware to tak naprawdę powierzchowne wiadomości z branży bezpieczeństwa IT. Prawdziwe szkodniki są mniej eleganckie i niepodatne na masową reklamę. Co gorsza, Windows 10 (nawet najnowszy!), nie chroni przed nimi najlepiej. Wynika to z faktu, że problemy tkwią w samych założeniach projektowych systemu.

Wydarzenia tego tygodnia sprawiły,że wielu ludzi zaczęło głośno mówić o początku końcaLinuksa. I nie bez powodu: doniesienia o przerwie w pracy, którązrobiłsobie Linus Torvalds, aby „rozwijać własny charakter” i„zrozumieć ludzkie emocje”, brzmiały przecież zupełnienierealnie. Gdy zaś internet obiegła informacja, że córka LinusaTorvaldsa podpisała „manifest przeciwko merytokracji”, aFundacja Linuksa przepchnęła osobliwy Kodeks Postępowania (Code ofConduct) w pospiechu i bez konsultacji ze społecznością, zrobiłosię naprawdę groźnie. Microsoft może zacierać ręce –niewykluczone, że najważniejszy opensource’owy projekt na świecieczeka wojna domowa.

Czy e-sport to sport? To pytanie stanowi przedmiot toczącego się od dawna sporu. Środowisko związane z graniem kompetytywnym, czy to zawodowo czy hobbystycznie, twierdzi, że tak właśnie jest, argumentując opinię motywem współzawodnictwa, który to stanowi istotę e-sportu, niczym w klasycznych dyscyplinach sportowych. Ich przeciwnicy uważają natomiast, że granie w gry wideo jest zajęciem zbyt pasywnym, aby mogło nosić miano dyscypliny sportowej. Zastanówmy się na spokojnie, ile racji ma każda ze stron tej debaty.

Dzisiejsza Nokia, czyli HMD Global posiadający prawa do marki i logotypu do wykorzystania dla telefonów komórkowych, radzi sobie lepiej, niż sugerowałoby doświadczenie z Windows Phone (jednocześnie ta „druga” Nokia, istniejąca wskutek sprzedaży działu mobilnego, dalej istnieje w formie niezmienionej i zajmuje się infrastrukturą telekomunikacyjną). Śmierć kliniczna mobilnych Windowsów zmusiła producenta do powrotu do Androida. W praktyce jest to decyzja spóźniona o niemal dekadę. Dekadę błędów: upartego trzymania się fantastycznego, acz przestarzałego i drogiego systemu Symbian, wpadki z rozczarowującym Windows Phone oraz upiornych prób z modelem Nokia X.

Wiecie, co jest w świecie gier czynnikiem absolutnie najgorszym? Odpowiem: deweloperzy, którzy nie mają własnej wizji na produkcję, ale zatrudniają sztaby analityków i PR-owców, by ci wskazali dominujące trendy, po czym jak przez kalkę przerysowują najbardziej pożądane rozwiązania, licząc na łatwy sukces. Właśnie z takim problemem zmaga się EA DICE, studio odpowiedzialne za serię Battlefield, które już parę lat temu wyrzekło się unikatowego, quasi-symulacyjnego charakteru swojej flagowej produkcji, na rzecz radosnej rozwałki a'la Call of Duty.

Jeśli śledzicie media w miarę na bieżąco, to zapewne nie umknął wam temat strzelaniny na turnieju e-sportowym w Jacksonville. Spokojnie, nie zamierzam po raz kolejny pisać tego samego: faktografię w podlinkowanym artykule świetnie zgromadziła koleżanka Ania, a nawet jeśli przeoczyliście akurat jej publikację, to w całej sieci wysypało się mnóstwo innych na ten temat. Dla niewtajemniczonych rzucę tylko lakonicznie, że 24-letni jegomość nazwiskiem David Katz zastrzelił dwóch innych graczy, a 11 kolejnych ranił po tym, jak odpadł z turnieju Madden NFL.

Od czasu do czasu, słysząc na temat przełomowych zmian w krajobrazie IT, jak uruchomienie w Google Chrome obowiązkowego HTTPS, w głowie rodzi się zbiór pytań i wątpliwości. Zazwyczaj towarzyszy im pytanie nadrzędne: dlaczego tym razem nie słychać głosów żywiołowego protestu? Bunt, sprzeciw i ustawiczne niezadowolenie wydają się być przecież niemal przyrodzonymi cechami debaty internetowej, dlaczego wobec tego w owych „ważnych momentach” tak często jest cicho? Przecież ludzie są gotowi skrytykować wszystko. Wie o tym każdy, kto musiał kiedyś moderować komentarze.

Kiedy człowiek pierdnie w autobusie, powinien przeprosić, czy uznać, że sprawy nie było? Można też udać oburzenie i zwalić winę na kogoś lub głęboko się zaciągnąć i przekonać wszystkich, że to piękny zapach. Nie czarujmy się, podobne sytuacje zdarzają się nam wszystkim, bo kompromitujące rzeczy omijają tylko tych, co siedzą w domu i nic nie robią.

Seria systemów Windows Phone, w praktyce nieobecna już dziś na rynku, to idealny chłopiec do bicia. Dzięki zdumiewająco chybionej polityce promocji i kaskadzie niewybaczalnie chybionych decyzji technicznych telefoniczny ekosystem Microsoftu opuścili już nawet najbardziej oddani fani. Dotyczy to również całkiem rozległej grupy geeków, nierzadko należących do programu Windows Insider. Ta specyficzna grupa ludzi – o czym przypomina bardzo często w mediach społecznościowych – ma niewątpliwą tendencję do ignorowania ewidentnych niedostatków i rażących wad. Przez wiele lat byli oni betonową bazą użytkowników Windows Phone. Dziś siedzą już cicho. Wydawałoby się zatem, że Windows Phone oraz Windows 10 Mobile na zawsze przepadły w cyfrowych mrokach dziejów i smażą się w elektronicznym piekle, w kotle wspólnym z odtwarzaczem Zune i bocznie otwieranymi pudełkami po systemie Windows Vista Ultimate. Jeżeli Lumii nie używają już nawet ci najwierniejsi, to zapewne nie używa ich już nikt. W powyższym przekonaniu utwierdzają serwisy statystyczne, jak Gemius, którego ranking.pl od miesięcy nie wykazuje już istnienia mobilnych systemów Microsoftu.

Jeszcze kilka tygodni temu wydawało się, że zagrożenietotalnej wojny handlowej między USA i Chinami rozejdzie się pokościach. Prezydent Donald Trump zdołał przecież na przekór iDemokratom i Republikanom zmusić Departament Handlu do ograniczeniasankcji wymierzonych w chińskiego producenta sprzętu mobilnego itelekomunikacyjnego ZTE, w szczególności drakońskich karnałożonych na firmy, które ośmieliłyby się z ZTE współpracować.Ta kara za współpracę Chińczyków z Iranem uderzyła jednakAmerykanów rykoszetem, pokazując, że chiński partner nie wybaczałatwo takich zagrywek. Qualcomm, czołowy producent mobilnychmikroprocesorów i modemów LTE, będzie musiał się pożegnać zplanami przejęcia holenderskiego producenta NXP Semiconductors, a wdodatku przyjdzie mu zapłacić 2 mld dolarów za nic.

Jest taki zbiór technologii, które od lat niezmiennie „nadchodzą”. Wciąż czają się tuż za rogiem, powoli pojawiają tu i ówdzie, a na kolejnych wielkich konferencjach branżowych, rok w rok są zapowiadane na nowo. Gdy ich czas wreszcie nastąpi, mają się okazać piorunującą rewolucją i istnym trzęsieniem ziemi, po którym nic nie będzie już takie samo. Mowa o nieszczęsnym trio „3D – wirtualna rzeczywistość – sztuczna inteligencja”.

Z niesłabnącym zainteresowaniem warto śledzić toczącą się burzę wokół dostępu firm trzecich do naszych gmailowych skrzynek. Nie dlatego, że jest to jakkolwiek absorbujące, ciekawe z technicznego punktu widzenia, czy skandaliczne obyczajowo. Po prostu nie sposób się nadziwić, jak bardzo zaskoczony własną decyzją może być współczesny internauta.